Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
maandag 26 januari 2015 om 18:59
Ha Laliesa! Welkom! Vervelend dat je ook al een half jaar met een burnout rondloopt! Zoals je hier leest (vast niet alles teruggelezen;-)), ben je niet de enige jonge persoon die het overkomt... Vervelend dat je dan wel tegen zo enorm veel onbegrip aanloopt! Lijkt me lastig!
Bij mij was m'n opbouw ook vaak wat wisselend, echt balans in leren vinden, en pas weer volg stap als je vorige goed stabiel gaat.. Sinds ik sinds paar maanden lage dosering antidepressiva gebruik, gaat t pas echt wat stabiel...
En al m'n Smileys.. Haha die laten zien hoe oprecht blij en trots ik ben, en geniet van waar ik nu sta!
Blijf vooral meelezen en evt meeschrijven als het je goed doet en je hier wel het begrip vindt!
Sterkte!
Bij mij was m'n opbouw ook vaak wat wisselend, echt balans in leren vinden, en pas weer volg stap als je vorige goed stabiel gaat.. Sinds ik sinds paar maanden lage dosering antidepressiva gebruik, gaat t pas echt wat stabiel...
En al m'n Smileys.. Haha die laten zien hoe oprecht blij en trots ik ben, en geniet van waar ik nu sta!
Blijf vooral meelezen en evt meeschrijven als het je goed doet en je hier wel het begrip vindt!
Sterkte!
maandag 26 januari 2015 om 21:27
Bleh hardlopen! Helemaal met je eens Bloem. Wandelen fantastisch, hardlopen, jakkie. Het kan alleen maar meevallen donderdag. Interessant artikel van je therapeut, het biologisch model als invalshoek lijkt eigenlijk wel heel logisch.
Welkom Laliesa. Het artikel is heel herkenbaar. Jammer dat je zoveel te maken hebt met onbegrip van je omgeving.
Vind het echt jammer dat ik niet kan beginnen met opbouwen met werken. Help nu wel bij de paarden en voel mij daardoor al wat nuttiger. Heb een hele leuke vacature gezien, en ben nu een beetje aan het studeren/lezen voor het examen (is een job bij de overheid). Verder bezig met een nieuw projectje: kaptafel schilderen. Heb een heel lelijk ding gratis gekregen en ben hem een make-aan het geven. Het is zo leuk om kleine doelen te hebben.
Welkom Laliesa. Het artikel is heel herkenbaar. Jammer dat je zoveel te maken hebt met onbegrip van je omgeving.
Vind het echt jammer dat ik niet kan beginnen met opbouwen met werken. Help nu wel bij de paarden en voel mij daardoor al wat nuttiger. Heb een hele leuke vacature gezien, en ben nu een beetje aan het studeren/lezen voor het examen (is een job bij de overheid). Verder bezig met een nieuw projectje: kaptafel schilderen. Heb een heel lelijk ding gratis gekregen en ben hem een make-aan het geven. Het is zo leuk om kleine doelen te hebben.
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 28 januari 2015 om 07:44
Ik snap wat je bedoelt, Vienna. Soms zou opbouwen best fijn zijn; als je solliciteert, betekent het toch meer in het diepe springen; je kan de hele baan aan, of niet.
@Laliesa, neem je tijd hoor! Een burn-out kan gewoon ontzettend lang duren.
Zelf heb ik echt een mega-nachtmerrie gehad vanmorgen vroeg. Vandaag voor het eerst man alleen naar zijn werk laten gaan, en mijn hoofd vond dat blijkbaar toch heel eng. Maar ja, toch maar doorzetten, anders wordt het alleen maar moeilijker. Ik wou alleen dat mijn hoofd dus niet gelijk in de overtreffende trap aan engheid schiet ...
@Laliesa, neem je tijd hoor! Een burn-out kan gewoon ontzettend lang duren.
Zelf heb ik echt een mega-nachtmerrie gehad vanmorgen vroeg. Vandaag voor het eerst man alleen naar zijn werk laten gaan, en mijn hoofd vond dat blijkbaar toch heel eng. Maar ja, toch maar doorzetten, anders wordt het alleen maar moeilijker. Ik wou alleen dat mijn hoofd dus niet gelijk in de overtreffende trap aan engheid schiet ...
woensdag 28 januari 2015 om 10:19
Heel naar wakker worden zo Knuffeltijgertje. Heb jij dat ook, dat als je ergens heel erg van schikt of flink boos wordt, dat dat lichamelijk nog zo lang na-resoneert? Ik heb dat wel sinds BO, duurt dan echt soms een paar uur voor mijn lichaam en geest weer ontspannen. Vanavond maar goed knuffelen samen, is een belangrijke stap voor hem lijkt me! heb vannacht ook erg onrustig geslapen en veel gedroomd. Dat mijn vriend ging tantra-knuffelen met een vage (overigens mooie) kennis van me, en dat ik mijn ex-werkgever tegenkwam, dat was opzich wel leuk, ik was zelf heeeeeeel relaxt en zij keek uit haar ogen alsof ze op het punt stond compleet door te draaien. Voelde wel goed Klein beetje leedvermaak mag hopelijk wel heel af en toe, in dromen tenminste...
Vienna, goed dat je alweer enthousiast kan worden van leuke vacatures! Ga je ook echt solliciteren of speel je gewoon een beetje met het idee?
Laliesa, wat ik zelf fijn vond om te weten is dat mensen gemiddeld na een burnout na 4 maanden weer beginnen met opbouwen van uren. Ik vind het prettig dat ik daarmee gewoon helemaal gemiddeld ben. En jij ook, als ik hoor waar je nu staat. Duurt allemaal gewoon even, probeer zo veel mogelijk te genieten van de kleine dingetjes die wel al weer lukken!
Hm vandaag niks op de planning staan behalve paardrijden vanavond. Beetje schoonmaken maar. Wou dat het alweer snel lente werd!
Vienna, goed dat je alweer enthousiast kan worden van leuke vacatures! Ga je ook echt solliciteren of speel je gewoon een beetje met het idee?
Laliesa, wat ik zelf fijn vond om te weten is dat mensen gemiddeld na een burnout na 4 maanden weer beginnen met opbouwen van uren. Ik vind het prettig dat ik daarmee gewoon helemaal gemiddeld ben. En jij ook, als ik hoor waar je nu staat. Duurt allemaal gewoon even, probeer zo veel mogelijk te genieten van de kleine dingetjes die wel al weer lukken!
Hm vandaag niks op de planning staan behalve paardrijden vanavond. Beetje schoonmaken maar. Wou dat het alweer snel lente werd!
woensdag 28 januari 2015 om 16:32
Wat onaangenaam om wakker te worden van een nachtmerrie Knuffeltijgertje. Heb je het een beetje van je af kunnen zetten vandaag?
Bloem wat heb jij rare dromen. Leedvermaak in dromen, mag natuurlijk
Nu ik erbij nadenk, ik heb ook gedroomd vannacht (droom minder sinds de medicatie). Was aan het werk in hele leuke damesboetiek en er tegenover was een bejaardentehuis. Iedere ochtend werden alle bejaarden in hun kamerjas buiten werden gezet. Omdat ik dat niet vond kunnen, ging ik vragen wat er aan de hand was, bleek dat ze veel te weinig personeel hadden. Ben toen meteen gestopt met werken in de boetiek en gaan helpen, werd er oprecht heel blij van. Met een grote smile wakker geworden. Soms zoek ik dromen op in een dromenencyclopedie. Doen jullie dat ook weleens?
Heb gesolliciteerd! Nu begint die functie pas in juni, het examen is 11 februari, spannend.
Bloem wat heb jij rare dromen. Leedvermaak in dromen, mag natuurlijk
Nu ik erbij nadenk, ik heb ook gedroomd vannacht (droom minder sinds de medicatie). Was aan het werk in hele leuke damesboetiek en er tegenover was een bejaardentehuis. Iedere ochtend werden alle bejaarden in hun kamerjas buiten werden gezet. Omdat ik dat niet vond kunnen, ging ik vragen wat er aan de hand was, bleek dat ze veel te weinig personeel hadden. Ben toen meteen gestopt met werken in de boetiek en gaan helpen, werd er oprecht heel blij van. Met een grote smile wakker geworden. Soms zoek ik dromen op in een dromenencyclopedie. Doen jullie dat ook weleens?
Heb gesolliciteerd! Nu begint die functie pas in juni, het examen is 11 februari, spannend.
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 28 januari 2015 om 17:06
Wow Vienna!!! Wat fijn dat die functie pas in juni begint, leuk om naar uit te kijken als je het wordt en kan me voorstellen dat je tijd thuis dan ook meer als vakantie voelt dan als ziek zijn. Spannend, ik duim!
Ik heb ook minder dromen met de medicatie, alleen wel als ik wakker wordt en daarna nog even in een soort halfslaap val, het voelt dan bijna als dagdromen, ik weet dan niet of ik slaap of wakker ben, iets daartussenin. Ik heb geen dromenencyclopedie maar wel eens een tijdje een dromendagboek bijgehouden. Dat tantraknuffelen was wel heel raar ja. En als je dan wakker wordt met lief naast je kan ik het toch niet laten even een heel boze blik op hem te werpen...
Ik heb ook minder dromen met de medicatie, alleen wel als ik wakker wordt en daarna nog even in een soort halfslaap val, het voelt dan bijna als dagdromen, ik weet dan niet of ik slaap of wakker ben, iets daartussenin. Ik heb geen dromenencyclopedie maar wel eens een tijdje een dromendagboek bijgehouden. Dat tantraknuffelen was wel heel raar ja. En als je dan wakker wordt met lief naast je kan ik het toch niet laten even een heel boze blik op hem te werpen...
woensdag 28 januari 2015 om 17:24
Bijzondere dromen hebben jullie;-)! Ik droom altijd al wel veel, sinds de medicatie juist nog meer!! Maar gelukkig geen nachtmerries... Kon ook als bijwerking namelijk!
Gaaf Vienna!! Ik ga duimen! Stoer dat er gewoon voor gaat!
Het wordt bijna saai... Maar hier gaat t nog steeds lekker!:) aankomend weekend lekker 2 nachtjes weg geboekt naar de hoge Veluwe! Heel veel zin, even ontspannen quality time met vriendlief:-). Voorheen zou ik dan denken, als ik me daar maar niet slecht ga voelen enz, nu echt veel zin in en we zien wel wat we gaan doen:)
Ik merk dat ik m'n hernieuwde kennis over wat stress met je kan doen, ook echt gebruik bij m'n patienten waar ik bepaald gedrag of symptomen herken. Heeft dus nog extra voordelen:). Voor hen ook prettig dat ik t herken wat ze bedoelen (zonder dat ze weten dat ik jog zelf herstel van een fikse burnout)
Gaaf Vienna!! Ik ga duimen! Stoer dat er gewoon voor gaat!
Het wordt bijna saai... Maar hier gaat t nog steeds lekker!:) aankomend weekend lekker 2 nachtjes weg geboekt naar de hoge Veluwe! Heel veel zin, even ontspannen quality time met vriendlief:-). Voorheen zou ik dan denken, als ik me daar maar niet slecht ga voelen enz, nu echt veel zin in en we zien wel wat we gaan doen:)
Ik merk dat ik m'n hernieuwde kennis over wat stress met je kan doen, ook echt gebruik bij m'n patienten waar ik bepaald gedrag of symptomen herken. Heeft dus nog extra voordelen:). Voor hen ook prettig dat ik t herken wat ze bedoelen (zonder dat ze weten dat ik jog zelf herstel van een fikse burnout)
woensdag 28 januari 2015 om 18:19
He Bloem, lief dat het vraagt!
Sja hoe gaat het. Ehm, ik had het idee dat ik me iets beter voel dan de eerste weken. Ik heb weer iets meer grond onder de voeten. Maaaaaaar sinds ik dat zo ervaar en ook uitspreek voel ik ook juist weer meer stress en voel ik me nu dus weer wiebelig.
Ik heb ook moeite met de mensen van werk die, heel lief, vragen via een berichtje hoe het gaat. Ik kan het niet in één zin uitleggen en weet dan niet goed wat ik moet zeggen. Wil niet te negatief reageren maar ook niet te positief. Nou ja vind ik gewoon lastig. Helemaal als het er vier op een dag zijn.
Uit het gesprek met de bedrijfsarts kwam dat ik vanaf deze week elke week een half uurtje ga koffie drinken met een collega. Hoeft niet in het bedrijf, maar in een tentje om de hoek. Dat is op zich oke, kan ik wel aan denk ik. Volgende gesprek met haar is half februari en dan kijken we weer hoe het gaat en of er al begonnen kan worden met twee uurtjes per week re-integreren.
Ik laat het maar een beetje gebeuren en kijk per stap wel hoe het gaat.
Het was dus fijn om te merken dat ik iets meer bij m'n oude zelf kwam hoewel ik nu beter dan eerst voel dat er echt iets anders moet gaan worden om niet weer gewoon terug te stappen in oude gewoontes enzo.
Ik merk vooral hoe mijn lijf stress ervaart als het echt echt echt niet nodig is. Bijvoorbeeld een boterham smeren. Dan voel ik een soort haast, en moet ik mezelf echt toespreken: stress is niet nodig, je hebt alle tijd om deze boterham te smeren. Pompiedom. En dat doe ik dus 100 keer per dag.
De positieve berichten die ik hier lees, oa van Inge, doen me wel goed. Er is dus een leven mogelijk waarin werk en de rest weer in balans kan zijn en ik weer kan genieten van dingen in plaats van ze 'af te werken'. Daar wil ik naar toe.
Sja hoe gaat het. Ehm, ik had het idee dat ik me iets beter voel dan de eerste weken. Ik heb weer iets meer grond onder de voeten. Maaaaaaar sinds ik dat zo ervaar en ook uitspreek voel ik ook juist weer meer stress en voel ik me nu dus weer wiebelig.
Ik heb ook moeite met de mensen van werk die, heel lief, vragen via een berichtje hoe het gaat. Ik kan het niet in één zin uitleggen en weet dan niet goed wat ik moet zeggen. Wil niet te negatief reageren maar ook niet te positief. Nou ja vind ik gewoon lastig. Helemaal als het er vier op een dag zijn.
Uit het gesprek met de bedrijfsarts kwam dat ik vanaf deze week elke week een half uurtje ga koffie drinken met een collega. Hoeft niet in het bedrijf, maar in een tentje om de hoek. Dat is op zich oke, kan ik wel aan denk ik. Volgende gesprek met haar is half februari en dan kijken we weer hoe het gaat en of er al begonnen kan worden met twee uurtjes per week re-integreren.
Ik laat het maar een beetje gebeuren en kijk per stap wel hoe het gaat.
Het was dus fijn om te merken dat ik iets meer bij m'n oude zelf kwam hoewel ik nu beter dan eerst voel dat er echt iets anders moet gaan worden om niet weer gewoon terug te stappen in oude gewoontes enzo.
Ik merk vooral hoe mijn lijf stress ervaart als het echt echt echt niet nodig is. Bijvoorbeeld een boterham smeren. Dan voel ik een soort haast, en moet ik mezelf echt toespreken: stress is niet nodig, je hebt alle tijd om deze boterham te smeren. Pompiedom. En dat doe ik dus 100 keer per dag.
De positieve berichten die ik hier lees, oa van Inge, doen me wel goed. Er is dus een leven mogelijk waarin werk en de rest weer in balans kan zijn en ik weer kan genieten van dingen in plaats van ze 'af te werken'. Daar wil ik naar toe.
woensdag 28 januari 2015 om 19:12
Ik droom ook veel, heb ik altijd veel gedaan, maar gelukkig bijna nooit zo eng als nu. Heb het wel redelijk van me af kunnen zetten. Mijn man zette me gelijk aan het werk om het op te schrijven - ik herinnerde het me, ook toen ik getroost was en begon te schijven (was zeker wel een half uur later dat ik het aandurfde om een pen vast te houden) echt tot in de details. Dat heb ik niet heel vaak, maar zo af en toe ... Mocht dit toch meer blijven gebeuren, dat ik nachtmerries krijg als hij bijvoorbeeld naar zijn werk moet, dan kan ik dit meenemen naar de psycholoog, en dan is het wel fijn als ik nog steeds details weet. (Hoewel ik ook nog details weet van een paar dromen van zo'n 15 jaar terug, maar ik reken even nergens op zoals ik nu ben)
Ik merk stress ook heel erg in mijn lijf ja. Dan voel ik gewoon al mijn spieren aanspannen, en als het heel erg is krijg ik ook een soort van verkrampingen. Een paar jaar geleden leek ik er zelfs een soort epileptische aanvallen van te krijgen, maar dan was ik 'gewoon' bij kennis. Ontzettend eng, maar dat bleek gewoon de stress te zijn, en mijn spieren die daardoor verkrampten. Dat werd al snel minder toen ik met mijn stage stopte, en wist waar het vandaan kwam - want tja, die aanvallen zorgden ook weer voor stress.
Inge, fijn juist dat het zo lekker gaat!
Ik merk stress ook heel erg in mijn lijf ja. Dan voel ik gewoon al mijn spieren aanspannen, en als het heel erg is krijg ik ook een soort van verkrampingen. Een paar jaar geleden leek ik er zelfs een soort epileptische aanvallen van te krijgen, maar dan was ik 'gewoon' bij kennis. Ontzettend eng, maar dat bleek gewoon de stress te zijn, en mijn spieren die daardoor verkrampten. Dat werd al snel minder toen ik met mijn stage stopte, en wist waar het vandaan kwam - want tja, die aanvallen zorgden ook weer voor stress.
Inge, fijn juist dat het zo lekker gaat!
donderdag 29 januari 2015 om 09:34
Hee Beel, lastig is dat inderdaad, als mensen vragen hoe het gaat. Ik geef zelden een antwoord waarvan ik denk: dat heeft de lading nu goed gedekt. Zelfs mijn beste vriend, stelde van de week, dat ik eigenlijk toch wel weer beter ben? En ik legde wel uit dat als ik iets erg druks doe met veel mensen, ik vaak daarna bijvoorbeeld wel weer even mank loop, ik merk dat direct. Maar vanochtend werd ik er toch een beetje sip van: omdat ik niet meer als bang vogeltje trillend in een hoekje zit en af en toe wel weer mee kan naar een feestje, zegt nog niet dat ik beter ben! Ik heb verdorie nog maar de helft van mijn energie terug!
Ik moet lachen om je boterhamontboezeming: ik heb dat ook zoooo vaak! Mijn valkuilen zijn met name afwas en was ophangen. Al duizenden keren heb ik mezelf gemaand om gewoon rustigjes aan te doen. Alle tijd van de wereld... Geloof dat het wel ietsje minder wordt inmiddels. Na 5 maanden, mag dus ook wel es.
Inge, voel je je soms ook al een beetje 'gefeliciteerd met je burnout', of 'mijn burnout is het beste wat me ooit is overkomen'? Wat je in zelfhulpboeken wel eens leest? Superleuk, romantisch uitje Veluwe! Hoop dat je nog reeen spot!
Gisteren was paardrijden weer leuk. We kunnen al draf met losse handen (zonder krampachtig het zadel vast te grijpen)! Vandaag dus, met beetje spierpijn in de beentjes, naar hardloopgroep... Brr, spannend...
Ik moet lachen om je boterhamontboezeming: ik heb dat ook zoooo vaak! Mijn valkuilen zijn met name afwas en was ophangen. Al duizenden keren heb ik mezelf gemaand om gewoon rustigjes aan te doen. Alle tijd van de wereld... Geloof dat het wel ietsje minder wordt inmiddels. Na 5 maanden, mag dus ook wel es.
Inge, voel je je soms ook al een beetje 'gefeliciteerd met je burnout', of 'mijn burnout is het beste wat me ooit is overkomen'? Wat je in zelfhulpboeken wel eens leest? Superleuk, romantisch uitje Veluwe! Hoop dat je nog reeen spot!
Gisteren was paardrijden weer leuk. We kunnen al draf met losse handen (zonder krampachtig het zadel vast te grijpen)! Vandaag dus, met beetje spierpijn in de beentjes, naar hardloopgroep... Brr, spannend...
donderdag 29 januari 2015 om 10:27
Wat fijn om te horen dat het met veel van jullie al een aardig eindje in de goede richting gaat! We zijn er nog lang niet (vrees ik..), maar ook dat komt uiteindelijk wel!
Mensen mogen denken dat het al veel beter met je gaat, lekker laten denken. Jij weet hoe je je voelt en niemand anders! Ik herken het wel hoor, dat mensen de hele tijd willen vragen hoe het met me gaat. Maar ik heb sowieso geen zin om daar antwoord op te geven, laat staan dat ik weet hoe ik antwoord moet geven! Ik weet de helft van de tijd zelf maar hoe het met me gaat.
Bloem, heb helemaal geen verstand van paardrijden (ben superallergisch), maar is met handen los niet gevaarlijk ofzo? Die teugels enzo zitten er toch niet voor niks? Heb even gemist hoe het gegaan was bij de hardloopgroep, je was toch al een keer meer geweest?
Verder heb ik vandaag een gesprek op stage met mijn begeleider van stage en school, vind het toch wel heel spannend. Ik weet nl. nu al dat ze mij de regie willen geven en dat ik aan moet gaan geven wat ik wil/kan, maar dat weet ik helemaal niet! Gelukkig zijn het allebei lieve mensen, dus het zal wel loslopen en loop ik me weer voor niks op te fokken..
Morgen ben ik jarig! Een vriendin neemt me morgen mee om te gaan lunchen (iedereen moet werken, ik heb morgenochtend tentamen en zij begint pas om 15.00 uur met werken, halleluja!), ben ik wel echt heel blij mee. Even afleiding en toch iets leuks doen op mijn verjaardag
Zaterdag vier ik mijn verjaardag met de kinderen, vrienden en familie. Ben me compleet aan het opfokken of ik wel genoeg boodschappen in huis heb en dat ik het huis nog op moet ruimen en poetsen. Blegh, niet echt de verjaardaggedachten
Mensen mogen denken dat het al veel beter met je gaat, lekker laten denken. Jij weet hoe je je voelt en niemand anders! Ik herken het wel hoor, dat mensen de hele tijd willen vragen hoe het met me gaat. Maar ik heb sowieso geen zin om daar antwoord op te geven, laat staan dat ik weet hoe ik antwoord moet geven! Ik weet de helft van de tijd zelf maar hoe het met me gaat.
Bloem, heb helemaal geen verstand van paardrijden (ben superallergisch), maar is met handen los niet gevaarlijk ofzo? Die teugels enzo zitten er toch niet voor niks? Heb even gemist hoe het gegaan was bij de hardloopgroep, je was toch al een keer meer geweest?
Verder heb ik vandaag een gesprek op stage met mijn begeleider van stage en school, vind het toch wel heel spannend. Ik weet nl. nu al dat ze mij de regie willen geven en dat ik aan moet gaan geven wat ik wil/kan, maar dat weet ik helemaal niet! Gelukkig zijn het allebei lieve mensen, dus het zal wel loslopen en loop ik me weer voor niks op te fokken..
Morgen ben ik jarig! Een vriendin neemt me morgen mee om te gaan lunchen (iedereen moet werken, ik heb morgenochtend tentamen en zij begint pas om 15.00 uur met werken, halleluja!), ben ik wel echt heel blij mee. Even afleiding en toch iets leuks doen op mijn verjaardag
Zaterdag vier ik mijn verjaardag met de kinderen, vrienden en familie. Ben me compleet aan het opfokken of ik wel genoeg boodschappen in huis heb en dat ik het huis nog op moet ruimen en poetsen. Blegh, niet echt de verjaardaggedachten
donderdag 29 januari 2015 om 11:42
Leuk Inge, zo'n weekendje weg. Alvast heel veel plezier. Het lijkt mij heel prettig voor je patiënten, dat ze een ervaringsdeskundige naast hun hebben staan.
Goede insteek Beel! Het klinkt alsof je al hele grote stappen hebt gezet op gebied van ontspannen en genieten.
Zonder handen draven is niet simpel, he Bloem? Wel een hele goede oefening voor o.a. balans. Jouw vriend en die van mij moeten eens afspreken. Misschien hebben we dan de perfecte reactie op ons herstel? Manlief is echt te voorzichtig met mij. Als ik twee afspraken op een dag heb, vraagt die al of het niet teveel is en ik het niet rustiger aan moet doen. Heb soms het gevoel dat hij echt alles voor mij wil doen en nog net niet voor iedere voetstap die ik zet een kussentje neerlegt.
Veel plezier vanavond met lopen.
Succes met je gesprek vandaag. Gaat vast goed komen, je zegt het zelf al het zijn hele lieve en begripvolle mensen. Fijn dat je op je B-day gaat lunchen. Doe het rustig aan met je verjaardagsfeestje. Het is niet erg als niet alles perfect is en je mag gerust om hulp vragen. Vooral lekker genieten! (heb ik dat nu goed gelezen dat je morgen ook nog een tt hebt?)
Hier niet zo'n leuke dag. Ben mijn C4 moeten gaan halen op het werk. Mijn tijdelijk contract liep af en tja geen verlening natuurlijk(als ik niet ziek was geworden, kreeg ik een contract van onbepaalde duur). Al moet ik zeggen, zie mijzelf ook niet meteen daar weer werken. Ben op de terugweg even mijn paardje gaan knuffelen en langs het kantoor gereden van de vacature waar ik op gesolliciteerd heb. Straks een uurtje studeren en print mezelf in dat het allemaal goed gaat komen.
Fijne dag allemaal! x
Goede insteek Beel! Het klinkt alsof je al hele grote stappen hebt gezet op gebied van ontspannen en genieten.
Zonder handen draven is niet simpel, he Bloem? Wel een hele goede oefening voor o.a. balans. Jouw vriend en die van mij moeten eens afspreken. Misschien hebben we dan de perfecte reactie op ons herstel? Manlief is echt te voorzichtig met mij. Als ik twee afspraken op een dag heb, vraagt die al of het niet teveel is en ik het niet rustiger aan moet doen. Heb soms het gevoel dat hij echt alles voor mij wil doen en nog net niet voor iedere voetstap die ik zet een kussentje neerlegt.
Veel plezier vanavond met lopen.
Succes met je gesprek vandaag. Gaat vast goed komen, je zegt het zelf al het zijn hele lieve en begripvolle mensen. Fijn dat je op je B-day gaat lunchen. Doe het rustig aan met je verjaardagsfeestje. Het is niet erg als niet alles perfect is en je mag gerust om hulp vragen. Vooral lekker genieten! (heb ik dat nu goed gelezen dat je morgen ook nog een tt hebt?)
Hier niet zo'n leuke dag. Ben mijn C4 moeten gaan halen op het werk. Mijn tijdelijk contract liep af en tja geen verlening natuurlijk(als ik niet ziek was geworden, kreeg ik een contract van onbepaalde duur). Al moet ik zeggen, zie mijzelf ook niet meteen daar weer werken. Ben op de terugweg even mijn paardje gaan knuffelen en langs het kantoor gereden van de vacature waar ik op gesolliciteerd heb. Straks een uurtje studeren en print mezelf in dat het allemaal goed gaat komen.
Fijne dag allemaal! x
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 29 januari 2015 om 14:50
donderdag 29 januari 2015 om 22:23
Wat rot kaarsje!! Even inderdaad lekker die tranen laten gaan... Uiteindelijk zal t prettig zijn dat je nu de ruimte krijgt om te herstellen, aan jezelf te werken en je lichaam en energie de kans te geven bij te komen... Het gebeurt helaas niet voor niks... En zoals Vienna zegt, het komt echt goed!! Maar balen mag zeker, en hoort er ook bij. Probeer alleen niet te lang erin te blijven hangen.. Want negatieve energie kost echt veel meer energie. Maar is lastig, dat leren we nu allemaal!
Bloem, ik voel me nog niet echt 'gefeliciteerd' met m'n burnout... Maar ik merk wel dat ik veel beter al weet wie ik ben, en ik ben stukken sterker! Voornamelijk om dingen om me heen of op t werk los te laten, of nuchter kan bekijken! Ook als ik mezelf nu met collega's vergelijk hoe ze met dingen omgaan, en ik hoor het ook als ik aangeef dat ik 'het wel zie hoe iets gaat lopen' enz.
Maar daar heb ik de afgelopen 1,5jaar ook flink voor gewerkt aan mezelf met coaching, cognitieve gedragstherapie, Haptotherapie en de medicatie helpt uiteraard zeker. Maar doe t tenslotte toch ook echt zelf:)
Dus tja... Sterker geworden ben ik zeker wel! En dan ben ik dus nog niet eens volledig waar ik wil zijn, want m'n energie level mag nog stukken hoger onder andere.
Hierboven noemden een aantal dat ze t lastig vinden als anderen vragen hoe t gaat... Ik herken het wel, zeker in de fase dat t soms best goed gaat, maar ook nog echt behoorlijke slechte dagen erbij kunnen zitten. Of juist op t moment dat t idd ook echt wel beter gaat en je oprecht weer van dingen kan genieten of meekan en ze daardoor denken dat je weer helemaal beter bent...
Ik antwoord volgens mij vaak dat ik nog steeds herstellende van een fikse burnout, met de gebruikelijk ups en downs, maar dat ik er nog lang niet ben helaas. Maar probeer niet mezelf in een slachtoffer rol te zetten. Sowieso bekijken wie het vraagt.. Sommigen gaat t niks aan. Dan is/was m'n antwoord kort 'nou, t kan beter, maar het is ook slechter geweest' punt
Ik heb tijdens m'n hele burnout sowieso maar bepaalde mensen dichtbij gehouden, mijn belangrijkste cirkel zeg maar. Die wisten echt wel hoe t met me ging, zelfs een keer voor m'n ouders wat op de mail gezet om vanalles te zeggen, wat erg goed viel en daarna de communicatie nog beter maakte en zij minder bezorgd, doordat ik oa had geschreven, dat als ik zelf aangaf dingen niet of juist wel aan te kunnen, dat ze erop konden vertrouwen dat ik dat op dat moment heel goed kon inschatten en ze dan niet er verder op door hoefden te gaan om me te pushen of juist te bezorgd te doen.
T blijft lastig, blijf vooral dicht bij jezelf. Doe dingen die je zelf graag wilt, spreek alleen af met mensen die jezelf graag wilt zien (niet omdat zij alleen jou graag willen zien, komt later wel weer) en wat als verplichting voelt (je verjaardag vieren of naar iets toegaan) lekker overslaan totdat het goed voelt!
In zo'n periode in je leven merk je denk ik sowieso wie je echte vrienden/ naaste familie zijn, en wie eigenlijk niet... Dat merk ik iig wel:). Wat gelukkig positief bleek!;-)
Zo, dat was m'n speech van vanavond! Misschien ga ik ook maar eens een boek erover schrijven:-). Zo lekker m'n bed in, morgen tas pakken en 2nachten knus doen in een mooi hotel op de Veluwe:-)
Bloem, ik voel me nog niet echt 'gefeliciteerd' met m'n burnout... Maar ik merk wel dat ik veel beter al weet wie ik ben, en ik ben stukken sterker! Voornamelijk om dingen om me heen of op t werk los te laten, of nuchter kan bekijken! Ook als ik mezelf nu met collega's vergelijk hoe ze met dingen omgaan, en ik hoor het ook als ik aangeef dat ik 'het wel zie hoe iets gaat lopen' enz.
Maar daar heb ik de afgelopen 1,5jaar ook flink voor gewerkt aan mezelf met coaching, cognitieve gedragstherapie, Haptotherapie en de medicatie helpt uiteraard zeker. Maar doe t tenslotte toch ook echt zelf:)
Dus tja... Sterker geworden ben ik zeker wel! En dan ben ik dus nog niet eens volledig waar ik wil zijn, want m'n energie level mag nog stukken hoger onder andere.
Hierboven noemden een aantal dat ze t lastig vinden als anderen vragen hoe t gaat... Ik herken het wel, zeker in de fase dat t soms best goed gaat, maar ook nog echt behoorlijke slechte dagen erbij kunnen zitten. Of juist op t moment dat t idd ook echt wel beter gaat en je oprecht weer van dingen kan genieten of meekan en ze daardoor denken dat je weer helemaal beter bent...
Ik antwoord volgens mij vaak dat ik nog steeds herstellende van een fikse burnout, met de gebruikelijk ups en downs, maar dat ik er nog lang niet ben helaas. Maar probeer niet mezelf in een slachtoffer rol te zetten. Sowieso bekijken wie het vraagt.. Sommigen gaat t niks aan. Dan is/was m'n antwoord kort 'nou, t kan beter, maar het is ook slechter geweest' punt
Ik heb tijdens m'n hele burnout sowieso maar bepaalde mensen dichtbij gehouden, mijn belangrijkste cirkel zeg maar. Die wisten echt wel hoe t met me ging, zelfs een keer voor m'n ouders wat op de mail gezet om vanalles te zeggen, wat erg goed viel en daarna de communicatie nog beter maakte en zij minder bezorgd, doordat ik oa had geschreven, dat als ik zelf aangaf dingen niet of juist wel aan te kunnen, dat ze erop konden vertrouwen dat ik dat op dat moment heel goed kon inschatten en ze dan niet er verder op door hoefden te gaan om me te pushen of juist te bezorgd te doen.
T blijft lastig, blijf vooral dicht bij jezelf. Doe dingen die je zelf graag wilt, spreek alleen af met mensen die jezelf graag wilt zien (niet omdat zij alleen jou graag willen zien, komt later wel weer) en wat als verplichting voelt (je verjaardag vieren of naar iets toegaan) lekker overslaan totdat het goed voelt!
In zo'n periode in je leven merk je denk ik sowieso wie je echte vrienden/ naaste familie zijn, en wie eigenlijk niet... Dat merk ik iig wel:). Wat gelukkig positief bleek!;-)
Zo, dat was m'n speech van vanavond! Misschien ga ik ook maar eens een boek erover schrijven:-). Zo lekker m'n bed in, morgen tas pakken en 2nachten knus doen in een mooi hotel op de Veluwe:-)
donderdag 29 januari 2015 om 23:40
Kaarsje, even een enorme pletknuffel Ik weet heel goed hoe naar het is. Aan de andere kant: ik weet nu ook dat bij mij het stage beëindigen echt voor mijn eigen bestwil gedaan werd; ik was anders namelijk even hard door blijven ploeteren. Al zie je het nu niet, het is een kans om even rustiger aan te doen.
Vandaag heb ik een betere dag, al heb ik een enorm stijve spier in mijn rechter schouder en mijn nek, bah. Maar verder meer energie en minder somber dan ik in tijden geweest ben. Op vlak na de onderbuurvrouw ineens gezellig langs kwam na dan ... Ze is best lief, maar ik merk dat ik toch elke keer meer energie geef dan krijg bij contact met haar.
Vandaag heb ik een betere dag, al heb ik een enorm stijve spier in mijn rechter schouder en mijn nek, bah. Maar verder meer energie en minder somber dan ik in tijden geweest ben. Op vlak na de onderbuurvrouw ineens gezellig langs kwam na dan ... Ze is best lief, maar ik merk dat ik toch elke keer meer energie geef dan krijg bij contact met haar.
vrijdag 30 januari 2015 om 10:58
Fijne verjaardag kaarsje! En begrijpelijk dat je je even flink k*t voelt, is ook erg confronterend. Hopelijk geven de lieve vrienden en familie om je heen de komende dagen weer wat positieve energie! En komt inderdaad allemaal weer goed, je lichaam vraagt (eist) nu even rust, zodat je weer reserves op kan bouwen, stages komen daarna echt wel weer!
Nou, mijn hardloopgroepdoel is wel goed bereikt: ik heb zeker getraind (2 uur!), maar ook veel gelanterfant (mijn eigenlijke doel ), en niet over mijn grenzen gegaan. Ging echt wel behoorlijk redelijk. Wel superspierpijn vandaag, maar als een normaal mens zeg maar, ik ben geen energie verloren. Dus fijn! Of ik het nou echt heel leuk vond... mwah. Zodra ik weer ga klimmen hang ik het lekker weer aan de wilgen, maar voor nu is het wel ok. Met de loony's. (Zeg ik met alle liefde hoor, ik ben zelf net zo loony klaarblijkelijk!) Voor mensen met depressie vond ik het trouwens wel erg jolig qua sfeer. Het is ze gegund natuurlijk!
Misschien moeten we ook een groepstherapie starten: breien voor burnout. Slaat vast aan
Nou, mijn hardloopgroepdoel is wel goed bereikt: ik heb zeker getraind (2 uur!), maar ook veel gelanterfant (mijn eigenlijke doel ), en niet over mijn grenzen gegaan. Ging echt wel behoorlijk redelijk. Wel superspierpijn vandaag, maar als een normaal mens zeg maar, ik ben geen energie verloren. Dus fijn! Of ik het nou echt heel leuk vond... mwah. Zodra ik weer ga klimmen hang ik het lekker weer aan de wilgen, maar voor nu is het wel ok. Met de loony's. (Zeg ik met alle liefde hoor, ik ben zelf net zo loony klaarblijkelijk!) Voor mensen met depressie vond ik het trouwens wel erg jolig qua sfeer. Het is ze gegund natuurlijk!
Misschien moeten we ook een groepstherapie starten: breien voor burnout. Slaat vast aan
vrijdag 30 januari 2015 om 14:28
Dank jullie wel voor de felicitaties! Ik heb vanochtend mijn tentamen gemaakt, ging voor m'n gevoel best goed! Ben net terug van het lunchen met een vriendin en dat was heerlijk! We hebben het gewoon over leuke dingen gehad, over vroeger en over de toekomst (trouwen, kindjes etc.). Heb echt even lekker kunnen ontspannen en niet hoeven denken aan de beëindiging van stage van gisteren.
Janken is me nog niet gelukt, lukt me eigenlijk al heel lang niet meer om te huilen.. Maar dat schijnt erbij te horen? Ben normaal best een huilebalk, dus vind het stiekem ook wel fijn dat ik niet telkens hoef te huilen. Het idee erachter is natuurlijk wat minder, maar dat nemen we maar voor lief. Elk voordeel heeft z'n nadeel!
Bloem, wat goed van het hardlopen! Echt super knap, 2 uur (met lanterfanten dan ), ik doe het je niet na!
Heb gisteren net een muts 'afgebreid' (is dat wel een woord?), dus dat breien voor burnout, ik doe mee!
Zo nog even naar de kapper en dan wat poetsen. In de tussentijd ook nog wel een uurtje slapen, dat heb ik wel nodig merk ik nu ik op de bank zit.
Verder heb ik vandaag een ontzettende hyper dag (zoals jullie wellicht al weten heb ik adhd) en roep ik al de hele dag tegen iedereen die het wil horen 'IK BEN JARIG! LEUK HE!'. Ik geef toe, ben net een klein kind, maar jarig zijn is zoooo leuk! En voor het eerst in 10 jaar heb ik sneeuw op mijn verjaardag, wauw!
Janken is me nog niet gelukt, lukt me eigenlijk al heel lang niet meer om te huilen.. Maar dat schijnt erbij te horen? Ben normaal best een huilebalk, dus vind het stiekem ook wel fijn dat ik niet telkens hoef te huilen. Het idee erachter is natuurlijk wat minder, maar dat nemen we maar voor lief. Elk voordeel heeft z'n nadeel!
Bloem, wat goed van het hardlopen! Echt super knap, 2 uur (met lanterfanten dan ), ik doe het je niet na!
Heb gisteren net een muts 'afgebreid' (is dat wel een woord?), dus dat breien voor burnout, ik doe mee!
Zo nog even naar de kapper en dan wat poetsen. In de tussentijd ook nog wel een uurtje slapen, dat heb ik wel nodig merk ik nu ik op de bank zit.
Verder heb ik vandaag een ontzettende hyper dag (zoals jullie wellicht al weten heb ik adhd) en roep ik al de hele dag tegen iedereen die het wil horen 'IK BEN JARIG! LEUK HE!'. Ik geef toe, ben net een klein kind, maar jarig zijn is zoooo leuk! En voor het eerst in 10 jaar heb ik sneeuw op mijn verjaardag, wauw!
vrijdag 30 januari 2015 om 15:35
haha, goed te horen dat je zo'n leuke dag hebt! geniet ervan!
Ik had dat ook in het begin, dat ik echt niet kon huilen. Terwijl ik wel voelde dat ik daar alle reden toe had. Met Jacques Brel heel hard op lukte het net 1 traantje uit te persen. Toen ik naar de haptonoom ging op een gegeven moment, braken mijn vliezen door, en heb vanaf dat moment juist elke dag gehuild, een maand lang. En nu is het weer op
Ik had dat ook in het begin, dat ik echt niet kon huilen. Terwijl ik wel voelde dat ik daar alle reden toe had. Met Jacques Brel heel hard op lukte het net 1 traantje uit te persen. Toen ik naar de haptonoom ging op een gegeven moment, braken mijn vliezen door, en heb vanaf dat moment juist elke dag gehuild, een maand lang. En nu is het weer op
zaterdag 31 januari 2015 om 01:19
Kaarsje nog van harte gefeliciteerd en wat fijn dat je toch een fijne verjaardag hebt gehad!
Bloem: gefeliciteerd met je spierpijn, knap dat je je er toe hebt gezet en dat je er geen energie van bent verloren. Het schijnt ook echt zo te zijn dat je er juist energie van krijgt *zegt diegene die al moe wordt van een wandeling naar de supermarkt*.
Inge: ik vind het echt fijn om te lezen over hoe je omging met bepaalde dingen als interesse van de medemens. Juist omdat je al iets verder bent en iets beter kunt overzien wat er wel en niet behulpzaam was.
Knuffeltijgetje: fijn dat je zo'n goeie dag had!
De rest:
Vandaag had ik eerste therapeutische koffie drink sessie met een collega die eigenlijk ook een vriendin is dus de lat lag gelukkig laag. Het was fijn om haar te zien en te spreken. Ik was daarna wel een beetje verdrietig en ik blijf last houden van het gevoel dat ik mijn collega's opzadel met de problemen die ontstaan door mijn afwezigheid. Al zegt iedereen heel lief dat dat niet hoeft.
Wat me nu het beste helpt is dat ik besloten heb om alle stappen die ik MOET zetten in handen van de bedrijfsarts te leggen en die braaf op te volgen (tot ik eventueel merk dat het niet goed gaat natuurlijk) en dat ik verder helemaal niets MOET. Door die gedachten truc kan ik het schuldgevoel iets beter loslaten. Ik heb de verantwoordelijkheid gewoon uit handen gegeven.
Grappig van dat huilen, ik schiet makkelijk vol maar echt echt huilen doe ik niet zo snel maar toen het misging kon ik niet meer ophouden met ouderwets huilen met uithalen en al. Ik ben blij dat dat weer een beetje op is gehouden.
Fijn weekend allemaal!
Bloem: gefeliciteerd met je spierpijn, knap dat je je er toe hebt gezet en dat je er geen energie van bent verloren. Het schijnt ook echt zo te zijn dat je er juist energie van krijgt *zegt diegene die al moe wordt van een wandeling naar de supermarkt*.
Inge: ik vind het echt fijn om te lezen over hoe je omging met bepaalde dingen als interesse van de medemens. Juist omdat je al iets verder bent en iets beter kunt overzien wat er wel en niet behulpzaam was.
Knuffeltijgetje: fijn dat je zo'n goeie dag had!
De rest:
Vandaag had ik eerste therapeutische koffie drink sessie met een collega die eigenlijk ook een vriendin is dus de lat lag gelukkig laag. Het was fijn om haar te zien en te spreken. Ik was daarna wel een beetje verdrietig en ik blijf last houden van het gevoel dat ik mijn collega's opzadel met de problemen die ontstaan door mijn afwezigheid. Al zegt iedereen heel lief dat dat niet hoeft.
Wat me nu het beste helpt is dat ik besloten heb om alle stappen die ik MOET zetten in handen van de bedrijfsarts te leggen en die braaf op te volgen (tot ik eventueel merk dat het niet goed gaat natuurlijk) en dat ik verder helemaal niets MOET. Door die gedachten truc kan ik het schuldgevoel iets beter loslaten. Ik heb de verantwoordelijkheid gewoon uit handen gegeven.
Grappig van dat huilen, ik schiet makkelijk vol maar echt echt huilen doe ik niet zo snel maar toen het misging kon ik niet meer ophouden met ouderwets huilen met uithalen en al. Ik ben blij dat dat weer een beetje op is gehouden.
Fijn weekend allemaal!
