Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
donderdag 15 januari 2015 om 09:34
Wat fijn dat t zo leuk was!! En lief dat je het kado krijgt:-)
Hier helaas slecht... Baal echt even enorm, al helpt dat me niet. Qua burnout ging t echt wel lekker, qua werken enz. Maar m'n rug nog steeds niet lekker, afgelopen dinsdag dry needling behandeling gehad en tijdens nauwelijks iets gevoeld.. (Vorige week al geprobeerd in bilspier om te kijken hoe m'n lijf zou reageren, en totaal geen nareactie oid). Nu dus m'n lage rug ermee laten behandelen... En gister laatste uur werken deed t me al veel pijn, vannacht geen oog dicht gedaan, zelfs wat misselijk van de pijn... Geen enkele houding ontspannen of prettig.. Vanmorgen nog pijn en koppijn, dus na overleg met collega toch maar thuis gebleven... Patienten Behandelen zal alleen maar meer provoceren... Baal er echt van, voelt 'raar' om me ziek te melden voor een pijnlijke soort blessure ofzo... Terwijl ik qua burnout echt goede stappen maakte en t lekker ging! Maar ja... Straks maar even telefonisch overleg met de therapeut en als t morgen niet beter is even langs huisarts... met m'n AD worden sterkere pijnstillers afgeraden... Al ga ik vandaag misschien wel wat proberen als ik toch niet hoef qua autorijden ofzo... Als die pijn maar minder wordt. Die reactie op dry needling is niet normaal tenslotte..
Baal dagje dus! Hopelijk wat bijslapen straks en dan maar 'genieten' dat m'n weekend eerder begonnen is ofzo
Hier helaas slecht... Baal echt even enorm, al helpt dat me niet. Qua burnout ging t echt wel lekker, qua werken enz. Maar m'n rug nog steeds niet lekker, afgelopen dinsdag dry needling behandeling gehad en tijdens nauwelijks iets gevoeld.. (Vorige week al geprobeerd in bilspier om te kijken hoe m'n lijf zou reageren, en totaal geen nareactie oid). Nu dus m'n lage rug ermee laten behandelen... En gister laatste uur werken deed t me al veel pijn, vannacht geen oog dicht gedaan, zelfs wat misselijk van de pijn... Geen enkele houding ontspannen of prettig.. Vanmorgen nog pijn en koppijn, dus na overleg met collega toch maar thuis gebleven... Patienten Behandelen zal alleen maar meer provoceren... Baal er echt van, voelt 'raar' om me ziek te melden voor een pijnlijke soort blessure ofzo... Terwijl ik qua burnout echt goede stappen maakte en t lekker ging! Maar ja... Straks maar even telefonisch overleg met de therapeut en als t morgen niet beter is even langs huisarts... met m'n AD worden sterkere pijnstillers afgeraden... Al ga ik vandaag misschien wel wat proberen als ik toch niet hoef qua autorijden ofzo... Als die pijn maar minder wordt. Die reactie op dry needling is niet normaal tenslotte..
Baal dagje dus! Hopelijk wat bijslapen straks en dan maar 'genieten' dat m'n weekend eerder begonnen is ofzo
donderdag 15 januari 2015 om 10:02
Ooh wat vervelend! en auw, als je zelfs misselijk wordt van de pijn is het niet mis! Volgens mij is de combi AD met zware pijnstillers afgeraden ivm kans op maagbloedingen, niet zozeer sufheid. Maar ik lees wel vaker dat mensen het toch wel af en toe van de dokter mogen combineren, als het maar niet regelmatig is. Zou anders ff bellen naar huisarts of apotheek!
Hopelijk doet de extra rust je rug goed!
Hopelijk doet de extra rust je rug goed!
donderdag 15 januari 2015 om 11:19
@Bloem: wat leuk dat je ervan genoten hebt! Lief van je vriend om je dit cadeau te geven. Dieren zijn echt een super BO middel 
@Inge: wat vervelend! Hoop dat pijnstillers en rust je goed doen. Veel beterschap. x
Hier gaat het terug redelijk. Genoten van mijn uitstapje naar de bib en een paar boeiende boeken gevonden. Vandaag nestel ik mij lekker op de bank met een boek en kop thee.
@Inge: wat vervelend! Hoop dat pijnstillers en rust je goed doen. Veel beterschap. x
Hier gaat het terug redelijk. Genoten van mijn uitstapje naar de bib en een paar boeiende boeken gevonden. Vandaag nestel ik mij lekker op de bank met een boek en kop thee.
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 15 januari 2015 om 13:28
Hai allemaal, ben ik ook weer even...ik lees gewoon mee hoor, maar heb niet altijd de energie om mee te typen.
Eerst even spuien:
Ik heb best wel een rotweek. Weet niet zo goed waar ik met mezelf heen moet. Gaat eigenlijk qua energie lastiger dan eerst. Waar het eerst nog wel soort van doordrong af en toe dat ik niets hoefde en daar ook van kon genieten, is dat nu bijna weg. En waar zijn die zeeën van tijd nu ik niet werk...
Als mijn zoon bij me is, deze week, is er elke dag wel iets dat moet natuurlijk, los van eten en boodschappen. Gesprek op school, voetbaltraining, huiswerk, nou ja gewoon de dingen van de dag.
Ik voel me (te) schuldig naar mijn zoon, en probeerde hem vanochtend uit te leggen dat mijn stress-knop niet goed werkt, lam gedraaid is en dat ik nu van de gekste kleine dingen in de stress kan schieten en dat het dus belangrijk is dat dat weer tot rust komt.
Ik hoor mezelf (al heel lang) namelijk zo vaak zeggen: kan niet of ik ben te moe.
Hij is er soort van immuun voor geworden en dat snap ik ook wel weer.
Geloof dat de ' stress' uitleg wel een kwartje deed vallen.
Het gaat er bij hem om dat hij graag wil dat ik hem naar school breng. Als ik hem breng kan hij half uur later de deur uit, maar sta ik drie kwartier in de file om daarna weer thuis te komen. Normaal als ik werk kom ik er langs. En ja, nu ' doe ik toch niks' dus dan kan ik hem toch wel brengen? Maar ik merk dat het een verkeerd begin van de dag is op dit moment. Ik hoop dat de woorden die ik vanochtend wist te vinden hem iets beter doen begrijpen dat ik niet gewoon lui ben of niet wil. Daarbij zijn er natuurlijk volksstammen mensen die lang onderweg zijn naar school.
Ja ik vind het even moeilijk. Ik voel me alsof ik in niemandsland leef. Probeer de rust die ik de eerste weken wel af en toe vond weer terug te vinden. Goeie nieuws is dat ik beter slaap. Ga eerder naar bed, neem melatonine en luister een luisterboek. Ik denk dat ik dan binnen een half uur slaap. Pure winst. En als ik mijn zoon naar school heb geholpen duik ik er ook weer even in en mag slapen tot ik wakker word.
Nu jullie:
@Inge: kan me zo goed voorstellen dat het heel raar voelt om je ziek te melden op dit moment. Maar ja het is niet alsof je een keus hebt in deze. Alsof een burn out maakt dat je daarnaast niets meer kan of mag hebben.
@Bloem, wat leuk dat het paardrijden is begonnen en dat het leuk is!!
@Vienna: ik vind het fijn om te lezen hoe je aan het zoeken bent naar de balans tussen genieten van dingen doen en voelen wanneer het teveel was en vervolgens (geen) actie te ondernemen om weer bij te komen. Je geniet van dingen, en dat is fijn om te lezen, daar wil ik ook weer naar toe.
Knuffeltijgetje:
Eerst even spuien:
Ik heb best wel een rotweek. Weet niet zo goed waar ik met mezelf heen moet. Gaat eigenlijk qua energie lastiger dan eerst. Waar het eerst nog wel soort van doordrong af en toe dat ik niets hoefde en daar ook van kon genieten, is dat nu bijna weg. En waar zijn die zeeën van tijd nu ik niet werk...
Als mijn zoon bij me is, deze week, is er elke dag wel iets dat moet natuurlijk, los van eten en boodschappen. Gesprek op school, voetbaltraining, huiswerk, nou ja gewoon de dingen van de dag.
Ik voel me (te) schuldig naar mijn zoon, en probeerde hem vanochtend uit te leggen dat mijn stress-knop niet goed werkt, lam gedraaid is en dat ik nu van de gekste kleine dingen in de stress kan schieten en dat het dus belangrijk is dat dat weer tot rust komt.
Ik hoor mezelf (al heel lang) namelijk zo vaak zeggen: kan niet of ik ben te moe.
Hij is er soort van immuun voor geworden en dat snap ik ook wel weer.
Geloof dat de ' stress' uitleg wel een kwartje deed vallen.
Het gaat er bij hem om dat hij graag wil dat ik hem naar school breng. Als ik hem breng kan hij half uur later de deur uit, maar sta ik drie kwartier in de file om daarna weer thuis te komen. Normaal als ik werk kom ik er langs. En ja, nu ' doe ik toch niks' dus dan kan ik hem toch wel brengen? Maar ik merk dat het een verkeerd begin van de dag is op dit moment. Ik hoop dat de woorden die ik vanochtend wist te vinden hem iets beter doen begrijpen dat ik niet gewoon lui ben of niet wil. Daarbij zijn er natuurlijk volksstammen mensen die lang onderweg zijn naar school.
Ja ik vind het even moeilijk. Ik voel me alsof ik in niemandsland leef. Probeer de rust die ik de eerste weken wel af en toe vond weer terug te vinden. Goeie nieuws is dat ik beter slaap. Ga eerder naar bed, neem melatonine en luister een luisterboek. Ik denk dat ik dan binnen een half uur slaap. Pure winst. En als ik mijn zoon naar school heb geholpen duik ik er ook weer even in en mag slapen tot ik wakker word.
Nu jullie:
@Inge: kan me zo goed voorstellen dat het heel raar voelt om je ziek te melden op dit moment. Maar ja het is niet alsof je een keus hebt in deze. Alsof een burn out maakt dat je daarnaast niets meer kan of mag hebben.
@Bloem, wat leuk dat het paardrijden is begonnen en dat het leuk is!!
@Vienna: ik vind het fijn om te lezen hoe je aan het zoeken bent naar de balans tussen genieten van dingen doen en voelen wanneer het teveel was en vervolgens (geen) actie te ondernemen om weer bij te komen. Je geniet van dingen, en dat is fijn om te lezen, daar wil ik ook weer naar toe.
Knuffeltijgetje:
donderdag 15 januari 2015 om 16:29
Wat een herkenning! Ik zit in mijn laatste jaar van een (pittige) hbo studie en behoor 4 dagen per week stage te lopen. Een tijd geleden had ik allemaal 'vage' klachten: hoofdpijn, misselijk, moe, draaierig, flauwvallen... Daar ben ik mee naar de dokter gegaan, waar na een flinke dosis onderzoeken uitkwam dat er niks aan de hand is (fysiek dan).
Ik ben daarna met de huisarts een traject uit gaan zetten over hoe nu verder, want de conclusie was confronterend: burn out.
Inmiddels loop ik bij de praktijkondersteuner waar ik gesprekken mee voer.
Ik vind het zwaar, teleurstellend, confronterend en doodvermoeiend.. Ik loop nu 3 dagen in de week 3 uur per dag stage, maar overmoedig als ik ben heb ik afgelopen dinsdag 6 uur stage gelopen en woensdag 4. Woensdagmiddag ben ik dan ook compleet uitgeteld op de bank gevallen en was zo moe dat ik niet eens kon slapen. Vandaag ben ik maar thuis gebleven, even dagje aan mezelf denken! Ik heb een vriendin gebeld en we hebben gezellig koffie gedronken en zijn een stuk gaan lopen.
Het gaat met pieken en dalen, de ene dag kan ik de hele wereld aan, de andere dag krijg ik mezelf maar met moeite van de bank.
Ik ben daarna met de huisarts een traject uit gaan zetten over hoe nu verder, want de conclusie was confronterend: burn out.
Inmiddels loop ik bij de praktijkondersteuner waar ik gesprekken mee voer.
Ik vind het zwaar, teleurstellend, confronterend en doodvermoeiend.. Ik loop nu 3 dagen in de week 3 uur per dag stage, maar overmoedig als ik ben heb ik afgelopen dinsdag 6 uur stage gelopen en woensdag 4. Woensdagmiddag ben ik dan ook compleet uitgeteld op de bank gevallen en was zo moe dat ik niet eens kon slapen. Vandaag ben ik maar thuis gebleven, even dagje aan mezelf denken! Ik heb een vriendin gebeld en we hebben gezellig koffie gedronken en zijn een stuk gaan lopen.
Het gaat met pieken en dalen, de ene dag kan ik de hele wereld aan, de andere dag krijg ik mezelf maar met moeite van de bank.
donderdag 15 januari 2015 om 16:49
quote:*bloem schreef op 15 januari 2015 @ 10:02:
Ooh wat vervelend! en auw, als je zelfs misselijk wordt van de pijn is het niet mis! Volgens mij is de combi AD met zware pijnstillers afgeraden ivm kans op maagbloedingen, niet zozeer sufheid. Maar ik lees wel vaker dat mensen het toch wel af en toe van de dokter mogen combineren, als het maar niet regelmatig is. Zou anders ff bellen naar huisarts of apotheek!
Hopelijk doet de extra rust je rug goed!
Dat dacht ik ook, kans op bloedingen bij aspirine ed. Je mag geen pijnstillers die ook bloedverdunnend werken.
Ik verbaas me ook dat sommigen 2 AD krijgen.
Deze week krijg ik een stevige les: zelf aan het roer staan. Het loopt de laatste tijd niet soepel op het werk. Er zijn veel veranderingen. Dat is al veel bolwerken. En het is lastig om mij geschikte dingen te laten doen om te reintegreren. Telkens word ik een project ingezogen. Denk ik er buiten te staan, gebeurt het weer. We hebben ook veel nieuwe medewerkers en ik veel kennis. Dan is het zo handig als ze bij moj terecht kunnen. Behalve voor mij.
Vanmiddag bij natuurarts geweest. Aparte ervaring. Weet niet wat ik ermee moet.
Fijne avond allemaal!
Ooh wat vervelend! en auw, als je zelfs misselijk wordt van de pijn is het niet mis! Volgens mij is de combi AD met zware pijnstillers afgeraden ivm kans op maagbloedingen, niet zozeer sufheid. Maar ik lees wel vaker dat mensen het toch wel af en toe van de dokter mogen combineren, als het maar niet regelmatig is. Zou anders ff bellen naar huisarts of apotheek!
Hopelijk doet de extra rust je rug goed!
Dat dacht ik ook, kans op bloedingen bij aspirine ed. Je mag geen pijnstillers die ook bloedverdunnend werken.
Ik verbaas me ook dat sommigen 2 AD krijgen.
Deze week krijg ik een stevige les: zelf aan het roer staan. Het loopt de laatste tijd niet soepel op het werk. Er zijn veel veranderingen. Dat is al veel bolwerken. En het is lastig om mij geschikte dingen te laten doen om te reintegreren. Telkens word ik een project ingezogen. Denk ik er buiten te staan, gebeurt het weer. We hebben ook veel nieuwe medewerkers en ik veel kennis. Dan is het zo handig als ze bij moj terecht kunnen. Behalve voor mij.
Vanmiddag bij natuurarts geweest. Aparte ervaring. Weet niet wat ik ermee moet.
Fijne avond allemaal!
donderdag 15 januari 2015 om 16:54
Welkom kaarsje91! Vervelend dat je het herkent, gezien je leeftijd en in stage periode (al komt zoiets nooit uit, en kan je beter nu een hoop ervan leren!)
Lees/ schrijf lekker mee, wie weet kan je wat met de tips en verhalen die we hier met elkaar delen! Er zijn een aantal 'vaste schrijfsters' ontstaan:-).
Fijn dat je huisarts zo meedenkt en je al snel bij de POH bent geweest! Voel je je daarbij op je plek, of meer behoefte aan een 'echte' psycholoog? Succes en sterkte!! Een burnout moet je helaas niet onderschatten, dus loop jezelf in je stage niet te vaak voorbij... dan duurt alles helaas alleen maar langer!
Lees/ schrijf lekker mee, wie weet kan je wat met de tips en verhalen die we hier met elkaar delen! Er zijn een aantal 'vaste schrijfsters' ontstaan:-).
Fijn dat je huisarts zo meedenkt en je al snel bij de POH bent geweest! Voel je je daarbij op je plek, of meer behoefte aan een 'echte' psycholoog? Succes en sterkte!! Een burnout moet je helaas niet onderschatten, dus loop jezelf in je stage niet te vaak voorbij... dan duurt alles helaas alleen maar langer!
donderdag 15 januari 2015 om 16:55
@Beel:
Herkenbaar. Ik heb ook een zoon en voel me vaak schuldig omdat ik geen energie heb.
Er is al zoveel te regelen: broodjes smeren, halen/brengen school, sportclub, extra dingen op school en met vriendjes spelen. Het is niet leuk om nee te moeten zeggen tegen iets leuks omdat ik te moe ben. Mijn kereltje ben ik aan gewend, maar ik zit nu niet op ieder vriendje te wachten. Zijn beste vriend wel gelukkig, maar druktemakers even niet. En dat is niet leuk voor hem.
Herkenbaar. Ik heb ook een zoon en voel me vaak schuldig omdat ik geen energie heb.
Er is al zoveel te regelen: broodjes smeren, halen/brengen school, sportclub, extra dingen op school en met vriendjes spelen. Het is niet leuk om nee te moeten zeggen tegen iets leuks omdat ik te moe ben. Mijn kereltje ben ik aan gewend, maar ik zit nu niet op ieder vriendje te wachten. Zijn beste vriend wel gelukkig, maar druktemakers even niet. En dat is niet leuk voor hem.
vrijdag 16 januari 2015 om 11:00
@Beel en juubje, ik kan me voorstellen (in zekere zin) dat het hebben van kinderen nog eens een heel andere moeilijke dimensie geeft aan het hebben van een burnout. Ik heb echt wel eens gedacht: godzijdank maak ik dit mee nu ik nog geen kinderen heb, met alle zorg en 24/7 verantwoordelijkheid. Nu ik er aan denk wordt ik ook al een tikkeltje gespannen, want met 32 jaar wordt het er toch ook al wel bijna tijd voor, over een jaartje ofzo, als het herstel goed doorzet. Maar zo stressbestendig ben ik klaarblijkelijk niet en ik vraag me af hoe ik het ga ervaren- juist als bron van bezinning, een meer gebalanceerd perspectief (minder nadruk op werken/carriere) of juist extra angst en stress? Mijn moeder was/is een total stress-moeder, overbezorgd en controlerend, dus ik heb niet echt ervaring en voorbeeld meegekregen van ontspannen ouderschap. Enfin, eerst maar mezelf weer op de rit...
@beel, ik herken erg het gevoel van niemandsland, of bij mij het niet voelen van grond onder je voeten, zwevend in een soort vacuum. Wat mij op den duur erg hielp- maar dan moet je daar wel de energie voor hebben- zijn de basic dingen: beetje huishouden, even iets voor jezelf kopen waar je zin in hebt, een wandelingetje naar de kinderboerderij, geitjes wortels voeren, wat bewegen- wandelen met een hondje, rustig zwemmen. Gewoon en juist de hele simpele dingen. Waar je eerst geen energie voor hebt, maar toen die energie weer een beetje kwam, hielpen en helpen deze dingen me goed de dagen door en aard het me.
Maar is geen blauwdruk natuurlijk, het is voor iedereen weer anders. Wie weet ontdek jij wel de schilderes in jezelf ofzo. Of weet je het allemaal gewoon nog een tijdje echt effe niet en lig je de hele dag op de bank films te kijken: MAG LEKKER OOK!
Fijne dag allemaal!
@beel, ik herken erg het gevoel van niemandsland, of bij mij het niet voelen van grond onder je voeten, zwevend in een soort vacuum. Wat mij op den duur erg hielp- maar dan moet je daar wel de energie voor hebben- zijn de basic dingen: beetje huishouden, even iets voor jezelf kopen waar je zin in hebt, een wandelingetje naar de kinderboerderij, geitjes wortels voeren, wat bewegen- wandelen met een hondje, rustig zwemmen. Gewoon en juist de hele simpele dingen. Waar je eerst geen energie voor hebt, maar toen die energie weer een beetje kwam, hielpen en helpen deze dingen me goed de dagen door en aard het me.
Maar is geen blauwdruk natuurlijk, het is voor iedereen weer anders. Wie weet ontdek jij wel de schilderes in jezelf ofzo. Of weet je het allemaal gewoon nog een tijdje echt effe niet en lig je de hele dag op de bank films te kijken: MAG LEKKER OOK!
Fijne dag allemaal!
vrijdag 16 januari 2015 om 11:15
Bloem: gelukkig is alles tijdelijk en gaat dit ook voorbij. En kind heeft ook en vader. Soms gaan we wel bijna tegelijk naar bed, dat vindt ie beregezellig
Een ding werkt voor beiden goed: knuffelen!
Maar je moet wel. Door je moeheid heen. Voordeel is dat je ritme hebt en fatsoenlijk moet eten. Een doel heb je en ook afleiding.
Hij is er halve weken, dus op ander tijdstip meer rust en huishoydelijke dingen.
Mijn moeder is ook overbezorgd en controlerend. Ik doe dat denk ik niet. Al zie ik veel terugkomen hoe ik dingen doe en hoe dat thuis gaat.
Maak je nog niet te druk. Je hebt nog tijd genoeg.
Een ding werkt voor beiden goed: knuffelen!
Maar je moet wel. Door je moeheid heen. Voordeel is dat je ritme hebt en fatsoenlijk moet eten. Een doel heb je en ook afleiding.
Hij is er halve weken, dus op ander tijdstip meer rust en huishoydelijke dingen.
Mijn moeder is ook overbezorgd en controlerend. Ik doe dat denk ik niet. Al zie ik veel terugkomen hoe ik dingen doe en hoe dat thuis gaat.
Maak je nog niet te druk. Je hebt nog tijd genoeg.
vrijdag 16 januari 2015 om 13:55
Ja, kinderen zijn best een spannend stukje. Ik kan me zo voorstellen dat het moeilijk is om je kind niet alles aan aandacht te kunnen geven wat je zou willen.
Bij ons zitten ze (ooit, niet te snel, maar liever niet te lang, want ik ben nu ook al 30) in de planning. Sterker nog, voordat mijn man zijn paniekaanval had waren we bezig met kindjes maken, en het had niet veel gescheeld - ik was al een week over tijd, hij zou die middag uit z'n werk eigenlijk een test voor me meenemen, en alsof mijn lichaam snapte dat alles veranderde werd ik die nacht ongesteld. Heel raar eigenlijk, hoe dat soort dingen soms kunnen werken. Nu twijfel ik regelmatig of we er überhaupt wel aan moeten beginnen - los van dat kinderen geld kosten, en er daar nog minder van aanwezig is dan ik dacht, twijfel ik nu regelmatig of ik het wel zou kunnen. Terwijl ik bijvoorbeeld op scouting echt wel merk dat ik me als ik met kinderen bezig ben, een stuk makkelijker over mijn vermoeidheid heen kan zetten (koters die al giegelend komen kietelen of schaterend een toren van reuzenblokken omgooien horen bij mijn schaarse geluksmomentjes momenteel), en ik weet dat het heus wel goed zou komen. Maar toch, eigen kinderen zijn gewoon 24/7, en 'nee' zeggen is veel lastiger - ik twijfel soms echt of ik het wel kan.
Bij ons zitten ze (ooit, niet te snel, maar liever niet te lang, want ik ben nu ook al 30) in de planning. Sterker nog, voordat mijn man zijn paniekaanval had waren we bezig met kindjes maken, en het had niet veel gescheeld - ik was al een week over tijd, hij zou die middag uit z'n werk eigenlijk een test voor me meenemen, en alsof mijn lichaam snapte dat alles veranderde werd ik die nacht ongesteld. Heel raar eigenlijk, hoe dat soort dingen soms kunnen werken. Nu twijfel ik regelmatig of we er überhaupt wel aan moeten beginnen - los van dat kinderen geld kosten, en er daar nog minder van aanwezig is dan ik dacht, twijfel ik nu regelmatig of ik het wel zou kunnen. Terwijl ik bijvoorbeeld op scouting echt wel merk dat ik me als ik met kinderen bezig ben, een stuk makkelijker over mijn vermoeidheid heen kan zetten (koters die al giegelend komen kietelen of schaterend een toren van reuzenblokken omgooien horen bij mijn schaarse geluksmomentjes momenteel), en ik weet dat het heus wel goed zou komen. Maar toch, eigen kinderen zijn gewoon 24/7, en 'nee' zeggen is veel lastiger - ik twijfel soms echt of ik het wel kan.
vrijdag 16 januari 2015 om 16:28
Oei, dat zijn best wel lastige gedachten en overwegingen Bloem en Knuffeltijgetje.
Ik kan me heel goed voorstellen dat jullie je zorgen kunnen maken over hoe dat uit kan pakken met eventuele kinderen/kinderwens, MAAR:
ik wil daar wel ook bij vertellen dat diezelfde zoon die maakt dat ik me soms heel schuldig voel, ook maakt dat ik aan hem denk en vrolijk word. Die onstuitbare positieve kinderenergie die hij gewoon bij zich heeft, waar hij niets voor hoeft te doen of te laten is ook juist één van de dingen waar ik me heel erg aan vast hou en me aan kan laven. Waar ik energie uit put, waar ik van geniet, gewoon door te kijken en te luisteren terwijl hij (zonder dat hij er erg in heeft) een compleet toneelstuk opvoert inclusief zang en dans als ik hem vraag naar zijn schooldag. Hilarisch omdat hij 13 is en net in de leeftijd tussen schattig (in mijn ogen dan ) en stoer.
En weet je, kinderen zijn soms vermoeiend maar ook vertrouwd, je kent elkaar, je kunt jezelf zijn bij elkaar, ze kennen jouw grenzen en jij die van hen.
Ik kan me heel goed voorstellen dat jullie je zorgen kunnen maken over hoe dat uit kan pakken met eventuele kinderen/kinderwens, MAAR:
ik wil daar wel ook bij vertellen dat diezelfde zoon die maakt dat ik me soms heel schuldig voel, ook maakt dat ik aan hem denk en vrolijk word. Die onstuitbare positieve kinderenergie die hij gewoon bij zich heeft, waar hij niets voor hoeft te doen of te laten is ook juist één van de dingen waar ik me heel erg aan vast hou en me aan kan laven. Waar ik energie uit put, waar ik van geniet, gewoon door te kijken en te luisteren terwijl hij (zonder dat hij er erg in heeft) een compleet toneelstuk opvoert inclusief zang en dans als ik hem vraag naar zijn schooldag. Hilarisch omdat hij 13 is en net in de leeftijd tussen schattig (in mijn ogen dan ) en stoer.
En weet je, kinderen zijn soms vermoeiend maar ook vertrouwd, je kent elkaar, je kunt jezelf zijn bij elkaar, ze kennen jouw grenzen en jij die van hen.
vrijdag 16 januari 2015 om 16:50
Knuffeltijgetje, ik herken die gedachte... Ook hier hetzelfde, ben nu 30, als ik niet ziek was geworden, dan waren we vermoedelijk nu aan t proberen zwanger te worden... Nu uitgesteld tot ik idd weer echt fit en energiek ben:-). Aan t begin van m'n burnout dacht ik ook.. Dat ga ik later nooit aankunnen, maar denk ook dat t naast dat t idd zwaar of vermoeiend kan zijn, dat t toch anders is dan werkstress oid en je er zoveel voor terug krijgt! En je bent niet alleen , als t goed is heb je een partner en/of familie die kan bijspringen:-). Ik help m'n zus ook geregeld eventjes, nu ze een 2e kleine heeft. Opvoeden vind iedereen z'n weg meestal ook wel in, en tuurlijk is een eerste kindje (en daaropvolgende vast ook), spannend! Maar dat mag 
dus ik heb ondertussen wel weer het vertrouwen dat ik dat ooit goed ga kunnen én voldoening uit haal:-)! Maar wel pas als ik idd weer me goed genoeg voel:-)! Ach...30, nog tijd zat;-)
dus ik heb ondertussen wel weer het vertrouwen dat ik dat ooit goed ga kunnen én voldoening uit haal:-)! Maar wel pas als ik idd weer me goed genoeg voel:-)! Ach...30, nog tijd zat;-)
vrijdag 16 januari 2015 om 17:20
Wat herkenbaar wat jullie schrijven over kinderen. Ik merk dat ik niet goed kan nadenken over de vraag of ik een gezin wil stichten, ik ben zó moe door het werk dat ik het niet aan zou kunnen. Dus 'wil' ik geen kinderen. Ik vind dit heel verdrietig, want ik laat al zoveel vanwege mijn werk. Hebben jullie overwogen om ander werk te gaan doen door jullie burn-out?
vrijdag 16 januari 2015 om 18:27
Jeetje Ducky, dat is wel heftig. Als je er echt verdrietig om bent zou ik idd wel kijken wat je kan doen om je werkdruk te verlichten!
Ik heb mijn contract bij oude werkgever beëindigd. Maar toen was ik nog niet burn-out, maar net voor de afgrond zeg maar, overbelast. Maar al 2 jaar zat ik eigenlijk op een exit te wachten, al zo lang had ik het helemaal gehad met de chaos, conflicten en werkdruk op mijn werk. Mijn vriend zou misschien een functie in Canada krijgen, we zaten er zo op te hopen, ik was al helemaal frans aan het bijspijkeren en alles. Zin/energie om meteen te gaan solliciteren vanuit mijn baan naar een andere baan, had ik jammergenoeg niet (wel het wijste natuurlijk). Even nood aan een tijdje helemaal niks. En ik ben vroeger ook even ondernemer geweest- ik vertrouwde erop, als ik geen baan zou kunnen vinden, dat ik dan wel weer zelf iets zou verzinnen om te gaan doen.
De beslissing om uiteindelijk op te stappen heb ik helaas te laat genomen want na mijn ontslagneming ben ik echt omgevallen. Het nemen van zo'n spannende beslissing als ontslag nemen zonder plan droeg daar ook wel een steentje aan bij. Ik heb echt supergeluk gehad dat het UWV me onvrijwillig werkloos heeft verklaard en ik toch een uitkering krijg. Denk nog steeds dat ik de juiste beslissing heb genomen, al was het moment wel heel onfortuinlijk.
Ik heb mijn contract bij oude werkgever beëindigd. Maar toen was ik nog niet burn-out, maar net voor de afgrond zeg maar, overbelast. Maar al 2 jaar zat ik eigenlijk op een exit te wachten, al zo lang had ik het helemaal gehad met de chaos, conflicten en werkdruk op mijn werk. Mijn vriend zou misschien een functie in Canada krijgen, we zaten er zo op te hopen, ik was al helemaal frans aan het bijspijkeren en alles. Zin/energie om meteen te gaan solliciteren vanuit mijn baan naar een andere baan, had ik jammergenoeg niet (wel het wijste natuurlijk). Even nood aan een tijdje helemaal niks. En ik ben vroeger ook even ondernemer geweest- ik vertrouwde erop, als ik geen baan zou kunnen vinden, dat ik dan wel weer zelf iets zou verzinnen om te gaan doen.
De beslissing om uiteindelijk op te stappen heb ik helaas te laat genomen want na mijn ontslagneming ben ik echt omgevallen. Het nemen van zo'n spannende beslissing als ontslag nemen zonder plan droeg daar ook wel een steentje aan bij. Ik heb echt supergeluk gehad dat het UWV me onvrijwillig werkloos heeft verklaard en ik toch een uitkering krijg. Denk nog steeds dat ik de juiste beslissing heb genomen, al was het moment wel heel onfortuinlijk.
vrijdag 16 januari 2015 om 19:28
Dan heb je wel geluk gehad bij het UWV! Fijn! Moedig dat je durfde te stoppen.
Ik ben de laatste weken heel somber en blijf maar piekeren over het werk, waarbij 10 positieve ervaringen in het niet vallen bij dat ene dat me dwarszit. Ik heb vandaag ook een lijst gemaakt om visueel te maken dat de balans niet verkeerd is. Helaas veranderde dat mijn gevoel niet. Ik hoop dat ik dit weekend goed slaap, want de somberheid wordt versterkt door slaaptekort.
Ik ben de laatste weken heel somber en blijf maar piekeren over het werk, waarbij 10 positieve ervaringen in het niet vallen bij dat ene dat me dwarszit. Ik heb vandaag ook een lijst gemaakt om visueel te maken dat de balans niet verkeerd is. Helaas veranderde dat mijn gevoel niet. Ik hoop dat ik dit weekend goed slaap, want de somberheid wordt versterkt door slaaptekort.
vrijdag 16 januari 2015 om 20:07
Dat is idd wel pittig Rubberducky!! Als je er verdrietig over bent, betekent dat je het wel graag zou willen... Er is meer in t leven dan alleen maar werken, dus dan zou ik idd zeker eens bekijken wat je echt wilt en of dat niet ook gewoon kan?
Ik overweeg nog niet serieus om heel ander werk te zoeken, andere plekken zal ik tegen hetzelfde aanlopen...(druk van verzekeraars, omzetnormen). Dus dan zou ik echt moeten omscholen, en heb weleens nagedacht, maar zou niet weten wat ik dan wil... En vind t werk an sich nog te leuk:-)! Maar ik ben wel bijna zeker dat ik maar 3dgn dit werk blijf doen ipv 4! (Had al de luxe dat ik geen 5 werkte, wat sowieso al goed beviel!) en als ik me dan ga vervelen, ga ik liever vrijwilligerswerk doen ofzo.... Ik kies voor mezelf, en wil wel graag kinderen, al vind ik dat ook reuze spannend en 'kan ik dat wel', maar denk dat iedereen tot een zekere mate soms wel voelt...
Maar wie zich beter voelt om geen kinderen te willen, mag uiteraard ook!! Maar als de enige reden is, dat je dat niet aankan door huidige werkdruk... Dan ligt t probleem ergens anders, en blijf je daar tegenaan lopen zou ik denken bij welke grotere stap dan ook...
Goed weekend allemaal! M'n rug voelt met ibuprofen gelukkig iets beter:-). Lekker door loods5 gelopen vandaag en eindelijk weer in t zonnetje gewandeld!! Wat was dat even lekker, na die te lange periode van aanhoudende regen/storm hier...
Ik overweeg nog niet serieus om heel ander werk te zoeken, andere plekken zal ik tegen hetzelfde aanlopen...(druk van verzekeraars, omzetnormen). Dus dan zou ik echt moeten omscholen, en heb weleens nagedacht, maar zou niet weten wat ik dan wil... En vind t werk an sich nog te leuk:-)! Maar ik ben wel bijna zeker dat ik maar 3dgn dit werk blijf doen ipv 4! (Had al de luxe dat ik geen 5 werkte, wat sowieso al goed beviel!) en als ik me dan ga vervelen, ga ik liever vrijwilligerswerk doen ofzo...
. Ik kies voor mezelf, en wil wel graag kinderen, al vind ik dat ook reuze spannend en 'kan ik dat wel', maar denk dat iedereen tot een zekere mate soms wel voelt... Maar wie zich beter voelt om geen kinderen te willen, mag uiteraard ook!! Maar als de enige reden is, dat je dat niet aankan door huidige werkdruk... Dan ligt t probleem ergens anders, en blijf je daar tegenaan lopen zou ik denken bij welke grotere stap dan ook...
Goed weekend allemaal! M'n rug voelt met ibuprofen gelukkig iets beter:-). Lekker door loods5 gelopen vandaag en eindelijk weer in t zonnetje gewandeld!! Wat was dat even lekker, na die te lange periode van aanhoudende regen/storm hier...
vrijdag 16 januari 2015 om 22:27
Ik ben met mijn studie gestopt vanwege mijn burn-out, en ben niet van plan ermee verder te gaan. Dan zou ik zo weer in die afgrond zitten. Wel heb ik een toezegging van MEE dat er waarschijnlijk met me gekeken kan worden naar wat ik wel op kan en wil pakken - ben benieuwd hoe dat gaat, want dat valt sinds 1 januari onder de gemeente. Maar ik zit dus al 2 jaar 'thuis', al ben ik steeds bezig gebleven mezelf te ontwikkelen. Misschien niet helemaal wat je wilde horen, Rubber_Ducky, maar ... ik zou zo weer stoppen, zeker wetend wat ik nu weet was ik zelfs veel eerder gestopt (of had ik in ieder geval een andere route gekozen). Zeker als je werk je tegenhoudt bij andere belangrijke levenskeuzes, zou ik toch echt overwegen naar iets anders te kijken. Misschien een erg brutale vraag, maar zouden jullie het op kunnen vangen met je partners salaris als je zonder werk zou komen te zitten?
zaterdag 17 januari 2015 om 10:09
@Beel: het is niet makkelijk om de balans te vinden. Goed dat je het gesprek met je zoon aangegaan bent. Hij zal het zeker begrijpen. Anderen laten weten hoe je, je voelt maakt het makkelijker om zelf de balans en grenzen te vinden en bewaken.
@Kaarsje91: welkom! Pittig tijdens je studie te maken krijgen met BO. Grenzen aangeven is dan extra moeilijk, je wilt zo graag. Super dat je hulp hebt gezocht en dat je tijd maakt om koffie te drinken en wandeling te maken met een vriendin.
@juubje: Wat moeilijk dat jij voor iedereen het aanspreekpunt bent op je werk. Zijn er geen mogelijkheden om dat te verdelen? Of dat mensen het dan maar met minder kennis moeten stellen? Hoe was het bij de natuurarts geweest? Wat voor een arts was het?
Het hebben van kinderen lijkt mij inderdaad nog extra pittig tijdens BO, gelukkig zien jullie ook de positieve kanten, zoals lekker knuffelen en genieten van je kind. Kan mij voorstellen dat sommige zich vragen stellen rond hun kinderwens. Dat valt vast allemaal op zijn plekje, als jullie je beter voelen.
@Rubberducky: als je zo verdrietig bent op je werk, lijkt het mij echt goed dat rondkijkt naar andere mogelijkheden. Het zou niet mogen dat werk belangrijker is dan je privé-leven en zeker het krijgen van kinderen.
@Kaarsje91: welkom! Pittig tijdens je studie te maken krijgen met BO. Grenzen aangeven is dan extra moeilijk, je wilt zo graag. Super dat je hulp hebt gezocht en dat je tijd maakt om koffie te drinken en wandeling te maken met een vriendin.
@juubje: Wat moeilijk dat jij voor iedereen het aanspreekpunt bent op je werk. Zijn er geen mogelijkheden om dat te verdelen? Of dat mensen het dan maar met minder kennis moeten stellen? Hoe was het bij de natuurarts geweest? Wat voor een arts was het?
Het hebben van kinderen lijkt mij inderdaad nog extra pittig tijdens BO, gelukkig zien jullie ook de positieve kanten, zoals lekker knuffelen en genieten van je kind. Kan mij voorstellen dat sommige zich vragen stellen rond hun kinderwens. Dat valt vast allemaal op zijn plekje, als jullie je beter voelen.
@Rubberducky: als je zo verdrietig bent op je werk, lijkt het mij echt goed dat rondkijkt naar andere mogelijkheden. Het zou niet mogen dat werk belangrijker is dan je privé-leven en zeker het krijgen van kinderen.
anoniem_190536 wijzigde dit bericht op 19-01-2015 01:20
Reden: herkenbaarheid
Reden: herkenbaarheid
% gewijzigd
Always believe that something wonderful is about to happen.
zondag 18 januari 2015 om 22:26
Zo, nieuwe week nieuwe kansen in aantocht! Helaas ben ik nog niet van m'n rug af... Maar wel weer iets draaglijker. Morgen dus maar weer 7u proberen:-)... Vervelende is wel, dat pijn je stemming en slaapkwaliteit zo kan beïnvloeden:-(. Met als gevolg, met hoofdpijn wakker en weer wat balen/ klagen ... Maar toch een best leuk weekend gehad:-). Morgen maar weer zien hoe t gaat.
Jullie ook weer allemaal succes met de nieuwe week:-) leuke doelen, ideeen of momentjes hier weer delen om elkaar te motiveren?
Jullie ook weer allemaal succes met de nieuwe week:-) leuke doelen, ideeen of momentjes hier weer delen om elkaar te motiveren
?
maandag 19 januari 2015 om 09:28
Wat vervelend Inge dat de pijn niet beter is. Kan mij voorstellen dat je hierdoor slechter slaapt en het je stemming beïnvloed. Gelukkig heb je een leuk weekend gehad. Leuke dingen gedaan? Succes vandaag op je werk en goed aan jezelf denken. x
Hier een *** weekend gehad. Lichaam wilde niet, de rest wel, slechte combi. Gelukkig vond manlief het wel gezellig met mij op de bank. We hebben meegedaan aan de nationale vogeltelling en ben blij te zien dat er zoveel soorten vogels hier in de tuin komen
Fijne week iedereen!
Hier een *** weekend gehad. Lichaam wilde niet, de rest wel, slechte combi. Gelukkig vond manlief het wel gezellig met mij op de bank. We hebben meegedaan aan de nationale vogeltelling en ben blij te zien dat er zoveel soorten vogels hier in de tuin komen
Fijne week iedereen!
Always believe that something wonderful is about to happen.
maandag 19 januari 2015 om 10:57
Ai Inge, pijn nog niet weg... Hopelijk gaat het werken een beetje! Ik zat, een beetje naar aanleiding van de discussie hier op het forum, nog eens een beetje te denken aan alternatieve carrierepaden. Ik ben/was producer, organisator van festivals, debatten e.d., heb dat in vorige functie moeten combineren met office management (niet mijn ding). Opzich zit produceren wel in mijn dna denk ik, ik doe het al sinds mijn 18e. Maar het is wel hard werken, vaak ook 's avonds, dagen van 12 uur of meer komen vaak voor, veel adrenaline en stress. Ik vraag me soms af of ik wel in de culturele sector wil blijven, al kan ik natuurlijk ook zoeken binnen die sector naar iets minder belastends (in een museum bv of uitgeverij, iets meer 9-17, of eigen producties, dat ik iig zelf de regie houd). Maar zat van het weekend ook eens te kijken naar een versnelde opleiding fysio. Dat heeft me altijd erg leuk geleken en het lijkt me wel rustiger, meer 1-op-1 contact. Denk dat ik er goed geschikt voor zou zijn. Maarja, weer 4 jaar (versneld 3) studeren... Wel lang en heb al een studieschuld. Denk niet dat ik dat er voor over heb, maar vroeg me toch af: wat verdien je als fysio? Zijn de carriereperspectieven nog gunstig, nu zorgverzekeraars zo op fysio beknibbelen? Is het voeren van een eigen praktijk gangbaar of niet rendabel?
Vienna, vervelend dat je lijf niet meewil... Vogels tellen voor de goede zaak is wel een fijn tijdverdrijf! Heb je nog bijzondere vogels gezien?
Vandaag vrij druk dagje voor de boeg. Wat ik een beetje lastig vind: in december voelde ik echt dat ik sprongen vooruit maakte: eerste keer dit, eerste keer dat, conditie die echt goed verbeterde door oppashondje... Maar nu lijkt het steeds lastiger te vergelijken. En het is toch erg fijn, om vooruitgang te bemerken. Misschien ben ik er teveel op gefocussed. En moet ik in mijn handjes knijpen dat ik alles wel weer kan (behalve intensief sporten en (lang) werken), mits gedoseerd. Als je uren op bouwt in je werk kan je het zo fijn meten, maar die meetlat mis ik nu. Nah ja, me maar even overheen zetten denk ik.
x!
Vienna, vervelend dat je lijf niet meewil... Vogels tellen voor de goede zaak is wel een fijn tijdverdrijf! Heb je nog bijzondere vogels gezien?
Vandaag vrij druk dagje voor de boeg. Wat ik een beetje lastig vind: in december voelde ik echt dat ik sprongen vooruit maakte: eerste keer dit, eerste keer dat, conditie die echt goed verbeterde door oppashondje... Maar nu lijkt het steeds lastiger te vergelijken. En het is toch erg fijn, om vooruitgang te bemerken. Misschien ben ik er teveel op gefocussed. En moet ik in mijn handjes knijpen dat ik alles wel weer kan (behalve intensief sporten en (lang) werken), mits gedoseerd. Als je uren op bouwt in je werk kan je het zo fijn meten, maar die meetlat mis ik nu. Nah ja, me maar even overheen zetten denk ik.
x!
maandag 19 januari 2015 om 12:40
Die vooruitgang die ineens stilstaat, dat merk ik ook een beetje. (Sterker nog, ik leek de boel weer behoorlijk op de rit te hebben tot 3 maanden geleden ... *zucht*) Hoe frustrerend het ook is, ik probeer mezelf maar voor te houden dat soms de diepte in gaan ook een vorm van vooruitgang is, een soort zorgen dat ik niet weer in dezelfde valkuilen stap of zo.
@inge sterkte met je rug. Ik hoop maar dat het snel beter gaat!
@inge sterkte met je rug. Ik hoop maar dat het snel beter gaat!
maandag 19 januari 2015 om 12:48
Hoi allemaal,
Wilde even laten weten dat ik wel mee lees maar nu heel vaak de puf niet heb om te reageren. Hier stagneert alles nu een beetje. Geen vooruitgang, geen achteruitgang. Weet ook niet of ik me goed of slecht voel. Ik neem het met de dag en ben verder voorzichtig bezig met mijn loopbaan en hoe dat nu verder. Verder de simpele en fijne dingen. In huis bezig, koffiedrinken met familie en vrienden, stad in, onderzoek doen wbt mijn loopbaan etc.
Een hele dikke knuffel voor iedereen hier! Ik ben er wel maar je ziet me dus niet haha
Wilde even laten weten dat ik wel mee lees maar nu heel vaak de puf niet heb om te reageren. Hier stagneert alles nu een beetje. Geen vooruitgang, geen achteruitgang. Weet ook niet of ik me goed of slecht voel. Ik neem het met de dag en ben verder voorzichtig bezig met mijn loopbaan en hoe dat nu verder. Verder de simpele en fijne dingen. In huis bezig, koffiedrinken met familie en vrienden, stad in, onderzoek doen wbt mijn loopbaan etc.
Een hele dikke knuffel voor iedereen hier! Ik ben er wel maar je ziet me dus niet haha
