Psyche
alle pijlers
Vervreemdingsgevoelens?
zaterdag 31 januari 2015 om 19:49
Mijn hele leven stel ik mezelf al de vraag 'waarom ben ik ik?'. Dit is altijd een onschuldige, nieuwsgierige vraag geweest naar waarom ik als deze ziel en in dit lichaam geboren ben. Ik denk dat iedereen zich dat wel eens afvraagt.
Ik ben momenteel herstellende van een (lichte) angststoornis, tot een aantal dagen geleden dacht ik zelfs dat ik er al vanaf was. Maar sinds een aantal dagen heb ik plotseling last van vervreemdingsgevoelens. De gevoelens zijn te vergelijken met de gevoelens die je opwekt wanneer je jezelf de vraag 'waarom ben ik ik?' stelt. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat er zeven miljard 'ikken' op deze wereld rondlopen, waarvan ik 1 zo'n 'ik' ben. Dat ieder mens dat ik op straat tegenkom, eigen gedachtes en gevoelens heeft en een eigen leven leidt, net zoals ik dat doe. Dat iedereen de wereld bekijkt vanuit zijn eigen perspectief. Ik word angstig van deze gedachte, heb het gevoel alleen op de wereld te zijn. Ik zie mezelf opeens als individu, dat zichzelf moet zien te redden. Ik ben bang om mezelf te verliezen in deze grote wereld.
Tot voor kort ging het hartstikke goed met me, ik kon na mijn angststoornis weer genieten van het leven, dacht er bijna helemaal vanaf te zijn. En dan toch opeens die vervreemdingsgevoelens. Het enige wat de hele dag door mijn hoofd spookt is de vraag waarom ik nu eigenlijk ik ben. Waarom ben ik niet mijn buurvrouw? Of mijn beste vriendin? Deze vraag houdt me dus al mijn hele leven bezig, maar nooit eerder zo intens als nu. Hoe ik vroeger bij het stellen van deze vraag slechts een kort onbegrip-momentje had, komen er nu angstige gevoelens bij die me eigenlijk de hele dag door bezig houden.
Waar komen deze gevoelens plots vandaan? En mag ik verwachten dat het slechts een fase is en dat de gevoelens vanzelf weer verdwijnen?
Ik ben momenteel herstellende van een (lichte) angststoornis, tot een aantal dagen geleden dacht ik zelfs dat ik er al vanaf was. Maar sinds een aantal dagen heb ik plotseling last van vervreemdingsgevoelens. De gevoelens zijn te vergelijken met de gevoelens die je opwekt wanneer je jezelf de vraag 'waarom ben ik ik?' stelt. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat er zeven miljard 'ikken' op deze wereld rondlopen, waarvan ik 1 zo'n 'ik' ben. Dat ieder mens dat ik op straat tegenkom, eigen gedachtes en gevoelens heeft en een eigen leven leidt, net zoals ik dat doe. Dat iedereen de wereld bekijkt vanuit zijn eigen perspectief. Ik word angstig van deze gedachte, heb het gevoel alleen op de wereld te zijn. Ik zie mezelf opeens als individu, dat zichzelf moet zien te redden. Ik ben bang om mezelf te verliezen in deze grote wereld.
Tot voor kort ging het hartstikke goed met me, ik kon na mijn angststoornis weer genieten van het leven, dacht er bijna helemaal vanaf te zijn. En dan toch opeens die vervreemdingsgevoelens. Het enige wat de hele dag door mijn hoofd spookt is de vraag waarom ik nu eigenlijk ik ben. Waarom ben ik niet mijn buurvrouw? Of mijn beste vriendin? Deze vraag houdt me dus al mijn hele leven bezig, maar nooit eerder zo intens als nu. Hoe ik vroeger bij het stellen van deze vraag slechts een kort onbegrip-momentje had, komen er nu angstige gevoelens bij die me eigenlijk de hele dag door bezig houden.
Waar komen deze gevoelens plots vandaan? En mag ik verwachten dat het slechts een fase is en dat de gevoelens vanzelf weer verdwijnen?
zaterdag 31 januari 2015 om 22:04
Ik vind het nogal puberaal. In die periode ben je op zoek naar jezelf, wat ben ik, wat kan ik, wat ga ik doen in dit leven? Daar is niet echt een sluitend antwoord op te vinden, zeker niet als je niet gelovig bent. Je bent, dat is een gegeven, je zal iets moeten, anders ben je straks niet meer. Dat je je dat afvraagt is dus prima in lijn met je leeftijd. Dat je daar hulp voor gaat zoeken is een beetje overdreven. Ik vermoed dat je je ook afvraagt of je opleiding wel de juiste is, of je geliefde (als je die hebt) wel de ware is en of de kledingstijl die je hebt gekozen wel goed laat zien wie jij bent. Allemaal symptomen van volwassen worden. Accepteer dat je vragen hebt, accepteer dat je het antwoord waarschijnlijk nooit zal vinden, en dat, áls je het vindt, het over vijf jaar wel eens niet meer kan kloppen en ga gewoon door met ademhalen. Je maakt het jezelf veel moeilijker dan nodig is.
zondag 1 februari 2015 om 07:30
zondag 1 februari 2015 om 11:32
quote:_lupine_ schreef op 31 januari 2015 @ 20:33:
Ik herken dit niet echt.
Wel vragen als: waarom ik, waarom nu, waarom deze ouders, waarom dit lichaam?
Ik heb nooit gedacht aan het waarom ik er als wezen ben. Alle wezens zijn er. Planten ook, iedereen en alles is er. Dat is hoe de wereld is. En iedereen komt ergens vandaan, de bloemetjes en de bijtjes, zeg maar. Ik weet wel waarom ik een kind van mijn ouders ben niet van de buren of een echtpaar uit China.
Ik vind dat dat juist heel logisch. Wat vraag jij je precies af dan?Dat zijn eigenlijk precies de vragen die ik me ook afvraag, ik denk alleen dat ik er een beetje in doordraaf. Ik kan er zo lang over blijven nadenken tot ik mezelf helemaal in mijn gedachten verlies, en even het gevoel heb dat ik niet meer ik ben.. Klinkt een beetje vaag haha, ik weet ook niet hoe ik het moet verwoorden. Ik vraag me ook niet af waarom ik er als wezen ben, dat schuif ik af op de evolutie.
Ik herken dit niet echt.
Wel vragen als: waarom ik, waarom nu, waarom deze ouders, waarom dit lichaam?
Ik heb nooit gedacht aan het waarom ik er als wezen ben. Alle wezens zijn er. Planten ook, iedereen en alles is er. Dat is hoe de wereld is. En iedereen komt ergens vandaan, de bloemetjes en de bijtjes, zeg maar. Ik weet wel waarom ik een kind van mijn ouders ben niet van de buren of een echtpaar uit China.
Ik vind dat dat juist heel logisch. Wat vraag jij je precies af dan?Dat zijn eigenlijk precies de vragen die ik me ook afvraag, ik denk alleen dat ik er een beetje in doordraaf. Ik kan er zo lang over blijven nadenken tot ik mezelf helemaal in mijn gedachten verlies, en even het gevoel heb dat ik niet meer ik ben.. Klinkt een beetje vaag haha, ik weet ook niet hoe ik het moet verwoorden. Ik vraag me ook niet af waarom ik er als wezen ben, dat schuif ik af op de evolutie.
zondag 1 februari 2015 om 11:34
quote:lila01 schreef op 31 januari 2015 @ 20:33:
Ik vind wat jij beschrijft niet echt vallen onder vervreemding. Het is meer te diep nadenken en jezelf daarin verliezen. Heb je al therapie gehad voor het omgaan met je angsten?Nee, mijn angststoornis is ontstaan na een vervelende gebeurtenis en is daarna langzaam vanzelf weggeëbt, door gewoon door te blijven gaan met het leven en me niet tegen te laten houden door die angstige gevoelens.
Ik vind wat jij beschrijft niet echt vallen onder vervreemding. Het is meer te diep nadenken en jezelf daarin verliezen. Heb je al therapie gehad voor het omgaan met je angsten?Nee, mijn angststoornis is ontstaan na een vervelende gebeurtenis en is daarna langzaam vanzelf weggeëbt, door gewoon door te blijven gaan met het leven en me niet tegen te laten houden door die angstige gevoelens.
zondag 1 februari 2015 om 12:11
quote:sandrabontje schreef op 01 februari 2015 @ 11:32:
[...]
Dat zijn eigenlijk precies de vragen die ik me ook afvraag, ik denk alleen dat ik er een beetje in doordraaf. Ik kan er zo lang over blijven nadenken tot ik mezelf helemaal in mijn gedachten verlies, en even het gevoel heb dat ik niet meer ik ben.. Klinkt een beetje vaag haha, ik weet ook niet hoe ik het moet verwoorden. Ik vraag me ook niet af waarom ik er als wezen ben, dat schuif ik af op de evolutie.Stoppen met nadenken daarover dan. Ga breien, zwemmen, studeren of je huishouden doen.
[...]
Dat zijn eigenlijk precies de vragen die ik me ook afvraag, ik denk alleen dat ik er een beetje in doordraaf. Ik kan er zo lang over blijven nadenken tot ik mezelf helemaal in mijn gedachten verlies, en even het gevoel heb dat ik niet meer ik ben.. Klinkt een beetje vaag haha, ik weet ook niet hoe ik het moet verwoorden. Ik vraag me ook niet af waarom ik er als wezen ben, dat schuif ik af op de evolutie.Stoppen met nadenken daarover dan. Ga breien, zwemmen, studeren of je huishouden doen.
zondag 1 februari 2015 om 13:35
Hoi Sandra,
ik herken deze gedachten wel, er zijn fases geweest in mijn leven dat ik ook wel eens veel bezig kon zijn met dit soort existentiele vragen. In mijn puberteit meer dan daarna, maar nu en dan steken ze wel eens de kop op. En soms roept dit verwondering op, soms ook wel lichte angst. En dan gebeurt er weer wat in het leven dat mijn focus verlegt: je wordt verliefd, hebt een interessant of druk project op je werk, krijgt een nieuwe hobby, etc etc.
Met de kans dat ik olie op het vuur gooi: er zijn ook zienswijzen die uitgaan van een collectief bewustzijn, het boeddhisme bijvoorbeeld, of de synchroniciteitstherorie van Carl Jung. Het ego en individueel bewustzijn wordt dan meer gezien als een aangeboren reflex, nuttig voor de overleving en voor de meesten de enige waarneming van het leven. Maar door meditatie bijvoorbeeld zou je contact kunnen maken met een collectief of universeel bewustzijn. Misschien does this FREAK YOU OUT, maar misschien biedt het ook wel troost.
Hoe dan ook maken deze gedachten en overpeinzingen je in mijn ogen een boeiend mens. En hopelijk beletten die gedachten je niet om te genieten van alles wat het individu zijn je brengt: voel, ruik, hoor, zie, proef en dans!
ik herken deze gedachten wel, er zijn fases geweest in mijn leven dat ik ook wel eens veel bezig kon zijn met dit soort existentiele vragen. In mijn puberteit meer dan daarna, maar nu en dan steken ze wel eens de kop op. En soms roept dit verwondering op, soms ook wel lichte angst. En dan gebeurt er weer wat in het leven dat mijn focus verlegt: je wordt verliefd, hebt een interessant of druk project op je werk, krijgt een nieuwe hobby, etc etc.
Met de kans dat ik olie op het vuur gooi: er zijn ook zienswijzen die uitgaan van een collectief bewustzijn, het boeddhisme bijvoorbeeld, of de synchroniciteitstherorie van Carl Jung. Het ego en individueel bewustzijn wordt dan meer gezien als een aangeboren reflex, nuttig voor de overleving en voor de meesten de enige waarneming van het leven. Maar door meditatie bijvoorbeeld zou je contact kunnen maken met een collectief of universeel bewustzijn. Misschien does this FREAK YOU OUT, maar misschien biedt het ook wel troost.
Hoe dan ook maken deze gedachten en overpeinzingen je in mijn ogen een boeiend mens. En hopelijk beletten die gedachten je niet om te genieten van alles wat het individu zijn je brengt: voel, ruik, hoor, zie, proef en dans!
zondag 1 februari 2015 om 15:31
Ik denk dat bijna iedereen zich op een bepaald moment wel afvraagt: wie ben ik? Waarom ben ik hier op aarde? Waarom overkomt MIJ dit en niet een ander? Het is niet normaal dat jij je hierin verliest. Voordat dat gebeurt, moet je die gedachtes stoppen, bijvoorbeeld door mindfullness. Als je denkt dat je hier sterk genoeg voor bent kun je bijvoorbeeld naar een filosofie cursus of iets dergelijks, waar je je gedachtes uitspreekt. Door ze uit te spreken ervaar je je gedachtes al anders dan dat ze in je hoofd blijven rondtollen en geef je anderen de kans hierop te reageren.
Ikzelf ben er van overtuigd dat een ieder hier is om levensles te leren. Welke les dat is, is voor iedereen anders. En wie ben ik? IK wordt gevormd door de ervaringen die ik krijg en mijn reacties daarop. Je leert jezelf steeds beter kennen en leert (dat hoop ik dan) in pais en vree met jezelf te zijn.
Ikzelf ben er van overtuigd dat een ieder hier is om levensles te leren. Welke les dat is, is voor iedereen anders. En wie ben ik? IK wordt gevormd door de ervaringen die ik krijg en mijn reacties daarop. Je leert jezelf steeds beter kennen en leert (dat hoop ik dan) in pais en vree met jezelf te zijn.
zondag 1 februari 2015 om 20:01
quote:sandrabontje schreef op 01 februari 2015 @ 11:34:
[...]
Nee, mijn angststoornis is ontstaan na een vervelende gebeurtenis en is daarna langzaam vanzelf weggeëbt, door gewoon door te blijven gaan met het leven en me niet tegen te laten houden door die angstige gevoelens.Maar misschien heb je die vervelende gebeurtenis toch niet helemaal verwerkt en speelt het onbewust door. Jouw gedachten lijken namelijk een beetje dwangmatig.
[...]
Nee, mijn angststoornis is ontstaan na een vervelende gebeurtenis en is daarna langzaam vanzelf weggeëbt, door gewoon door te blijven gaan met het leven en me niet tegen te laten houden door die angstige gevoelens.Maar misschien heb je die vervelende gebeurtenis toch niet helemaal verwerkt en speelt het onbewust door. Jouw gedachten lijken namelijk een beetje dwangmatig.
vrijdag 6 februari 2015 om 14:37
Hoi, hier ben ik weer.
Ik loop nu een week met de klachten rond en ik ben erachter dat het misschien toch een soort depersonalisatie is. Ik voel me té bewust van mezelf, ik vergroot mezelf uit, maar tegelijkertijd voel ik me juist niet mezelf en afwezig. Herkenbaar?
Toch klinkt echte depersonalisatie wel anders, ik heb namelijk niet het gevoel alsof ik in een droom leef, ik ben me ervan bewust dat alles om me heen echt is. Ik voel me geen geest en ik voel me ook niet nietig, ik voel me juist 'groot' en belangrijk, alsof ik mijn hele zijn uitvergroot. Het is heel vreemd. Af en toe heb ik heldere momentjes, maar die zijn helaas steeds maar van korte duur.
Ik zit eraan te denken toch een psycholoog op te gaan zoeken als dit gevoel langer aanhoudt.. of vestig ik er daardoor alleen maar meer aandacht op? Want zodra ik genoeg afleiding heb, is het gevoel niet zo sterk. Vandaag is het echter wel weer sterk, maar dat zal ook wel te maken hebben met dat ik weinig geslapen heb vannacht. Wat denken jullie?
Ik loop nu een week met de klachten rond en ik ben erachter dat het misschien toch een soort depersonalisatie is. Ik voel me té bewust van mezelf, ik vergroot mezelf uit, maar tegelijkertijd voel ik me juist niet mezelf en afwezig. Herkenbaar?
Toch klinkt echte depersonalisatie wel anders, ik heb namelijk niet het gevoel alsof ik in een droom leef, ik ben me ervan bewust dat alles om me heen echt is. Ik voel me geen geest en ik voel me ook niet nietig, ik voel me juist 'groot' en belangrijk, alsof ik mijn hele zijn uitvergroot. Het is heel vreemd. Af en toe heb ik heldere momentjes, maar die zijn helaas steeds maar van korte duur.
Ik zit eraan te denken toch een psycholoog op te gaan zoeken als dit gevoel langer aanhoudt.. of vestig ik er daardoor alleen maar meer aandacht op? Want zodra ik genoeg afleiding heb, is het gevoel niet zo sterk. Vandaag is het echter wel weer sterk, maar dat zal ook wel te maken hebben met dat ik weinig geslapen heb vannacht. Wat denken jullie?
vrijdag 6 februari 2015 om 15:24
Hallo Sandra,
Vervelend dat je nog steeds last van deze klachten hebt.
Ik zou even langs je huisarts gaan en met hem/haar overleggen.
Dat is laagdrempelig, je kan er de volgende dag al terecht en hij kan beter inschatten of dit iets is waar je iets mee moet of dat het wel weg zal ebben. Ook kan hij je zo doorsturen als dat nodig lijkt.
Lijkt me voor jezelf wel rustgevend.
Succes!
Vervelend dat je nog steeds last van deze klachten hebt.
Ik zou even langs je huisarts gaan en met hem/haar overleggen.
Dat is laagdrempelig, je kan er de volgende dag al terecht en hij kan beter inschatten of dit iets is waar je iets mee moet of dat het wel weg zal ebben. Ook kan hij je zo doorsturen als dat nodig lijkt.
Lijkt me voor jezelf wel rustgevend.
Succes!