Thuis
alle pijlers
Geen rust, nog even dit, nog even dat
maandag 9 februari 2015 om 15:50
Ik lees af en toe wat topics waar ik interesse in heb, maar vandaag mezelf maar eens aangemeld zodat ik mijn eigen verhaal kan delen en tips kan vragen.
Ik ben bijna 30 en getrouwd. Werk 3 dagen en heb 3 jonge kinderen (4 en een tweeling van 1.5).
Ergens in mijn leven ben ik getransformeerd van een enorme sloddervos (thuiswonend en in het begin dat ik samenwoonde) naar een verschrikkelijke perfectionist! En het lijkt wel of het na elke zwangerschap alleen maar erger wordt in plaats van minder.
Het breekt me voornamelijk op als het op mijn huishouden aankomt. Ik lijk wel nooit meer rust te hebben en denk altijd, ik moet nog iets doen. En niet dat ik dan van alles in mijn hoofd heb wat ik dan nog moet doen, want daar moet ik dan echt over na gaan denken. Alsof ik niet even mag zitten
Ik ben vreselijk gejaagd. Enkele voorbeelden:
1.
Als ik op het punt sta om te gaan wandelen met de kids en ik al met mijn jas aanloop dan ren ik gerust eerst nog naar boven om de wasmachine leeg te halen, zodat er een nieuwe was in kan...'want', zo beredeneer ik dan, 'dan draait dat ondertussen mooi nog even door.' Maar je begrijpt, zo gaat dat niet alleen met de was. Zo sluipt het erin dat dat zo met alles steeds erger wordt.
2.
Ik wil alles opgeruimd hebben voordat ik wegga, 'want', zo beredeneer ik dan weer, 'dan is het huis lekker aan kant als ik thuiskom', Dus het aanrecht moet spik en span, het liefst het speelgoed aan de kant en niet door de hele woonkamer heen etc.
3.
Als ik de bedden ga verschonen dan heb ik die 's morgens al afgehaald voordat we aan de ontbijttafel zitten, 'want', zo beredeneer ik wederom, 'dan draait de eerste was maar alvast!'
Ik loop dan de sokken uit mijn schoenen omdat ik dat snel wil doen, zodat we ook gewoon lekker kunnen gaan ontbijten.
4.
Ik heb een schema gemaakt, ik werk op 1 avond mijn huis door, zodat de 2 (werk)dagen dat ik vrij ben niet vol zitten met poetsen. Uiteindelijk poets ik sneller als de kids niet om me heen lopen en aandacht vragen, wat logisch is. De kamers van de kids werk ik dan uiteraard wel door als ik vrij ben en ze uit bed zijn.
Maar ja, op die vrije dagen ben ik dus helemaal niet vrij. Want elke dag neem ik 1 extra klus(je) mee, zodat dat ook maar weer doorloopt. Maar ja, als ik 1 klus(je) gedaan heb dan nog heb ik geen rust en blijf ik een soort van struinen wat nog meer te gaan doen.
5.
Ik begrijp bijv. ook niet dat mijn man, die ontzettend fijn meehelpt thuis met de kleine dagelijkse dingen als hij tijd heeft, eerst een uur ofzo gaat zitten 's avonds en dan pas doet wat er moet gebeuren.
Ik ben echt van het, zolang het niet klaar is ga ik niet zitten.
6.
Het liefst heb ik de tafel afgeruimd en het aanrecht aan kant voordat de kids naar bed gaan. Maar ja dat slaat natuurlijk helemaal nergens op, want zeker op de dagen dat ik werk betekent dat dat ze dus maar nauwelijks échte aandacht krijgen, omdat ik zo'n stressbal ben met opruimen enzo.
7.
Ik voel me door dit alles wel eens slechte moeder en zo komt dat misschien ook over, maar dat ben ik zeker niet. Ik wandel uren met de kids, ga met ze naar het bos, lees dagelijks verhaaltjes voor, we zingen liedjes, gaan lekker fietsen, dagjes weg, etc. Dus ik weet dat ik geen slechte moeder ben, maar voel me door mijn 'dwang!" wel tekort schieten.
Ik ben mezelf er enorm van bewust dat dit een keer ontzettend tegen me gaat keren en ik hartstikke overspannen zal raken. Daarom probeer ik er ook echt verandering in te brengen, maar dat is zo vreselijk moeilijk!
Ik heb ook het idee dat ik zo'n beetje de enige ben, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.
Zelfs nu ik de punten zo opgeschreven heb, wéét ik dat het niet goed is, maar vind ik nog steeds wel dat het zo zou moeten blijven lopen in mijn huishouden. Want even vlug dit, en even vlug dat...dan is het toch maar weer aan de kant en draait het ondertussen door. Gek word ik ervan!
Wat ik bijv. al probeer is de trap op lopen i.p.v. op een holletje. Alles gaat bij mij op een holletje. Wandelen gaat op uptempo, fietsen vind ik heerlijk, maar als ik een bestemming heb (ook als is het maar voor een kopje koffie) dan kom ik daar met mijn tong op mijn vestje aan, omdat ik geen normaal tempo aan kan houden maar flink doorfiets! Kunnen jullie je voorstellen dat ik een constant gejaagd gevoel heb?
Ik wil er vanaf en daar ga en blijf ik mijn stinkende best voor doen! Wie heeft tips, herkent zich erin??
Ik ben bijna 30 en getrouwd. Werk 3 dagen en heb 3 jonge kinderen (4 en een tweeling van 1.5).
Ergens in mijn leven ben ik getransformeerd van een enorme sloddervos (thuiswonend en in het begin dat ik samenwoonde) naar een verschrikkelijke perfectionist! En het lijkt wel of het na elke zwangerschap alleen maar erger wordt in plaats van minder.
Het breekt me voornamelijk op als het op mijn huishouden aankomt. Ik lijk wel nooit meer rust te hebben en denk altijd, ik moet nog iets doen. En niet dat ik dan van alles in mijn hoofd heb wat ik dan nog moet doen, want daar moet ik dan echt over na gaan denken. Alsof ik niet even mag zitten
Ik ben vreselijk gejaagd. Enkele voorbeelden:
1.
Als ik op het punt sta om te gaan wandelen met de kids en ik al met mijn jas aanloop dan ren ik gerust eerst nog naar boven om de wasmachine leeg te halen, zodat er een nieuwe was in kan...'want', zo beredeneer ik dan, 'dan draait dat ondertussen mooi nog even door.' Maar je begrijpt, zo gaat dat niet alleen met de was. Zo sluipt het erin dat dat zo met alles steeds erger wordt.
2.
Ik wil alles opgeruimd hebben voordat ik wegga, 'want', zo beredeneer ik dan weer, 'dan is het huis lekker aan kant als ik thuiskom', Dus het aanrecht moet spik en span, het liefst het speelgoed aan de kant en niet door de hele woonkamer heen etc.
3.
Als ik de bedden ga verschonen dan heb ik die 's morgens al afgehaald voordat we aan de ontbijttafel zitten, 'want', zo beredeneer ik wederom, 'dan draait de eerste was maar alvast!'
Ik loop dan de sokken uit mijn schoenen omdat ik dat snel wil doen, zodat we ook gewoon lekker kunnen gaan ontbijten.
4.
Ik heb een schema gemaakt, ik werk op 1 avond mijn huis door, zodat de 2 (werk)dagen dat ik vrij ben niet vol zitten met poetsen. Uiteindelijk poets ik sneller als de kids niet om me heen lopen en aandacht vragen, wat logisch is. De kamers van de kids werk ik dan uiteraard wel door als ik vrij ben en ze uit bed zijn.
Maar ja, op die vrije dagen ben ik dus helemaal niet vrij. Want elke dag neem ik 1 extra klus(je) mee, zodat dat ook maar weer doorloopt. Maar ja, als ik 1 klus(je) gedaan heb dan nog heb ik geen rust en blijf ik een soort van struinen wat nog meer te gaan doen.
5.
Ik begrijp bijv. ook niet dat mijn man, die ontzettend fijn meehelpt thuis met de kleine dagelijkse dingen als hij tijd heeft, eerst een uur ofzo gaat zitten 's avonds en dan pas doet wat er moet gebeuren.
Ik ben echt van het, zolang het niet klaar is ga ik niet zitten.
6.
Het liefst heb ik de tafel afgeruimd en het aanrecht aan kant voordat de kids naar bed gaan. Maar ja dat slaat natuurlijk helemaal nergens op, want zeker op de dagen dat ik werk betekent dat dat ze dus maar nauwelijks échte aandacht krijgen, omdat ik zo'n stressbal ben met opruimen enzo.
7.
Ik voel me door dit alles wel eens slechte moeder en zo komt dat misschien ook over, maar dat ben ik zeker niet. Ik wandel uren met de kids, ga met ze naar het bos, lees dagelijks verhaaltjes voor, we zingen liedjes, gaan lekker fietsen, dagjes weg, etc. Dus ik weet dat ik geen slechte moeder ben, maar voel me door mijn 'dwang!" wel tekort schieten.
Ik ben mezelf er enorm van bewust dat dit een keer ontzettend tegen me gaat keren en ik hartstikke overspannen zal raken. Daarom probeer ik er ook echt verandering in te brengen, maar dat is zo vreselijk moeilijk!
Ik heb ook het idee dat ik zo'n beetje de enige ben, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.
Zelfs nu ik de punten zo opgeschreven heb, wéét ik dat het niet goed is, maar vind ik nog steeds wel dat het zo zou moeten blijven lopen in mijn huishouden. Want even vlug dit, en even vlug dat...dan is het toch maar weer aan de kant en draait het ondertussen door. Gek word ik ervan!
Wat ik bijv. al probeer is de trap op lopen i.p.v. op een holletje. Alles gaat bij mij op een holletje. Wandelen gaat op uptempo, fietsen vind ik heerlijk, maar als ik een bestemming heb (ook als is het maar voor een kopje koffie) dan kom ik daar met mijn tong op mijn vestje aan, omdat ik geen normaal tempo aan kan houden maar flink doorfiets! Kunnen jullie je voorstellen dat ik een constant gejaagd gevoel heb?
Ik wil er vanaf en daar ga en blijf ik mijn stinkende best voor doen! Wie heeft tips, herkent zich erin??
maandag 9 februari 2015 om 15:56
herkenbaar... alleen werk ik dan 5 dagen en heb ik 2 kinderen ( 4 en 6, die dus naar school gaan)
Ik ren me rot. Vaak in de avonden. Ben dan ook nog geïrriteerd als mijn echtgenoot met de kinderen heeft gegeten ( omdat ik er niet was ivm verplichtingen) en hij dan niet de keuken heeft opgeruimd zoals ik dat zou doen.
En dus kom ik dan thuis en ga eerst de keuken opruimen, speelgoed opruimen, even het huis zo doen zoals ik zou willen.
En ga dan om 23.30 eindelijk eens zitten/naar bed...
Ik doe het zelf, mijn man zegt ook, ga nou eens zitten stresskip. Maar ik wil het zo graag opgeruimd hebben.
Ik probeer het nu wel een beetje de boel te laten... dat gaat moeizaam, maar ik doe mijn best. Mijn man remt mij waar nodig en doet ook gewoon net even de dingen anders en zegt rustig tegen me dat ik er af moet blijven..... dat helpt langzaam een beetje
Ik ren me rot. Vaak in de avonden. Ben dan ook nog geïrriteerd als mijn echtgenoot met de kinderen heeft gegeten ( omdat ik er niet was ivm verplichtingen) en hij dan niet de keuken heeft opgeruimd zoals ik dat zou doen.
En dus kom ik dan thuis en ga eerst de keuken opruimen, speelgoed opruimen, even het huis zo doen zoals ik zou willen.
En ga dan om 23.30 eindelijk eens zitten/naar bed...
Ik doe het zelf, mijn man zegt ook, ga nou eens zitten stresskip. Maar ik wil het zo graag opgeruimd hebben.
Ik probeer het nu wel een beetje de boel te laten... dat gaat moeizaam, maar ik doe mijn best. Mijn man remt mij waar nodig en doet ook gewoon net even de dingen anders en zegt rustig tegen me dat ik er af moet blijven..... dat helpt langzaam een beetje
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
maandag 9 februari 2015 om 16:04
Gek hè? Ik had er voor mijn zwangerschap ook totaal geen last van, altijd de 'dat komt wel' mentaliteit. Wat nu is veranderd naar de 'ik kan het maar alvast gedaan hebben' mentaliteit. Ik krijg hulp voor depressie, wat bij mij is ontstaan uit gebrek aan zelfvertrouwen, ik doe het deels omdat ik geloof dat het zo moet nu ik een gezin heb. Nu heb ik geleerd om een aantal taken te doen - ik maak dan ook heel trouw een to - do lijst - en het daarbij te laten. Dat werkt, op de meeste dagen dan. Als ik een aantal dagen moe ben geweest, ga ik juist daarna weer als een speer tekeer. Mijn man vraagt zich vast wel eens af waar die vrouw is gebleven wiens badkamer bedolven lag onder de bergen kleren...
maandag 9 februari 2015 om 16:06
Cursus of boek over mindfulness kan wonderen doen.
Je gedrag en gedachten zijn helemaal van deze tijd, je bent echt niet de enige met dat opgejaagde gevoel. Maar blij word je er niet van, dus met dat inzicht heb je de eerste stap al gezet!
Je beschrijft heel concreet die situaties, dus je bent je erg bewust ervan. Neem vandaag 1 moment waar je het op zo'n manier doet, en ga dan zitten. Stel je voor wat het ergste is wat kan gebeuren als je niet zou toegeven aan je drang om bezig te blijven.
Er moet een reden zijn waarom je bezig blijft en jezelf voorbij rent, ipv net als je man een uur op de bank kunt zitten om met frisse energie de boel op te ruimen. Als je die reden kunt achterhalen kom je verder.
Je gedrag en gedachten zijn helemaal van deze tijd, je bent echt niet de enige met dat opgejaagde gevoel. Maar blij word je er niet van, dus met dat inzicht heb je de eerste stap al gezet!
Je beschrijft heel concreet die situaties, dus je bent je erg bewust ervan. Neem vandaag 1 moment waar je het op zo'n manier doet, en ga dan zitten. Stel je voor wat het ergste is wat kan gebeuren als je niet zou toegeven aan je drang om bezig te blijven.
Er moet een reden zijn waarom je bezig blijft en jezelf voorbij rent, ipv net als je man een uur op de bank kunt zitten om met frisse energie de boel op te ruimen. Als je die reden kunt achterhalen kom je verder.
maandag 9 februari 2015 om 16:06
quote:catslover schreef op 09 februari 2015 @ 15:58:
Ik herken me erg in je verhaal. Bij mij is OCD vastgesteld en ik heb hier nu therapie voor. Hier leer ik de taken te verdelen en ook mijn rust te pakken.
Hier hetzelfde, ik herken alles uit je verhaal stressy. Ik heb er veel te lang mee rondgelopen zonder hulp te zoeken en ben blij dat ik sinds 3 maanden therapie heb voor mijn OCD.
Zoek hulp, dit los je niet alleen op.
Ik herken me erg in je verhaal. Bij mij is OCD vastgesteld en ik heb hier nu therapie voor. Hier leer ik de taken te verdelen en ook mijn rust te pakken.
Hier hetzelfde, ik herken alles uit je verhaal stressy. Ik heb er veel te lang mee rondgelopen zonder hulp te zoeken en ben blij dat ik sinds 3 maanden therapie heb voor mijn OCD.
Zoek hulp, dit los je niet alleen op.
maandag 9 februari 2015 om 16:07
maandag 9 februari 2015 om 16:11
Herkenbaar inderdaad! Je bent zeker niet de enige. Ik werk 4 dagen en nog geen kids dus ik kan mijn tijd wat beter indelen denk ik. Er gaat echter altijd wel door m'n hoofd wat er nog allemaal moet gebeuren in huis en wanneer ik dat ga doen. Ook kan ik moeilijk gaan zitten als het om me heen nog een rommeltje is. Dat alleen al is vermoeiend. Bij mij zit het ook erg in de familie, moeder en opa zijn allebei ook zo op het huis. Veel erger dan ik nog.
Qua tips... lastig. Ik worstel er zelf nog weleens mee . Probeer sowieso 1 ding tegelijk te doen. Dus niet met je jas op half 7 naar boven om de was te doen en plan i.p.v taken wat meer rust in. Het huis bestaat waarschijnlijk langer dan jou en niet alles draait om schoonmaken/bijhouden/opruimen enz.
Oja, ik was voorheen ook altijd vreselijk gejaagd. Alles moest snel snel. Ook in het verkeer gaat alles en iedereen me te langzaam (nog wel hoor). Nu veel minder last van. Hoe ik het gedaan heb weet ik niet meer precies, maar probeer alles wat je doet wat bewuster en rustiger te doen. Je merkt dan ook wel dat alles niet veel langzamer gaat dan wanneer je je loopt op te jagen, je bespaart jezelf alleen wel veel energie en je voelt je relaxter.
Succes!
Qua tips... lastig. Ik worstel er zelf nog weleens mee . Probeer sowieso 1 ding tegelijk te doen. Dus niet met je jas op half 7 naar boven om de was te doen en plan i.p.v taken wat meer rust in. Het huis bestaat waarschijnlijk langer dan jou en niet alles draait om schoonmaken/bijhouden/opruimen enz.
Oja, ik was voorheen ook altijd vreselijk gejaagd. Alles moest snel snel. Ook in het verkeer gaat alles en iedereen me te langzaam (nog wel hoor). Nu veel minder last van. Hoe ik het gedaan heb weet ik niet meer precies, maar probeer alles wat je doet wat bewuster en rustiger te doen. Je merkt dan ook wel dat alles niet veel langzamer gaat dan wanneer je je loopt op te jagen, je bespaart jezelf alleen wel veel energie en je voelt je relaxter.
Succes!
maandag 9 februari 2015 om 16:14
Ik herken er niks van. Ik heb 2 kinderen, een fulltime baan en een fulltime sportcarriere.
Ik kook 1 dag in de week van van alles enorme porties (ik lunch 's middags ook warm ivm hoge energiebehoefte door het sporten) dat gooi ik allemaal mijn vriezer in. Die ene dag is mijn keuken ontploft. Als ik 1 keer per week een stofzuiger door het huis haal en een lapje over het toilet haal dan is mijn missie geslaagd. Als mijn vriend er niet was dan hadden wij nooit iets schoons om aan te trekken (want de was staat ergens onderaan mijn prioriteitenlijstje) en hadden we ook regelmatig geen borden/bestek/glazen.
Eten is voor mij belangrijker dan schone kleren. Als er echt een schone kleren tekort zou ontstaan dan kan ik altijd nog een spoed was-droog doen en hebben we binnen 4 uur weer een schone droge outfit. Net als met de vaat (als het echt nodig is dan kan het wel even snel). Verder: als het niet wegloopt dan staat het er morgen ook nog wel, en als het wel wegloopt is het ook prima.
Ik kook 1 dag in de week van van alles enorme porties (ik lunch 's middags ook warm ivm hoge energiebehoefte door het sporten) dat gooi ik allemaal mijn vriezer in. Die ene dag is mijn keuken ontploft. Als ik 1 keer per week een stofzuiger door het huis haal en een lapje over het toilet haal dan is mijn missie geslaagd. Als mijn vriend er niet was dan hadden wij nooit iets schoons om aan te trekken (want de was staat ergens onderaan mijn prioriteitenlijstje) en hadden we ook regelmatig geen borden/bestek/glazen.
Eten is voor mij belangrijker dan schone kleren. Als er echt een schone kleren tekort zou ontstaan dan kan ik altijd nog een spoed was-droog doen en hebben we binnen 4 uur weer een schone droge outfit. Net als met de vaat (als het echt nodig is dan kan het wel even snel). Verder: als het niet wegloopt dan staat het er morgen ook nog wel, en als het wel wegloopt is het ook prima.
maandag 9 februari 2015 om 16:53
Wow wat een reacties! En wat 'fijn' dat zo veel mensen het ook herkennen.
@Biol: Herkenbaar, ik wil ook graag dat het op mijn manier gebeurt, maar inmiddels heb ik dat al een heel eind afgeleerd. Dus ik heb al wat stappen gezet
@Catslover en Paperclip: Ik heb even gegoogeld op OCD, maar ik denk eerlijk gezegd niet dat het bij mij zo heftig is. Ik heb ook naar 'leven met dwang' en 'geef mij nu je angst' gekeken op tv, uit interesse. En hoewel daar wel dingen waren die ik herkende, vond ik ook veel bizar om te zien. Niet kwetsend bedoeld, maar dat is nu eenmaal hoe buitenstaanders het dan zien natuurlijk.
Ik geloof wel dat ik een zekere mate van dwang heb, maar mijn hoofd zit niet altijd vol. Ik kan ook erg genieten van het leven, zonder bezig te zijn met alles wat er nog 'moet' gebeuren.
Ik wil jou wel heel veel sterkte wensen en hoop dat de behandeling mag helpen!
@lilalinda: Dankjewel, heel simpel, maar je hebt gelijk! Ik heb me sinds vorige week ook voorgenomen, eerst de kindjes en als die lekker in hun bedje liggen dan ruim ik het aanrecht wel op. Tot op heden gaat dat goed, zet ik lekker een tv programma/uitzending gemist erbij aan en dan is het zo gebeurd!
@Vivapimpelmees: Ik ben hier zo groen als wat, maar als het in een ander forum beter staat dan geloof ik je!
@Violett: Ja ik ben me er heel bewust van. Ik zit ook niet met dikke tranen achter de computer, ik ben er gewoon al echt mee aan het werk. Maar je verhaal ventileren, ervaringen horen, tips oppikken en weten dat je niet de enige bent is ook een onderdeel van er mee aan het werk zijn...denk ik?!
Ik ga eens kijken in de bieb naar zo'n boek, al betwijfel ik of het iets voor mij is.
@Newbie1987: Inderdaad, ik heb dat in het verkeer ook, hup door. Alsof je ook maar iets opschiet met gejaagd rijden, je komt vermoedelijk nog geen minuut eerder op je plaats van bestemming, maar zeker wel met een rottiger gevoel en stijve nek van het stressen!
@Uggla: Ik vind het oprecht onnoemelijk fijn voor je dat jij zo in elkaar steekt, maar perfectionisme/dwang of wat het dan ook is. Zoals jij bent, zo zit ik van nature gewoon helemaal niet in elkaar. Dus ik moet de balans tussen jou en mij gaan vinden zeg maar, haha.
@Ikeaverslaafde: Het is dus niet zo dat ik niets afbaken voor mezelf.
Ik zak bijna elke avond wel even lekker weg voor de tv of in mijn boek, als ik ga wandelen met de kids dan doe ik dat omdat ik dat zelf heerlijk vind. Dus ik pak ook wel tijd voor mezelf, maar voordat ik dan zit ren ik dus zodat ik 'kan' zitten.
@Biol: Herkenbaar, ik wil ook graag dat het op mijn manier gebeurt, maar inmiddels heb ik dat al een heel eind afgeleerd. Dus ik heb al wat stappen gezet
@Catslover en Paperclip: Ik heb even gegoogeld op OCD, maar ik denk eerlijk gezegd niet dat het bij mij zo heftig is. Ik heb ook naar 'leven met dwang' en 'geef mij nu je angst' gekeken op tv, uit interesse. En hoewel daar wel dingen waren die ik herkende, vond ik ook veel bizar om te zien. Niet kwetsend bedoeld, maar dat is nu eenmaal hoe buitenstaanders het dan zien natuurlijk.
Ik geloof wel dat ik een zekere mate van dwang heb, maar mijn hoofd zit niet altijd vol. Ik kan ook erg genieten van het leven, zonder bezig te zijn met alles wat er nog 'moet' gebeuren.
Ik wil jou wel heel veel sterkte wensen en hoop dat de behandeling mag helpen!
@lilalinda: Dankjewel, heel simpel, maar je hebt gelijk! Ik heb me sinds vorige week ook voorgenomen, eerst de kindjes en als die lekker in hun bedje liggen dan ruim ik het aanrecht wel op. Tot op heden gaat dat goed, zet ik lekker een tv programma/uitzending gemist erbij aan en dan is het zo gebeurd!
@Vivapimpelmees: Ik ben hier zo groen als wat, maar als het in een ander forum beter staat dan geloof ik je!
@Violett: Ja ik ben me er heel bewust van. Ik zit ook niet met dikke tranen achter de computer, ik ben er gewoon al echt mee aan het werk. Maar je verhaal ventileren, ervaringen horen, tips oppikken en weten dat je niet de enige bent is ook een onderdeel van er mee aan het werk zijn...denk ik?!
Ik ga eens kijken in de bieb naar zo'n boek, al betwijfel ik of het iets voor mij is.
@Newbie1987: Inderdaad, ik heb dat in het verkeer ook, hup door. Alsof je ook maar iets opschiet met gejaagd rijden, je komt vermoedelijk nog geen minuut eerder op je plaats van bestemming, maar zeker wel met een rottiger gevoel en stijve nek van het stressen!
@Uggla: Ik vind het oprecht onnoemelijk fijn voor je dat jij zo in elkaar steekt, maar perfectionisme/dwang of wat het dan ook is. Zoals jij bent, zo zit ik van nature gewoon helemaal niet in elkaar. Dus ik moet de balans tussen jou en mij gaan vinden zeg maar, haha.
@Ikeaverslaafde: Het is dus niet zo dat ik niets afbaken voor mezelf.
Ik zak bijna elke avond wel even lekker weg voor de tv of in mijn boek, als ik ga wandelen met de kids dan doe ik dat omdat ik dat zelf heerlijk vind. Dus ik pak ook wel tijd voor mezelf, maar voordat ik dan zit ren ik dus zodat ik 'kan' zitten.
maandag 9 februari 2015 om 16:57
Hey stressy,
Ik herken je verhaal alleen dan niet in mijzelf maar in mijn partner.
Altijd bezig, onderweg etc.
Een heel lijstje in haar hoofd (ik ben getrouwd met een vrouw). Opruimen, dingen organiseren, voorbereiden, in elkaar bouwen.
Ze komt zelfs na haar werk gehaast binnen om nog maar wat klusjes af te kunnen ronden of om te beginnen.
Vrouw werkt 36 u, ik 32, ik ben theoretisch meer thuis, al ik langere reistijd heb dus dat klopt niet helemaal.
Vandaag ben ik thuis geweest met een zieke dreumes en Smiddags een energieke kleuter opgehaald uit school. Tussen het verzorgen van mn hangerige dreumes doe ik het huishouden zoals de was afhalen en eentje draaien plus ophangen, stofzuigen en de vaatwasser uit en inruimen.
Speelgoed en andere spullen opruimen etc.
Toch als mijn vrouw thuiskomt moet er eerst nog van alles gebeuren, eten alvast zo ver koken, tafel dekken, spullen opruimen (waarvan ik niet wist dat ze niet goed stonden) en aandacht voor mij naast een vluchtige kus is er niet. Ik wilde even een kroel geven toen ze om 16.00u binnen kwam en dat kon niet want ze had er geen tijd voor.
Ik vraag mij af of dit jouw partner ook bekend voor komt of dat het gewoon aan mij vrouw ligt dat ik onderaan een schoonmaaklijstje sta tegenwoordig.
Wel fijn dat je het inziet en het zelf ook anders wil! Ik zou gek worden van die gedachten denk ik!
Ik herken je verhaal alleen dan niet in mijzelf maar in mijn partner.
Altijd bezig, onderweg etc.
Een heel lijstje in haar hoofd (ik ben getrouwd met een vrouw). Opruimen, dingen organiseren, voorbereiden, in elkaar bouwen.
Ze komt zelfs na haar werk gehaast binnen om nog maar wat klusjes af te kunnen ronden of om te beginnen.
Vrouw werkt 36 u, ik 32, ik ben theoretisch meer thuis, al ik langere reistijd heb dus dat klopt niet helemaal.
Vandaag ben ik thuis geweest met een zieke dreumes en Smiddags een energieke kleuter opgehaald uit school. Tussen het verzorgen van mn hangerige dreumes doe ik het huishouden zoals de was afhalen en eentje draaien plus ophangen, stofzuigen en de vaatwasser uit en inruimen.
Speelgoed en andere spullen opruimen etc.
Toch als mijn vrouw thuiskomt moet er eerst nog van alles gebeuren, eten alvast zo ver koken, tafel dekken, spullen opruimen (waarvan ik niet wist dat ze niet goed stonden) en aandacht voor mij naast een vluchtige kus is er niet. Ik wilde even een kroel geven toen ze om 16.00u binnen kwam en dat kon niet want ze had er geen tijd voor.
Ik vraag mij af of dit jouw partner ook bekend voor komt of dat het gewoon aan mij vrouw ligt dat ik onderaan een schoonmaaklijstje sta tegenwoordig.
Wel fijn dat je het inziet en het zelf ook anders wil! Ik zou gek worden van die gedachten denk ik!
Not my circus, not my monkeys
maandag 9 februari 2015 om 17:03
Dat heb ik ook maar in periodes. De ene maand moet alles aan kant voordat ik het huis verlaat en dan volgt er weer een periode dat ik alleen dat met de meeste prioriteit doe en voordat ik wegga dingen die ik op de grond laat vallen, laat liggen. Meestal wordt dat opgeruimd zodra ik weer binnenkom maar sommige dingen blijven echt een poos liggen, bijvoorbeeld schoenen en sloffen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
maandag 9 februari 2015 om 17:11
Ojaaaa, herkenbaar! Zeker je punten 1,2,3,4 en 6.
Het is zo zonde van de tijd als ik weg ben en er draait geen was of vaatwasser in de tussentijd.
Bedden verschonen idem dito, kan maar vast draaien als wij aan het ontbijt zitten, dan kan het na het afruimen, stofzuigen en aankleden in de droger.
En dan is het zondagochtend 10.00 -10.30 uur en hebben we dat dus al gedaan (manlief maakt dan eerlijkheidshalve wel het ontbijt en stofzuigt dan vaak). Gekkenwerk eigenlijk.
En inderdaad zoals iemand ook schreef, als ik niks doe, voelt het als spijbelen.
Ik 'moet' ook altijd alles aan kant hebben. Ik werk 3 dagen en op mijn vrije dagen moet ik dan ook poetsen. Soms ga ik een ochtendje winkelen of koffie drinken bij een vriendin maar dan voel ik me verplicht om 's middags dan toch nog het e.e.a. te doen. En dan niet eens echt alles poetsen, maar ja...boodschappen doen, stofzuigen, wassen draaien + strijken, wc doen is dan toch wel het minimale dat ik dan toch doe. Het voelt nooit als een écht VRIJE dag. Gelukkig helpt manlief ook waar hij kan en zegt hij ook vaak dat iets moet gaan doen waar ik ZIN in heb. En dan in het weekend hetzelfde, en dat probeer ik dan ook wel.
En vandaag heb ik toevallig "kliekjesdag" en ben ik vroeg thuis ivm opvang van de kinderen. Maar dan heb ik net de beneden boel gepoetst, dat scheelt weer voor mijn vrije dag deze week. Voel ik me minder 'schuldig' als ik die ochtend ga winkelen.
Ik las ooit eens de spreuk 'het huis is er voor jóu en niet jij voor het huis' en dat vond ik wel een mooie. En daar probeer ik ook vaker aan vast te houden.
Het is zo zonde van de tijd als ik weg ben en er draait geen was of vaatwasser in de tussentijd.
Bedden verschonen idem dito, kan maar vast draaien als wij aan het ontbijt zitten, dan kan het na het afruimen, stofzuigen en aankleden in de droger.
En dan is het zondagochtend 10.00 -10.30 uur en hebben we dat dus al gedaan (manlief maakt dan eerlijkheidshalve wel het ontbijt en stofzuigt dan vaak). Gekkenwerk eigenlijk.
En inderdaad zoals iemand ook schreef, als ik niks doe, voelt het als spijbelen.
Ik 'moet' ook altijd alles aan kant hebben. Ik werk 3 dagen en op mijn vrije dagen moet ik dan ook poetsen. Soms ga ik een ochtendje winkelen of koffie drinken bij een vriendin maar dan voel ik me verplicht om 's middags dan toch nog het e.e.a. te doen. En dan niet eens echt alles poetsen, maar ja...boodschappen doen, stofzuigen, wassen draaien + strijken, wc doen is dan toch wel het minimale dat ik dan toch doe. Het voelt nooit als een écht VRIJE dag. Gelukkig helpt manlief ook waar hij kan en zegt hij ook vaak dat iets moet gaan doen waar ik ZIN in heb. En dan in het weekend hetzelfde, en dat probeer ik dan ook wel.
En vandaag heb ik toevallig "kliekjesdag" en ben ik vroeg thuis ivm opvang van de kinderen. Maar dan heb ik net de beneden boel gepoetst, dat scheelt weer voor mijn vrije dag deze week. Voel ik me minder 'schuldig' als ik die ochtend ga winkelen.
Ik las ooit eens de spreuk 'het huis is er voor jóu en niet jij voor het huis' en dat vond ik wel een mooie. En daar probeer ik ook vaker aan vast te houden.
maandag 9 februari 2015 om 18:00
Ik herken het ook, en dan met name dat het ontstaan is na het krijgen van kinderen.
In het begin liep ik ook de hele dag te poetsen en opruimen maar het maakte me echt niet gelukkiger dan even de boel de boel laten.
Nu heb ik weer vaak mijn "luie" momenten waarop ik gewoon helemaal niks doe, bijvoorbeeld tijdens het slaapje van mijn dochter. Naderhand voel ik me dan wel eens schuldig omdat ik twee uur heb zitten niksen terwijl ik makkelijk een was had kunnen wegwerken.
In het begin liep ik ook de hele dag te poetsen en opruimen maar het maakte me echt niet gelukkiger dan even de boel de boel laten.
Nu heb ik weer vaak mijn "luie" momenten waarop ik gewoon helemaal niks doe, bijvoorbeeld tijdens het slaapje van mijn dochter. Naderhand voel ik me dan wel eens schuldig omdat ik twee uur heb zitten niksen terwijl ik makkelijk een was had kunnen wegwerken.
maandag 9 februari 2015 om 18:05
quote:lilalinda schreef op 09 februari 2015 @ 16:01:
Leer van je man, kijk eens hoe hij het doet.
Als je thuis komt, ga je eerst ff op de bank. Voorlezen of Dr.Phil kijken, wat dan ook.
Daarna pas andere dingen doen. Voelt in het begin even heel raar en alsof je spijbelt, maar komt goed.In elke cursus time management komt het ook naar voren: plan een rustmoment in. Zodra dit moment 'officieel' is ingepland en jij je aan je planning houdt, is het makkelijker om de rust op dat moment te vinden en te houden. Pas nadat je rustmoment voorbij is mag je weer wat doen. Door dit moment als echte activiteit te zien en niet als nutteloos lapzwansen, kun je je er denk ik aan overgeven.
Leer van je man, kijk eens hoe hij het doet.
Als je thuis komt, ga je eerst ff op de bank. Voorlezen of Dr.Phil kijken, wat dan ook.
Daarna pas andere dingen doen. Voelt in het begin even heel raar en alsof je spijbelt, maar komt goed.In elke cursus time management komt het ook naar voren: plan een rustmoment in. Zodra dit moment 'officieel' is ingepland en jij je aan je planning houdt, is het makkelijker om de rust op dat moment te vinden en te houden. Pas nadat je rustmoment voorbij is mag je weer wat doen. Door dit moment als echte activiteit te zien en niet als nutteloos lapzwansen, kun je je er denk ik aan overgeven.
maandag 9 februari 2015 om 18:09
Fijn dat je hier al die ervaringsverhalen leest. You're not alone!
Ik heb ook met die mallemolen meegedaan, tot burn-out aan toe. Vandaar mijn tip voor mindfulness. Dat heeft me enorm geholpen om meer rust te krijgen waardoor niet alles nu nu en snel snel meer hoeft.
Ik ben wel benieuwd waarom je denkt dat het niks voor je is?
Ik heb ook met die mallemolen meegedaan, tot burn-out aan toe. Vandaar mijn tip voor mindfulness. Dat heeft me enorm geholpen om meer rust te krijgen waardoor niet alles nu nu en snel snel meer hoeft.
Ik ben wel benieuwd waarom je denkt dat het niks voor je is?
maandag 9 februari 2015 om 18:10
quote:mamaonbekend schreef op 09 februari 2015 @ 17:11:
Ojaaaa, herkenbaar! Zeker je punten 1,2,3,4 en 6.
Het is zo zonde van de tijd als ik weg ben en er draait geen was of vaatwasser in de tussentijd.
Nee hoor, dat is niet zonde van de tijd. Die was kan nl ook draaien als je slaapt, als je staat te koken of met de kinderen aan het spelen bent. Ik neem aan dat die machine niet 24/7 staat te draaien.
En vandaag heb ik toevallig "kliekjesdag" en ben ik vroeg thuis ivm opvang van de kinderen.
Ben je thuis ivm opvang kinderen of om te poetsen? Als je thuis bent ivm opvang kinderen is dat je hoofdtaak en als je dus geen wasje draait hoef je je daar dus helemaal niet schuldig over te voelen.
.
Ojaaaa, herkenbaar! Zeker je punten 1,2,3,4 en 6.
Het is zo zonde van de tijd als ik weg ben en er draait geen was of vaatwasser in de tussentijd.
Nee hoor, dat is niet zonde van de tijd. Die was kan nl ook draaien als je slaapt, als je staat te koken of met de kinderen aan het spelen bent. Ik neem aan dat die machine niet 24/7 staat te draaien.
En vandaag heb ik toevallig "kliekjesdag" en ben ik vroeg thuis ivm opvang van de kinderen.
Ben je thuis ivm opvang kinderen of om te poetsen? Als je thuis bent ivm opvang kinderen is dat je hoofdtaak en als je dus geen wasje draait hoef je je daar dus helemaal niet schuldig over te voelen.
.
maandag 9 februari 2015 om 18:14
Wat een gestress en wat een leven. Ik wordt al moe als ik lees wat je allemaal moet. En ja, zo steven je echt af op een burnout.
Waar ik voor wil waarschuwen: let op dat je tijd in je partner investeert, want voor je het weet is ie weg. Het is toch enorm ongezellig als jij alleen maar door het huis stuitert en je pas om 23.00 klaar bent. Vind ik echt enorm ongezond.
Goed dat je het probleem ziet en er iets aan wilt doen.
Waar ik voor wil waarschuwen: let op dat je tijd in je partner investeert, want voor je het weet is ie weg. Het is toch enorm ongezellig als jij alleen maar door het huis stuitert en je pas om 23.00 klaar bent. Vind ik echt enorm ongezond.
Goed dat je het probleem ziet en er iets aan wilt doen.
maandag 9 februari 2015 om 18:34
@ Mevrouw75: ik ben in principe thuis voor de kinderen (maandag haal ik ze uit school) maar ze gingen allebei buiten spelen en voetballen op een veldje hier vlakbij met vriendjes, dus niemand meer gezien . En ik ben erg vóór lekker buiten spelen en dat doen ze gelukkig ook heel veel en erg graag. Dan hoeven ze van mij niet persé binnen te blijven zitten en met mama een spelletje oid te doen 'omdat mama dus vroeg thuis is voor de kinderen en het dan zo hoort ofzo'. Nee hoor, lekker gaan spelen.
En als er dan dus geen kids in huis zijn én ik hoef niet te koken (alleen de schaal in de oven te zetten), dan vind ik het lastig om die 2 vrije uurtjes op de bank te gaan hangen en te niksen. Dan maar iets huishoudelijks doen, zodat het op een ander moment meer 'vrij' is.
En als er dan dus geen kids in huis zijn én ik hoef niet te koken (alleen de schaal in de oven te zetten), dan vind ik het lastig om die 2 vrije uurtjes op de bank te gaan hangen en te niksen. Dan maar iets huishoudelijks doen, zodat het op een ander moment meer 'vrij' is.
maandag 9 februari 2015 om 18:44
quote:mamaonbekend schreef op 09 februari 2015 @ 18:34:
@ Mevrouw75: ik ben in principe thuis voor de kinderen (maandag haal ik ze uit school) maar ze gingen allebei buiten spelen en voetballen op een veldje hier vlakbij met vriendjes, dus niemand meer gezien . En ik ben erg vóór lekker buiten spelen en dat doen ze gelukkig ook heel veel en erg graag. Dan hoeven ze van mij niet persé binnen te blijven zitten en met mama een spelletje oid te doen 'omdat mama dus vroeg thuis is voor de kinderen en het dan zo hoort ofzo'. Nee hoor, lekker gaan spelen.
En als er dan dus geen kids in huis zijn én ik hoef niet te koken (alleen de schaal in de oven te zetten), dan vind ik het lastig om die 2 vrije uurtjes op de bank te gaan hangen en te niksen. Dan maar iets huishoudelijks doen, zodat het op een ander moment meer 'vrij' is.
Maar een ander moment is niet meer vrij zo te lezen. Dus jij bent er wel voor de opvang, maar kinderen zijn buiten. Lekker rustig dus.
Je moet van het idee af dat als je eens niet een wasje draait, dat je dan een lui wijf bent, of dat je huis meteen een puinhoop is.
@ Mevrouw75: ik ben in principe thuis voor de kinderen (maandag haal ik ze uit school) maar ze gingen allebei buiten spelen en voetballen op een veldje hier vlakbij met vriendjes, dus niemand meer gezien . En ik ben erg vóór lekker buiten spelen en dat doen ze gelukkig ook heel veel en erg graag. Dan hoeven ze van mij niet persé binnen te blijven zitten en met mama een spelletje oid te doen 'omdat mama dus vroeg thuis is voor de kinderen en het dan zo hoort ofzo'. Nee hoor, lekker gaan spelen.
En als er dan dus geen kids in huis zijn én ik hoef niet te koken (alleen de schaal in de oven te zetten), dan vind ik het lastig om die 2 vrije uurtjes op de bank te gaan hangen en te niksen. Dan maar iets huishoudelijks doen, zodat het op een ander moment meer 'vrij' is.
Maar een ander moment is niet meer vrij zo te lezen. Dus jij bent er wel voor de opvang, maar kinderen zijn buiten. Lekker rustig dus.
Je moet van het idee af dat als je eens niet een wasje draait, dat je dan een lui wijf bent, of dat je huis meteen een puinhoop is.