Relaties
alle pijlers
Uitmaken?
vrijdag 8 augustus 2008 om 09:01
@Ava,
klopt, er gaat hier volgens mij niemand met ruzie uit elkaar.
Als ik nog genoeg van mijn exvriend had gehouden, dan zou ik ook zeker bij hem zijn gebleven.
Natuurlijk had hij ook wel zijn nukken, waar ik niet goed mee om kon gaan. Als we ruzie hadden, dan ging het meestal om het huishouden. Hij is opgegroeid in een boerengezin, met 2 zussen en 1 broer. Hij en zijn broer hoefden nooit iets te doen in het huishouden. Bij mij moest hij wel wat doen natuurlijk. We werkten allebei full-time en daarom vond ik het niet meer dan normaal als hij ook meehielp in het huishouden.
Maar voordat hij nou eens eindelijk die stofzuiger ter hand zou nemen had ik dat eerst 10 keer moeten vragen.
Verder waren wij gewoon zo verschillend geworden. Ik sta heel anders in het leven dan hij. Hij vind alles wel best, terwijl ik véél meer wil.
@Pippa,
als het nu nog te verdrietig is als je zelfs alleen maar dénkt aan dat het uitgaat, dan ben je er denk ik nog niet klaar voor inderdaad. Ik heb dat ook hele periodes gehad. Dat ik wel twijfelde, maar als ik er dan aan dacht dat het uit zou gaan, dan werd ik ontzettend verdrietig.
Uiteindelijk zijn die gevoelens anders geworden. Als ik er aan dacht dat het uit zou gaan, dan voelde ik opluchting. Dat ik mijn eigen ding weer kan doen en dat ik mezelf kan gaan leren kennen en verder ontwikkelen.
Hoe oud ben je Pippa? En hoelang ben je samen met je vriend?
Ava,
wat je zegt over dat het afsluiten van een relatie net zo lang duurt als de relatie zelf... dat kan ik me bijna niet voorstellen.
Dan zou dat bij mij bijna 8 jaar moeten duren?!
Maar ik heb wel eens gehoord, dat je voor elk jaar relatie, ongeveer een maand 'rouwt'.
Nickietje,
kan me voorstellen dat die vriendin weer helemaal close wordt met haar vriend door dat ongeluk. Maar als hij nou dadelijk weer helemaal beter is, en het gewone leven gaat weer door? Dan denk ik dat die twijfels toch weer terug gaan komen. (Lijkt mij)
Twijfels zijn er nooit voor niets. Er is toch altijd iets wat schort aan je gevoelens over je relatie.
dat heb ik in de afgelopen jaren toch wel geleerd.
Hoe gaat het nu met je?
Spreek je je ex nog wel?
Ik ben woensdag even bij W. geweest, om een kast op te halen. Daarna nog even met hem gepraat. Ik ging met een best goed gevoel weg.
Gisteren heb ik de hele dag niets laten horen, of van hem gehoord. Geen smsje, niets. Heb soms wel de neiging gehad te smsen, maar tegen mezelf gezegd dat ik dat maar even niet moest doen.
Trouwens wel een leuk compliment gehad gister. Samen met een collega naar een bedrijf geweest waar we dagelijks contact mee hebben, we hadden alleen die mensen daar nog nooit gezien. Met 2 van die jongens daar (beide 28, samenwonend en 1 wordt binnenkort vader) zit ik al tijden gezellig te mailen en zo. Gewoon leuk contact.
Toen ik gister weer op kantoor was na dat bedrijfsbezoek, had ik een mailtje van 1 van die jongens (die vader wordt)
Er stond in: "ik had me wel een voorstelling van jou gemaakt, maar dat je zo'n knap meisje zou zijn, had ik niet verwacht."
Zulke complimentjes doen me goed, omdat ik vaak erg onzeker ben over mezelf.
Nou,dat was het weer even!
Liefs, xxx Thila
klopt, er gaat hier volgens mij niemand met ruzie uit elkaar.
Als ik nog genoeg van mijn exvriend had gehouden, dan zou ik ook zeker bij hem zijn gebleven.
Natuurlijk had hij ook wel zijn nukken, waar ik niet goed mee om kon gaan. Als we ruzie hadden, dan ging het meestal om het huishouden. Hij is opgegroeid in een boerengezin, met 2 zussen en 1 broer. Hij en zijn broer hoefden nooit iets te doen in het huishouden. Bij mij moest hij wel wat doen natuurlijk. We werkten allebei full-time en daarom vond ik het niet meer dan normaal als hij ook meehielp in het huishouden.
Maar voordat hij nou eens eindelijk die stofzuiger ter hand zou nemen had ik dat eerst 10 keer moeten vragen.
Verder waren wij gewoon zo verschillend geworden. Ik sta heel anders in het leven dan hij. Hij vind alles wel best, terwijl ik véél meer wil.
@Pippa,
als het nu nog te verdrietig is als je zelfs alleen maar dénkt aan dat het uitgaat, dan ben je er denk ik nog niet klaar voor inderdaad. Ik heb dat ook hele periodes gehad. Dat ik wel twijfelde, maar als ik er dan aan dacht dat het uit zou gaan, dan werd ik ontzettend verdrietig.
Uiteindelijk zijn die gevoelens anders geworden. Als ik er aan dacht dat het uit zou gaan, dan voelde ik opluchting. Dat ik mijn eigen ding weer kan doen en dat ik mezelf kan gaan leren kennen en verder ontwikkelen.
Hoe oud ben je Pippa? En hoelang ben je samen met je vriend?
Ava,
wat je zegt over dat het afsluiten van een relatie net zo lang duurt als de relatie zelf... dat kan ik me bijna niet voorstellen.
Dan zou dat bij mij bijna 8 jaar moeten duren?!
Maar ik heb wel eens gehoord, dat je voor elk jaar relatie, ongeveer een maand 'rouwt'.
Nickietje,
kan me voorstellen dat die vriendin weer helemaal close wordt met haar vriend door dat ongeluk. Maar als hij nou dadelijk weer helemaal beter is, en het gewone leven gaat weer door? Dan denk ik dat die twijfels toch weer terug gaan komen. (Lijkt mij)
Twijfels zijn er nooit voor niets. Er is toch altijd iets wat schort aan je gevoelens over je relatie.
dat heb ik in de afgelopen jaren toch wel geleerd.
Hoe gaat het nu met je?
Spreek je je ex nog wel?
Ik ben woensdag even bij W. geweest, om een kast op te halen. Daarna nog even met hem gepraat. Ik ging met een best goed gevoel weg.
Gisteren heb ik de hele dag niets laten horen, of van hem gehoord. Geen smsje, niets. Heb soms wel de neiging gehad te smsen, maar tegen mezelf gezegd dat ik dat maar even niet moest doen.
Trouwens wel een leuk compliment gehad gister. Samen met een collega naar een bedrijf geweest waar we dagelijks contact mee hebben, we hadden alleen die mensen daar nog nooit gezien. Met 2 van die jongens daar (beide 28, samenwonend en 1 wordt binnenkort vader) zit ik al tijden gezellig te mailen en zo. Gewoon leuk contact.
Toen ik gister weer op kantoor was na dat bedrijfsbezoek, had ik een mailtje van 1 van die jongens (die vader wordt)
Er stond in: "ik had me wel een voorstelling van jou gemaakt, maar dat je zo'n knap meisje zou zijn, had ik niet verwacht."
Zulke complimentjes doen me goed, omdat ik vaak erg onzeker ben over mezelf.
Nou,dat was het weer even!
Liefs, xxx Thila
vrijdag 8 augustus 2008 om 11:10
quote:Thila schreef op 08 augustus 2008 @ 09:02:
Ik wil trouwens nog even zeggen dat ik het echt fijn vind hier van me af te schrijven, en 'feedback' te krijgen van lotgenoten.
En ik vind het ook prettig als ik jullie kan steunen.
En ik wil tegen jou zeggen dat je het hartstikke goed doet!
Ik wil trouwens nog even zeggen dat ik het echt fijn vind hier van me af te schrijven, en 'feedback' te krijgen van lotgenoten.
En ik vind het ook prettig als ik jullie kan steunen.
En ik wil tegen jou zeggen dat je het hartstikke goed doet!
Frankly my dear, I don"t give a damn
vrijdag 8 augustus 2008 om 11:11
@Thila
Zeker leuk zo'n complimentje! Snap dat het je goed doet.
Wat betreft dat rouwen, ik denk inderdaad dat ik dat verkeerd onthouden heb en dat het een maand per jaar is *pfoeh*, dat scheelt even he.
Ik vind het ook heel fijn om dingen hier van me af te schrijven en jullie (herkenbare) stukjes te lezen, en ik hoop dat jullie op de een of andere manier ook iets aan mijn stukjes hebben. Er is op het moment een heel proces bezig in m'n hoofd en al ben ik er nog niet uit, jullie helpen me om de dingen op een rijtje te krijgen. Het hier opschrijven en er met jullie over praten voelt al als een stapje verder. Dus in ieder geval allemaal thanks daarvoor .
Zeker leuk zo'n complimentje! Snap dat het je goed doet.
Wat betreft dat rouwen, ik denk inderdaad dat ik dat verkeerd onthouden heb en dat het een maand per jaar is *pfoeh*, dat scheelt even he.
Ik vind het ook heel fijn om dingen hier van me af te schrijven en jullie (herkenbare) stukjes te lezen, en ik hoop dat jullie op de een of andere manier ook iets aan mijn stukjes hebben. Er is op het moment een heel proces bezig in m'n hoofd en al ben ik er nog niet uit, jullie helpen me om de dingen op een rijtje te krijgen. Het hier opschrijven en er met jullie over praten voelt al als een stapje verder. Dus in ieder geval allemaal thanks daarvoor .
vrijdag 8 augustus 2008 om 13:18
Herkenbaar verhaal zeg, heb het net even helemaal gelezen. Ik heb een jaar geleden hetzelfde doorgemaakt, maar voor jou is het misschien nog moeilijker omdat jullie samenwoonden.
Heel veel succes komende tijd!
Ga je nog met je zusje naar de zon?
Heel veel succes komende tijd!
Ga je nog met je zusje naar de zon?
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
maandag 11 augustus 2008 om 09:44
Ik dacht dat het op zich wel redelijk met me ging in zoverre dat mogelijk was, maar waarom zit dat gedoe met die vriendin en haar vriend (ongeluk gedoe..) mij zo dwars. het lijkt wel alsof ik er pas vrede mee heb als hun uit elkaar gaan.. alsof dat een bevestiging zou zijn, god wat voel ik mij hier slecht over! En hij heeft me plots gebeld.. ik dacht dat ik al verscheurd was maar dit.. ik trok het niet meer maar ben toch nog redelijk kalm gebleven en heb uiteindelijk het gesprek wel kunnen beeindigen. Ik heb m laten weten dat ik echt niet verder wil (met in mn achterhoofd het idee dat ik er niet 100% achter stond maar dit mij toch het beste leek want anders zou ik m aan het lijntje houden en/of hij hoop zou houden!) en dat ik nu wilde stoppen met het gesprek omdat alles nog veeel te vers is! We gunnen elkaar nu rust en gaan nu op zn minst proberen ieder zijn leven weer op de rails te krijgen.. pas als daar sprake van is en we weer sterk genoeg zijn nemen we telefonisch contact op. En aan de hand daarvan (als ik zeker weet dat hij er niet meer vanuit gaat dat wij weer bij elkaar komen) spreken we mis. allicht een keer af. En waarom.. ja blijkbaar omdat dat hoort. Blijkbaar omdat je zon lange relatie niet zomaar 1 2 3 achter je laat en zo kan afsluiten. Maar zoals ik het nu voel; god, kunnen we het alsjeblieft hier bij laten?! Ik trek dit niet meer, aan de toekomst denken is het laatste wat ik wil! Maar ik begrijp het wel hoor, het is ook niet niks, maar nu..zoal sik me nu voel.. hoe kan ik nu rust vinden als ik weet dat ik m ooit uiteindelijk weer es onder ogen moet komen?! Men om mij heen zegt dat ik dan waarschijnlijk toch weer verder ben en er dan misschien heel anders tegen over sta..
Ik ben afgelopen vrijdag uitgeweest, ik dacht alles is beter dan thuis piekeren dus why not?! My god wat was het hartverscheurend, die mannen die aandacht bij me trokken, 'subtiel' me bij mn heupen pakte.. zelfs een gesprek aanknopen vond ik moeilijk. Ik denk dat het al met al tegen viel. Mn vriendinnen stelde mij al gerust met de mededeling dat het gewoon nog te vers is.. Maar wanneer gaat dat over?! Meiden het voelt indd goed om het hier van je af te schrijven en elkaar te steunen!!!!!!!!!!
Ik ben afgelopen vrijdag uitgeweest, ik dacht alles is beter dan thuis piekeren dus why not?! My god wat was het hartverscheurend, die mannen die aandacht bij me trokken, 'subtiel' me bij mn heupen pakte.. zelfs een gesprek aanknopen vond ik moeilijk. Ik denk dat het al met al tegen viel. Mn vriendinnen stelde mij al gerust met de mededeling dat het gewoon nog te vers is.. Maar wanneer gaat dat over?! Meiden het voelt indd goed om het hier van je af te schrijven en elkaar te steunen!!!!!!!!!!
maandag 11 augustus 2008 om 23:42
@Nickietje
Echt k*t dat je je zo ontzettend rot voelt. Misschien geeft het rust om jezelf voor te houden dat je een tijd aankijkt hoe het gaat? Dan voelt het voor jezelf wat minder dwingend. Als je je over een half jaar nog steeds rot voelt kun je altijd nog kijken wat je doet. Is waarschijnlijk niet het meest verstandige uitgangspunt wat betreft het helemaal afsluiten, maar het maakt het misschien wat minder 'definitief' voor je gevoel. Maar je hebt de stap nu wel gezet (dapper!) en als je niet doorzet kom je er nooit achter of het uiteindelijk nu de juiste keuze is.
Ik snap trouwens wel dat dat verhaal je dwars zit. Nu denk je waarschijnlijk, omdat het blijkbaar goed kan komen dat je het verkeerde hebt gedaan. Ik heb dat ook heel erg hoor, als ik dan een vergelijkbaar verhaal hoor, dat ik dan denk 'zie je wel!' of juist helemaal in de stress schiet dat ik het 'verkeerde' heb gedaan. Ik probeer zelf dan altijd de situatie vanuit mezelf te bekijken en dat het in mijn geval echt het beste was en dat de twee situaties niet met elkaar te vergelijken zijn. En elk huisje heeft z'n kruisje, zegt m'n moeder altijd .
@Pippa
Heb je waar je woont ook vriendinnen waar je mee zou kunnen praten? Misschien dat je op die manier de dingen wat beter op een rijtje krijgt? ik herken helemaal wat je allemaal schrijft. Vooral dat afwegen, daar word je helemaal gestoord van, er zijn zoveel voors en tegens. Ik heb me nu wel voorgenomen om meer naar mijn gevoel te luisteren inplaats van allerlei feiten op te sommen. Want als ik naar m'n verstand luister moet ik bij hem blijven, het is de veiligste en comfortabelste keuze (maar ook de meest voorspelbare), maar mijn gevoel is het daar dus blijkbaar niet mee eens .
Hier eindelijk wat schot in de zaak. Ik heb het vanavond met m'n moeder over mijn twijfels gehad. Het was helemaal niet de bedoeling, maar er was een tv-programma waarin mensen gevraagd werd wat de tijd van hun leven was. M'n moeder vroeg dat toen aan mij en ik wist het niet! En toen moest ik nog huilen ook, wat ik dus echt echt niet wilde. Voelde me echt een mislukte en labiele dochter . Maar goed, toen had ze wel door dat er iets niet goed zat. Ik heb haar alles verteld, dat ik het hartstikke benauwd krijg als ik aan trouwen denk. Ik heb afgesproken dat ik een afspraak ga maken met de trouwwinkel om de situatie uit te leggen en dat we de jurk in ieder geval gaan afzeggen. Nu heb ik op verschillende forums verhalen gelezen die niet veel goeds voorspellen wat betreft het annuleren van de jurk, dus ik bereid me erop voor dat ie toch moet worden aangeschaft. Maar goed, ik kan het altijd proberen. M'n moeder begreep het gelukkig allemaal wel heel goed, ze zei dat het heel belangrijk was hoe mijn gevoel erbij was en als het niet goed was dat ik het dan niet moest doen. Ik heb haar ook verteld dat ik gewoon méér wil, dat ik nog niet klaar ben om te settelen, trouwen en kindjes krijgen. Dat is het dan. Ik ben er nu wel over uit dat ik hoe dan ook niet wil trouwen, nu moet ik dat dus nog aan mijn vriend gaan vertellen... Het allerliefst zou ik het uitmaken, maar dan nog steeds wel heel goed met m om willen gaan, maar ik weet dat dat niet kan als het eenmaal zo ver is. Maar ik wil hem helemaal niet kwijt als vriend!
Maar goed, ik voel me wel een beetje opgelucht nu ik het aan mijn moeder heb verteld en dat haar reactie meeviel. Voelde me zo alleen de laatste tijd, wilde het liever aan niemand vertellen, maar ik ben blij dat ik dat nu toch heb gedaan. M'n moeder heeft me ook op het hart gedrukt om erover te praten.
Ik hou jullie op de hoogte,
xxx
Echt k*t dat je je zo ontzettend rot voelt. Misschien geeft het rust om jezelf voor te houden dat je een tijd aankijkt hoe het gaat? Dan voelt het voor jezelf wat minder dwingend. Als je je over een half jaar nog steeds rot voelt kun je altijd nog kijken wat je doet. Is waarschijnlijk niet het meest verstandige uitgangspunt wat betreft het helemaal afsluiten, maar het maakt het misschien wat minder 'definitief' voor je gevoel. Maar je hebt de stap nu wel gezet (dapper!) en als je niet doorzet kom je er nooit achter of het uiteindelijk nu de juiste keuze is.
Ik snap trouwens wel dat dat verhaal je dwars zit. Nu denk je waarschijnlijk, omdat het blijkbaar goed kan komen dat je het verkeerde hebt gedaan. Ik heb dat ook heel erg hoor, als ik dan een vergelijkbaar verhaal hoor, dat ik dan denk 'zie je wel!' of juist helemaal in de stress schiet dat ik het 'verkeerde' heb gedaan. Ik probeer zelf dan altijd de situatie vanuit mezelf te bekijken en dat het in mijn geval echt het beste was en dat de twee situaties niet met elkaar te vergelijken zijn. En elk huisje heeft z'n kruisje, zegt m'n moeder altijd .
@Pippa
Heb je waar je woont ook vriendinnen waar je mee zou kunnen praten? Misschien dat je op die manier de dingen wat beter op een rijtje krijgt? ik herken helemaal wat je allemaal schrijft. Vooral dat afwegen, daar word je helemaal gestoord van, er zijn zoveel voors en tegens. Ik heb me nu wel voorgenomen om meer naar mijn gevoel te luisteren inplaats van allerlei feiten op te sommen. Want als ik naar m'n verstand luister moet ik bij hem blijven, het is de veiligste en comfortabelste keuze (maar ook de meest voorspelbare), maar mijn gevoel is het daar dus blijkbaar niet mee eens .
Hier eindelijk wat schot in de zaak. Ik heb het vanavond met m'n moeder over mijn twijfels gehad. Het was helemaal niet de bedoeling, maar er was een tv-programma waarin mensen gevraagd werd wat de tijd van hun leven was. M'n moeder vroeg dat toen aan mij en ik wist het niet! En toen moest ik nog huilen ook, wat ik dus echt echt niet wilde. Voelde me echt een mislukte en labiele dochter . Maar goed, toen had ze wel door dat er iets niet goed zat. Ik heb haar alles verteld, dat ik het hartstikke benauwd krijg als ik aan trouwen denk. Ik heb afgesproken dat ik een afspraak ga maken met de trouwwinkel om de situatie uit te leggen en dat we de jurk in ieder geval gaan afzeggen. Nu heb ik op verschillende forums verhalen gelezen die niet veel goeds voorspellen wat betreft het annuleren van de jurk, dus ik bereid me erop voor dat ie toch moet worden aangeschaft. Maar goed, ik kan het altijd proberen. M'n moeder begreep het gelukkig allemaal wel heel goed, ze zei dat het heel belangrijk was hoe mijn gevoel erbij was en als het niet goed was dat ik het dan niet moest doen. Ik heb haar ook verteld dat ik gewoon méér wil, dat ik nog niet klaar ben om te settelen, trouwen en kindjes krijgen. Dat is het dan. Ik ben er nu wel over uit dat ik hoe dan ook niet wil trouwen, nu moet ik dat dus nog aan mijn vriend gaan vertellen... Het allerliefst zou ik het uitmaken, maar dan nog steeds wel heel goed met m om willen gaan, maar ik weet dat dat niet kan als het eenmaal zo ver is. Maar ik wil hem helemaal niet kwijt als vriend!
Maar goed, ik voel me wel een beetje opgelucht nu ik het aan mijn moeder heb verteld en dat haar reactie meeviel. Voelde me zo alleen de laatste tijd, wilde het liever aan niemand vertellen, maar ik ben blij dat ik dat nu toch heb gedaan. M'n moeder heeft me ook op het hart gedrukt om erover te praten.
Ik hou jullie op de hoogte,
xxx
dinsdag 12 augustus 2008 om 07:40
Nickietje,
echt vervelend dat je je nog steeds zo voelt. Maar wel heel dapper en knap dat je ondanks dat, toch door aan het zetten bent. Ik weet zeker dat het uiteindelijk makkelijker wordt!
Net wat Ava zegt; misschien brengt 't rust in je hoofd als je voor jezelf besluit zeker een paar maanden de tijd te nemen.
Toen ik mij dat had voorgenomen, werd 't direct al wat makkelijker. En ik weet nu zelfs zeker dat ik de juiste keus heb gemaakt.
Ava,
fijn dat je moeder begrip had voor jouw situatie. En wat betreft die jurk: Het zou mooi zijn als je hem kunt annuleren, maar verder is het iets materieels. Dus als het niet kan... nou ja, dán niet! Dat zou in ieder geval geen reden moeten zijn om NIET naar je gevoel te luisteren.
Succes met het overbrengen naar je vriend... Ik snap hoe moeilijk het is. Vooral omdat jullie zelfs al trouwplannen hadden! (Hadden jullie al een datum?)
Gisteren smste ik W. even, hoe het met hem gaat en of hij het al met zijn ouders over het huis had gehad enzo (of hij met behulp van hen daar kan blijven) en hij stuurde terug dat het opzich wel ging. Hij had goede, en mindere momenten. Maar had het nog niet met z'n ouders over het huis gehad. Ik smste weer dat het bij ons nu eindelijk wat drukker wordt op het werk waarop hij weer reageerde dat ie dat fijn voor me vond, omdat ik dan mijn gedachten naar m'n werk kon zetten.
Toen smste ie ook dat ie me morgen (vandaag dus) na de voetbaltraining even zou bellen, omdat ie zich nu aan het concentreren was op de was.
Ik vroeg of hij het een beetje redt met het huishouden. Zei ie: Ja hoor, prima. Op mijn manier dan.
Zijn smsjes kwamen op mij best positief over. En dat vond ik wel erg fijn! Ik weet nu dat ik me niet zo'n zorgen hoef te maken of ie het allemaal wel redt in zijn eentje.
Ik heb ook 't idee dat ie 't nu allemaal wat beter kan handelen dat het uit is tussen ons.
Ik hoop echt dat we na verloop van tijd als maatjes verder kunnen. Ik denk het wel, al heeft het wel tijd nodig. Eerst moet volledig voor allebei duidelijk zijn dat we geen liefdesrelatie meer hebben. Maar daarna denk ik echt wel dat we gewoon vrienden kunnen zijn.
We leven eigenlijk al zó lang als vrienden samen. Maar dan vrienden die nog regelmatig sex hadden. Gewoon, omdat dat toch nog wel heel goed klikte tussen ons... en omdat we allebei erg van sex houden.
Het gaat helemaal goed komen hier!
Ik hoop echt dat dat bij jullie ook gaat komen!
Liefs! xxx
echt vervelend dat je je nog steeds zo voelt. Maar wel heel dapper en knap dat je ondanks dat, toch door aan het zetten bent. Ik weet zeker dat het uiteindelijk makkelijker wordt!
Net wat Ava zegt; misschien brengt 't rust in je hoofd als je voor jezelf besluit zeker een paar maanden de tijd te nemen.
Toen ik mij dat had voorgenomen, werd 't direct al wat makkelijker. En ik weet nu zelfs zeker dat ik de juiste keus heb gemaakt.
Ava,
fijn dat je moeder begrip had voor jouw situatie. En wat betreft die jurk: Het zou mooi zijn als je hem kunt annuleren, maar verder is het iets materieels. Dus als het niet kan... nou ja, dán niet! Dat zou in ieder geval geen reden moeten zijn om NIET naar je gevoel te luisteren.
Succes met het overbrengen naar je vriend... Ik snap hoe moeilijk het is. Vooral omdat jullie zelfs al trouwplannen hadden! (Hadden jullie al een datum?)
Gisteren smste ik W. even, hoe het met hem gaat en of hij het al met zijn ouders over het huis had gehad enzo (of hij met behulp van hen daar kan blijven) en hij stuurde terug dat het opzich wel ging. Hij had goede, en mindere momenten. Maar had het nog niet met z'n ouders over het huis gehad. Ik smste weer dat het bij ons nu eindelijk wat drukker wordt op het werk waarop hij weer reageerde dat ie dat fijn voor me vond, omdat ik dan mijn gedachten naar m'n werk kon zetten.
Toen smste ie ook dat ie me morgen (vandaag dus) na de voetbaltraining even zou bellen, omdat ie zich nu aan het concentreren was op de was.
Ik vroeg of hij het een beetje redt met het huishouden. Zei ie: Ja hoor, prima. Op mijn manier dan.
Zijn smsjes kwamen op mij best positief over. En dat vond ik wel erg fijn! Ik weet nu dat ik me niet zo'n zorgen hoef te maken of ie het allemaal wel redt in zijn eentje.
Ik heb ook 't idee dat ie 't nu allemaal wat beter kan handelen dat het uit is tussen ons.
Ik hoop echt dat we na verloop van tijd als maatjes verder kunnen. Ik denk het wel, al heeft het wel tijd nodig. Eerst moet volledig voor allebei duidelijk zijn dat we geen liefdesrelatie meer hebben. Maar daarna denk ik echt wel dat we gewoon vrienden kunnen zijn.
We leven eigenlijk al zó lang als vrienden samen. Maar dan vrienden die nog regelmatig sex hadden. Gewoon, omdat dat toch nog wel heel goed klikte tussen ons... en omdat we allebei erg van sex houden.
Het gaat helemaal goed komen hier!
Ik hoop echt dat dat bij jullie ook gaat komen!
Liefs! xxx
dinsdag 12 augustus 2008 om 07:51
Tja, jeugdliefdes. 't Kan goed gaan, mijn nichtje is ook al vanaf haar 16e bij haar huidige man. Zij is nu in de 40 en ze hebben 3 kids.
Maar ik ken ook iemand die van jongs af aan met 'n vriendin was, daar zelfs 12 jaar mee heeft samengewoond en z'n oude schoenen niet weggooide tot ie nieuwe had. Hij liep al minstens een jaar te klagen dat ie niet tevreden was over z'n relatie, maar er 'n punt achter zetten was er niet bij. Ik kende zijn vriendin niet, maar het lijkt me voor haar enorm klote dat ie vanuit haar bed rechtstreeks is gaan samenwonen met z'n nieuwe lief.
Maar ik ken ook iemand die van jongs af aan met 'n vriendin was, daar zelfs 12 jaar mee heeft samengewoond en z'n oude schoenen niet weggooide tot ie nieuwe had. Hij liep al minstens een jaar te klagen dat ie niet tevreden was over z'n relatie, maar er 'n punt achter zetten was er niet bij. Ik kende zijn vriendin niet, maar het lijkt me voor haar enorm klote dat ie vanuit haar bed rechtstreeks is gaan samenwonen met z'n nieuwe lief.
dinsdag 12 augustus 2008 om 15:29
Net de bruidswinkel gebeld voor een afspraak, hebben ze mijn jurk met spoed besteld, omdat ze dachten dat ik 9 september al ging trouwen. Maar dat was dus 9 september volgend jaar (ja, we hadden dus al een beetje een datum, maar behalve de jurk hadden we verder gelukkig nog niets vastgelegd). Lekker weer, kan m dus niet meer afzeggen waarschijnlijk... Maar goed, heb voor volgende week een afspraak staan om 'zogenaamd' naar accessoires te kijken, kon het echt niet over m'n lippen krijgen om te zeggen dat ik hem annuleer. Maar pff, de stap is gezet.
Thila, super dat het zo goed gaat met je vriend , das een pak van je hart denk ik!
Elninoo, wat een rotstreek zeg! Ik hoor dat idd vaker, misschien dat die mannen niet alleen durven zijn ofzo. Ik probeer ervoor te zorgen dat ik dat mijn vriend iig niet aandoe .
Thila, super dat het zo goed gaat met je vriend , das een pak van je hart denk ik!
Elninoo, wat een rotstreek zeg! Ik hoor dat idd vaker, misschien dat die mannen niet alleen durven zijn ofzo. Ik probeer ervoor te zorgen dat ik dat mijn vriend iig niet aandoe .
vrijdag 15 augustus 2008 om 11:01
He Ava,
wat vervelend zeg van die jurk! Ik ben benieuwd naar hoe de afspraak gaat verlopen volgende week. Maar inderdaad, afzeggen gaat waarschijnlijk niet meer.
Opzich wel fijn dat jullie verder nog niet echt iets hadden vastgelegd. Maar ja, aan die jurk zit natuurlijk wel een behoorlijk prijskaartje wat je nu kwijt bent.
Denk ook niet dat je uiteindelijk in die jurk zou trouwen, mocht je ooit een andere man trouwen dan degene waar je nu mee samen bent.
Pippa,
hoe is 't bij jou?
Nickietje,
Hoe gaat 't nu met je? Voel je je wat beter? Went 't een beetje?
Elninjo,
vind 't ook een rotstreek van die man, maar ja, net wat Ava zegt: Mannen kunnen niet goed alleen zijn denk ik! Dan moeten ze ineens alles zelf doen!
Hier gaat 't opzich wel goed. Gisteren moest ik effe wat ophalen in huis, en toen was W. thuis. Dat was wel even schrikken. Dacht dat ie naar het voetbal zou zijn. Nou ja, even gepraat en hij leek best vrolijk. Maar opeens sloeg zijn stemming om en was hij weer verdrietig. Hij vond 't moeilijk dat ik ineens op de stoep stond.
Ben toen maar snel weggegaan. Pfff... lastig.
Weet nog steeds niet wat er nu gaat gebeuren met het huis. Zijn baas gaat met de boekhouder praten, wat hij het best kan doen en W. gaat met z'n vader praten, ivm garant staan e.d.
Ik heb wel gevraagd of hij er een beetje vaart achter wil zetten, ik wil ook verder en sparen voor een huisje voor mezelf..
Nou ja,
al met al gaat het hier dus allemaal wel!
Ben benieuwd naar hoe het met de rest gaat!
xxx Liefs, Thila.
wat vervelend zeg van die jurk! Ik ben benieuwd naar hoe de afspraak gaat verlopen volgende week. Maar inderdaad, afzeggen gaat waarschijnlijk niet meer.
Opzich wel fijn dat jullie verder nog niet echt iets hadden vastgelegd. Maar ja, aan die jurk zit natuurlijk wel een behoorlijk prijskaartje wat je nu kwijt bent.
Denk ook niet dat je uiteindelijk in die jurk zou trouwen, mocht je ooit een andere man trouwen dan degene waar je nu mee samen bent.
Pippa,
hoe is 't bij jou?
Nickietje,
Hoe gaat 't nu met je? Voel je je wat beter? Went 't een beetje?
Elninjo,
vind 't ook een rotstreek van die man, maar ja, net wat Ava zegt: Mannen kunnen niet goed alleen zijn denk ik! Dan moeten ze ineens alles zelf doen!
Hier gaat 't opzich wel goed. Gisteren moest ik effe wat ophalen in huis, en toen was W. thuis. Dat was wel even schrikken. Dacht dat ie naar het voetbal zou zijn. Nou ja, even gepraat en hij leek best vrolijk. Maar opeens sloeg zijn stemming om en was hij weer verdrietig. Hij vond 't moeilijk dat ik ineens op de stoep stond.
Ben toen maar snel weggegaan. Pfff... lastig.
Weet nog steeds niet wat er nu gaat gebeuren met het huis. Zijn baas gaat met de boekhouder praten, wat hij het best kan doen en W. gaat met z'n vader praten, ivm garant staan e.d.
Ik heb wel gevraagd of hij er een beetje vaart achter wil zetten, ik wil ook verder en sparen voor een huisje voor mezelf..
Nou ja,
al met al gaat het hier dus allemaal wel!
Ben benieuwd naar hoe het met de rest gaat!
xxx Liefs, Thila.
vrijdag 15 augustus 2008 om 15:45
He meiden,
Ik zit nu al een half uur dit onderwerp te lezen. Dit is echt zo hetzelfde als ik heb. Maar nog geen beslissing genomen, want ik ben getrouwd. Vanaf mn 18e zijn we samen, met 20 getrouwd en nu na 5,5 jaar heb ik hem verteld dat mn gevoel voor hem er zo goed als niet meer is. Hij vind dat we moeten vechten, dat we elkaar een belofte hebben gedaan. Daar heeft hij natuurlijk gelijk in, maar eigenlijk geloof ik er niet meer in. En als ik die verhalen lees wordt het alleen maar versterkt. Als ik met mn 26 jaar (volgende week jarig) toch in relatietherapie moet, hoe moet dat dan nog 40 jaar?!
Maar ook de twijfels, de onzekerheid, wat als.... komt naar boven.
Mijn ouders wonen aan de andere kant van het land, zijn ouders hebben gefungeerd als 'ouders'. Waar moet ik heen? Wat gaan mn vrienden doen? Wat als ik nooit meer iemand vind? Zou het niet toch nog zo geweldig kunnen worden als ik wil? En alle vragen die jullie ook door het hoofd spoken of hebben gespookt.
Maar ook...heerlijk zelf bepalen waar ik mn geld aan uitgeef, mn eigen leven leiden (niet dat hij me de ruimte niet geeft, maar je wilt hem toch ook niet alleen laten zitten) geen rekening met de ander te hoeven houden.
Zijn er ook nog verhalen waarbij iemand toch besloot bij de ander te blijven en dat goed heeft uitgepakt?
Sorry, heb voor jullie niet echt feedback of een reactie, maar vind het fijn om mn verhaal kwijt te kunnen bij mensen die het gevoel kennen. Thanx!
Ik zit nu al een half uur dit onderwerp te lezen. Dit is echt zo hetzelfde als ik heb. Maar nog geen beslissing genomen, want ik ben getrouwd. Vanaf mn 18e zijn we samen, met 20 getrouwd en nu na 5,5 jaar heb ik hem verteld dat mn gevoel voor hem er zo goed als niet meer is. Hij vind dat we moeten vechten, dat we elkaar een belofte hebben gedaan. Daar heeft hij natuurlijk gelijk in, maar eigenlijk geloof ik er niet meer in. En als ik die verhalen lees wordt het alleen maar versterkt. Als ik met mn 26 jaar (volgende week jarig) toch in relatietherapie moet, hoe moet dat dan nog 40 jaar?!
Maar ook de twijfels, de onzekerheid, wat als.... komt naar boven.
Mijn ouders wonen aan de andere kant van het land, zijn ouders hebben gefungeerd als 'ouders'. Waar moet ik heen? Wat gaan mn vrienden doen? Wat als ik nooit meer iemand vind? Zou het niet toch nog zo geweldig kunnen worden als ik wil? En alle vragen die jullie ook door het hoofd spoken of hebben gespookt.
Maar ook...heerlijk zelf bepalen waar ik mn geld aan uitgeef, mn eigen leven leiden (niet dat hij me de ruimte niet geeft, maar je wilt hem toch ook niet alleen laten zitten) geen rekening met de ander te hoeven houden.
Zijn er ook nog verhalen waarbij iemand toch besloot bij de ander te blijven en dat goed heeft uitgepakt?
Sorry, heb voor jullie niet echt feedback of een reactie, maar vind het fijn om mn verhaal kwijt te kunnen bij mensen die het gevoel kennen. Thanx!
vrijdag 15 augustus 2008 om 16:21
Hoi allemaal!!!
Ik ben nieuw op dit forum en ik zocht dus naar mensen die in hetzelfde schuitje zitten als ik. En je kunt je niet voorstellen hoe blij ik ben dat ik jullie allemaal heb gevonden!!! Bij mij is het een beetje hetzelfde verhaal. Alleen ben ik nu 29 en nu drie jaar bij mijn vriend. Wij wonen sinds anderhalf jaar samen en vanaf het moment dat we gingen samenwonen is het voor mijn gevoel bergafwaarts gegaan met de relatie. Ik ben nogal een hittepetitje, maar thuis durf ik niet eens een bos bloemen neer te zetten. In het begin van ons samenwonen heeft hij altijd zoveel kritiek gehad op mijn manier van dingen doen en mijn smaak, hij maakte er zelfs ruzie om en dan gaf ik weer toe. Ik ben daar pas dit jaar achter gekomen dat ik dit eigenlijk niet ok vindt. Ja beetje dom is dat wel.
Maar goed: waar het nu op neerkomt is dat ik eigenlijk al sinds begin april "weet" dat de relatie geen toekomst meer heeft. Dit heb ik toen ook tegen hem gezegd, maar hij huilde en smeekte en toen was ik helaas niet zo sterk als jullie en bleef het aan. Inmiddels groeit dat gevoel dat ik bij hem wegwil, zie ik mijn toekomst toch echt zonder hem, maar ik krijg het maar niet over mijn lippen. Erger nog: hij denkt dat alles weer helemaal ok is. Waarom? Iedere keer als ik over de realtie begin, gaat hij thee halen, plantjes water geven, enz. Hij vroeg laatst zelfs aan me wanneer we nu eindelijk eens gingen trouwen!! Whaaaa!!!
Afrondend: HELP! wat moet ik nou? Of beter gezegd: hoe moet ik dit nu netjes afronden als hij denkt dat alles ok is?
Liefs,
Kattig vrouwtje
Ik ben nieuw op dit forum en ik zocht dus naar mensen die in hetzelfde schuitje zitten als ik. En je kunt je niet voorstellen hoe blij ik ben dat ik jullie allemaal heb gevonden!!! Bij mij is het een beetje hetzelfde verhaal. Alleen ben ik nu 29 en nu drie jaar bij mijn vriend. Wij wonen sinds anderhalf jaar samen en vanaf het moment dat we gingen samenwonen is het voor mijn gevoel bergafwaarts gegaan met de relatie. Ik ben nogal een hittepetitje, maar thuis durf ik niet eens een bos bloemen neer te zetten. In het begin van ons samenwonen heeft hij altijd zoveel kritiek gehad op mijn manier van dingen doen en mijn smaak, hij maakte er zelfs ruzie om en dan gaf ik weer toe. Ik ben daar pas dit jaar achter gekomen dat ik dit eigenlijk niet ok vindt. Ja beetje dom is dat wel.
Maar goed: waar het nu op neerkomt is dat ik eigenlijk al sinds begin april "weet" dat de relatie geen toekomst meer heeft. Dit heb ik toen ook tegen hem gezegd, maar hij huilde en smeekte en toen was ik helaas niet zo sterk als jullie en bleef het aan. Inmiddels groeit dat gevoel dat ik bij hem wegwil, zie ik mijn toekomst toch echt zonder hem, maar ik krijg het maar niet over mijn lippen. Erger nog: hij denkt dat alles weer helemaal ok is. Waarom? Iedere keer als ik over de realtie begin, gaat hij thee halen, plantjes water geven, enz. Hij vroeg laatst zelfs aan me wanneer we nu eindelijk eens gingen trouwen!! Whaaaa!!!
Afrondend: HELP! wat moet ik nou? Of beter gezegd: hoe moet ik dit nu netjes afronden als hij denkt dat alles ok is?
Liefs,
Kattig vrouwtje
zondag 17 augustus 2008 om 14:37
Ik denk dat ik ook bij jullie in dat schuitje stap (wordt wel druk zo he...).
De tranen waren niet van de lucht tijdens het lezen van al deze verhalen. Ook ik zit met hetzelfde. Ik denk er echter over om een paar weekjes weg te gaan, om uit te zoeken of het probleem ligt in de relatie of ligt aan andere dingen. Maw, om dus uit te vinden of ik er 'gewoon' voor moet vechten, of niet.
Sluit me aan bij flyingblind - Hebben jullie wel eens een tijdje een break gehad? Hoe werkte dat? Waarom zijn jullie nu weer wel bij elkaar of juist niet meer?
De tranen waren niet van de lucht tijdens het lezen van al deze verhalen. Ook ik zit met hetzelfde. Ik denk er echter over om een paar weekjes weg te gaan, om uit te zoeken of het probleem ligt in de relatie of ligt aan andere dingen. Maw, om dus uit te vinden of ik er 'gewoon' voor moet vechten, of niet.
Sluit me aan bij flyingblind - Hebben jullie wel eens een tijdje een break gehad? Hoe werkte dat? Waarom zijn jullie nu weer wel bij elkaar of juist niet meer?
zondag 17 augustus 2008 om 15:02
Hai meiden!
Welkom hier! ik vind het juist fijn als jullie hier je ei kwijt kunnen en steun kunnen vinden. Dus wees welkom!
Jaz,
nee een tijdelijke break heb ik nooit echt gehad.. of nou ja, misschien begon dit als een break, om maar het idee te hebben dat ik altijd terug zou kunnen als ik zou willen. Maar ik kwam er al snel achter dat ik dat niet meer wil.
Catwoman.
tóch zul je hard moeten zijn en zeggen waar het op staat. Je weet al dat je niet oud met hem kunt en wilt worden, dan zul je er toch echt een punt achter moeten zetten. Liefst zo snel mogelijk, dat maakt het voor jezelf ook makkelijker. Misschien moet je hem 'dwingen' met je te praten, als hij weer thee wil gaan zetten oid. Hij zal toch naar je moeten luisteren!
Flyingblind,
kan me voorstellen dat het moeilijk is nu je getrouwd bent en je ouders aan 't andere eind van 't land wonen. Maar kun je daar nog wel terecht? Dat zou geen reden moeten zijn om bij hem te blijven, dat gevoel van 'waar moet ik heen' . Je kunt altijd wel ergens terecht, en 't is beter dan ongelukkig te wezen in je relatie.
nu heb ik wat dat betreft wel makkelijk praten, want ik kon direct weer bij mijn ouders terecht, die vijf minuutjes fietsen verderop wonen.
Hopelijk komen jullie er alledrie uit meiden!!
Ik heb gisteren de hele dag op een feest gewerkt. Was erg leuk! Maar weer veel mensen die zeiden: "Och, wat heb ik nu gehoord?! Bla bla, is 't uit? bla bla..."
Nou ja, lief dat mensen interesse tonen, maar goed, zit daar niet zo op te wachten als ik aan 't werken ben.
Ga er nu een eind aan breien, ga namelijk om een uurtje of 4 wat drinken met vrienden.
xxx
Welkom hier! ik vind het juist fijn als jullie hier je ei kwijt kunnen en steun kunnen vinden. Dus wees welkom!
Jaz,
nee een tijdelijke break heb ik nooit echt gehad.. of nou ja, misschien begon dit als een break, om maar het idee te hebben dat ik altijd terug zou kunnen als ik zou willen. Maar ik kwam er al snel achter dat ik dat niet meer wil.
Catwoman.
tóch zul je hard moeten zijn en zeggen waar het op staat. Je weet al dat je niet oud met hem kunt en wilt worden, dan zul je er toch echt een punt achter moeten zetten. Liefst zo snel mogelijk, dat maakt het voor jezelf ook makkelijker. Misschien moet je hem 'dwingen' met je te praten, als hij weer thee wil gaan zetten oid. Hij zal toch naar je moeten luisteren!
Flyingblind,
kan me voorstellen dat het moeilijk is nu je getrouwd bent en je ouders aan 't andere eind van 't land wonen. Maar kun je daar nog wel terecht? Dat zou geen reden moeten zijn om bij hem te blijven, dat gevoel van 'waar moet ik heen' . Je kunt altijd wel ergens terecht, en 't is beter dan ongelukkig te wezen in je relatie.
nu heb ik wat dat betreft wel makkelijk praten, want ik kon direct weer bij mijn ouders terecht, die vijf minuutjes fietsen verderop wonen.
Hopelijk komen jullie er alledrie uit meiden!!
Ik heb gisteren de hele dag op een feest gewerkt. Was erg leuk! Maar weer veel mensen die zeiden: "Och, wat heb ik nu gehoord?! Bla bla, is 't uit? bla bla..."
Nou ja, lief dat mensen interesse tonen, maar goed, zit daar niet zo op te wachten als ik aan 't werken ben.
Ga er nu een eind aan breien, ga namelijk om een uurtje of 4 wat drinken met vrienden.
xxx
zondag 17 augustus 2008 om 20:24
Hallo allemaal,
Allemaal nieuwe 'gezichten' hier. Welkom meiden, jullie zijn niet alleen! Ik hoop dat jullie hier steun en herkenning vinden of op z'n minst een uitlaatklep .
Hier baanbrekend nieuws (dit wordt een heel lang verhaal...): het is namelijk uit tussen mij en mijn vriend .
Ik kan het zelf nog niet goed geloven en ik besef het nog helemaal niet. Ik heb het donderdagavond uitgemaakt toen hij thuiskwam. Ik kón gewoon niet meer...
Ik begon over de bruiloft, dat ik het eigenlijk niet wilde en dat ik de jurk ging afzeggen. Toen ging het eerst nog een tijdje over dat ik niet op die manier wilde trouwen en dat we het anders gingen doen. En mijn vriend zei maar: je hoeft niet te trouwen als je het niet wilt. Dus toen zei ik uiteindelijk: het lijkt me inderdaad eigenlijk geen goed idee. BAM, trouwplannen uit de lucht .
Daarna zat ik op de bank en lag hij al in bed en ik voelde me nog steeds niet goed of opgelucht. Ik ging naar bed en mijn vriend vroeg zoiets als: wil je nog wel met me verder? Toen kwam er opeens 'Ik denk het niet'uit m'n mond. Helemaal niet gepland, het kwam er ineens uit . Een half uur verder, ik weet niet meer wat ik allemaal heb gezegd, ik weet alleen dat het helemaal vanzelf ging en dat ik de hele tijd bij mezelf dacht: nu niet terugkrabbelen, niets voelen, dat komt later wel (dat voelen), dit moet. Ontzettend bizar allemaal. Ik kon gewoon niet anders, het kwam er opeens allemaal uit. Ik had ook helemaal niet die paniekgevoelens als de vorige keren dat ik erover begon en hij zo verdrietig werd.
Ik ben het afgelopen weekend nog wel bij hem gebleven (doordeweeks is hij vaak weg, hij is nl. militair, maar toen ik hier begon te schrijven was hij net heel lang vrij geweest), dat vroeg ie en ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om hem alleen te laten zitten. De volgende dag nog gepraat en heel erg gehuild en in elkaars armen gelegen. 's Avonds met vriendinnen afgesproken. Die schrokken zich rot natuurlijk. Stond ik opeens te janken in de gang. Die vriendinnen reageerden echt superlief. Ze snapten het toen ik het uitlegde en ze vonden het heel dapper van me. Ook waren ze meteen heel behulpzaam qua opvang voor mijn katjes en meubels etc. die ik straks nodig ga hebben . Dat scheelde wel veel dat zij zo achter me staan.
Verder was mijn vriend gisteren en vandaag gelukkig weer iets rustiger (of hij deed alleen zo ), hij kon er zelfs grapjes over maken. Het lijkt er iig op dat hij het accepteert. Ik moet wel zeggen dat hij een positief persoon is, dus dat biedt hoop.
Het was best zwaar om afgelopen weekend bij hem te zijn, maar het voelde helemaal niet gek ofzo. We hebben goed gepraat en het was fijn om nog even zo bij elkaar te zijn. Een soort van afscheid. En voor hoe de situatie is was het eigenlijk nog best gezellig ook .
Hij heeft gelukkig een hele goeie vriend op de kazerne waar ie zit, dus daar kan ie straks bij terecht. We hebben nu afgesproken elkaar een maand niet te zien en dat ik een huisje voor mezelf ga zoeken. Ik heb het idee dat ik dan pas helemaal tot mezelf kan komen. En het is heel gek, maar ik heb zelfs al een beetje zin om dat te gaan inrichten enzo . Ik heb echt geen zin om weer bij mn ouders te gaan wonen, dus ik hoop dat ik snel iets vind. Mijn vriend (uhm, ex...)is straks drie weken op oefening, dus die weken kan ik gelukkig in ons oude huisje blijven.
Pfff.. wat een verhaal he. Ik hoop dat jullie er een beetje wijs uit worden . Ik ben op dit moment blij dat ik eindelijk de stap heb gezet. Het zal nog wel harstikke zwaar worden, maar dat zien we dan wel weer.
Hoe gaat het met de rest??? Pippa, Nickietje?
Allemaal nieuwe 'gezichten' hier. Welkom meiden, jullie zijn niet alleen! Ik hoop dat jullie hier steun en herkenning vinden of op z'n minst een uitlaatklep .
Hier baanbrekend nieuws (dit wordt een heel lang verhaal...): het is namelijk uit tussen mij en mijn vriend .
Ik kan het zelf nog niet goed geloven en ik besef het nog helemaal niet. Ik heb het donderdagavond uitgemaakt toen hij thuiskwam. Ik kón gewoon niet meer...
Ik begon over de bruiloft, dat ik het eigenlijk niet wilde en dat ik de jurk ging afzeggen. Toen ging het eerst nog een tijdje over dat ik niet op die manier wilde trouwen en dat we het anders gingen doen. En mijn vriend zei maar: je hoeft niet te trouwen als je het niet wilt. Dus toen zei ik uiteindelijk: het lijkt me inderdaad eigenlijk geen goed idee. BAM, trouwplannen uit de lucht .
Daarna zat ik op de bank en lag hij al in bed en ik voelde me nog steeds niet goed of opgelucht. Ik ging naar bed en mijn vriend vroeg zoiets als: wil je nog wel met me verder? Toen kwam er opeens 'Ik denk het niet'uit m'n mond. Helemaal niet gepland, het kwam er ineens uit . Een half uur verder, ik weet niet meer wat ik allemaal heb gezegd, ik weet alleen dat het helemaal vanzelf ging en dat ik de hele tijd bij mezelf dacht: nu niet terugkrabbelen, niets voelen, dat komt later wel (dat voelen), dit moet. Ontzettend bizar allemaal. Ik kon gewoon niet anders, het kwam er opeens allemaal uit. Ik had ook helemaal niet die paniekgevoelens als de vorige keren dat ik erover begon en hij zo verdrietig werd.
Ik ben het afgelopen weekend nog wel bij hem gebleven (doordeweeks is hij vaak weg, hij is nl. militair, maar toen ik hier begon te schrijven was hij net heel lang vrij geweest), dat vroeg ie en ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om hem alleen te laten zitten. De volgende dag nog gepraat en heel erg gehuild en in elkaars armen gelegen. 's Avonds met vriendinnen afgesproken. Die schrokken zich rot natuurlijk. Stond ik opeens te janken in de gang. Die vriendinnen reageerden echt superlief. Ze snapten het toen ik het uitlegde en ze vonden het heel dapper van me. Ook waren ze meteen heel behulpzaam qua opvang voor mijn katjes en meubels etc. die ik straks nodig ga hebben . Dat scheelde wel veel dat zij zo achter me staan.
Verder was mijn vriend gisteren en vandaag gelukkig weer iets rustiger (of hij deed alleen zo ), hij kon er zelfs grapjes over maken. Het lijkt er iig op dat hij het accepteert. Ik moet wel zeggen dat hij een positief persoon is, dus dat biedt hoop.
Het was best zwaar om afgelopen weekend bij hem te zijn, maar het voelde helemaal niet gek ofzo. We hebben goed gepraat en het was fijn om nog even zo bij elkaar te zijn. Een soort van afscheid. En voor hoe de situatie is was het eigenlijk nog best gezellig ook .
Hij heeft gelukkig een hele goeie vriend op de kazerne waar ie zit, dus daar kan ie straks bij terecht. We hebben nu afgesproken elkaar een maand niet te zien en dat ik een huisje voor mezelf ga zoeken. Ik heb het idee dat ik dan pas helemaal tot mezelf kan komen. En het is heel gek, maar ik heb zelfs al een beetje zin om dat te gaan inrichten enzo . Ik heb echt geen zin om weer bij mn ouders te gaan wonen, dus ik hoop dat ik snel iets vind. Mijn vriend (uhm, ex...)is straks drie weken op oefening, dus die weken kan ik gelukkig in ons oude huisje blijven.
Pfff.. wat een verhaal he. Ik hoop dat jullie er een beetje wijs uit worden . Ik ben op dit moment blij dat ik eindelijk de stap heb gezet. Het zal nog wel harstikke zwaar worden, maar dat zien we dan wel weer.
Hoe gaat het met de rest??? Pippa, Nickietje?
maandag 18 augustus 2008 om 10:45
Wow Ava, wat een verhaal zeg. Ik ben dan wel nieuw, maar heb al je voorgaande berichten gelezen dus ken de achtergrond nu een beetje. Ongelooflijk dat de kogel nu toch door de kerk is. Heel knap van je, zeker hoe je ermee omgaat (als ik dat zo lees). Maar ook veel sterkte toegewenst natuurlijk...
Kun je er de vinger op leggen wat nu precies de doorslag heeft gegeven? Is er een moment dat dingen veranderden van twijfel om weg te gaan tot echt weggaan? (Deze vraag geldt overigens voor iedereen).
Een vriendinnetje van mij zei: je merkt het vanzelf als het echt niet meer gaat. Betekent dat dat jullie allemaal hebben gewacht tot het "echt niet meer ging"? Of was het niet zo zwartwit voor jullie? Wat was het keerpunt dan?
(Veel vragen in 1 x, maar ze komen allemaal op hetzelfde neer...)
Kun je er de vinger op leggen wat nu precies de doorslag heeft gegeven? Is er een moment dat dingen veranderden van twijfel om weg te gaan tot echt weggaan? (Deze vraag geldt overigens voor iedereen).
Een vriendinnetje van mij zei: je merkt het vanzelf als het echt niet meer gaat. Betekent dat dat jullie allemaal hebben gewacht tot het "echt niet meer ging"? Of was het niet zo zwartwit voor jullie? Wat was het keerpunt dan?
(Veel vragen in 1 x, maar ze komen allemaal op hetzelfde neer...)
woensdag 20 augustus 2008 om 09:55
Wow Ava!
Wat heftig, maar ook; wat ontzettend dapper!
Zo was het bij mij ook. Ineens het moment dat ik dacht van: "Ja, nu moet het gebeuren, en nu is het ook goed!"
Het is fijn dat hij een positief persoon is. Dat merk ik bij W. ook. Hij is niet iemand die depri gaat zitten zijn.
hoe gaat het nu met je? Kun je 't allemaal een beetje aan nu?
Sterkte meisje!
Schrijf hier maar lekker van je af! Dat helpt echt!
Hoe is 't verder met iedereen?
x Thila
Wat heftig, maar ook; wat ontzettend dapper!
Zo was het bij mij ook. Ineens het moment dat ik dacht van: "Ja, nu moet het gebeuren, en nu is het ook goed!"
Het is fijn dat hij een positief persoon is. Dat merk ik bij W. ook. Hij is niet iemand die depri gaat zitten zijn.
hoe gaat het nu met je? Kun je 't allemaal een beetje aan nu?
Sterkte meisje!
Schrijf hier maar lekker van je af! Dat helpt echt!
Hoe is 't verder met iedereen?
x Thila
donderdag 21 augustus 2008 om 00:50
Het is nu bijna een week geleden en het gaat best redelijk. Ik moet wel zeggen dat ik er expres niet veel aan denk hoor. Ik zorg ervoor dat ik het erg druk heb en 's avonds uitgeput in bed lig. Dus misschien komt de klap nog wel als ik het eenmaal echt besef. Maar tot nu toe ben ik er nog steeds van overtuigd dat dit de goede beslissing is en ben ik nog niet in paniek geraakt.
Als ik foto's van ons zie doet het wel pijn, dus die negeer ik zoveel mogelijk. En af en toe twijfel ik weleens, maar dan denk ik aan hoe het was en dan weet ik weer dat ik dat niet meer wil.
Vooral 's ochtends als ik wakker word voelt het gek, maar verder valt het gelukkig mee. De gedachte dat dit onvermijdelijk was helpt ook.
Verder heb ik hem de hele week niet gesproken, omdat ie ergens in t veld zit. Wel twee smsjes gestuurd (over de kat die naar de dierenarts moest), maar niets op teruggehad.
De rest van de vrienden en kennissen is inmiddels ook zo ongeveer ingelicht, je vertelt het aan twee mensen en binnen no-time weet iedereen het. Bijzonder om mee te maken. De eerste roddels zijn ook aanwezig, dus wat dat betreft gaat alles volgens schema .
Vandaag had ik een afspraak om de bruidsjurk af te zeggen en het is me 100% meegevallen! Ik had speciaal een afspraak gemaakt met de vrouw die me de vorige keer ook had geholpen, omdat ze superaardig was. Gelukkig was ze dat nu nog steeds , ze schrok heel erg en ik heb uiteindelijk drie kwartier met haar zitten kletsen over mijn en haar leven en natuurlijk andere gevallen van bruidsjurk-afzegging . Ze zei dat haar baas heel fideel is en dat ze gaan kijken wat voor regeling ze kunnen treffen. Wordt hoogstwaarschijnlijk (gelukkig!) niet het hele bedrag. Maar goed, ik zei ook tegen haar, voor dat geld heb ik nu wel een duidelijk inzicht gekregen en dat is ook wat waard natuurlijk.
Nou, dit was tot nu toe even de stand van zaken.
@Jaz, in antwoord op jouw vraag. Het gekke is dat ik tot op het moment dat ik het tegen mijn vriend zei niet van plan was het te zeggen. Ik wist op dat moment plotseling heel zeker dat ik niet meer verder kon met onze relatie en dat ik dit door moest zetten. Zoals Thila zegt, ik wist opeens dat het moest gebeuren, dat het niet anders kon. Ik denk dat ik op dat moment alles had aangegrepen wat ook maar aanleiding was om het eruit te gooien.
Ik heb er wel een hele tijd over gedaan hoor. Ik denk dat er in totaal een paar jaar overheen gegaan is (kan je nagaan). Bij mij was het punt bereikt waarop ik zeker wist dat ik zo niet verder wilde. Het deed niet meer alleen mentaal pijn, maar begon ook fysiek pijn te doen (heel erg buikpijn de hele dag, die nu zo goed als verdwenen is). En nu denk ik dat je het beter kunt zeggen en proberen dan dat je zo doorleeft en het nooit zeker weet.
Als ik foto's van ons zie doet het wel pijn, dus die negeer ik zoveel mogelijk. En af en toe twijfel ik weleens, maar dan denk ik aan hoe het was en dan weet ik weer dat ik dat niet meer wil.
Vooral 's ochtends als ik wakker word voelt het gek, maar verder valt het gelukkig mee. De gedachte dat dit onvermijdelijk was helpt ook.
Verder heb ik hem de hele week niet gesproken, omdat ie ergens in t veld zit. Wel twee smsjes gestuurd (over de kat die naar de dierenarts moest), maar niets op teruggehad.
De rest van de vrienden en kennissen is inmiddels ook zo ongeveer ingelicht, je vertelt het aan twee mensen en binnen no-time weet iedereen het. Bijzonder om mee te maken. De eerste roddels zijn ook aanwezig, dus wat dat betreft gaat alles volgens schema .
Vandaag had ik een afspraak om de bruidsjurk af te zeggen en het is me 100% meegevallen! Ik had speciaal een afspraak gemaakt met de vrouw die me de vorige keer ook had geholpen, omdat ze superaardig was. Gelukkig was ze dat nu nog steeds , ze schrok heel erg en ik heb uiteindelijk drie kwartier met haar zitten kletsen over mijn en haar leven en natuurlijk andere gevallen van bruidsjurk-afzegging . Ze zei dat haar baas heel fideel is en dat ze gaan kijken wat voor regeling ze kunnen treffen. Wordt hoogstwaarschijnlijk (gelukkig!) niet het hele bedrag. Maar goed, ik zei ook tegen haar, voor dat geld heb ik nu wel een duidelijk inzicht gekregen en dat is ook wat waard natuurlijk.
Nou, dit was tot nu toe even de stand van zaken.
@Jaz, in antwoord op jouw vraag. Het gekke is dat ik tot op het moment dat ik het tegen mijn vriend zei niet van plan was het te zeggen. Ik wist op dat moment plotseling heel zeker dat ik niet meer verder kon met onze relatie en dat ik dit door moest zetten. Zoals Thila zegt, ik wist opeens dat het moest gebeuren, dat het niet anders kon. Ik denk dat ik op dat moment alles had aangegrepen wat ook maar aanleiding was om het eruit te gooien.
Ik heb er wel een hele tijd over gedaan hoor. Ik denk dat er in totaal een paar jaar overheen gegaan is (kan je nagaan). Bij mij was het punt bereikt waarop ik zeker wist dat ik zo niet verder wilde. Het deed niet meer alleen mentaal pijn, maar begon ook fysiek pijn te doen (heel erg buikpijn de hele dag, die nu zo goed als verdwenen is). En nu denk ik dat je het beter kunt zeggen en proberen dan dat je zo doorleeft en het nooit zeker weet.
donderdag 21 augustus 2008 om 01:00
Flyingbird: al die twijfels die je opnoemt die had (en heb hoor!) ik ook. Het gekke is dat al die gedachten bij mij op een gegeven moment plaatsmaakten voor het allesoverheersende gevoel van 'dat het niet meer ging'. Daar kon ik lang en breed over gaan nadenken en praten en alles tegen elkaar afwegen: het ging gewoon niet meer. Ik hoop dat je hier wat aan hebt, en vooral blijven schrijven hoor, geeft niet als je niet echt reageert of feedback geeft! xxx