Entertainment
alle pijlers
Bizarre eters
zaterdag 28 februari 2015 om 10:36
Nieuw bij RTL5: Bizarre Eters
Verslaafd aan spaghetti met kaas, 70 pakjes kant-en-klare noedelsoep per dag of alleen wit brood met hagelslag? Sommige mensen lusten zó weinig dat hun gezondheid en sociale leven heel wat te verduren krijgen. In Bizarre Eters worden deze extreem moeilijke eters geholpen om weer een gezond eetpatroon op te bouwen. In elke aflevering worden twee kandidaten gevolgd en bijgestaan door voedingspsycholoog Lieveke Goossens. Zal het de kandidaten lukken hun einddoel te bereiken? Vanaf maandag 2 maart wekelijks om 21:30 uur bij RTL 5.
Ik kan mij er dus helemaal niets bij voorstellen. Ben wat dat betreft een bourgondiër. Uiteraard ga ik kijken, ben benieuwd of het de kandidaten lukt om ook andere dingen te gaan eten.
Gaan jullie ook kijken?
Verslaafd aan spaghetti met kaas, 70 pakjes kant-en-klare noedelsoep per dag of alleen wit brood met hagelslag? Sommige mensen lusten zó weinig dat hun gezondheid en sociale leven heel wat te verduren krijgen. In Bizarre Eters worden deze extreem moeilijke eters geholpen om weer een gezond eetpatroon op te bouwen. In elke aflevering worden twee kandidaten gevolgd en bijgestaan door voedingspsycholoog Lieveke Goossens. Zal het de kandidaten lukken hun einddoel te bereiken? Vanaf maandag 2 maart wekelijks om 21:30 uur bij RTL 5.
Ik kan mij er dus helemaal niets bij voorstellen. Ben wat dat betreft een bourgondiër. Uiteraard ga ik kijken, ben benieuwd of het de kandidaten lukt om ook andere dingen te gaan eten.
Gaan jullie ook kijken?
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 2 maart 2015 om 19:20
quote:fruitmoes schreef op 02 maart 2015 @ 19:15:
Zelf eet ik vooral heel erg basis. Ook hier komt de macaroni met smac nog op tafel. Nog van mijn moeder geleerd. Heel langzamerhand komen er wel nieuwe dingen, maar met mate. Als het nieuw is, vind ik het gauw toch wel viezig. Maar fruit probeer ik dan weer al te graag. Mijn dochter is een heel erg moeilijke eter, alles is bij voorbaat 'lussiknie.' Ik denk ook wel dat ik dat zelf een klein beetje in de hand heb geholpen, want ik ben vrij makkelijk daarin. Zo van, dan eet je toch niet. Ik heb nog nooit kinderen gezien die niet groot zijn geworden. Ik ben ook vooral heel erg van: hoe het vroeger ging, zo doe ik het absoluut niet. Nooit. Mijn broertjes werden regelmatig vastgebonden aan de stoel, en dan werden handen vastgetapet aan de tafel, want handen boven de tafel. En ook had mijn broertje ooit eens het lef om om een tweede bordje aardappelen te vragen, dat is toen met geweld naar binnen gewerkt, hap na hap, achter elkaar aan, zonder kans om te kauwen. Staat me nog heel goed bij. Zelf werd ik helemaal belachelijk gemaakt, omdat ik niet begreep wat een jussleef was. Het woord sleef vind ik een soort van misselijkmakend nu. En we moesten altijd minstens 20x kauwen, dus dan werd er geteld hoe vaak je kauwde. Wij mochten ook 1x in de week kaas of worst op brood en de rest van de week was het zoetigheid en dan heel dun belegd. Voor mijn ouders gelden die regels niet. Dus mijn moeder nam dan altijd pasta extra dik belegd. De frustratie en machteloze woede die je door de jaren heen opbouwt, kan mij nog steeds heel erg boos maken. Want het was toch een soort van machtsspel en ik dielf het onderspit.
Vanuit die gedachte zal ik mijn dochter dus ook nooit dwingen. Gelukkig is het eetpatroon van mijn dochter niet heel dramatisch, maar er zijn mensen die haar daarin verwend vinden.Dat is ook gewoon pure kindermishandeling..
Zelf eet ik vooral heel erg basis. Ook hier komt de macaroni met smac nog op tafel. Nog van mijn moeder geleerd. Heel langzamerhand komen er wel nieuwe dingen, maar met mate. Als het nieuw is, vind ik het gauw toch wel viezig. Maar fruit probeer ik dan weer al te graag. Mijn dochter is een heel erg moeilijke eter, alles is bij voorbaat 'lussiknie.' Ik denk ook wel dat ik dat zelf een klein beetje in de hand heb geholpen, want ik ben vrij makkelijk daarin. Zo van, dan eet je toch niet. Ik heb nog nooit kinderen gezien die niet groot zijn geworden. Ik ben ook vooral heel erg van: hoe het vroeger ging, zo doe ik het absoluut niet. Nooit. Mijn broertjes werden regelmatig vastgebonden aan de stoel, en dan werden handen vastgetapet aan de tafel, want handen boven de tafel. En ook had mijn broertje ooit eens het lef om om een tweede bordje aardappelen te vragen, dat is toen met geweld naar binnen gewerkt, hap na hap, achter elkaar aan, zonder kans om te kauwen. Staat me nog heel goed bij. Zelf werd ik helemaal belachelijk gemaakt, omdat ik niet begreep wat een jussleef was. Het woord sleef vind ik een soort van misselijkmakend nu. En we moesten altijd minstens 20x kauwen, dus dan werd er geteld hoe vaak je kauwde. Wij mochten ook 1x in de week kaas of worst op brood en de rest van de week was het zoetigheid en dan heel dun belegd. Voor mijn ouders gelden die regels niet. Dus mijn moeder nam dan altijd pasta extra dik belegd. De frustratie en machteloze woede die je door de jaren heen opbouwt, kan mij nog steeds heel erg boos maken. Want het was toch een soort van machtsspel en ik dielf het onderspit.
Vanuit die gedachte zal ik mijn dochter dus ook nooit dwingen. Gelukkig is het eetpatroon van mijn dochter niet heel dramatisch, maar er zijn mensen die haar daarin verwend vinden.Dat is ook gewoon pure kindermishandeling..
maandag 2 maart 2015 om 19:21
maandag 2 maart 2015 om 19:24
quote:rosanna08 schreef op 02 maart 2015 @ 17:34:
wat mij opvalt, ook in topics hier over peuters die niet willen eten, is dat de meeste kindjes heel veel eten als ze net mee gaan eten, maar dat er ergens een kentering komt. Hoe zou dat komen?
Die kentering kwam hier toen jongste ineens heel veel last kreeg van verkoudheden en oorontstekingen.
Toen was het gedaan met goed/veel eten. Maar op zich lust hij wel aardig wat verschillende dingen, het gaat meer om de hoeveelheden dat ik af en toe denk; jongen, eet toch eens wat meer.
wat mij opvalt, ook in topics hier over peuters die niet willen eten, is dat de meeste kindjes heel veel eten als ze net mee gaan eten, maar dat er ergens een kentering komt. Hoe zou dat komen?
Die kentering kwam hier toen jongste ineens heel veel last kreeg van verkoudheden en oorontstekingen.
Toen was het gedaan met goed/veel eten. Maar op zich lust hij wel aardig wat verschillende dingen, het gaat meer om de hoeveelheden dat ik af en toe denk; jongen, eet toch eens wat meer.
Stressed is just desserts spelled backwards
maandag 2 maart 2015 om 19:26
quote:rosanna08 schreef op 02 maart 2015 @ 19:22:
sla was hier met een gekookt eitje en tomaat en slasaus
Ja bij ons ook. En een uitje erdoor
Ananas was ook zoiets, dat was een echte traktatie.
Ik leerde ook vrij laat avocado kennen, niet van huis uit dus. Heerlijk! Maar als ik iets maak met avocado voor mijn ouders zitten ze echt van bwaaah wat is dit.... idem dito met geitenkaas.
sla was hier met een gekookt eitje en tomaat en slasaus
Ja bij ons ook. En een uitje erdoor
Ananas was ook zoiets, dat was een echte traktatie.
Ik leerde ook vrij laat avocado kennen, niet van huis uit dus. Heerlijk! Maar als ik iets maak met avocado voor mijn ouders zitten ze echt van bwaaah wat is dit.... idem dito met geitenkaas.
Stressed is just desserts spelled backwards
maandag 2 maart 2015 om 19:30
quote:fruitmoes schreef op 02 maart 2015 @ 19:15:
Zelf eet ik vooral heel erg basis. Ook hier komt de macaroni met smac nog op tafel. Nog van mijn moeder geleerd. Heel langzamerhand komen er wel nieuwe dingen, maar met mate. Als het nieuw is, vind ik het gauw toch wel viezig. Maar fruit probeer ik dan weer al te graag. Mijn dochter is een heel erg moeilijke eter, alles is bij voorbaat 'lussiknie.' Ik denk ook wel dat ik dat zelf een klein beetje in de hand heb geholpen, want ik ben vrij makkelijk daarin. Zo van, dan eet je toch niet. Ik heb nog nooit kinderen gezien die niet groot zijn geworden. Ik ben ook vooral heel erg van: hoe het vroeger ging, zo doe ik het absoluut niet. Nooit. Mijn broertjes werden regelmatig vastgebonden aan de stoel, en dan werden handen vastgetapet aan de tafel, want handen boven de tafel. En ook had mijn broertje ooit eens het lef om om een tweede bordje aardappelen te vragen, dat is toen met geweld naar binnen gewerkt, hap na hap, achter elkaar aan, zonder kans om te kauwen. Staat me nog heel goed bij. Zelf werd ik helemaal belachelijk gemaakt, omdat ik niet begreep wat een jussleef was. Het woord sleef vind ik een soort van misselijkmakend nu. En we moesten altijd minstens 20x kauwen, dus dan werd er geteld hoe vaak je kauwde. Wij mochten ook 1x in de week kaas of worst op brood en de rest van de week was het zoetigheid en dan heel dun belegd. Voor mijn ouders gelden die regels niet. Dus mijn moeder nam dan altijd pasta extra dik belegd. De frustratie en machteloze woede die je door de jaren heen opbouwt, kan mij nog steeds heel erg boos maken. Want het was toch een soort van machtsspel en ik dielf het onderspit.
Vanuit die gedachte zal ik mijn dochter dus ook nooit dwingen. Gelukkig is het eetpatroon van mijn dochter niet heel dramatisch, maar er zijn mensen die haar daarin verwend vinden.Dit is gewoon kindermishandeling, niet normaal.
Zelf eet ik vooral heel erg basis. Ook hier komt de macaroni met smac nog op tafel. Nog van mijn moeder geleerd. Heel langzamerhand komen er wel nieuwe dingen, maar met mate. Als het nieuw is, vind ik het gauw toch wel viezig. Maar fruit probeer ik dan weer al te graag. Mijn dochter is een heel erg moeilijke eter, alles is bij voorbaat 'lussiknie.' Ik denk ook wel dat ik dat zelf een klein beetje in de hand heb geholpen, want ik ben vrij makkelijk daarin. Zo van, dan eet je toch niet. Ik heb nog nooit kinderen gezien die niet groot zijn geworden. Ik ben ook vooral heel erg van: hoe het vroeger ging, zo doe ik het absoluut niet. Nooit. Mijn broertjes werden regelmatig vastgebonden aan de stoel, en dan werden handen vastgetapet aan de tafel, want handen boven de tafel. En ook had mijn broertje ooit eens het lef om om een tweede bordje aardappelen te vragen, dat is toen met geweld naar binnen gewerkt, hap na hap, achter elkaar aan, zonder kans om te kauwen. Staat me nog heel goed bij. Zelf werd ik helemaal belachelijk gemaakt, omdat ik niet begreep wat een jussleef was. Het woord sleef vind ik een soort van misselijkmakend nu. En we moesten altijd minstens 20x kauwen, dus dan werd er geteld hoe vaak je kauwde. Wij mochten ook 1x in de week kaas of worst op brood en de rest van de week was het zoetigheid en dan heel dun belegd. Voor mijn ouders gelden die regels niet. Dus mijn moeder nam dan altijd pasta extra dik belegd. De frustratie en machteloze woede die je door de jaren heen opbouwt, kan mij nog steeds heel erg boos maken. Want het was toch een soort van machtsspel en ik dielf het onderspit.
Vanuit die gedachte zal ik mijn dochter dus ook nooit dwingen. Gelukkig is het eetpatroon van mijn dochter niet heel dramatisch, maar er zijn mensen die haar daarin verwend vinden.Dit is gewoon kindermishandeling, niet normaal.
maandag 2 maart 2015 om 19:57
quote:fruitmoes schreef op 02 maart 2015 @ 19:15:
Zelf eet ik vooral heel erg basis. Ook hier komt de macaroni met smac nog op tafel. Nog van mijn moeder geleerd. Heel langzamerhand komen er wel nieuwe dingen, maar met mate. Als het nieuw is, vind ik het gauw toch wel viezig. Maar fruit probeer ik dan weer al te graag. Mijn dochter is een heel erg moeilijke eter, alles is bij voorbaat 'lussiknie.' Ik denk ook wel dat ik dat zelf een klein beetje in de hand heb geholpen, want ik ben vrij makkelijk daarin. Zo van, dan eet je toch niet. Ik heb nog nooit kinderen gezien die niet groot zijn geworden. Ik ben ook vooral heel erg van: hoe het vroeger ging, zo doe ik het absoluut niet. Nooit. Mijn broertjes werden regelmatig vastgebonden aan de stoel, en dan werden handen vastgetapet aan de tafel, want handen boven de tafel. En ook had mijn broertje ooit eens het lef om om een tweede bordje aardappelen te vragen, dat is toen met geweld naar binnen gewerkt, hap na hap, achter elkaar aan, zonder kans om te kauwen. Staat me nog heel goed bij. Zelf werd ik helemaal belachelijk gemaakt, omdat ik niet begreep wat een jussleef was. Het woord sleef vind ik een soort van misselijkmakend nu. En we moesten altijd minstens 20x kauwen, dus dan werd er geteld hoe vaak je kauwde. Wij mochten ook 1x in de week kaas of worst op brood en de rest van de week was het zoetigheid en dan heel dun belegd. Voor mijn ouders gelden die regels niet. Dus mijn moeder nam dan altijd pasta extra dik belegd. De frustratie en machteloze woede die je door de jaren heen opbouwt, kan mij nog steeds heel erg boos maken. Want het was toch een soort van machtsspel en ik dielf het onderspit.
Vanuit die gedachte zal ik mijn dochter dus ook nooit dwingen. Gelukkig is het eetpatroon van mijn dochter niet heel dramatisch, maar er zijn mensen die haar daarin verwend vinden.
Heel heel erg om te lezen. Eens met mijn voorgangers dat dit pure kindermishandeling is.
Zelf eet ik vooral heel erg basis. Ook hier komt de macaroni met smac nog op tafel. Nog van mijn moeder geleerd. Heel langzamerhand komen er wel nieuwe dingen, maar met mate. Als het nieuw is, vind ik het gauw toch wel viezig. Maar fruit probeer ik dan weer al te graag. Mijn dochter is een heel erg moeilijke eter, alles is bij voorbaat 'lussiknie.' Ik denk ook wel dat ik dat zelf een klein beetje in de hand heb geholpen, want ik ben vrij makkelijk daarin. Zo van, dan eet je toch niet. Ik heb nog nooit kinderen gezien die niet groot zijn geworden. Ik ben ook vooral heel erg van: hoe het vroeger ging, zo doe ik het absoluut niet. Nooit. Mijn broertjes werden regelmatig vastgebonden aan de stoel, en dan werden handen vastgetapet aan de tafel, want handen boven de tafel. En ook had mijn broertje ooit eens het lef om om een tweede bordje aardappelen te vragen, dat is toen met geweld naar binnen gewerkt, hap na hap, achter elkaar aan, zonder kans om te kauwen. Staat me nog heel goed bij. Zelf werd ik helemaal belachelijk gemaakt, omdat ik niet begreep wat een jussleef was. Het woord sleef vind ik een soort van misselijkmakend nu. En we moesten altijd minstens 20x kauwen, dus dan werd er geteld hoe vaak je kauwde. Wij mochten ook 1x in de week kaas of worst op brood en de rest van de week was het zoetigheid en dan heel dun belegd. Voor mijn ouders gelden die regels niet. Dus mijn moeder nam dan altijd pasta extra dik belegd. De frustratie en machteloze woede die je door de jaren heen opbouwt, kan mij nog steeds heel erg boos maken. Want het was toch een soort van machtsspel en ik dielf het onderspit.
Vanuit die gedachte zal ik mijn dochter dus ook nooit dwingen. Gelukkig is het eetpatroon van mijn dochter niet heel dramatisch, maar er zijn mensen die haar daarin verwend vinden.
Heel heel erg om te lezen. Eens met mijn voorgangers dat dit pure kindermishandeling is.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 2 maart 2015 om 20:07
maandag 2 maart 2015 om 20:36
quote:Anyco schreef op 02 maart 2015 @ 20:22:
[...]
Dat was te duur voor ons hele gezin, wij waren toen nog met 8 personen en financieel hadden mijn ouders het niet breed, vandaar kale sla. ah ja logisch wel. Ik ben enigskind waarbij allebei mijn ouders werkten, scheelt toch
[...]
Dat was te duur voor ons hele gezin, wij waren toen nog met 8 personen en financieel hadden mijn ouders het niet breed, vandaar kale sla. ah ja logisch wel. Ik ben enigskind waarbij allebei mijn ouders werkten, scheelt toch
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
maandag 2 maart 2015 om 20:51
quote:rosanna08 schreef op 02 maart 2015 @ 19:22:
sla was hier met een gekookt eitje en tomaat en slasaus Hier alleen maar met ei en botersaus. Mijn moeder gruwde van zure dingen en verder alle rauwe groentes. Komkommer met een beetje azijn kon nog net, dus het duurde echt lang voor ik voor het eerst mayonaise proefde.
sla was hier met een gekookt eitje en tomaat en slasaus Hier alleen maar met ei en botersaus. Mijn moeder gruwde van zure dingen en verder alle rauwe groentes. Komkommer met een beetje azijn kon nog net, dus het duurde echt lang voor ik voor het eerst mayonaise proefde.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
maandag 2 maart 2015 om 21:01
Wat een nare verhalen. En ik maar denken dat alles vooral voor zou komen bij mensen die vroeger enorm gepamperd en verwend waren op eetgebied. Dat de eetstoornis/beperkte voorkeuren als het ware aangemoedigd en toegejuicht werden. Dat andere mensen wel gevarieerd willen eten en veel lusten wordt namelijk niet altijd gewaardeerd of misschien afgedaan als decadent of uit de hoogte.
