Zwanger
alle pijlers
hormonen
zaterdag 7 maart 2015 om 13:24
Ik ben hoogzwanger en kan elk moment bevallen. ik heb helaas extreem veel last van mijn hormonen. Sinds ik met verlof ben huil ik elke dag. Of ik ben boos. Ik voel mij in ieder geval niet prettig.
het meeste heb ik last van het gevoel alleen te zijn. Ik heb erg het idee niets voor te stellen en overal alleen voor te staan. Vooral mijn vriend kan niets meer goed doen. Ik irriteer me kapot aan hem. Hier in huis vind ik het een zooitje en ben ik elke dag aan het opruimen en poetsen voor zover dat gaat. Vriend schuift altijd alles op om lange baan en nu ligt het meeste er dus nog. Vriend flikkert alles op zolder want kan niks weggooien. Dat is ook niet de bedoeling want ik heb liever dat spullen gewoon weggaan. Dingen op mp zetten zal ik zelf moeten doen want hij schuift alles op de lange baan. Rust heb ik in ieder geval niet zo.
Verder kan hij niet voor zichzelf opkomen dus komt het vaak voor dat mensen zich overal mee bemoeien. Vriend accepteert alles want alles is advies. Ik irriteer me kapot. Ik kan daar nu helemaal niet meer tegen dat mensen maar van alles zeggen, doen wij andersom ook niet.
Volgende week komt er iets waarbij vriend eigenlijk voor me op zou moeten komen. Ik weet zeker dat hij dat weer niet gaat doen. Ja hij zegt late dit jaar. Ik geloof er niks van.
ik heb nog wel veel meer dingen die mij dwars zitten, ook bij andere mensen. Komt vooral erop neer dat ik vind dat er geen rekening met me wordt gehouden.
Ook heb ik geen directe familie dus nu ook geen hulp om een keertje in huis te helpen. Komt het nog steeds op mij neer. Ik doe nog net zoveel als voordat ik zwanger was.
ik ben elke dag verdrietig of bloedchagerijnig. Ik herken mezelf niet meer. Dat is nog tot daaf aan toe maar ik heb geen zin om na de bevalling een depressie te krijgen en daar ben ik wel bang voor zo. Moet ik met iemand gaan praten?
oh ja vriend presteert het ook om vanaf week 36 ziek te worden. Dat duurt bij hem weken voor het over is. Ik weet dat hij het niet expres doet maar vind het wel weer typisch iets boor hem. Ik hoef straks geen blaffende zeehond naast me terwijl ik aan het bevallen ben. Zie het wel gebeuren dat ik de bevalling straks ook alleen kan doen..
het meeste heb ik last van het gevoel alleen te zijn. Ik heb erg het idee niets voor te stellen en overal alleen voor te staan. Vooral mijn vriend kan niets meer goed doen. Ik irriteer me kapot aan hem. Hier in huis vind ik het een zooitje en ben ik elke dag aan het opruimen en poetsen voor zover dat gaat. Vriend schuift altijd alles op om lange baan en nu ligt het meeste er dus nog. Vriend flikkert alles op zolder want kan niks weggooien. Dat is ook niet de bedoeling want ik heb liever dat spullen gewoon weggaan. Dingen op mp zetten zal ik zelf moeten doen want hij schuift alles op de lange baan. Rust heb ik in ieder geval niet zo.
Verder kan hij niet voor zichzelf opkomen dus komt het vaak voor dat mensen zich overal mee bemoeien. Vriend accepteert alles want alles is advies. Ik irriteer me kapot. Ik kan daar nu helemaal niet meer tegen dat mensen maar van alles zeggen, doen wij andersom ook niet.
Volgende week komt er iets waarbij vriend eigenlijk voor me op zou moeten komen. Ik weet zeker dat hij dat weer niet gaat doen. Ja hij zegt late dit jaar. Ik geloof er niks van.
ik heb nog wel veel meer dingen die mij dwars zitten, ook bij andere mensen. Komt vooral erop neer dat ik vind dat er geen rekening met me wordt gehouden.
Ook heb ik geen directe familie dus nu ook geen hulp om een keertje in huis te helpen. Komt het nog steeds op mij neer. Ik doe nog net zoveel als voordat ik zwanger was.
ik ben elke dag verdrietig of bloedchagerijnig. Ik herken mezelf niet meer. Dat is nog tot daaf aan toe maar ik heb geen zin om na de bevalling een depressie te krijgen en daar ben ik wel bang voor zo. Moet ik met iemand gaan praten?
oh ja vriend presteert het ook om vanaf week 36 ziek te worden. Dat duurt bij hem weken voor het over is. Ik weet dat hij het niet expres doet maar vind het wel weer typisch iets boor hem. Ik hoef straks geen blaffende zeehond naast me terwijl ik aan het bevallen ben. Zie het wel gebeuren dat ik de bevalling straks ook alleen kan doen..
zaterdag 7 maart 2015 om 16:02
quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 15:47:
Meestal is de man toch ook bij de bevalling. Maar als hij zo ziek is als een hond heeft dat toch geen zin. Dan lig ik daar mooi alleen zonder man. Dat bedoelde ik ermee. Dat was toch geen hogere wiskunde dat ik dat ik bedoelde.
Nou, er straalde vooral vanaf hoe hij het toch in zijn hoofd haalde om met 36 weken ziek te worden.
Verder vind ik je heel erg negatief over je vriend. Of dat terecht is, kan ik vanaf hier niet beoordelen.
Maar als jij denkt dat het je hormonen zijn, moet je daar mee aan de slag.
Meestal is de man toch ook bij de bevalling. Maar als hij zo ziek is als een hond heeft dat toch geen zin. Dan lig ik daar mooi alleen zonder man. Dat bedoelde ik ermee. Dat was toch geen hogere wiskunde dat ik dat ik bedoelde.
Nou, er straalde vooral vanaf hoe hij het toch in zijn hoofd haalde om met 36 weken ziek te worden.
Verder vind ik je heel erg negatief over je vriend. Of dat terecht is, kan ik vanaf hier niet beoordelen.
Maar als jij denkt dat het je hormonen zijn, moet je daar mee aan de slag.
zaterdag 7 maart 2015 om 16:04
quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 16:01:
Ja maar als die persoon constant zit te bulderen dat is zwaar irritant en werkt averechts. Laten we maar hopen dat het snel minder wordt met de griep.Ja, want stel je voor dat JIJ last hebt van je man... Kun je ook rekening houden met het feit dat HIJ griep heeft? Het draait echt niet allemaal om jou, zélfs al ben je zwanger. Ik denk eigenlijk ondertussen dat het hem daar in zit. Dat het blijkbaar niet allemaal om jou draait: mensen spreken je tegen, worden ziek tegen jouw wil in, enz. Misschien even bedenken dat het straks als je een kind hebt bijna nooit meer om jou gaat draaien?
Ja maar als die persoon constant zit te bulderen dat is zwaar irritant en werkt averechts. Laten we maar hopen dat het snel minder wordt met de griep.Ja, want stel je voor dat JIJ last hebt van je man... Kun je ook rekening houden met het feit dat HIJ griep heeft? Het draait echt niet allemaal om jou, zélfs al ben je zwanger. Ik denk eigenlijk ondertussen dat het hem daar in zit. Dat het blijkbaar niet allemaal om jou draait: mensen spreken je tegen, worden ziek tegen jouw wil in, enz. Misschien even bedenken dat het straks als je een kind hebt bijna nooit meer om jou gaat draaien?
zaterdag 7 maart 2015 om 16:05
zaterdag 7 maart 2015 om 16:09
quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 16:07:
Het draait al nooit om mij. Ik pas me altijd aan aan een ander. Mag het misschien ook 1 keer om mij draaien?
de rest van de komende 45 jaar pas ik me wel weer aan hoor zoals altijd.Dan moet je dáár iets aan doen, aan dat aanpassen, want dat klinkt niet gezond.
Het draait al nooit om mij. Ik pas me altijd aan aan een ander. Mag het misschien ook 1 keer om mij draaien?
de rest van de komende 45 jaar pas ik me wel weer aan hoor zoals altijd.Dan moet je dáár iets aan doen, aan dat aanpassen, want dat klinkt niet gezond.
zaterdag 7 maart 2015 om 16:09
quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 16:07:
Het draait al nooit om mij. Ik pas me altijd aan aan een ander. Mag het misschien ook 1 keer om mij draaien?
de rest van de komende 45 jaar pas ik me wel weer aan hoor zoals altijd.
Volgens mij heb je wel echt een hormonenissue ja...
Ik hoop dat dat heel snel voorbij is na de bevalling.
Het draait al nooit om mij. Ik pas me altijd aan aan een ander. Mag het misschien ook 1 keer om mij draaien?
de rest van de komende 45 jaar pas ik me wel weer aan hoor zoals altijd.
Volgens mij heb je wel echt een hormonenissue ja...
Ik hoop dat dat heel snel voorbij is na de bevalling.
zaterdag 7 maart 2015 om 16:11
quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 16:07:
Het draait al nooit om mij. Ik pas me altijd aan aan een ander. Mag het misschien ook 1 keer om mij draaien?
de rest van de komende 45 jaar pas ik me wel weer aan hoor zoals altijd.Bereid je dan maar voor op een verloskundige die 6 zwangeren tegelijk bezoekt en als jij bij een cm of 3 nog niet naar het ziekenhuis kan ook gewoon weer vertrekt en zegt, nou, tot over een uur 3, terwijl jij denkt: jamaar,jamaar ik kan dit niet alleen!
Het draait al nooit om mij. Ik pas me altijd aan aan een ander. Mag het misschien ook 1 keer om mij draaien?
de rest van de komende 45 jaar pas ik me wel weer aan hoor zoals altijd.Bereid je dan maar voor op een verloskundige die 6 zwangeren tegelijk bezoekt en als jij bij een cm of 3 nog niet naar het ziekenhuis kan ook gewoon weer vertrekt en zegt, nou, tot over een uur 3, terwijl jij denkt: jamaar,jamaar ik kan dit niet alleen!
zaterdag 7 maart 2015 om 16:14
Wauw, ik ben ook zwanger, maar ik hoop toch dat deze houding me bespaart blijft..
Probeer tot 10 te tellen en hou jezelf voor dat het inderdaad de hormonen zijn waardoor je op dit moment alles door een inktzwarte bril ziet. Als het allemaal voorbij is wordt het heus minder. En wat anderen ook zeggen: je moet het ook alleen doen. Je vriend zal fysiek aanwezig zijn, maar de bevalling doe je toch echt zelf. En... Als JIJ iets wil dan moet JIJ dat zelf aangeven. Je vriend kan het niet ruiken.
Realiseer jezelf dat het voor jou zo klaar als een klontje is wat je wil, maar de kans is behoorlijk groot dat je toch onduidelijker bent geweest in je communicatie dan je zelf dacht. Zet jezelf daar dan overheen en leg het nogmaals duidelijk uit.
En verder... Sterkte. De laatste loodjes zijn heel zwaar, zeker als je je zo voelt.
Probeer tot 10 te tellen en hou jezelf voor dat het inderdaad de hormonen zijn waardoor je op dit moment alles door een inktzwarte bril ziet. Als het allemaal voorbij is wordt het heus minder. En wat anderen ook zeggen: je moet het ook alleen doen. Je vriend zal fysiek aanwezig zijn, maar de bevalling doe je toch echt zelf. En... Als JIJ iets wil dan moet JIJ dat zelf aangeven. Je vriend kan het niet ruiken.
Realiseer jezelf dat het voor jou zo klaar als een klontje is wat je wil, maar de kans is behoorlijk groot dat je toch onduidelijker bent geweest in je communicatie dan je zelf dacht. Zet jezelf daar dan overheen en leg het nogmaals duidelijk uit.
En verder... Sterkte. De laatste loodjes zijn heel zwaar, zeker als je je zo voelt.
zaterdag 7 maart 2015 om 16:15
quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 16:13:
Nou mevrouw75, dan beval ik toch thuis. Heb het wel een beetje gehad met het ziekenhuis.Haha, ach, meid, ik heb wel een beetje met je te doen. Ik léés je frustratie in die zin. Echt, probeer te ontspannen. Wanneer gaat je verlof in? Of ben je al met verlof en kun je misschien een paar dagen hulp vragen bij afleiding, opruimen en dergelijke?
Nou mevrouw75, dan beval ik toch thuis. Heb het wel een beetje gehad met het ziekenhuis.Haha, ach, meid, ik heb wel een beetje met je te doen. Ik léés je frustratie in die zin. Echt, probeer te ontspannen. Wanneer gaat je verlof in? Of ben je al met verlof en kun je misschien een paar dagen hulp vragen bij afleiding, opruimen en dergelijke?
zaterdag 7 maart 2015 om 16:33
quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 16:21:
Ik ben al met verlof en had al gezegd dat ik geen hulp kan vragen.
Ik ben nog aan het reageren maar denk er ondertussen serieus over om te stoppen. Als je niets wilt horen, wilt bespreken of nog een keertje wilt vertellen, ben je mij niet aan het goede adres. Ik was heel begripvol eerst, maar dat verdwijnt nu toch wel, ik snap je man ook. Die zit ws jankend in een hoekje na een discussie met jou. Hulp vragen kan ook aan je man, als je maar duidelijk bent. Je voelt je misschien alleen op de wereld maar je hebt een man die voor je kan zorgen als je hem maar de kans geeft.
Na loepen zie ik ook wel dat je behoorlijk wat angsten hebt en dat lijkt me het hormonencircus nog versterken. Ik heb trouwens al meerdere keren geantwoord op je vraag in de OP: ja, ga met iemand praten.
Ik ben al met verlof en had al gezegd dat ik geen hulp kan vragen.
Ik ben nog aan het reageren maar denk er ondertussen serieus over om te stoppen. Als je niets wilt horen, wilt bespreken of nog een keertje wilt vertellen, ben je mij niet aan het goede adres. Ik was heel begripvol eerst, maar dat verdwijnt nu toch wel, ik snap je man ook. Die zit ws jankend in een hoekje na een discussie met jou. Hulp vragen kan ook aan je man, als je maar duidelijk bent. Je voelt je misschien alleen op de wereld maar je hebt een man die voor je kan zorgen als je hem maar de kans geeft.
Na loepen zie ik ook wel dat je behoorlijk wat angsten hebt en dat lijkt me het hormonencircus nog versterken. Ik heb trouwens al meerdere keren geantwoord op je vraag in de OP: ja, ga met iemand praten.
zaterdag 7 maart 2015 om 16:33
quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 16:19:
Prima dat ze dat bij een thuisbevalling ook zeggen. Kan ik ook zelf doen wat ik zelf wil om die weeen op te vangen. Zonder verpleegkundige die alles voor mij gaat bepalen. Ik zou het eerlijk gezegd niet zo erg vinden.Dan ga je toch lekker thuis bevallen? Dat mag gewoon hoor.
Prima dat ze dat bij een thuisbevalling ook zeggen. Kan ik ook zelf doen wat ik zelf wil om die weeen op te vangen. Zonder verpleegkundige die alles voor mij gaat bepalen. Ik zou het eerlijk gezegd niet zo erg vinden.Dan ga je toch lekker thuis bevallen? Dat mag gewoon hoor.
zaterdag 7 maart 2015 om 16:36
zaterdag 7 maart 2015 om 16:40
quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 15:47:
Meestal is de man toch ook bij de bevalling. Maar als hij zo ziek is als een hond heeft dat toch geen zin. Dan lig ik daar mooi alleen zonder man. Dat bedoelde ik ermee. Dat was toch geen hogere wiskunde dat ik dat ik bedoelde.Ik ben drie weken geleden bevallen. Helaas voor mij kon ik mijn man de avond voor ik opeens weeën kreeg naar het ziekenhuis brengen, omdat hij doodziek werd. Verrassing, hij mocht blijven en is die nacht nog geopereerd. Ik heb die nacht niet geslapen en ben de dag erna heel druk geweest met spullen brengen en mijn man bezoeken in het ziekenhuis. 's Avonds begon spontaan, ruim een week te vroeg, mijn bevalling en heb ik thuis alle weeën alleen mogen opvangen. Toen de verloskundige zei dat we naar het ziekenhuis gingen heb ik de afdeling waar mijn man lag gebeld, en een verpleegkundige heeft hem in een rolstoel naar de verloskamers gebracht.
Hij was compleet nutteloos tijdens de bevalling, daar waar hij bij de eerste nog mijn rug kon masseren, kon hij deze keer alleen mijn hand vast houden, en zelfs dat was moeilijk, want rechtop zitten deed zeer. Maar hij was er wel. Ik mocht na de bevalling meteen weer naar huis, maar hij moest blijven.
Later op de dag mocht hij onder strenge voorwaarden toch naar huis, omdat de chirurg dit een bijzondere situatie vond. Tijdens de kraamweek moest hij vaker en langer rusten dan ik, maar wat was ik blij met alleen zijn aanwezigheid.
Je vriend is echt niet ziek om jou te pesten, en bevallen moet je uiteindelijk toch alleen doen. Dat je last hebt van je hormonen is duidelijk en heel goed te begrijpen, maar dat betekent niet dat je niet een klein beetje kan proberen om je in te houden. Jij wilde zelf een kind met deze man, blijkbaar is hij wel heel leuk als je niet zwanger bent.
Meestal is de man toch ook bij de bevalling. Maar als hij zo ziek is als een hond heeft dat toch geen zin. Dan lig ik daar mooi alleen zonder man. Dat bedoelde ik ermee. Dat was toch geen hogere wiskunde dat ik dat ik bedoelde.Ik ben drie weken geleden bevallen. Helaas voor mij kon ik mijn man de avond voor ik opeens weeën kreeg naar het ziekenhuis brengen, omdat hij doodziek werd. Verrassing, hij mocht blijven en is die nacht nog geopereerd. Ik heb die nacht niet geslapen en ben de dag erna heel druk geweest met spullen brengen en mijn man bezoeken in het ziekenhuis. 's Avonds begon spontaan, ruim een week te vroeg, mijn bevalling en heb ik thuis alle weeën alleen mogen opvangen. Toen de verloskundige zei dat we naar het ziekenhuis gingen heb ik de afdeling waar mijn man lag gebeld, en een verpleegkundige heeft hem in een rolstoel naar de verloskamers gebracht.
Hij was compleet nutteloos tijdens de bevalling, daar waar hij bij de eerste nog mijn rug kon masseren, kon hij deze keer alleen mijn hand vast houden, en zelfs dat was moeilijk, want rechtop zitten deed zeer. Maar hij was er wel. Ik mocht na de bevalling meteen weer naar huis, maar hij moest blijven.
Later op de dag mocht hij onder strenge voorwaarden toch naar huis, omdat de chirurg dit een bijzondere situatie vond. Tijdens de kraamweek moest hij vaker en langer rusten dan ik, maar wat was ik blij met alleen zijn aanwezigheid.
Je vriend is echt niet ziek om jou te pesten, en bevallen moet je uiteindelijk toch alleen doen. Dat je last hebt van je hormonen is duidelijk en heel goed te begrijpen, maar dat betekent niet dat je niet een klein beetje kan proberen om je in te houden. Jij wilde zelf een kind met deze man, blijkbaar is hij wel heel leuk als je niet zwanger bent.
zaterdag 7 maart 2015 om 16:42
Waarom beval je niet thuis dan? Er zal toch vast wel iemand in je omgeving zijn die (ook) bij de bevalling aanwezig kan zijn, om je te steunen en je bij te staan? Goede vriendin, moeder, zus? Ik noem maar iets..
Kan me voorstellen dat je er doorheen zit, als ik jouw verhaal zo lees ben ik blij dat ik bewust single mom word maar wellicht klaag ik over 18 weken wel dat ik "maar alleen" ben en er niemand is om me te helpen Is niet zo, maar toch...
Sterkte en succes met de laatste loodjes!
Kan me voorstellen dat je er doorheen zit, als ik jouw verhaal zo lees ben ik blij dat ik bewust single mom word maar wellicht klaag ik over 18 weken wel dat ik "maar alleen" ben en er niemand is om me te helpen Is niet zo, maar toch...
Sterkte en succes met de laatste loodjes!
zaterdag 7 maart 2015 om 16:42
Je klinkt echt als een mega hormonale draak zeg, pfff. Moet je nagaan, als mensen hier al jeuk van je krijgen, hoe het dan moet zijn voor je zieke vriend die de volle laag krijgt.
Kom op zeg, roep jezelf eens tot de orde en doe even een beetje normaler. Je hoeft niet zo te doen hoor, dit kan ook anders.
Kom op zeg, roep jezelf eens tot de orde en doe even een beetje normaler. Je hoeft niet zo te doen hoor, dit kan ook anders.
