hormonen

Dat is ook irritant. Maar het feit dat hij niet voor jou opkomt, betekent dat jij meer voor jezelf op moet gaan komen. Er zit niets anders op. Je kunt niet verwachten dat als jij niet voor jezelf opkomt, dat mensen dan begrijpen dat jij iets niet wilt, of juist wel. Heb je moeite met voor jezelf opkomen? Hier lijkt het namelijk niet zo, maar online is het soms iets makkelijker.

Er gaan nog heeeeeel veeeeel mensen een mening hebben over jou, als moeder, partner, als vrouw, over de opvoeding van je kind en dergelijke. Het is echt belangrijk om voor jezelf te leren opkomen en dat kan ook nog voordat je kindje er is. Er zijn wel trucjes voor. Wil je daar wat mee doen?

Je vriend vindt het dus vervelend als jij voor jezelf op komt en jij vindt het nu vervelend dat hij alles aanneemt en accepteert van iedereen. Kan me voorstellen dat dat niet fijn is. Kan me ook voorstellen dat dit niet lekker gaat lopen als jullie kind er is en jij vol beschermende moederhormonen zit en hij het dan ook iedereen naar de zin wil maken. Maar goed, wie weet verandert het voor hem ook als hij straks vader is.

Maar volgens mij verwijt jij anderen dat zij geen rekening met jou houden, terwijl het vooral je vriend is die het probleem nu is. Zie je zelf dat het niet reëel is om anderen te verwijten dat ze geen rekening met je houden als ze niet weten wat jij wil?

Ik heb ook een korter lontje nu ik zwanger ben, vond mijn vriend ook heel irritant, arme jongen kon niks goed doen. Hij neemt het luchtig en maakt me gewoon aan t lachen. Vorige keer liep ik te kankeren op iets onbenulligs en hij keek me aan met een glimlach op zijn snoet. Ik zei waarom kijk je zo? Zegt hij nee niets je bent nog steeds mijn mooie zonnestraaltje. Nou probeer dan maar eens je lach in te houden.

Een mogelijkheid is inderdaad proberen om met iemand te gaan praten: een psychotherapeut bijv.

Maar er zijn ook simpele tips voor het vergroten van je zelfvertrouwen (want daar heeft niet voor jezelf opkomen vaak mee te maken).

Even van internet geplukt maar overal zeggen ze ongeveer hetzelfde:



Wat je niet meer wilt.

– Je wilt niet meer overdonderd worden door wat een ander zegt.

– Je hebt geen zin meer jezelf continue te moeten verdedigen.

– Je hebt er genoeg van gedomineerd te worden.

– Je wilt niet meer je mond houden en daar later spijt van krijgen.

– Je hebt genoeg van schuldgevoelens, omdat je niet voor jezelf opkomt.



Wat je wel wilt.

– Je wilt het liefst een confrontatie vermijden.

– Je wilt dat een ander eindelijk eens rekening met jou houdt.

– Je wilt duidelijk zeggen waar het op staat.



Dit is wat je wilt, nietwaar? Je wilt niet continue reageren op de opmerkingen van een ander en merken dat je uiteindelijk toch geen goed weerwoord hebt. Je wilt het liefst de situatie controleren en duidelijk maken wat je ervan vindt. Zodat de ander de volgende keer beter nadenkt voordat ze weer zoiets zeggen of doen.



Wat is assertiviteit?

Assertiviteit betekent je eigen mening respecteren en die ook laten horen. Dus jouw mening is net zo belangrijk als de mening van een ander. En voor jou natuurlijk veel belangrijker. Waarom hebben we dan het gevoel dat de mening van de ander belangrijker is dan de onze? Waarom zeggen we niet duidelijk waar het op staat?



Waarom is het moeilijk voor jezelf op te komen?

Er zijn een aantal redenen waarom het moeilijk is voor jezelf op te komen:



Je bent niet ad rem genoeg.

Je weet dus niet direct een goed antwoord te geven. Als je later over de situatie nadenkt, weet je wel precies wat je dwars zit en wat je had kunnen zeggen. Helaas ben je elke keer weer net te laat met dat scherpe antwoord.



Je bent bang voor een conflict.

Als je een duidelijk weerwoord geeft, loop je de kans dat de ander boos wordt en je daarna nog meer onder druk gaat zetten. Door toe te geven vermijd je het conflict. Maar het gaat wel ten koste van je zelfvertrouwen.



Je bent bang om niet sociaal te zijn.

Je denkt dat als je nee zegt, je te weinig rekening met de ander houdt. Door iets te weigeren zouden anderen kunnen denken dat je alleen maar aan jezelf denkt.



Je bent verlegen.

Je wilt het liefst niet de aandacht op je gericht hebben. Door weerwoord te bieden krijg je juist meer aandacht. Daarom probeer je zo snel mogelijk toe te geven.



Je hebt te weinig zelfvertrouwen.

Dit is de kern van een gebrek aan assertiviteit. Je hecht niet genoeg waarde aan je eigen mening, je eigen voorkeuren, je eigen gevoelens. Daarom probeer je een ander tevreden te stellen.



En nu is het genoeg!

Als ik als persoonlijke coach iemand begeleid in meer assertiviteit, dan vraag ik meestal het volgende:

“Heb je wel eens een situatie gehad waarin je heel sterk uitkwam voor je mening?

Dat je dacht: “Nu is het genoeg – dit kan niet langer. Dit is wat ik vind!”



Veel cliënten hebben dat wel eens meegemaakt. Het onderwerp lag ze zo na aan het hart dat ze het gewoon niet konden laten passeren. Ze moesten vertellen wat ze ervan vonden. Waar ze in geloofden.



We kunnen dus wel assertief zijn, maar kiezen er vaak voor het conflict te vermijden. Hoe kun je nu op een eenvoudige manier wel voor je mening opkomen?



De drie stappen naar meer assertiviteit.

Hoe kun je zeggen wat je vindt en toch een conflict vermijden? Hoe kun je assertief zijn en toch rekening houden met een ander? Hoe kun je opkomen voor jezelf terwijl je niet heel veel zelfvertrouwen hebt? Dit kun je doen in drie stappen:



Stap 1: Vraag door.

Dit is gemakkelijk. Je hoeft niet tegen de mening van de ander in te gaan, maar alleen maar door te vragen.



Als iemand kritiek geeft, vraag dan door waarom ze dat vinden.

“Waarom denk je dat je dit moet zeggen? Waarom op deze manier?”



Als iemand probeert ten koste van jou een grap te maken, vraag dan door waarom hij of zij dat doet. Desnoods neem je de persoon even apart.

“Waarom maak je deze grap? Waarom vind je dat grappig?”



Als iemand je iets wilt laten doen waar je echt geen zin in hebt, vraag dan waarom ze vinden dat je dat moet doen. En waarom nu. En waarom het niet later kan. En waarom iemand anders dat niet kan. Enzovoorts.



Wees gewoon geïnteresseerd en oordeel niet. Je oordeel kun je later altijd nog geven.



Het mooie is dat je niets hoeft te zeggen, je hoeft alleen maar te vragen. Dit zorgt ervoor dat je de werkelijke motivatie van de ander begrijpt en alleen dan kun je er ook wat mee doen.



Als de ander echt geen gelijk heeft, dan zal doorvragen ervoor zorgen dat dat duidelijk wordt. De ander zal moeite hebben aan te tonen dat de opmerking of het verzoek terecht was.



Stap 2: Toon begrip.

Dat is ook gemakkelijk. Je hoeft in dit stadium het niet eens te zijn met de ander. Je hoeft alleen maar begrip te tonen. Zeg bijvoorbeeld: ”Ik begrijp dat je dat wilt. Ik begrijp dat dat je mening is. Ik begrijp dat je denkt dat…”



Hiermee zeg je niet dat je dezelfde mening hebt. Je zegt alleen maar dat je begrijpt dat de ander dat vindt – vanuit zijn of haar oogpunt. Waarom is begrip voor de mening van de ander zo belangrijk?



– Je geeft hiermee aan dat het alleen maar een mening is en niet per se de waarheid.

– Je buigt de kritiek of het verzoek om. Je doet wat je kunt om de ander te begrijpen. Dat zal die persoon hopelijk waarderen. En zo niet, dan helpt toch niets en heb jij er alles aan gedaan om je van je beste kant te laten zien.

– Door op deze manier ‘toe te geven’ kweek je weer begrip bij de ander. Dat haalt het conflict uit het gesprek.



Stap 3: Geef je mening.

Nu wordt het tijd voor jouw verhaal. Voor jouw mening, behoefte en voorkeur. Dit is misschien een lastige stap als je dit niet gewend bent. Maar wel essentieel. Als je de vorige stappen hebt genomen en je vergeet deze, dan is er geen resultaat.



Zeg gewoon wat je vindt. Op een rustige manier.



In plaats van: “Dat doe je altijd! Ik heb er genoeg van!” zeg je gewoon: “Het valt me op dat je dat meer doet. Ik vind dat niet prettig.”



In plaats van: “Je zet me altijd voor het blok! Ik heb al genoeg aan mijn hoofd!” zeg je: “Ik moet keuzes maken en heb hier nu helaas geen tijd voor.”



Dit is het punt waarin je je gevoel moet laten spreken. Jij hebt er recht op. De ander heeft er recht op. Het kost misschien wat moeite, maar het is het waard. Denk hoe goed je je zult voelen als je voor je mening uitkomt. Denk hoe vervelend je je voelt als je weer niet zegt wat je werkelijk vindt.



Misschien kost het nu wat moeite, maar op de lange termijn levert het je veel op: een beter gevoel, meer zelfvertrouwen en minder kans op herhaling van dezelfde situatie.



Door je gedrag leer je anderen hoe ze met jou om moeten gaan. Wat leer jij de mensen in jouw omgeving? Wat wil jij ze leren? Hoe wil jij dat ze met je omgaan? Er is maar één manier om dat duidelijk te maken en dat is het door het te zeggen.

Graag gedaan. Ik snap de frustratie wel, je bent nu een beetje overgeleverd aan de grillen van je hormonen, je vriend en je omgeving en je hebt weinig hulp (dat doet vast ook verdriet). Maar daarom is het juist zo goed om nu duidelijk te gaan vertellen wat jijzelf wilt. Probeer anders vanavond eens met je vriend hierover te praten, leg hem eens uit dat je het gevoel krijgt dat je niet voor jezelf mag opkomen, alleen maar als je heeel erg kwaad bent, maar niet als je iets gewoons wilt.

Ik heb er alle vertrouwen in dat je het wel alleen KAN, mmar het punt is dat het begin gewoon loodzwaar is. De hele dag en de hele nacht ben je met je baby bezig. Dan is het heel fijn als je mensen hebt die je even kunnen helpen met een uurtje oppassen zodat jij even bij kan slapen, kapper, boodschap of wat dan ook kan doen. Dat is belangrijk, ook als je straks weer aan het werk bent.

Ga alsjeblieft nu alvast praten met de verloskundige. Over hoe je je nu voelt en het gebrek aan hulp nu en straks. Je leven staat straks op zijn kop en dan moeten vriend en jij een team zijn.

quote:mila81 schreef op 07 maart 2015 @ 15:40:

Hoi anoniemex



het is ook best zwaar allemaal. Hoe ver ben jij nu?





Ik ben nog niet zo ver als jij. Ik ben nu bijna 20 weken zwanger.

Het is inderdaad best zwaar.

Over het assertief zijn, als je ineens heel duidelijk je grenzen gaat aangeven, zullen (de meeste) mensen in je omgeving daar tegenin gaan. Het is namelijk wel zo makkelijk als ze je gewoon als deurmat kunnen blijven gebruiken. Als jij verandert, moeten anderen hun gedrag tegenover jou ook veranderen. Kort gezegd: als jij verandert, krijg je heel veel tegenstand.



Het positieve daarvan is dat je extra veel kansen krijgt om te oefenen assertiever te worden.

Heb je al met je vriend gepraat?

Weet je, eigenlijk was ik benieuwd hoe het met je ging na je topic over 'bang voor jongeren' of iets dergelijks en toen vond ik o.a. dit topic. Ik kreeg ook vaak te horen dat het aan mij lag, dat ik te lange tenen had, te snel op de kast te jagen was (leuk is dat he, voor anderen). Maar je kunt wel leren assertiever te worden. En ook om wat meer te lachen. Ik heb een hoop 'vrienden' verloren toen ik assertiever werd (waren dat echt vrienden, hmm.). Een vriendin van me is altijd heel ad rem en flapt er van alles uit. Vroeger was ik daar dan een paar dagen boos over ofzo, nu heb ik een betere strategie: erom lachen. Ik lach, zij lacht, en we weten waarom en het is eigenlijk weer klaar. Ik zal nog steeds best moeilijk zijn, whatever, zolang ik mezelf maar leuk vind zeggen ze maar wat ze willen zeggen van mij.



Hoe zou het zijn om mensen te ver laten gaan met opmerkingen en dan alleen maar te lachen? Als jij je gedrag verandert, dus je niet op de kast laat jagen, zullen zij moeten veranderen. Ze zullen nog verder gaan met opmerkingen en jij gaat nog harder lachen om hun 'grapjes'. En dan? Dan houden ze vanzelf een keer op, want ze krijgen je niet boos.

Als familie hier op bezoek zeggen ze ook wel eens dat het hier vies is en dan niet op zo'n leuke toon. Vroeger maakte ik me er druk om, nu wijs ik hen 'lachend' op de stofzuiger. Ik heb geen zin om steeds zo te strijden. Zou jou zoiets lukken?

Je vriend accepteert alles, jij ook eigenlijk. Je accepteert dat je je telkens op de kast laat jagen. Misschien kunnen jullie samen op een assertiviteitscursus? Wie weet helpt het samen gaan je vriend ook de drempel over.

Ha Mila, hoe ver ben je inmiddels in je zwschap? Nog even aftellen, 't kan elke dag zomaar de dag zijn! Is het je eerste?



Heb je een voorbeeld van wat mensen dan tegen je zeggen of waar ze zich mee bemoeien? Denk je dat die mensen dat bij iedereen doen, of alleen bij jullie/jou?