Psyche
alle pijlers
Dementerend en agressief
vrijdag 13 maart 2015 om 06:06
Gisteren belde de buurvrouw aan, of ik even mee kon naar haar moeder, haar eigen auto was weg voor reparatie.
Haar moeder woont in een verpleegtehuis en is dementerend.
Buurvrouw en haar broer worden niet geduld door moeder. Zodra ze een van de twee ziet, gaat ze uit haar dak. Scheld bijv ' Vieze hoer, wat moet jij nu weer hier?" Aan 1 stuk door, er komt geen vriendelijk woord uit. Dit is bij elk bezoek zo ( had ze mij al wel eens verteld).
Wat ik mij af vroeg is... Als je ouder zo tegen je doet, ook al weet je dat ze ziek is, hoe vaak ga je er nog naartoe? Duidelijk is dat moeder geen plezier beleefd aan bezoek van haar kinderen! En hoe moet dat wel niet voelen voor jezelf.... Een moeder die je, ook al weet ze niet wat ze zegt, continu uitscheldt?!
Tegen de verzorging is ze wel aardig, ze heeft het alleen bij haar kinderen, terwijl de relatie tussen kinderen en moeder vroeger niet slecht was.
Zelf heb ik het idee dat moeder onbewust het idee heeft dat haar kinderen haar in het verpleegtehuis hebben gestopt. Ze kan de regie over haar leven niet meer houden, en voelt wel dat de kinderen nu beslissingen nemen, maar zo verwoorden kan ze het niet.
Vond moeder van buurvrouw wel zielig, maar vond buurvrouw zelf ook echt zielig!
Iemand dit ooit mee gemaakt? Bleef je toch gaan naar je ouder? Heeft iemand tips hoe hiermee om te gaan?
Haar moeder woont in een verpleegtehuis en is dementerend.
Buurvrouw en haar broer worden niet geduld door moeder. Zodra ze een van de twee ziet, gaat ze uit haar dak. Scheld bijv ' Vieze hoer, wat moet jij nu weer hier?" Aan 1 stuk door, er komt geen vriendelijk woord uit. Dit is bij elk bezoek zo ( had ze mij al wel eens verteld).
Wat ik mij af vroeg is... Als je ouder zo tegen je doet, ook al weet je dat ze ziek is, hoe vaak ga je er nog naartoe? Duidelijk is dat moeder geen plezier beleefd aan bezoek van haar kinderen! En hoe moet dat wel niet voelen voor jezelf.... Een moeder die je, ook al weet ze niet wat ze zegt, continu uitscheldt?!
Tegen de verzorging is ze wel aardig, ze heeft het alleen bij haar kinderen, terwijl de relatie tussen kinderen en moeder vroeger niet slecht was.
Zelf heb ik het idee dat moeder onbewust het idee heeft dat haar kinderen haar in het verpleegtehuis hebben gestopt. Ze kan de regie over haar leven niet meer houden, en voelt wel dat de kinderen nu beslissingen nemen, maar zo verwoorden kan ze het niet.
Vond moeder van buurvrouw wel zielig, maar vond buurvrouw zelf ook echt zielig!
Iemand dit ooit mee gemaakt? Bleef je toch gaan naar je ouder? Heeft iemand tips hoe hiermee om te gaan?
vrijdag 13 maart 2015 om 06:18
"Zelf heb ik het idee dat moeder onbewust het idee heeft dat haar kinderen haar in het verpleegtehuis hebben gestopt. Ze kan de regie over haar leven niet meer houden, en voelt wel dat de kinderen nu beslissingen nemen, maar zo verwoorden kan ze het niet."
Goh, wat knap dat je in het hoofd van deze dementerende vrouw kunt kijken en haar gedachten en drijfveren weet. En dat na één bezoekje.
Maar om op je vraag in te gaan, ik weet niet wat ik zou doen als mijn ouders zo werden. Het lijkt me heel erg naar en als ik hoorde dat ze gelukkiger zouden zijn zonder mijn bezoeken zouden die wel afnemen in frequentie denk ik.
Goh, wat knap dat je in het hoofd van deze dementerende vrouw kunt kijken en haar gedachten en drijfveren weet. En dat na één bezoekje.
Maar om op je vraag in te gaan, ik weet niet wat ik zou doen als mijn ouders zo werden. Het lijkt me heel erg naar en als ik hoorde dat ze gelukkiger zouden zijn zonder mijn bezoeken zouden die wel afnemen in frequentie denk ik.
vrijdag 13 maart 2015 om 07:36
vrijdag 13 maart 2015 om 07:47
quote:bootje_op_de_golven schreef op 13 maart 2015 @ 07:36:
Zoveel onwetendheid, waar moet ik beginnen Nergens maar, aangezien het een vrouw is die je nooit meer ziet.
Als je iets wilt weten over moeilijk verstaanbaar gedrag, dan zou ik je aanraden om eens bij de bibliotheek te kijken, er is veel over geschreven.
Lekker ouderwetsch
Google weet ook een hoop.
Zoveel onwetendheid, waar moet ik beginnen Nergens maar, aangezien het een vrouw is die je nooit meer ziet.
Als je iets wilt weten over moeilijk verstaanbaar gedrag, dan zou ik je aanraden om eens bij de bibliotheek te kijken, er is veel over geschreven.
Lekker ouderwetsch
Google weet ook een hoop.
vrijdag 13 maart 2015 om 08:00
quote:whopper schreef op 13 maart 2015 @ 07:54:
Ga haar vooral geen tips geven. Niets zo hopeloos irritant tips te krijgen van een buitenstaander hoe om te gaan met een dementerende ouder. Zeker als het komt van iemand die er geen kaas van gegeten heeft.
Dit.
Het is wellicht goed bedoeld, maar je weet totaal niet wat dementie betekent en dan moet jij tips gaan geven?
Ga haar vooral geen tips geven. Niets zo hopeloos irritant tips te krijgen van een buitenstaander hoe om te gaan met een dementerende ouder. Zeker als het komt van iemand die er geen kaas van gegeten heeft.
Dit.
Het is wellicht goed bedoeld, maar je weet totaal niet wat dementie betekent en dan moet jij tips gaan geven?
vrijdag 13 maart 2015 om 08:02
Jij hebt geen tips nodig om hiermee om te gaan, het is de moeder van een buurvrouw. Die je inderdaad waarschijnlijk nooit meer gaat zien. Je buuf kan bij het personeel tips vragen over hoe ermee om te gaan.
Personeel wat geschoold is in omgaan met dementerenden, waarom zou je tips willen van forummers die waarschijnlijk niet eens dementerende ouders hebben??
Enige algemene tip die je kunt geven, is van het Alzheimer/dementerenden-café wat waarschijnlijk wel in iedere stad zit. Daar kan, in informele sfeer, met anderen gesporken worden die te maken hebben met deze problemen.
Deze mevrouw maakt het wel enorm pijnlijk door zo tekeer te gaan. Dat kan je niet zomaar van je af laten glijden!!
Personeel wat geschoold is in omgaan met dementerenden, waarom zou je tips willen van forummers die waarschijnlijk niet eens dementerende ouders hebben??
Enige algemene tip die je kunt geven, is van het Alzheimer/dementerenden-café wat waarschijnlijk wel in iedere stad zit. Daar kan, in informele sfeer, met anderen gesporken worden die te maken hebben met deze problemen.
Deze mevrouw maakt het wel enorm pijnlijk door zo tekeer te gaan. Dat kan je niet zomaar van je af laten glijden!!
vrijdag 13 maart 2015 om 08:09
vrijdag 13 maart 2015 om 08:09
Ik snap dat je geschrokken bent, heb je eerder dementerende mensen ontmoet? Mensen kunnen door dementie zulk gedrag gaan vertonen. Boosheid, spugen, stampevoeten, etc. Het brein funktioneert niet naar behoren en dat is de oorzaak van hun gedrag. Wat voor gedachtes ze daarbij hebben, weet niemand precies maar ze kunnen er niks aan doen.
Als iemand boos gedrag laat zien, wil dat niet automatisch zeggen dat ze ook boos zijn. Dat kan wel natuurlijk, sommige dementerende mensen zijn heel vaak boos. Maar of de emoties het gedrag aansturen of niet, weet alleen de persoon zelf. En die kan het niet goed meer uitleggen. Soms kiest men er dan voor om mensen antidepressiva of kalmerende medicatie te geven omdat dat kan helpen als demper van de emoties. Maar het hoort ook bij dementie.
Hoe de relatie met haar familie is, kun je niet afleiden uit haar gedrag op dat moment. Ook al reageert ze altijd boos op familie, je kunt daar niet uit afleiden dat ze een hekel heeft aan haar familie. Wat ook kan, is dat elk bezoek haar wat stresseert want dat kan wat druk voor haar zijn. De dag verloopt meestal gestructureerd op de afdeling omdat dat rust en duidelijkheid biedt. Een bezoekje kan dan een onderbreking zijn van het kalme ritme en kan ook reden zijn voor ander/negatief gedrag. En dan lijkt het misschien of ze boos is op haar familie maar als je bedenkt dat ze die waarschijnlijk niet meer herkent, dan zijn de verplegers veilig, want die zijn er altijd, en het bezoek eng.
Ik hoop dat haar familie niet stopt met bij haar langsgaan want het hoort bij de ziekte maar wil niet zeggen dat ze een hekel aan ze heeft. Het is wel moeilijk om daarmee om te gaan natuurlijk, om door het gedrag heen te zien. Mijn tip, praat met de verplegers of er iets is wat haar kalmeert. Vaak weten ze wel iets, een spelletje doen of een wandeling maken. Of muziek aanzetten oid.
Als iemand boos gedrag laat zien, wil dat niet automatisch zeggen dat ze ook boos zijn. Dat kan wel natuurlijk, sommige dementerende mensen zijn heel vaak boos. Maar of de emoties het gedrag aansturen of niet, weet alleen de persoon zelf. En die kan het niet goed meer uitleggen. Soms kiest men er dan voor om mensen antidepressiva of kalmerende medicatie te geven omdat dat kan helpen als demper van de emoties. Maar het hoort ook bij dementie.
Hoe de relatie met haar familie is, kun je niet afleiden uit haar gedrag op dat moment. Ook al reageert ze altijd boos op familie, je kunt daar niet uit afleiden dat ze een hekel heeft aan haar familie. Wat ook kan, is dat elk bezoek haar wat stresseert want dat kan wat druk voor haar zijn. De dag verloopt meestal gestructureerd op de afdeling omdat dat rust en duidelijkheid biedt. Een bezoekje kan dan een onderbreking zijn van het kalme ritme en kan ook reden zijn voor ander/negatief gedrag. En dan lijkt het misschien of ze boos is op haar familie maar als je bedenkt dat ze die waarschijnlijk niet meer herkent, dan zijn de verplegers veilig, want die zijn er altijd, en het bezoek eng.
Ik hoop dat haar familie niet stopt met bij haar langsgaan want het hoort bij de ziekte maar wil niet zeggen dat ze een hekel aan ze heeft. Het is wel moeilijk om daarmee om te gaan natuurlijk, om door het gedrag heen te zien. Mijn tip, praat met de verplegers of er iets is wat haar kalmeert. Vaak weten ze wel iets, een spelletje doen of een wandeling maken. Of muziek aanzetten oid.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 13 maart 2015 om 08:12
Luister, knik en ga geen advies geven. En vertel je eigen theorie over dat het komt omdat zij haar in dat huis gestopt hebben al zeker niet. Spreek niet van dingen waar je geen kaas van gegeten hebt.
Er zijn heel veel verklaringen te verzinnen waarom dementerende mensen zich zo gaan gedragen tegenover mensen waar ze 'voorheen' veel van hielden. Maar feit is dat we het nooit zullen weten omdat de dementerenden het zelf niet kunnen vertellen. De verklaringen (en zeker die van jou) zijn dus psychologie van de koude grond. Als zelfs doorgestudeerde psychiaters het niet weten denk ik niet dat jij dat op een doordeweekse donderdag kan verklaren.
En uit de reacties is het denk ik wel duidelijk dat het bijzonder pijnlijk is dat jij dit zegt. Stel je voor dat je dit tegen je buurvrouw gezegd zou hebben, hoe erg zou dat voor haar geweest zijn? Wees echt voorzichtig, het is voor haar en haar broer/zus al zo verschrikkelijk pijnlijk, je moeder kwijt, een ander mens in dat lichaam, die ook nog eens een gruwelijke hekel aan je heeft. Daar helpt geen enkele verklaring bij, niets kan er voor zorgen dat het minder erg wordt. En dit is ook nog eens het laatste wat ze zich zullen herinneren van hun moeder, de rest van hun leven. Luister, knik, en geef geen adviezen. Vertel dat desnoods, dat je wilde dat je wat nuttigs kon zeggen maar dat je het niet weet. Daar heeft ze veel meer aan. Echt.
Er zijn heel veel verklaringen te verzinnen waarom dementerende mensen zich zo gaan gedragen tegenover mensen waar ze 'voorheen' veel van hielden. Maar feit is dat we het nooit zullen weten omdat de dementerenden het zelf niet kunnen vertellen. De verklaringen (en zeker die van jou) zijn dus psychologie van de koude grond. Als zelfs doorgestudeerde psychiaters het niet weten denk ik niet dat jij dat op een doordeweekse donderdag kan verklaren.
En uit de reacties is het denk ik wel duidelijk dat het bijzonder pijnlijk is dat jij dit zegt. Stel je voor dat je dit tegen je buurvrouw gezegd zou hebben, hoe erg zou dat voor haar geweest zijn? Wees echt voorzichtig, het is voor haar en haar broer/zus al zo verschrikkelijk pijnlijk, je moeder kwijt, een ander mens in dat lichaam, die ook nog eens een gruwelijke hekel aan je heeft. Daar helpt geen enkele verklaring bij, niets kan er voor zorgen dat het minder erg wordt. En dit is ook nog eens het laatste wat ze zich zullen herinneren van hun moeder, de rest van hun leven. Luister, knik, en geef geen adviezen. Vertel dat desnoods, dat je wilde dat je wat nuttigs kon zeggen maar dat je het niet weet. Daar heeft ze veel meer aan. Echt.
vrijdag 13 maart 2015 om 08:26
quote:intheheart schreef op 13 maart 2015 @ 07:51:
Jee, ik wil buurvrouw gewoon steunen en eventueel tips geven. Heb dit ook nog nooit gehoord/ meegemaakt en mss zijn er mensen die dit ook hebben mee gemaakt en advies hebben.Lief bedoeld van je. Maar waarschijnlijk frustreer je je buurvrouw hier alleen maar mee. Vooral mensen die weinig of geen ervaring hebben met dementerende ouderen geven vaak goedbedoelde tips, gebaseerd op hun eigen logica. Maar logica kun je niet toepassen op dementerenden. Die tips zijn dus heel frustrerend voor naasten van dementerenden. Want dat hebben ze zelf allemaal wel eens bedacht maar ze kunnen er niks mee. Beste wat je kunt doen is je buuf gewoon aanspreken, eerlijk zeggen dat je het best heftig vond hoe haar moeder haar benaderde en zeggen dat als je iets voor haar kunt betekenen je het graag hoort.
Jee, ik wil buurvrouw gewoon steunen en eventueel tips geven. Heb dit ook nog nooit gehoord/ meegemaakt en mss zijn er mensen die dit ook hebben mee gemaakt en advies hebben.Lief bedoeld van je. Maar waarschijnlijk frustreer je je buurvrouw hier alleen maar mee. Vooral mensen die weinig of geen ervaring hebben met dementerende ouderen geven vaak goedbedoelde tips, gebaseerd op hun eigen logica. Maar logica kun je niet toepassen op dementerenden. Die tips zijn dus heel frustrerend voor naasten van dementerenden. Want dat hebben ze zelf allemaal wel eens bedacht maar ze kunnen er niks mee. Beste wat je kunt doen is je buuf gewoon aanspreken, eerlijk zeggen dat je het best heftig vond hoe haar moeder haar benaderde en zeggen dat als je iets voor haar kunt betekenen je het graag hoort.
vrijdag 13 maart 2015 om 08:28
Mijn moeder dementeert ook, woont nog steeds zelfstandig en zit in het "bijna alles vergeten" stadium. Daarbij beweegt ze voor geen meter, gisteren de kranten en post van een week uit de brievenbus gevist. Ze eet slecht, niet te weinig maar onvolwaardig. De ene demente(rende) is de andere niet, dat hangt ook van het stadium af. Pas in de derde fase worden mensen niet meer herkend. Soms worden mensen agressief, ik heb bij bezoeken aan een verpleeghuis mensen elkaar te lijf zien gaan met wandelstokken, horen schelden in de gemeenschappelijke huiskamer, met koffiekopjes zien smijten terwijl anderen gewoon doelloos in een stoel hingen en alles aan zich voorbij lieten gaan. Je buurvrouw kan beter met lotgenoten praten, wat niet wegneemt dat je als het nodig is een stevige schouder kunt bieden.
verba volant, scripta manent.
vrijdag 13 maart 2015 om 08:39
Ik ging ervan uit dat TO een verklaring wilde voor zichzelf. Het is ook niet niks, en als je het voor het eerst ziet, kan dat best schrikken zijn.
We weten nog niet voldoende over het brein om te kunnen zeggen of de persoon die ze waren, er nog is of niet. Bij dementie hanteert men fases, die aangeven hoe ver gevorderd het ziekteproces is. Maar dat is gebaseerd op wat er van buitenaf te zien is aan gedrag.
Knuffel voor alle mensen met een naaste die dementerend is.
We weten nog niet voldoende over het brein om te kunnen zeggen of de persoon die ze waren, er nog is of niet. Bij dementie hanteert men fases, die aangeven hoe ver gevorderd het ziekteproces is. Maar dat is gebaseerd op wat er van buitenaf te zien is aan gedrag.
Knuffel voor alle mensen met een naaste die dementerend is.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 13 maart 2015 om 08:55
quote:gladoortje74 schreef op 13 maart 2015 @ 08:39:
We weten nog niet voldoende over het brein om te kunnen zeggen of de persoon die ze waren, er nog is of niet. Bij dementie hanteert men fases, die aangeven hoe ver gevorderd het ziekteproces is. Maar dat is gebaseerd op wat er van buitenaf te zien is aan gedrag.
Daar ben ik het dus echt niet mee eens. Mensen blijven altijd ergens zichzelf, in voorkeuren, manier van doen en reageren. Als je goed kijkt zie je dat.
We weten nog niet voldoende over het brein om te kunnen zeggen of de persoon die ze waren, er nog is of niet. Bij dementie hanteert men fases, die aangeven hoe ver gevorderd het ziekteproces is. Maar dat is gebaseerd op wat er van buitenaf te zien is aan gedrag.
Daar ben ik het dus echt niet mee eens. Mensen blijven altijd ergens zichzelf, in voorkeuren, manier van doen en reageren. Als je goed kijkt zie je dat.
vrijdag 13 maart 2015 om 09:07
quote:vivapimpelmees schreef op 13 maart 2015 @ 08:07:
Heb het bij mijn opa meegemaakt. Die herkende zijn vrouw niet meer en was daar ook heel onbeschoft tegen. En ze woonden nog gewoon samen in 1 huis. Retezwaar.
Het is idd zwaar. Schoonma is nog niet zo heel zwaar dementerend, ze herkend ons nog of na een hint en loopt niet weg. Wij hebben er voor gekozen om haar thuis te laten blijven. Vriend woont nu in de schuur. Het is het type vastgeroeste plattelandsvrouw en als je die verpoot gaan ze dood.
Tegen mij is ze niet zo, eigenlijk vaak wel heel helder maar tegen de zorg....aiai. Heb je een pruik op? wat ben jij een vetzak en rot op uit mijn huis. Het hoort er nu eenmaal bij en naderhand weet ze gewoon niet meer hoe ze gedaan heeft. Als vriend hier is en de zorg krijgt geen voet aan de grond weet ze bv ook niet meer dat de zorg geweest is, dat is ze dan gewoon kwijt.
Vriend heeft het er best heel zwaar mee. Hij voelt het niet meer als zijn moeder, het is een andere persoon geworden.
Maar er zijn gewoon mensen die te geworteld zijn. Wij hebben er voor gekozen om het zo te doen. Hoofdzakelijk ik want vriend heeft het aan mij gelaten omdat het zijn moeder is maar ik dus een stuk gezinsleven moet missen vanwege ZIJN moeder. Het was geen overdenking waard eigenlijk. Als het niet hoeft kwa zorg of veiligheid dien je voor je ouders te zorgen (vind ik dan) Zij heeft zelf voor haar moeder gezorgd tot die thuis stierf en ik wilde dat zover mogelijk vriend dat ook voor haar zou doen.
Maar dat schelden en agressief zijn dat hoort er gewoon bij. Vaak vind ik dat het ook wel komt door de manier waar ze op worden aangesproken. Net of het kleine kinderen zijn met hoge harde stem en veel "we" "GAAN WE LEKKER EVEN IN BAD HÉ MEVROUWWWWW"
Jakkes, zou daar ook heel agressief van worden
Heb het bij mijn opa meegemaakt. Die herkende zijn vrouw niet meer en was daar ook heel onbeschoft tegen. En ze woonden nog gewoon samen in 1 huis. Retezwaar.
Het is idd zwaar. Schoonma is nog niet zo heel zwaar dementerend, ze herkend ons nog of na een hint en loopt niet weg. Wij hebben er voor gekozen om haar thuis te laten blijven. Vriend woont nu in de schuur. Het is het type vastgeroeste plattelandsvrouw en als je die verpoot gaan ze dood.
Tegen mij is ze niet zo, eigenlijk vaak wel heel helder maar tegen de zorg....aiai. Heb je een pruik op? wat ben jij een vetzak en rot op uit mijn huis. Het hoort er nu eenmaal bij en naderhand weet ze gewoon niet meer hoe ze gedaan heeft. Als vriend hier is en de zorg krijgt geen voet aan de grond weet ze bv ook niet meer dat de zorg geweest is, dat is ze dan gewoon kwijt.
Vriend heeft het er best heel zwaar mee. Hij voelt het niet meer als zijn moeder, het is een andere persoon geworden.
Maar er zijn gewoon mensen die te geworteld zijn. Wij hebben er voor gekozen om het zo te doen. Hoofdzakelijk ik want vriend heeft het aan mij gelaten omdat het zijn moeder is maar ik dus een stuk gezinsleven moet missen vanwege ZIJN moeder. Het was geen overdenking waard eigenlijk. Als het niet hoeft kwa zorg of veiligheid dien je voor je ouders te zorgen (vind ik dan) Zij heeft zelf voor haar moeder gezorgd tot die thuis stierf en ik wilde dat zover mogelijk vriend dat ook voor haar zou doen.
Maar dat schelden en agressief zijn dat hoort er gewoon bij. Vaak vind ik dat het ook wel komt door de manier waar ze op worden aangesproken. Net of het kleine kinderen zijn met hoge harde stem en veel "we" "GAAN WE LEKKER EVEN IN BAD HÉ MEVROUWWWWW"
Jakkes, zou daar ook heel agressief van worden
vrijdag 13 maart 2015 om 09:08
quote:OlympeMaxime schreef op 13 maart 2015 @ 08:12:
Luister, knik en ga geen advies geven. En vertel je eigen theorie over dat het komt omdat zij haar in dat huis gestopt hebben al zeker niet. Spreek niet van dingen waar je geen kaas van gegeten hebt.
Er zijn heel veel verklaringen te verzinnen waarom dementerende mensen zich zo gaan gedragen tegenover mensen waar ze 'voorheen' veel van hielden. Maar feit is dat we het nooit zullen weten omdat de dementerenden het zelf niet kunnen vertellen. De verklaringen (en zeker die van jou) zijn dus psychologie van de koude grond. Als zelfs doorgestudeerde psychiaters het niet weten denk ik niet dat jij dat op een doordeweekse donderdag kan verklaren.
En uit de reacties is het denk ik wel duidelijk dat het bijzonder pijnlijk is dat jij dit zegt. Stel je voor dat je dit tegen je buurvrouw gezegd zou hebben, hoe erg zou dat voor haar geweest zijn? Wees echt voorzichtig, het is voor haar en haar broer/zus al zo verschrikkelijk pijnlijk, je moeder kwijt, een ander mens in dat lichaam, die ook nog eens een gruwelijke hekel aan je heeft. Daar helpt geen enkele verklaring bij, niets kan er voor zorgen dat het minder erg wordt. En dit is ook nog eens het laatste wat ze zich zullen herinneren van hun moeder, de rest van hun leven. Luister, knik, en geef geen adviezen. Vertel dat desnoods, dat je wilde dat je wat nuttigs kon zeggen maar dat je het niet weet. Daar heeft ze veel meer aan. Echt.
Er zit geen ander mens in dat lichaam, en dat mens heft al helemaal geen gruwelijke hekel aan de kinderen.
Ik denk dat er hier veel mensen zijn die niets weten van dementie. En er dus ook maar beter geen tips over kunnen geven.....
Luister, knik en ga geen advies geven. En vertel je eigen theorie over dat het komt omdat zij haar in dat huis gestopt hebben al zeker niet. Spreek niet van dingen waar je geen kaas van gegeten hebt.
Er zijn heel veel verklaringen te verzinnen waarom dementerende mensen zich zo gaan gedragen tegenover mensen waar ze 'voorheen' veel van hielden. Maar feit is dat we het nooit zullen weten omdat de dementerenden het zelf niet kunnen vertellen. De verklaringen (en zeker die van jou) zijn dus psychologie van de koude grond. Als zelfs doorgestudeerde psychiaters het niet weten denk ik niet dat jij dat op een doordeweekse donderdag kan verklaren.
En uit de reacties is het denk ik wel duidelijk dat het bijzonder pijnlijk is dat jij dit zegt. Stel je voor dat je dit tegen je buurvrouw gezegd zou hebben, hoe erg zou dat voor haar geweest zijn? Wees echt voorzichtig, het is voor haar en haar broer/zus al zo verschrikkelijk pijnlijk, je moeder kwijt, een ander mens in dat lichaam, die ook nog eens een gruwelijke hekel aan je heeft. Daar helpt geen enkele verklaring bij, niets kan er voor zorgen dat het minder erg wordt. En dit is ook nog eens het laatste wat ze zich zullen herinneren van hun moeder, de rest van hun leven. Luister, knik, en geef geen adviezen. Vertel dat desnoods, dat je wilde dat je wat nuttigs kon zeggen maar dat je het niet weet. Daar heeft ze veel meer aan. Echt.
Er zit geen ander mens in dat lichaam, en dat mens heft al helemaal geen gruwelijke hekel aan de kinderen.
Ik denk dat er hier veel mensen zijn die niets weten van dementie. En er dus ook maar beter geen tips over kunnen geven.....