Psyche
alle pijlers
Nare herinnering weggestopt
woensdag 18 maart 2015 om 16:13
Hallo,
Ik ben een 21 jarige studente en ik zit met een 'probleem'.
Ik heb vroeger een normale jeugd gehad en dacht dat er niks aan de hand was, tot ik een tijdje geleden met mijn vriend in bed lag en hij me 'plotseling' aanraakte (we hadden al eerder seks gehad, dus dat was niet het probleem). Op dat moment werd ik boos en begon te huilen (ik flipte). Hij vroeg waarom en Na even denken begon ik te vertellen over dat mijn stiefbroer (die al mijn hele leven bij ons woont, voelt als een echte broer) mij heeft aangeraakt vroeger. Ik vond het heel moeilijk dit tegen hem te vertellen, en hij vond het ook een beetje vreemd dat ik er nog nooit over gepraat had en ee nog nooit eerder last van gehad had. Dit kwam omdat ik het eerder niet wist (of er nog nooit over nagedacht had oid?). Deze herrinering kwam plotseling duidelijk binnen en ik kom het helemaal herbeleven. Toen ik er verder over nadacht, denk ik dat ik ongeveer 15 geweest moet zijn (hij is 6 jaar ouder). Ik heb me dit nooit herrinerd, maar als ik er nu aan terugdenk bedenk ik meerdere dingen die hij heeft gedaan (hij heeft mij nooit verkracht oid maar wel sexueel aangeraakt). Maar hoe meer ik er aan denk, hoe meer ik begin te twijfelen of het wel echt gebeurd is en of ik het niet allemaal bedacht heb, toch reageer ik vaak heftig op plotselinge aanrakingen. ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet, ik denk er de laatste tijd veel aan, maar heb niet het gevoel dat ik er erg veel last van heb, wel word ik emotioneel als ik eraan denk. Ik zou wel graag willen weten of het echt gebeurd is, zodat ik of kan stoppen met erover denken, of het een plaatsje kan geven. Ik heb het verteld aan iemand die dicht Bij mij en bij mijn stiefbroer staat, en die geloofde me meteen en zei dat ik misschien naar wen psycholoog moet, dit wil ik liever niet. Ik begrijp dat het een beetje een vreemd verhaal is, en ik weet ook niet zo goed wat ik ermee aan moet..
Ik ben een 21 jarige studente en ik zit met een 'probleem'.
Ik heb vroeger een normale jeugd gehad en dacht dat er niks aan de hand was, tot ik een tijdje geleden met mijn vriend in bed lag en hij me 'plotseling' aanraakte (we hadden al eerder seks gehad, dus dat was niet het probleem). Op dat moment werd ik boos en begon te huilen (ik flipte). Hij vroeg waarom en Na even denken begon ik te vertellen over dat mijn stiefbroer (die al mijn hele leven bij ons woont, voelt als een echte broer) mij heeft aangeraakt vroeger. Ik vond het heel moeilijk dit tegen hem te vertellen, en hij vond het ook een beetje vreemd dat ik er nog nooit over gepraat had en ee nog nooit eerder last van gehad had. Dit kwam omdat ik het eerder niet wist (of er nog nooit over nagedacht had oid?). Deze herrinering kwam plotseling duidelijk binnen en ik kom het helemaal herbeleven. Toen ik er verder over nadacht, denk ik dat ik ongeveer 15 geweest moet zijn (hij is 6 jaar ouder). Ik heb me dit nooit herrinerd, maar als ik er nu aan terugdenk bedenk ik meerdere dingen die hij heeft gedaan (hij heeft mij nooit verkracht oid maar wel sexueel aangeraakt). Maar hoe meer ik er aan denk, hoe meer ik begin te twijfelen of het wel echt gebeurd is en of ik het niet allemaal bedacht heb, toch reageer ik vaak heftig op plotselinge aanrakingen. ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet, ik denk er de laatste tijd veel aan, maar heb niet het gevoel dat ik er erg veel last van heb, wel word ik emotioneel als ik eraan denk. Ik zou wel graag willen weten of het echt gebeurd is, zodat ik of kan stoppen met erover denken, of het een plaatsje kan geven. Ik heb het verteld aan iemand die dicht Bij mij en bij mijn stiefbroer staat, en die geloofde me meteen en zei dat ik misschien naar wen psycholoog moet, dit wil ik liever niet. Ik begrijp dat het een beetje een vreemd verhaal is, en ik weet ook niet zo goed wat ik ermee aan moet..
donderdag 19 maart 2015 om 00:51
Ik heb zelf ervaring met verdrongen herinneringen en ik denk dat het wel kan. De laatste tijd hoor ik ook berichten dat dat discutabel is. Onzin, je moet niet alles geloven wat je leest. Ik ken meerdere mensen die het hebben meegemaakt en ik heb geen twijfel aan hun verhaal omdat ik het zelf heb meegemaakt.
Ik weet 1 ding zeker en dat is dat je nooit over iemand anders zijn ervaringen kunt oordelen, en dat ons brein redelijk onontgonnen terrein is voor onderzoekers. En erg ingewikkeld om op objectieve wijze aan bewijsvoering te komen over herinneringen. Ik ben benieuwd naar het bewijs voor het feit dat verdrongen herinneringen niet bestaan. Daar moet ik een beetje om lachen, sorry, maar dat is echt onmogelijk dus de discussie erover zelf discutabel. Maar tegenwoordig roeptoeter je wat en dan praat de halve wereld je na.
Niets over het brein staat in steen gegraveerd. Een goeie psychiater of psycholoog weet dat en kan je hier goed bij helpen. Echt doen hoor want zo flippen, is zeker geen normaal gedrag en ik neem aan dat je niet een rol voor een film aan het oefenen was. Ga dat uitzoeken en vertel gewoon dat je twijfelt of deze herinnering wel klopt.
Sexueel misbruik is een ernstig trauma en dat kan de boel zo verwarren dat je delen niet kunt herinneren. Waardoor het een legpuzzel wordt. Dan kun je de ontbrekende informatie zonder dat je het weet zelf invullen met iets anders dan een echte herinnering. Dat is altijd mogelijk met herinneringen, daarom is uitzoeken met een therapeut belangrijk. Ik weet nu precies wat er wel en niet gebeurd is en ook al is het bij mij idd echt gebeurd en heel erg kut, het is niet onoverkomelijk, met hulp.
En het is de vraag of je kunt zeggen dat de herinneringen verdrongen zijn. Herinneringen komen in je op in bepaalde situaties. Soms ruik je een geur en moet je ineens weer denken aan bv hoe het rook bij je oma vroeger thuis. Dat triggert dan een bepaalde herinnering. Terwijl je de geur waarschijnlijk gewoon vergeten was, als je er niet aan herinnerd zou zijn.
Als je sexueel misbruikt bent, kun je dat ook gewoon vergeten zijn. Echt waar. Ons brein maakt stoffen aan om nare herinneringen te vergeten en die werken goed. Als je dan weer in een situatie komt die je eraan herinnert (naakt in bed bv met iemand anders), komt ineens de herinnering weer terug.
Ik ben sexueel misbruikt van 7-14. Op mijn 14e heb ik gezegd dat hij voortaan met zijn poten van me af moest blijven. En dat deed hij ook. De pubertijd bracht erg veel afleiding waardoor ik niet meer bezig was met het misbruik. Bovendien had ik een boel andere problemen. En toen ik voor het eerst sex had met mijn vriendje op mijn 16e, kwamen ineens de herinneringen terug.
Had ik het verdrongen? Ik was het niet vergeten maar het werd begraven onder een heleboel afleidende zaken. En toen kwamen de emoties langzaamaan, die nogal naar en heftig waren, een gevoel van hele naakte kwetsbaarheid, walging en schaamte door elkaar. Vaak zijn misbruikers ook lief en zachtaardig, de meeste gebruiken geen grof geweld. En dat kan een reden zijn dat het niet vooraan ligt in je herinneringen.
Ook al ging het zonder geweld, ook al snapte de dader niet wat hij deed en was hij zelfs lief, dan nog noem je het sexueel misbruik. Kinderen en jonge tieners weten niet veel over sex en dat je ook nee mag zeggen of durven dat niet. Vaak is de misbruiker ouder en heeft overwicht. Maar niemand mag sex met je hebben tenzij je dat goed vindt. En als je niet weet wat het is, kun je ja zeggen terwijl je helemaal niet weet waar je ja tegen zegt, zeker als je een jong kind was. Dat maakt allemaal niet uit, hoe het is gegaan, het gaat erom of je je rot voelt als je sex hebt of naakt bent etc. Dat kan zeker te maken hebben met misbruik. Zo noem je het nu eenmaal, je kunt ook incest zeggen, maar een kind hoort gewoon geen sex te hebben met wie dan ook, onder welke omstandigheden dan ook.
Ik kan niet zeggen wat er met jou is gebeurd, echt niet, maar het is zeker belangrijk om dat uit te zoeken. Dat kan, echt. Maar je hebt iemand nodig die de boel helpt ontwarren. Ik heb langer dan een jaar therapie gehad op mijn 16e, dat had ik hard nodig. Maar als jij niet misbruikt bent, hoef je daar niet heel lang over te doen om dat uit te puzzelen met een psycholoog. Dat kan sneller. Maar wel doen want je kunt veel tijd verspillen in je leven met je rot voelen en dat is geen goed idee. Veel sterkte iig.
Ik weet 1 ding zeker en dat is dat je nooit over iemand anders zijn ervaringen kunt oordelen, en dat ons brein redelijk onontgonnen terrein is voor onderzoekers. En erg ingewikkeld om op objectieve wijze aan bewijsvoering te komen over herinneringen. Ik ben benieuwd naar het bewijs voor het feit dat verdrongen herinneringen niet bestaan. Daar moet ik een beetje om lachen, sorry, maar dat is echt onmogelijk dus de discussie erover zelf discutabel. Maar tegenwoordig roeptoeter je wat en dan praat de halve wereld je na.
Niets over het brein staat in steen gegraveerd. Een goeie psychiater of psycholoog weet dat en kan je hier goed bij helpen. Echt doen hoor want zo flippen, is zeker geen normaal gedrag en ik neem aan dat je niet een rol voor een film aan het oefenen was. Ga dat uitzoeken en vertel gewoon dat je twijfelt of deze herinnering wel klopt.
Sexueel misbruik is een ernstig trauma en dat kan de boel zo verwarren dat je delen niet kunt herinneren. Waardoor het een legpuzzel wordt. Dan kun je de ontbrekende informatie zonder dat je het weet zelf invullen met iets anders dan een echte herinnering. Dat is altijd mogelijk met herinneringen, daarom is uitzoeken met een therapeut belangrijk. Ik weet nu precies wat er wel en niet gebeurd is en ook al is het bij mij idd echt gebeurd en heel erg kut, het is niet onoverkomelijk, met hulp.
En het is de vraag of je kunt zeggen dat de herinneringen verdrongen zijn. Herinneringen komen in je op in bepaalde situaties. Soms ruik je een geur en moet je ineens weer denken aan bv hoe het rook bij je oma vroeger thuis. Dat triggert dan een bepaalde herinnering. Terwijl je de geur waarschijnlijk gewoon vergeten was, als je er niet aan herinnerd zou zijn.
Als je sexueel misbruikt bent, kun je dat ook gewoon vergeten zijn. Echt waar. Ons brein maakt stoffen aan om nare herinneringen te vergeten en die werken goed. Als je dan weer in een situatie komt die je eraan herinnert (naakt in bed bv met iemand anders), komt ineens de herinnering weer terug.
Ik ben sexueel misbruikt van 7-14. Op mijn 14e heb ik gezegd dat hij voortaan met zijn poten van me af moest blijven. En dat deed hij ook. De pubertijd bracht erg veel afleiding waardoor ik niet meer bezig was met het misbruik. Bovendien had ik een boel andere problemen. En toen ik voor het eerst sex had met mijn vriendje op mijn 16e, kwamen ineens de herinneringen terug.
Had ik het verdrongen? Ik was het niet vergeten maar het werd begraven onder een heleboel afleidende zaken. En toen kwamen de emoties langzaamaan, die nogal naar en heftig waren, een gevoel van hele naakte kwetsbaarheid, walging en schaamte door elkaar. Vaak zijn misbruikers ook lief en zachtaardig, de meeste gebruiken geen grof geweld. En dat kan een reden zijn dat het niet vooraan ligt in je herinneringen.
Ook al ging het zonder geweld, ook al snapte de dader niet wat hij deed en was hij zelfs lief, dan nog noem je het sexueel misbruik. Kinderen en jonge tieners weten niet veel over sex en dat je ook nee mag zeggen of durven dat niet. Vaak is de misbruiker ouder en heeft overwicht. Maar niemand mag sex met je hebben tenzij je dat goed vindt. En als je niet weet wat het is, kun je ja zeggen terwijl je helemaal niet weet waar je ja tegen zegt, zeker als je een jong kind was. Dat maakt allemaal niet uit, hoe het is gegaan, het gaat erom of je je rot voelt als je sex hebt of naakt bent etc. Dat kan zeker te maken hebben met misbruik. Zo noem je het nu eenmaal, je kunt ook incest zeggen, maar een kind hoort gewoon geen sex te hebben met wie dan ook, onder welke omstandigheden dan ook.
Ik kan niet zeggen wat er met jou is gebeurd, echt niet, maar het is zeker belangrijk om dat uit te zoeken. Dat kan, echt. Maar je hebt iemand nodig die de boel helpt ontwarren. Ik heb langer dan een jaar therapie gehad op mijn 16e, dat had ik hard nodig. Maar als jij niet misbruikt bent, hoef je daar niet heel lang over te doen om dat uit te puzzelen met een psycholoog. Dat kan sneller. Maar wel doen want je kunt veel tijd verspillen in je leven met je rot voelen en dat is geen goed idee. Veel sterkte iig.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 19 maart 2015 om 12:40
donderdag 19 maart 2015 om 12:41
quote:gladoortje74 schreef op 19 maart 2015 @ 12:40:
Daar moet ik gelijk in geven, meds. Het zijn eigenlijk 'gewoon' vergeten herinneringen. Herinneringen moeten opgeroepen worden voor je ze weer weet. Verdrongen klinkt alsof je er niet bij kan en dat is niet zo.Precies je wist het al die tijd wel maar ineens dringt de impact of betekenis tot je door, zoiets?
Daar moet ik gelijk in geven, meds. Het zijn eigenlijk 'gewoon' vergeten herinneringen. Herinneringen moeten opgeroepen worden voor je ze weer weet. Verdrongen klinkt alsof je er niet bij kan en dat is niet zo.Precies je wist het al die tijd wel maar ineens dringt de impact of betekenis tot je door, zoiets?
donderdag 19 maart 2015 om 13:39
quote:gladoortje74 schreef op 19 maart 2015 @ 00:51:
Ik heb zelf ervaring met verdrongen herinneringen en ik denk dat het wel kan. De laatste tijd hoor ik ook berichten dat dat discutabel is. Onzin, je moet niet alles geloven wat je leest. Ik ken meerdere mensen die het hebben meegemaakt en ik heb geen twijfel aan hun verhaal omdat ik het zelf heb meegemaakt.
Ik weet niet of het bestaat, ik weet alleen wel, dat ons brein rare dingen met ons kan doen. En dat herinneringen vaak helemaal door elkaar lopen. Wat we echt meegemaakt hebben, wat we eens gehoord hebben, op tv gezien etc. Het wordt 1 brij in je hoofd
Ook is het heel goed, dat we dingen vergeten. Ook in ben eens sexueel misbruikt (niet zo stelselmatig als jij), maar ik wete het nog wel, maar ben het ook weer 'vergeten', moet mijn best doen het boven te halen. Dat is een overlevingsstrategie van het menselijk brein.
Altijd alles naar boven willen halen en peuteren is soms goed, (als je last hebt in het dagelijks leven van iets), maar meestal is het laten zitten waar het zit veel gezonder.
Ik heb zelf ervaring met verdrongen herinneringen en ik denk dat het wel kan. De laatste tijd hoor ik ook berichten dat dat discutabel is. Onzin, je moet niet alles geloven wat je leest. Ik ken meerdere mensen die het hebben meegemaakt en ik heb geen twijfel aan hun verhaal omdat ik het zelf heb meegemaakt.
Ik weet niet of het bestaat, ik weet alleen wel, dat ons brein rare dingen met ons kan doen. En dat herinneringen vaak helemaal door elkaar lopen. Wat we echt meegemaakt hebben, wat we eens gehoord hebben, op tv gezien etc. Het wordt 1 brij in je hoofd
Ook is het heel goed, dat we dingen vergeten. Ook in ben eens sexueel misbruikt (niet zo stelselmatig als jij), maar ik wete het nog wel, maar ben het ook weer 'vergeten', moet mijn best doen het boven te halen. Dat is een overlevingsstrategie van het menselijk brein.
Altijd alles naar boven willen halen en peuteren is soms goed, (als je last hebt in het dagelijks leven van iets), maar meestal is het laten zitten waar het zit veel gezonder.
donderdag 19 maart 2015 om 14:00
Nou, ik snap wel dat men de term verdrongen herinnering aanhoudt omdat het soms complexer is dan alleen vergeten. Het is sowieso nogal complex en ik vind dat je er in algemene zin weinig meer over kunt zeggen dan dat.
Als iedereen gaat roepen dat je sexueel misbruik niet kunt vergeten, dat vind ik een gevaarlijke conclusie want hoe erg het misbruik was, dringt vaak later pas door. Zo hoorde ik laatst het verhaal van een vrouw die op haar vijfde werd misbruikt in bad maar zij dacht dat ze gewoon aan het spelen was met haar vader. Veel later pas ga je de gevolgen merken die het heeft op je emotionele en sexuele ontwikkeling, en daar kom je pas echt achter als je zelf sexueel actief bent. Het is dus helemaal niet zo gek dat je het misbruik pas herinnert, als je voor het eerst sex hebt.
Dan komt de schaamte en walging pas. Ik wist wel dat ik niet wilde wat mijn stiefvader met me deed, maar ik wist niet waarom en wat sex precies was. Zo gaat het best vaak in sexueel misbruik gevallen. Pedofielen gaan vaak heel voorzichtig te werk zodat het kind geen alarm slaat.
Ik vind gewoon dat niemand hier kan zeggen of TO misbruikt is, alleen door te roepen dat verdrongen herinneringen niet bestaan. Dat is te kort door de bocht. Het is complexer dan dat en het zou me niks verbazen als de term nog wordt gebruikt binnen de psychiatrie, om aan te geven dat het niet zomaar herinneringen zijn. Het zijn traumatische herinneringen waarvan je je later pas beseft dat ze traumatisch zijn omdat ze je ontwikkeling, vertrouwen en psyche hebben beschadigd. Volwassenen horen geen sex te hebben met kinderen. Hoe lief dat ook gebeurt, het heeft dramatische gevolgen voor later. Altijd. Sommige komen er snel overheen maar het is geen normale ontwikkeling en dat is funest voor de psyche.
Ik heb bv 2 herinneringen waarvan ik het begin en het eind weet maar niet wat er tussenin is gebeurd. En ik ga zeker niet naar een hypnotherapeut ervoor. Sommige herinneringen zijn veel moeilijker op te roepen dan andere. Dus ik snap de term wel.
Zo simpel is het niet: verdrongen herinneringen bestaan niet en DUS TO is niet misbruikt. Je kunt iets vergeten, vaak was het ook geen groffe verkrachting, en dat gaat pas een rol spelen bij sexuele activiteit.
Maar ik vind ook, dit is te complexe materie voor leken. Ik snap er idd ook maar een klein beetje van. Als ik bv denk aan mensen met DIS, dan weet je dat ons brein nog lang niet echt goed in kaart is gebracht. Daarom wil ik mijn hersenen doneren aan de Hersenstichting na mijn overlijden, er is nog een boel onderzoek te doen namelijk.
Als iedereen gaat roepen dat je sexueel misbruik niet kunt vergeten, dat vind ik een gevaarlijke conclusie want hoe erg het misbruik was, dringt vaak later pas door. Zo hoorde ik laatst het verhaal van een vrouw die op haar vijfde werd misbruikt in bad maar zij dacht dat ze gewoon aan het spelen was met haar vader. Veel later pas ga je de gevolgen merken die het heeft op je emotionele en sexuele ontwikkeling, en daar kom je pas echt achter als je zelf sexueel actief bent. Het is dus helemaal niet zo gek dat je het misbruik pas herinnert, als je voor het eerst sex hebt.
Dan komt de schaamte en walging pas. Ik wist wel dat ik niet wilde wat mijn stiefvader met me deed, maar ik wist niet waarom en wat sex precies was. Zo gaat het best vaak in sexueel misbruik gevallen. Pedofielen gaan vaak heel voorzichtig te werk zodat het kind geen alarm slaat.
Ik vind gewoon dat niemand hier kan zeggen of TO misbruikt is, alleen door te roepen dat verdrongen herinneringen niet bestaan. Dat is te kort door de bocht. Het is complexer dan dat en het zou me niks verbazen als de term nog wordt gebruikt binnen de psychiatrie, om aan te geven dat het niet zomaar herinneringen zijn. Het zijn traumatische herinneringen waarvan je je later pas beseft dat ze traumatisch zijn omdat ze je ontwikkeling, vertrouwen en psyche hebben beschadigd. Volwassenen horen geen sex te hebben met kinderen. Hoe lief dat ook gebeurt, het heeft dramatische gevolgen voor later. Altijd. Sommige komen er snel overheen maar het is geen normale ontwikkeling en dat is funest voor de psyche.
Ik heb bv 2 herinneringen waarvan ik het begin en het eind weet maar niet wat er tussenin is gebeurd. En ik ga zeker niet naar een hypnotherapeut ervoor. Sommige herinneringen zijn veel moeilijker op te roepen dan andere. Dus ik snap de term wel.
Zo simpel is het niet: verdrongen herinneringen bestaan niet en DUS TO is niet misbruikt. Je kunt iets vergeten, vaak was het ook geen groffe verkrachting, en dat gaat pas een rol spelen bij sexuele activiteit.
Maar ik vind ook, dit is te complexe materie voor leken. Ik snap er idd ook maar een klein beetje van. Als ik bv denk aan mensen met DIS, dan weet je dat ons brein nog lang niet echt goed in kaart is gebracht. Daarom wil ik mijn hersenen doneren aan de Hersenstichting na mijn overlijden, er is nog een boel onderzoek te doen namelijk.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 19 maart 2015 om 14:10
quote:gladoortje74 schreef op 19 maart 2015 @ 14:00:
Ik vind gewoon dat niemand hier kan zeggen of TO misbruikt is, alleen door te roepen dat verdrongen herinneringen niet bestaan. Dat is te kort door de bocht. .
roepen dat TO misbruikt is (obv haar verhaal) is net zo kort door de bocht als roepen dat ze niet-misbruikt is.
Enige waar ik haar voor wil waarschuwen is de dader als dader gaan zien. Want iemand onterecht beschuldigen met alle gevolgen van dien voor de hele familie, komt nooit meer goed
Ik vind gewoon dat niemand hier kan zeggen of TO misbruikt is, alleen door te roepen dat verdrongen herinneringen niet bestaan. Dat is te kort door de bocht. .
roepen dat TO misbruikt is (obv haar verhaal) is net zo kort door de bocht als roepen dat ze niet-misbruikt is.
Enige waar ik haar voor wil waarschuwen is de dader als dader gaan zien. Want iemand onterecht beschuldigen met alle gevolgen van dien voor de hele familie, komt nooit meer goed
donderdag 19 maart 2015 om 15:02
Dat is waar, maar dat roep ik niet hoor, dat ze wel misbruikt wordt. Ik beweer alleen dat wij dat niet kunnen zeggen. Maar je hebt zeker gelijk met niet te snel conclusies trekken.
Wat ik me afvraag, de laatste tijd, is of mensen nu denken dat het vaak voorkomt dat iemand zegt te zijn misbruikt terwijl dat niet waar is. Dat gebeurt nl niet zo vaak. Het is zelfs zo dat het aantal valse aangiftes, een stuk lager ligt dan bij andere misdaden. Mensen weten wel dat dat niet zomaar een beschuldiging is, over het algemeen.
Ze zijn wel toegenomen. En dat heeft te maken met toegenomen vechtscheidingen. Valse aangiftes over sexueel misbruik vinden voornamelijk plaats in vechtscheidingen, triest genoeg. Dat vind ik een hele zorgelijke ontwikkeling want liegen over sexueel misbruik, vind ik echt misdadig. Daar worden mensen volgens het strafrecht wel voor gestrafd maar dat is geen hoge straf. Terwijl het iemand voor het leven kan tekenen.
Ik heb mijn dader aangegeven. En dat was vooral omdat mijn hele familie dacht dat het een storm in een glas water was. Maar ik ben echt jarenlang structureel sexueel misbruikt. Die ontkenning vind ik ook gevaarlijk. Nu zal mijn dader wel nadenken voor hij weer een kind aanraakt. Maar mijn moeder en zusje denken na twintig jaar nog steeds, dat ik aangifte heb gedaan omdat ik hem zo'n lul vond en dat is kul. Kul die mensen maar al te graag blijven geloven omdat ze zich niet kunnen voorstellen dat iemand zoiets verschrikkelijks kan doen.
Ontkenning vind ik gevaarlijk maar te snel conclusies trekken ook. Daarom raad ik TO dringend aan om het uit te gaan zoeken met behulp van een professional. Ik ging er eigenlijk vanuit dat ze het nog niet wereldkundig wil maken nu. Maar ik vind het ook geen goed idee om er niks mee te doen. Ik weet dat als je wel sexueel misbruikt bent, dat sex heel moeilijk kan zijn of worden en dat is slecht voor je levensgeluk. Dus zoek het iig uit, gooi het niet in een la die je dichtdoet want dan kan later onverstandig blijken te zijn geweest.
Wat ik me afvraag, de laatste tijd, is of mensen nu denken dat het vaak voorkomt dat iemand zegt te zijn misbruikt terwijl dat niet waar is. Dat gebeurt nl niet zo vaak. Het is zelfs zo dat het aantal valse aangiftes, een stuk lager ligt dan bij andere misdaden. Mensen weten wel dat dat niet zomaar een beschuldiging is, over het algemeen.
Ze zijn wel toegenomen. En dat heeft te maken met toegenomen vechtscheidingen. Valse aangiftes over sexueel misbruik vinden voornamelijk plaats in vechtscheidingen, triest genoeg. Dat vind ik een hele zorgelijke ontwikkeling want liegen over sexueel misbruik, vind ik echt misdadig. Daar worden mensen volgens het strafrecht wel voor gestrafd maar dat is geen hoge straf. Terwijl het iemand voor het leven kan tekenen.
Ik heb mijn dader aangegeven. En dat was vooral omdat mijn hele familie dacht dat het een storm in een glas water was. Maar ik ben echt jarenlang structureel sexueel misbruikt. Die ontkenning vind ik ook gevaarlijk. Nu zal mijn dader wel nadenken voor hij weer een kind aanraakt. Maar mijn moeder en zusje denken na twintig jaar nog steeds, dat ik aangifte heb gedaan omdat ik hem zo'n lul vond en dat is kul. Kul die mensen maar al te graag blijven geloven omdat ze zich niet kunnen voorstellen dat iemand zoiets verschrikkelijks kan doen.
Ontkenning vind ik gevaarlijk maar te snel conclusies trekken ook. Daarom raad ik TO dringend aan om het uit te gaan zoeken met behulp van een professional. Ik ging er eigenlijk vanuit dat ze het nog niet wereldkundig wil maken nu. Maar ik vind het ook geen goed idee om er niks mee te doen. Ik weet dat als je wel sexueel misbruikt bent, dat sex heel moeilijk kan zijn of worden en dat is slecht voor je levensgeluk. Dus zoek het iig uit, gooi het niet in een la die je dichtdoet want dan kan later onverstandig blijken te zijn geweest.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 19 maart 2015 om 15:09
donderdag 19 maart 2015 om 15:38
Wat erg. Ik hoefde niet te getuigen in de rechtszaal, dat wilde ik niet dus heb ik alleen een verklaring afgelegd bij de politie. Dat is heeeel zwaar namelijk. Je staat vlakbij je dader en er worden pittige vragen gesteld.
Wat ik niet wist, toendertijd bestond er geen apart wetsartikel voor sexueel misbruik. Ik weet niet of dat er nu wel is eigenlijk. Het werd geschaard onder verkrachting omdat sex met een kind onder de 12 jaar, sowieso wordt gezien als sex zonder toestemming, omdat een kind niet in staat is de gevolgen te overzien. Het kwam erop neer dat het lichaam gepenetreerd moet zijn geweest.
Eigenlijk wilde ik niet vertellen dat ik ook twee keer verkracht ben door mjjn dader. Moeilijk detail, hij kreeg hem er niet in behalve zijn eikel maar hij heeft wel flink zijn best gedaan. Maar toen de agenten uitlegde hoe de wet is, heb ik dat toch verteld. Ik wilde dat niet vertellen omdat dat nog erger is en ik wist hoe mijn familie over hem dacht en dat ze dat nooit zouden geloven. Maar reken maar dat het is gebeurd.
Mijn dader heeft dat ook toegegeven. Wat dat betreft, heb ik 'mazzel' gehad dat het tot een veroordeling kon komen. Bewijs is er nauwelijks. Nu heb ik wel bewijs maar dat is discutabel, ik heb chronisch ptss maar hij heeft me ook ernstig mishandeld. Ik vertelde niemand wat hij allemaal met me deed, uit liefde voor mijn depressieve moeder waarvan ik dacht dat ze zelfmoord zou plegen als ze erachter kwam. Maar of mijn ptss is ontstaan puur door het misbruik, kun je ook niet zeggen want mijn echte vader mishandelde mijn moeder en ik was daar getuige van als peuter. Mijn klachten begonnen op mijn 7e, hetzelfde jaar dat mijn stiefvader me begon te misbruiken maar dat heeft niemand opgemerkt en ik denk dat ik toen waarschijnlijk ook al getraumatiseerd was door mijn moeders eerste huwelijk.
Ik weet wel dat er onderzoek werd gedaan, of het mogelijk is om op objectieve wijze vast te stellen dat iemand pedofiel is. Ik denk alleen dat je daar niet veel aan hebt, sommige hebben pedofiele neigingen maar doen er niks mee. En hetzelfde geldt voor verkrachting. Dat iemand ertoe in staat is, wil niet zeggen dat hij het ook gaat doen.
Echt rot voor je vriendin, waarom raadden ze het haar af, omdat ze zaak weinig kans van slagen had? Daar kan ik me wel over opwinden. Maar dat heeft weinig zin. Bewijs vind ik ook belangrijk maar vaak lastig te leveren in verkrachtingszaken. Veel verkrachters ejaculeren ook niet, het gaat meer om de macht dan om de sex.
Maar mijn stiefvader kreeg weinig straf. Daar deed ik het niet voor, maar om de samenleving op de hoogte te brengen van wat mijn hele familie ontkent (gek genoeg behalve de dader) zodat hij het niet nog eens doet. De schade is namelijk al gedaan bij mij en daar moet ik mee zien te leren leven. Dat lukt best maar ook omdat ik weet dat hij nu een strafblad heeft. Het kan een afsluiting betekenen, een rechtszaak en het lijkt me echt rot als dat niet kan.
Wat ik niet wist, toendertijd bestond er geen apart wetsartikel voor sexueel misbruik. Ik weet niet of dat er nu wel is eigenlijk. Het werd geschaard onder verkrachting omdat sex met een kind onder de 12 jaar, sowieso wordt gezien als sex zonder toestemming, omdat een kind niet in staat is de gevolgen te overzien. Het kwam erop neer dat het lichaam gepenetreerd moet zijn geweest.
Eigenlijk wilde ik niet vertellen dat ik ook twee keer verkracht ben door mjjn dader. Moeilijk detail, hij kreeg hem er niet in behalve zijn eikel maar hij heeft wel flink zijn best gedaan. Maar toen de agenten uitlegde hoe de wet is, heb ik dat toch verteld. Ik wilde dat niet vertellen omdat dat nog erger is en ik wist hoe mijn familie over hem dacht en dat ze dat nooit zouden geloven. Maar reken maar dat het is gebeurd.
Mijn dader heeft dat ook toegegeven. Wat dat betreft, heb ik 'mazzel' gehad dat het tot een veroordeling kon komen. Bewijs is er nauwelijks. Nu heb ik wel bewijs maar dat is discutabel, ik heb chronisch ptss maar hij heeft me ook ernstig mishandeld. Ik vertelde niemand wat hij allemaal met me deed, uit liefde voor mijn depressieve moeder waarvan ik dacht dat ze zelfmoord zou plegen als ze erachter kwam. Maar of mijn ptss is ontstaan puur door het misbruik, kun je ook niet zeggen want mijn echte vader mishandelde mijn moeder en ik was daar getuige van als peuter. Mijn klachten begonnen op mijn 7e, hetzelfde jaar dat mijn stiefvader me begon te misbruiken maar dat heeft niemand opgemerkt en ik denk dat ik toen waarschijnlijk ook al getraumatiseerd was door mijn moeders eerste huwelijk.
Ik weet wel dat er onderzoek werd gedaan, of het mogelijk is om op objectieve wijze vast te stellen dat iemand pedofiel is. Ik denk alleen dat je daar niet veel aan hebt, sommige hebben pedofiele neigingen maar doen er niks mee. En hetzelfde geldt voor verkrachting. Dat iemand ertoe in staat is, wil niet zeggen dat hij het ook gaat doen.
Echt rot voor je vriendin, waarom raadden ze het haar af, omdat ze zaak weinig kans van slagen had? Daar kan ik me wel over opwinden. Maar dat heeft weinig zin. Bewijs vind ik ook belangrijk maar vaak lastig te leveren in verkrachtingszaken. Veel verkrachters ejaculeren ook niet, het gaat meer om de macht dan om de sex.
Maar mijn stiefvader kreeg weinig straf. Daar deed ik het niet voor, maar om de samenleving op de hoogte te brengen van wat mijn hele familie ontkent (gek genoeg behalve de dader) zodat hij het niet nog eens doet. De schade is namelijk al gedaan bij mij en daar moet ik mee zien te leren leven. Dat lukt best maar ook omdat ik weet dat hij nu een strafblad heeft. Het kan een afsluiting betekenen, een rechtszaak en het lijkt me echt rot als dat niet kan.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 19 maart 2015 om 15:47
quote:gladoortje74 schreef op 19 maart 2015 @ 15:38:
Echt rot voor je vriendin, waarom raadden ze het haar af, omdat ze zaak weinig kans van slagen had? Daar kan ik me wel over opwinden. Maar dat heeft weinig zin. Bewijs vind ik ook belangrijk maar vaak lastig te leveren in verkrachtingszaken. Veel verkrachters ejaculeren ook niet, het gaat meer om de macht dan om de sex.
.
In geval van vriendin kwam deze man wel klaar, maar zij wachtte zo lang, dat bewijsmateriaal weg was.
Zelf heb ik nooit aangifte gedaan, uit schaamte. Ik was 15, hij iets ouder. Ik had hem tenslotte zelf uitgenodigd bij me thuis
Vond mezelf zelfs een beetje een sukkeltje, dat ik niet wilde
Echt rot voor je vriendin, waarom raadden ze het haar af, omdat ze zaak weinig kans van slagen had? Daar kan ik me wel over opwinden. Maar dat heeft weinig zin. Bewijs vind ik ook belangrijk maar vaak lastig te leveren in verkrachtingszaken. Veel verkrachters ejaculeren ook niet, het gaat meer om de macht dan om de sex.
.
In geval van vriendin kwam deze man wel klaar, maar zij wachtte zo lang, dat bewijsmateriaal weg was.
Zelf heb ik nooit aangifte gedaan, uit schaamte. Ik was 15, hij iets ouder. Ik had hem tenslotte zelf uitgenodigd bij me thuis
Vond mezelf zelfs een beetje een sukkeltje, dat ik niet wilde
vrijdag 20 maart 2015 om 16:26
Pff, dat is date-rape, wat erg lilalinda. Verkrachting verjaart toch niet meer, dacht ik. Ik weet het niet 100% zeker maar een paar jaar geleden is daar iets in veranderd in de wet.
Aangifte doen is altijd moeilijk. Zelfs bij de meest vreselijke verkrachtingen vinden mensen het moeilijk om aangifte te doen, precies om de redenen die jij noemt, schaamte, eigenlijk was het mijn eigen schuld. Juist die laatste gedachte kan heel schadelijk zijn voor je gevoel van eigenwaarde. En dan kan een aangifte wel helpen.
Het was niet jouw schuld natuurlijk en als je het overdraagt aan de rechter, kan die een oordeel vellen. Maar dan zit je nog met de dader, er is geen bewijs en als hij niet toegeeft, krijgt hij geen straf. Toch vind ik dat geen reden om geen aangifte te doen. Met een aangifte geef je wel een signaal. En dat wordt wel opgemerkt. Want als er iemand is waar tegen meerdere aangiftes lopen voor aanranding/verkrachting, wordt die wel in het systeem gezien hoor. En dan gelooft de rechter hem op een gegeven moment ook niet meer.
Ik denk, als echt iedereen die verkracht is, aangifte zou doen, dat dat een krachtig signaal is. Je ziet nu dat huiselijk geweld meer onder de aandacht wordt gebracht. En dan komen mensen wat eerder naar voren met hun verhaal. Zodat ze hulp kunnen krijgen. De daders hebben ook hard hulp nodig natuurlijk. Ik vind een verplichte cursus of behandeling, beter werken dan gevangenisstraf maar ja, dat moet de rechter beslissen.
Ik heb geen aangifte gedaan omdat ik mijn dader wilde straffen maar omdat hij iets met mij heeft gedaan wat me voor het leven getekend heeft. Ik wilde dat de samenleving dat wist omdat hij een pedofiel is en die recidiveren heel vaak. Ik wist van tevoren niet of hij zou bekennen natuurlijk. Maar wel dat ik het waard ben om aangifte te doen als iemand mij ernstig benadeelt. En ik wilde dat anderen te weten kwamen wat hij met me had gedaan. In de hoop de kans te verkleinen dat hij het ooit nog eens doet.
Ik zeg niet dat je aangifte moet doen hoor. Dat is een extreem persoonlijke beslissing. Maar het was wel verkrachting, anders zou je het zelf anders benoemen. En het zou kunnen dat je er nog steeds last van hebt. Of je dader het nog eens zal doen, weet je nooit. Wie weet was hij verward door gemengde signalen. Maar het gaat ook om jou he, jij bent net zo belangrijk als je dader. Als jij er last van hebt gehad in je leven, dat telt. En als het niet verjaard is, mag je gewoon aangifte doen.
Misschien een heel raar idee hoor maar als je zelf denkt dat hij het gewoon niet snapte, je kunt hem ook zoeken en er met hem over praten. Het is nooit te laat om oud zeer aan te pakken iig, en wie weet lucht het op om te vertellen hoe jij die avond hebt ervaren. Als je dat niet kunt of durft, zou ik mezelf wel afvragen waarom dat zo is. Ligt dat aan hem of aan jou. Ook al snapt hij het nu nog steeds niet, het kan evengoed helend werken om hem te vertellen wat jij ervan vond.
Dikke knuffel iig.
Aangifte doen is altijd moeilijk. Zelfs bij de meest vreselijke verkrachtingen vinden mensen het moeilijk om aangifte te doen, precies om de redenen die jij noemt, schaamte, eigenlijk was het mijn eigen schuld. Juist die laatste gedachte kan heel schadelijk zijn voor je gevoel van eigenwaarde. En dan kan een aangifte wel helpen.
Het was niet jouw schuld natuurlijk en als je het overdraagt aan de rechter, kan die een oordeel vellen. Maar dan zit je nog met de dader, er is geen bewijs en als hij niet toegeeft, krijgt hij geen straf. Toch vind ik dat geen reden om geen aangifte te doen. Met een aangifte geef je wel een signaal. En dat wordt wel opgemerkt. Want als er iemand is waar tegen meerdere aangiftes lopen voor aanranding/verkrachting, wordt die wel in het systeem gezien hoor. En dan gelooft de rechter hem op een gegeven moment ook niet meer.
Ik denk, als echt iedereen die verkracht is, aangifte zou doen, dat dat een krachtig signaal is. Je ziet nu dat huiselijk geweld meer onder de aandacht wordt gebracht. En dan komen mensen wat eerder naar voren met hun verhaal. Zodat ze hulp kunnen krijgen. De daders hebben ook hard hulp nodig natuurlijk. Ik vind een verplichte cursus of behandeling, beter werken dan gevangenisstraf maar ja, dat moet de rechter beslissen.
Ik heb geen aangifte gedaan omdat ik mijn dader wilde straffen maar omdat hij iets met mij heeft gedaan wat me voor het leven getekend heeft. Ik wilde dat de samenleving dat wist omdat hij een pedofiel is en die recidiveren heel vaak. Ik wist van tevoren niet of hij zou bekennen natuurlijk. Maar wel dat ik het waard ben om aangifte te doen als iemand mij ernstig benadeelt. En ik wilde dat anderen te weten kwamen wat hij met me had gedaan. In de hoop de kans te verkleinen dat hij het ooit nog eens doet.
Ik zeg niet dat je aangifte moet doen hoor. Dat is een extreem persoonlijke beslissing. Maar het was wel verkrachting, anders zou je het zelf anders benoemen. En het zou kunnen dat je er nog steeds last van hebt. Of je dader het nog eens zal doen, weet je nooit. Wie weet was hij verward door gemengde signalen. Maar het gaat ook om jou he, jij bent net zo belangrijk als je dader. Als jij er last van hebt gehad in je leven, dat telt. En als het niet verjaard is, mag je gewoon aangifte doen.
Misschien een heel raar idee hoor maar als je zelf denkt dat hij het gewoon niet snapte, je kunt hem ook zoeken en er met hem over praten. Het is nooit te laat om oud zeer aan te pakken iig, en wie weet lucht het op om te vertellen hoe jij die avond hebt ervaren. Als je dat niet kunt of durft, zou ik mezelf wel afvragen waarom dat zo is. Ligt dat aan hem of aan jou. Ook al snapt hij het nu nog steeds niet, het kan evengoed helend werken om hem te vertellen wat jij ervan vond.
Dikke knuffel iig.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 20 maart 2015 om 17:02
Ohjoh, asjeblieft. Wat schiet ik op met aangifte doen?
Ik was 15, hij paar jaar ouder. Heb ondertussen een kind van die leeftijd en hij vast ook. Ik ga toch geen levens overhoop halen?? Ik ben nu anders dan toen, hij vast ook. Moet ik hem dan confronteren met een jeugdzonde?
Ik slaap geen moment slecht van wat er toen gebeurde, heb ook een prima gezond sexleven.
nee hoor, aangifte doen is niet zaligmakend.
Ik was 15, hij paar jaar ouder. Heb ondertussen een kind van die leeftijd en hij vast ook. Ik ga toch geen levens overhoop halen?? Ik ben nu anders dan toen, hij vast ook. Moet ik hem dan confronteren met een jeugdzonde?
Ik slaap geen moment slecht van wat er toen gebeurde, heb ook een prima gezond sexleven.
nee hoor, aangifte doen is niet zaligmakend.
vrijdag 20 maart 2015 om 17:37
Nou mooi dat je er niet mee zit dan. Dat kan ook natuurlijk. Ik vind het wel een heel serieus onderwerp en als iemand vertelt zoiets te hebben meegemaakt, vertel ik hoe ik daarover denk en probeer dat respectvol te doen. Ik vind dat je zoiets altijd serieus moet nemen als iemand zoiets vertelt.
En dat er veel vrouwen zijn die het leven van de dader niet overhoop willen gooien, net als jij. Ik snap goed dat je dat niet doet maar ik vind het echt niet vreemd dat je zo'n verhaal nog jarenlang bij je draagt. De ander is het allang vergeten misschien maar dat maakt niet dat het niet erg was. En ook niet dat het geen verkrachting was. Je sexleven hoeft daar niet beschadigd door zijn geraakt maar iemand ging tegen je wil in en dat kan ook op andere gebieden een rol gaan spelen.
Ik ken iemand die toen ze een jaar of tien, elf was, een man tegenkwam in een steegje die haar vroeg zijn piemel vast te houden terwijl hij plaste. Ze heeft dat gedaan, zo naief kunnen kinderen zijn, ze dacht dat hij het zelf niet kon ofzo. Jaren later merkte ze dat ze daar toch nog steeds last van had en dat dat doorspeelde in haar relaties. Ze vond dat zo vies en zo dom van zichzelf dat ze ja had gezegd dat ze dat zichzelf nog steeds kwalijk nam. De man was gewoon een viezerik natuurlijk maar dat maakte niet uit in de verwerking. Zo gevoelig zijn sommige mensen nu eenmaal. Maar het hielp haar wel om de schuld van haar eigen schouders te halen. Echt gebeurd.
Maar mooi dat jij het al verwerkt hebt. Ik schrijf het ook een beetje voor anderen die het lezen.
En dat er veel vrouwen zijn die het leven van de dader niet overhoop willen gooien, net als jij. Ik snap goed dat je dat niet doet maar ik vind het echt niet vreemd dat je zo'n verhaal nog jarenlang bij je draagt. De ander is het allang vergeten misschien maar dat maakt niet dat het niet erg was. En ook niet dat het geen verkrachting was. Je sexleven hoeft daar niet beschadigd door zijn geraakt maar iemand ging tegen je wil in en dat kan ook op andere gebieden een rol gaan spelen.
Ik ken iemand die toen ze een jaar of tien, elf was, een man tegenkwam in een steegje die haar vroeg zijn piemel vast te houden terwijl hij plaste. Ze heeft dat gedaan, zo naief kunnen kinderen zijn, ze dacht dat hij het zelf niet kon ofzo. Jaren later merkte ze dat ze daar toch nog steeds last van had en dat dat doorspeelde in haar relaties. Ze vond dat zo vies en zo dom van zichzelf dat ze ja had gezegd dat ze dat zichzelf nog steeds kwalijk nam. De man was gewoon een viezerik natuurlijk maar dat maakte niet uit in de verwerking. Zo gevoelig zijn sommige mensen nu eenmaal. Maar het hielp haar wel om de schuld van haar eigen schouders te halen. Echt gebeurd.
Maar mooi dat jij het al verwerkt hebt. Ik schrijf het ook een beetje voor anderen die het lezen.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
vrijdag 20 maart 2015 om 18:50
quote:suzyqfive schreef op 18 maart 2015 @ 20:26:
Nou, ik heb dertien jaar terug een miskraam gehad met 16wk, wist niet zwanger te zijn en had implanon (en al twee kinderen). Ik had echt enorme buikpijn die dag en op een gegeven moment werd het zo erg dat ik huilend met de huisarts aan de telefoon heb gehangen. Die hele dag is een jaar lang niet in beeld geweest. Wel heb ik in die tijd erna een burnout gehad. Pas een jaar later kwam het weer boven In een gesprek met de huisarts.
Weet niet of misbruik zo traumatisch kan zijn maar je geest kan gekke dingen doen.Wow.... Je weet niet zeker of misbruik zo traumatisch kan zijn als een miskraam bij een ongewenste zwangerschap terwijl je niet eens wist dat je zwanger was. Dat klinkt mij behoorlijk geschift in de oren.
Nou, ik heb dertien jaar terug een miskraam gehad met 16wk, wist niet zwanger te zijn en had implanon (en al twee kinderen). Ik had echt enorme buikpijn die dag en op een gegeven moment werd het zo erg dat ik huilend met de huisarts aan de telefoon heb gehangen. Die hele dag is een jaar lang niet in beeld geweest. Wel heb ik in die tijd erna een burnout gehad. Pas een jaar later kwam het weer boven In een gesprek met de huisarts.
Weet niet of misbruik zo traumatisch kan zijn maar je geest kan gekke dingen doen.Wow.... Je weet niet zeker of misbruik zo traumatisch kan zijn als een miskraam bij een ongewenste zwangerschap terwijl je niet eens wist dat je zwanger was. Dat klinkt mij behoorlijk geschift in de oren.
vrijdag 20 maart 2015 om 19:37
quote:gladoortje74 schreef op 20 maart 2015 @ 17:37:
Nou mooi dat je er niet mee zit dan. Dat kan ook natuurlijk. Ik vind het wel een heel serieus onderwerp en als iemand vertelt zoiets te hebben meegemaakt, vertel ik hoe ik daarover denk en probeer dat respectvol te doen. Ik vind dat je zoiets altijd serieus moet nemen als iemand zoiets vertelt.
En dat er veel vrouwen zijn die het leven van de dader niet overhoop willen gooien, net als jij. Ik snap goed dat je dat niet doet maar ik vind het echt niet vreemd dat je zo'n verhaal nog jarenlang bij je draagt. De ander is het allang vergeten misschien maar dat maakt niet dat het niet erg was. En ook niet dat het geen verkrachting was. Je sexleven hoeft daar niet beschadigd door zijn geraakt maar iemand ging tegen je wil in en dat kan ook op andere gebieden een rol gaan spelen.
Het is bijna 30 jaar geleden hoor
Ik heb er heus wel een paar jaar last van gehad. Maar tegen de tijd dat ik jaar of 18 was, begon ik er over te praten. Snapte dat ik geen schuld had. En daarmee was het voor mij toen af.
Heb het aan vrienden verteld, later aan mijn ouders.
Al had ik het gewild, zou niet meer weten, hoe de jongens achternaam was, wordt lastig aangifte doen.
En toen kreeg ik een lief vriendje, was in begin wel even beetje raar. Maar het hielp me er doorheen. En echt, het is goed.
Natuurlijk wil dat niet zeggen, dat ik propageer, dat niemand aangifte moet doen. En natuurlijk neem ik verhalen serieus.
Er zijn maar heel weinig vriendinnen die niet iets meegemaakt hebben.
Nou mooi dat je er niet mee zit dan. Dat kan ook natuurlijk. Ik vind het wel een heel serieus onderwerp en als iemand vertelt zoiets te hebben meegemaakt, vertel ik hoe ik daarover denk en probeer dat respectvol te doen. Ik vind dat je zoiets altijd serieus moet nemen als iemand zoiets vertelt.
En dat er veel vrouwen zijn die het leven van de dader niet overhoop willen gooien, net als jij. Ik snap goed dat je dat niet doet maar ik vind het echt niet vreemd dat je zo'n verhaal nog jarenlang bij je draagt. De ander is het allang vergeten misschien maar dat maakt niet dat het niet erg was. En ook niet dat het geen verkrachting was. Je sexleven hoeft daar niet beschadigd door zijn geraakt maar iemand ging tegen je wil in en dat kan ook op andere gebieden een rol gaan spelen.
Het is bijna 30 jaar geleden hoor
Ik heb er heus wel een paar jaar last van gehad. Maar tegen de tijd dat ik jaar of 18 was, begon ik er over te praten. Snapte dat ik geen schuld had. En daarmee was het voor mij toen af.
Heb het aan vrienden verteld, later aan mijn ouders.
Al had ik het gewild, zou niet meer weten, hoe de jongens achternaam was, wordt lastig aangifte doen.
En toen kreeg ik een lief vriendje, was in begin wel even beetje raar. Maar het hielp me er doorheen. En echt, het is goed.
Natuurlijk wil dat niet zeggen, dat ik propageer, dat niemand aangifte moet doen. En natuurlijk neem ik verhalen serieus.
Er zijn maar heel weinig vriendinnen die niet iets meegemaakt hebben.