Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
woensdag 1 april 2015 om 19:56
He Jessy, wat lief dat je je verhaal deelt! En wat fijn dat je je er sterker uit bent gekomen.
Geeft de burger altijd moed om te horen dat iemand hetzelfde heeft meegemaakt en er beter uit is gekomen. Heb je het idee dat je dingen nog steeds structureel anders aanpakt dan voor je burnout? En welke dingen zijn dat dan hoofdzakelijk?
Geeft de burger altijd moed om te horen dat iemand hetzelfde heeft meegemaakt en er beter uit is gekomen. Heb je het idee dat je dingen nog steeds structureel anders aanpakt dan voor je burnout? En welke dingen zijn dat dan hoofdzakelijk?
donderdag 2 april 2015 om 10:48
@jessy, goed om je verhaal te horen! Wat fijn dat je je mindset hebt kunnen veranderen. Ik vind dat soms wel lastig: soms zijn er dagen, weken dat ik denk dat ik wel een andere mindset heb en zit in in een fijne relaxte bubbel, maar dat bied nog geen garantie dat dat zo blijft- even later kan ik weer stressen om niets, gefrustreerd zijn dat het zo langzaam gaat en denken dat ik vanalles moet. Maarja, ik hoop dat de tijd me de wijsheid zal geven.
@beel, heb ook even Linda van Dijk teruggekeken. Heb je ook wel eens een interview gezien van Alex Klaassen over zijn burnout? Hij is erg openhartig, zijn verhaal heeft me veel geholpen. Volgende week naar de 2x3, wow! Ben benieuwd hoe het gaat, ik zal langs de zijlijn staan met een bosje gladiolen.
@kaarsje, gefeliciteerd met de 5 uur, vooral omdat het goed voelde voor je!
Gisteren een kennis geholpen met haar scriptie over yoga tegen burnout, ging wel ok. Was wel wat vermoeiend en was ook niet 100% ontspannen, maar was wel fijn om goede input te kunnen geven. En paardrijden ging weer goed, nog 1 priveles en dan naar de groepsles! Ook weer spannend, want is een uur ipv een half uur, hopelijk gaat dat goed. En met veel andere mensen natuurlijk. Gelukkig heb ik vriendlief bij me. Ik ga proberen me niet bij voorbaat zorgen te maken.... Ondergaan, voelen en dan pas conclusies trekken (probeer ik mezelf moed in te spreken...)
Feestje vanavond heb ik vast geschrapt om het allemaal wat behapbaarder te maken. En op paasfeest in belgie een klein voorbehoudje geplaatst. Dus voelt iets ontspannender, maar in mn relaxte bubbel (om met beel te spreken) zit ik nog niet. Misschien moet ik ook zo'n tuin (balkon) vakantie
xx
@beel, heb ook even Linda van Dijk teruggekeken. Heb je ook wel eens een interview gezien van Alex Klaassen over zijn burnout? Hij is erg openhartig, zijn verhaal heeft me veel geholpen. Volgende week naar de 2x3, wow! Ben benieuwd hoe het gaat, ik zal langs de zijlijn staan met een bosje gladiolen.
@kaarsje, gefeliciteerd met de 5 uur, vooral omdat het goed voelde voor je!
Gisteren een kennis geholpen met haar scriptie over yoga tegen burnout, ging wel ok. Was wel wat vermoeiend en was ook niet 100% ontspannen, maar was wel fijn om goede input te kunnen geven. En paardrijden ging weer goed, nog 1 priveles en dan naar de groepsles! Ook weer spannend, want is een uur ipv een half uur, hopelijk gaat dat goed. En met veel andere mensen natuurlijk. Gelukkig heb ik vriendlief bij me. Ik ga proberen me niet bij voorbaat zorgen te maken.... Ondergaan, voelen en dan pas conclusies trekken (probeer ik mezelf moed in te spreken...)
Feestje vanavond heb ik vast geschrapt om het allemaal wat behapbaarder te maken. En op paasfeest in belgie een klein voorbehoudje geplaatst. Dus voelt iets ontspannender, maar in mn relaxte bubbel (om met beel te spreken) zit ik nog niet. Misschien moet ik ook zo'n tuin (balkon) vakantie
xx
donderdag 2 april 2015 om 13:39
@Bloem, wat rot van het paardje, is dat het paard waar je op reed?
En heel goed dat je her en der wat afspraken hebt geschrapt of flexibel hebt gemaakt!
Heb meteen even Alex Klaasen opgesnord, je had er al eens iets over gezegd. Dat helpt ook weer, vooral dat hij het erover had dat hij bang was niet meer op zijn oude nivo te kunnen terugkomen maar dat dat prima gelukt is, sterker nog, dat je er misschien wel beter door kan worden omdat je gefocuster aan de gang gaat. (Nou ja dat maak ik ervan).
Vind het echt fijn om mensen als Inge, Jessy, Alex en Linda (even bij de voornaam ) te lezen/horen.
Ook wat Jessy zegt, dat het een ander soort mind-set is en ik dus blijvend kan veranderen in hoe ik mijn leven beleef.
Ik zit me ondertussen schuldig te voelen dat ik binnen zit. Heb gewoon echt geen zin om mijn burnout pak te verwisselen voor kleren en actief te worden.
En heel goed dat je her en der wat afspraken hebt geschrapt of flexibel hebt gemaakt!
Heb meteen even Alex Klaasen opgesnord, je had er al eens iets over gezegd. Dat helpt ook weer, vooral dat hij het erover had dat hij bang was niet meer op zijn oude nivo te kunnen terugkomen maar dat dat prima gelukt is, sterker nog, dat je er misschien wel beter door kan worden omdat je gefocuster aan de gang gaat. (Nou ja dat maak ik ervan).
Vind het echt fijn om mensen als Inge, Jessy, Alex en Linda (even bij de voornaam ) te lezen/horen.
Ook wat Jessy zegt, dat het een ander soort mind-set is en ik dus blijvend kan veranderen in hoe ik mijn leven beleef.
Ik zit me ondertussen schuldig te voelen dat ik binnen zit. Heb gewoon echt geen zin om mijn burnout pak te verwisselen voor kleren en actief te worden.
donderdag 2 april 2015 om 14:17
Aloha, Wat is het lekker druk op het forum
Merci voor je verhaal Jessy! Dat steekt echt een hart onder de riem.
Wat naar van je dondersteen Bloem. Kan mij voorstellen dat het even slikken is.
Qua conditie doe je het best goed. Bijna twee uur wandelen is toch super?! En paardrijden kan ook heel pittig zijn. Misschien heeft je lichaam weer even wen-periode en kan het na een hele tijd nog meer aan.
@Bloem en Beel: iets onverwachts doen, vroeger vond ik het fantastisch, nu schiet ik in de stress als er plotseling iets moet gebeuren of dat ik nog iets moet regelen. Heb er ook veel meer tijd voor nodig.
Je bent goed aan het opbouwen Beel met werk. Op naar de relaxatie-bubbel!
Zo Kaarsje dat gaat goed! (Bijna) Geen middagdutjes, 5 uur werken bij je bijbaan, dat gaat echt geweldig. Meer dromen herken ik wel. Geen idee of dit typisch BO is, zolang het geen nachtmerries zijn vind ik het prima (manlief moet altijd lachen om mijn rare dromen, ben een stuk fantasierijker in mijn dromen dan in het echt )
Gisteren naar een lezing geweest over stress en Veerkracht. Werd door een professor gegeven. Natuurlijk kwam ook BO uitgebreid aan bod, maar ook CVS en fibromyalgie. Schrok er wel even van toen hij vertelde dat de meeste mensen die CVS of fibro hadden vaak eerst BO hadden en daarin te ver door zijn gegaan. In het begin van de BO had ik na een beetje inspanning griepachtige klachten en opgezwollen klieren en dat hebben patiënten met CVS blijkbaar ook. Ben blij dat ik er op tijd bij was. Moest ook aan jullie denken, fijn dat wij de kans hebben gekregen om aan onszelf te werken en beter voor onszelf te leren zorgen.
De schijnt tijd voor een
Oh ja, de volle vriezer (lees zeven laden vol) is met grote dank aan manlief die heel graag kookt en naar de markt gaat
Merci voor je verhaal Jessy! Dat steekt echt een hart onder de riem.
Wat naar van je dondersteen Bloem. Kan mij voorstellen dat het even slikken is.
Qua conditie doe je het best goed. Bijna twee uur wandelen is toch super?! En paardrijden kan ook heel pittig zijn. Misschien heeft je lichaam weer even wen-periode en kan het na een hele tijd nog meer aan.
@Bloem en Beel: iets onverwachts doen, vroeger vond ik het fantastisch, nu schiet ik in de stress als er plotseling iets moet gebeuren of dat ik nog iets moet regelen. Heb er ook veel meer tijd voor nodig.
Je bent goed aan het opbouwen Beel met werk. Op naar de relaxatie-bubbel!
Zo Kaarsje dat gaat goed! (Bijna) Geen middagdutjes, 5 uur werken bij je bijbaan, dat gaat echt geweldig. Meer dromen herken ik wel. Geen idee of dit typisch BO is, zolang het geen nachtmerries zijn vind ik het prima (manlief moet altijd lachen om mijn rare dromen, ben een stuk fantasierijker in mijn dromen dan in het echt )
Gisteren naar een lezing geweest over stress en Veerkracht. Werd door een professor gegeven. Natuurlijk kwam ook BO uitgebreid aan bod, maar ook CVS en fibromyalgie. Schrok er wel even van toen hij vertelde dat de meeste mensen die CVS of fibro hadden vaak eerst BO hadden en daarin te ver door zijn gegaan. In het begin van de BO had ik na een beetje inspanning griepachtige klachten en opgezwollen klieren en dat hebben patiënten met CVS blijkbaar ook. Ben blij dat ik er op tijd bij was. Moest ook aan jullie denken, fijn dat wij de kans hebben gekregen om aan onszelf te werken en beter voor onszelf te leren zorgen.
De schijnt tijd voor een
Oh ja, de volle vriezer (lees zeven laden vol) is met grote dank aan manlief die heel graag kookt en naar de markt gaat
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 3 april 2015 om 09:41
Goedemorgen!
Brr Vienna, ik schrik ook een beetje als ik dat lees, van CVS en fybrio. Ik was in het begin ook bang dat ik fybromyalgie had, omdat ik zulke pijnlijke spieren en gewrichten had. Maar heb bij mezelf toen mijn ´triggerpoints´ onderzocht en die waren niet pijnlijk. En heb daar nu ook bijna geen last meer van. De spieren in mijn benen zijn nog wel ietsjes strammer en spierpijniger, maar een ietsje maar. Dus zal ook wel weer over gaan.
@beel, stom is dat, dat schuldig voelen steeds. Toch het gevoel hebben iets te moeten, terwijl we eigenlijk helemaal niks zouden moeten moeten. Ik hoop dat je hebt kunnen genieten van je pyjama/huispak-dag! Oh en die dondersteen, dat was inderdaad 1 van de 2 paardjes waarop ik les heb/had
.
Gisteren naar atelier was erg leuk! Vriendlief heeft een mooie zeefdruk gekocht, we kwamen dolenthousiast weer thuis. Wat minder geslapen dan toch wel weer.. En veel gedroomd over Argentinie. Er staan plannen voor een reis zuid-amerika op stapel, maar ik ben nog wat aan het dubben of het wel goed voelt. Het klinkt vooral avontuurlijk, en daar heb ik niet zo veel behoefte aan. Maar in mijn dromen was het toch wel heel fantastisch dus net ff wat dingetjes opgezocht. Wie weet.
Nog een vraagje. Ik ben altijd vrij kritisch over mezelf. Niet altijd, ik kan me ook tevreden en goed over mezelf voelen, maar sinds mijn BO overheerst vaak toch het eerste. Hebben jullie dit ook, hoe gaan jullie ermee om en wat helpt?
Brr Vienna, ik schrik ook een beetje als ik dat lees, van CVS en fybrio. Ik was in het begin ook bang dat ik fybromyalgie had, omdat ik zulke pijnlijke spieren en gewrichten had. Maar heb bij mezelf toen mijn ´triggerpoints´ onderzocht en die waren niet pijnlijk. En heb daar nu ook bijna geen last meer van. De spieren in mijn benen zijn nog wel ietsjes strammer en spierpijniger, maar een ietsje maar. Dus zal ook wel weer over gaan.
@beel, stom is dat, dat schuldig voelen steeds. Toch het gevoel hebben iets te moeten, terwijl we eigenlijk helemaal niks zouden moeten moeten. Ik hoop dat je hebt kunnen genieten van je pyjama/huispak-dag! Oh en die dondersteen, dat was inderdaad 1 van de 2 paardjes waarop ik les heb/had
. Gisteren naar atelier was erg leuk! Vriendlief heeft een mooie zeefdruk gekocht, we kwamen dolenthousiast weer thuis. Wat minder geslapen dan toch wel weer.. En veel gedroomd over Argentinie. Er staan plannen voor een reis zuid-amerika op stapel, maar ik ben nog wat aan het dubben of het wel goed voelt. Het klinkt vooral avontuurlijk, en daar heb ik niet zo veel behoefte aan. Maar in mijn dromen was het toch wel heel fantastisch dus net ff wat dingetjes opgezocht. Wie weet.
Nog een vraagje. Ik ben altijd vrij kritisch over mezelf. Niet altijd, ik kan me ook tevreden en goed over mezelf voelen, maar sinds mijn BO overheerst vaak toch het eerste. Hebben jullie dit ook, hoe gaan jullie ermee om en wat helpt?
vrijdag 3 april 2015 om 20:18
Zo, update van hier, zitten te wachten op luchthaven van Lissabon voor de terugvlucht! Ben behoorlijk gaar... Kon vandaag niks meer, moe en naar lijf/hoofdpijn, al m'n energie even gebruikt denk ik;-). Maar zal positief verder gaan... Haha
Veel gedaan hier, heerlijk appartement in zeer gastvrije b&b dichtbij vanalles, maar in t autovrije deel bleek... Dus meer rust snachts:-). Eerst volle dag veeeeel gelopen, zo'n 6u achter elkaar op pad (uiteraard met zitten / lunchen tussendoor enz), maar veel steile hellingen hier, vooral naar t kasteel;-). Maar voelde me goed! Eind vd middag lekker geslapen even, en savonds rond 20u dan weer eettentje zoeken enz, toen was t nog wat fris... Maar temperaturen liepen daarna flink op, tot zo'n 28-29gr en savonds dus ook wel 18 ofzo. Dag erna weer veel gelopen en gezien in Belem. Wat weer prima ging! Voelde uiteraard wel m'n spieren flink... Ben niks gewend. woensdag met huurauto op pad, maar nog veel gelopen;-), en kwam er onderweg achter dat ik m'n medicijnen vergeten was in te nemen... Júist nu we verder weg waren met de auto.. Beetje bang voor bijwerkingen dus.. Maar viel mee, maar vermoeidheid kwam wel al wat meer, hoofdpijn ook. Sliep ook al nachten slecht.. Erg zacht matras en verkouden vriend naast me, is geen goede combi voor wat fijne nachtrust.. Terwijl die voor mij zo belangrijk is.. Altijd al. Gister al iets rustiger aan gedaan, maar nog wel wat op pad en heerlijk visrestaurantje opgezocht savonds. En vandaag echt maar een mini wandelingetje , en verder alleen maar in de patio van B&B gelegen op bedjes.. Was echt even op, dan voel ik m'n keel weer meer, continu wat warm en erg moe... En die hoofdpijn trekt niet weg met paracetamol. Conclusie... Beetje veel gedaan deze week icm meerdere slechte nachten achter elkaar, ik ben er nog niet... Voelde me vandaag echt weer wat meer als maanden geleden!! Zo'n citytrip is ook vermoeiender dan een lekker buitenverblijfje aan de kust ofzo... gelukkig hoef ik pas woensdag weer te werken:-)! Zin om te katjes straks weer te knuffelen , in eigen bed te slapen, en lekker thuis te zijn. Wel wat paas-afspraken staan maar ik zie wel hoe t gaat:-).
De eerste dagen gingen dus top, echt verbaasd hoeveel ik kon en niet eens bezig was met of ik t aankon:-)!
Had trouwens een stappenteller aan, op m'n nieuwe iPhone zit die standaard, wel leuk.
Bloem, je vindt je conditie niet goed... Maar ik vind 1,5-2u lopen echt netjes hoor! Toen ik volledig werkte, en ik heb zelfs fysiek werk, kon ik dat niet echt makkelijk hoor... Dus tja.. Wat is goede conditie, en hoeveel heb je nodig om te kunnen werken. Misschien leuk idee om wat interval toe te passen.. Is een springtouw kopen en iedere dag 5 min springtouwen, opbouwen naar 20min! Is flink pittig!
M'n WiFi is bijna op hier, 'tot in Nederland'
Veel gedaan hier, heerlijk appartement in zeer gastvrije b&b dichtbij vanalles, maar in t autovrije deel bleek... Dus meer rust snachts:-). Eerst volle dag veeeeel gelopen, zo'n 6u achter elkaar op pad (uiteraard met zitten / lunchen tussendoor enz), maar veel steile hellingen hier, vooral naar t kasteel;-). Maar voelde me goed! Eind vd middag lekker geslapen even, en savonds rond 20u dan weer eettentje zoeken enz, toen was t nog wat fris... Maar temperaturen liepen daarna flink op, tot zo'n 28-29gr en savonds dus ook wel 18 ofzo. Dag erna weer veel gelopen en gezien in Belem. Wat weer prima ging! Voelde uiteraard wel m'n spieren flink... Ben niks gewend. woensdag met huurauto op pad, maar nog veel gelopen;-), en kwam er onderweg achter dat ik m'n medicijnen vergeten was in te nemen... Júist nu we verder weg waren met de auto.. Beetje bang voor bijwerkingen dus.. Maar viel mee, maar vermoeidheid kwam wel al wat meer, hoofdpijn ook. Sliep ook al nachten slecht.. Erg zacht matras en verkouden vriend naast me, is geen goede combi voor wat fijne nachtrust.. Terwijl die voor mij zo belangrijk is.. Altijd al. Gister al iets rustiger aan gedaan, maar nog wel wat op pad en heerlijk visrestaurantje opgezocht savonds. En vandaag echt maar een mini wandelingetje , en verder alleen maar in de patio van B&B gelegen op bedjes.. Was echt even op, dan voel ik m'n keel weer meer, continu wat warm en erg moe... En die hoofdpijn trekt niet weg met paracetamol. Conclusie... Beetje veel gedaan deze week icm meerdere slechte nachten achter elkaar, ik ben er nog niet... Voelde me vandaag echt weer wat meer als maanden geleden!! Zo'n citytrip is ook vermoeiender dan een lekker buitenverblijfje aan de kust ofzo... gelukkig hoef ik pas woensdag weer te werken:-)! Zin om te katjes straks weer te knuffelen , in eigen bed te slapen, en lekker thuis te zijn. Wel wat paas-afspraken staan maar ik zie wel hoe t gaat:-).
De eerste dagen gingen dus top, echt verbaasd hoeveel ik kon en niet eens bezig was met of ik t aankon:-)!
Had trouwens een stappenteller aan, op m'n nieuwe iPhone zit die standaard, wel leuk.
Bloem, je vindt je conditie niet goed... Maar ik vind 1,5-2u lopen echt netjes hoor! Toen ik volledig werkte, en ik heb zelfs fysiek werk, kon ik dat niet echt makkelijk hoor... Dus tja.. Wat is goede conditie, en hoeveel heb je nodig om te kunnen werken. Misschien leuk idee om wat interval toe te passen.. Is een springtouw kopen en iedere dag 5 min springtouwen, opbouwen naar 20min! Is flink pittig!
M'n WiFi is bijna op hier, 'tot in Nederland'
zaterdag 4 april 2015 om 11:55
Welkom thuis Inge!
Hopelijk heb je lekker geslapen in je eigen bedje. In mijn ervaring kan een druk vakantieprogramma soms wat vermoeiend zijn inderdaad, maar toch is het nooit roofbouw omdat alles wel lekker ontspannen is en niks moet, een goed nachtje slapen en je bent weer fris. Hopelijk ook voor jou! Maar goed hee dat je zoveel gedaan en gezien en genoten hebt, heerlijk! Je katjes zullen heel blij zijn je weer te zien (of eerst een beetje boos, dat zijn die van mij dan soms wel. Doen ze quasi-nonchalant: 'Oh, ben jij er ook weer eens. Pff, whatever.')
geniet van je thuisje!
Hopelijk heb je lekker geslapen in je eigen bedje. In mijn ervaring kan een druk vakantieprogramma soms wat vermoeiend zijn inderdaad, maar toch is het nooit roofbouw omdat alles wel lekker ontspannen is en niks moet, een goed nachtje slapen en je bent weer fris. Hopelijk ook voor jou! Maar goed hee dat je zoveel gedaan en gezien en genoten hebt, heerlijk! Je katjes zullen heel blij zijn je weer te zien (of eerst een beetje boos, dat zijn die van mij dan soms wel. Doen ze quasi-nonchalant: 'Oh, ben jij er ook weer eens. Pff, whatever.')
geniet van je thuisje!
zaterdag 4 april 2015 om 23:14
Klopt helemaal Bloem! Vannacht alweer wat bijgeslapen, en voelde me vandaag alweer best prima:-)! Zelfs alweer een gezellig 4u durend paasdinertje gehad bij m'n schoonfamilie wat heel relaxed en gezellig was en ik de energie prima weer voor had:-)! Slaap is en blijft zo belangrijk, kwalitatief goede slaap vooral:-)
Fijne paasdagen allemaal! Onthou ons motto : ' niks moet, alles mag, vooral doen wat je leuk vind en lekker weer gaan als je t genoeg vindt'
Fijne paasdagen allemaal! Onthou ons motto : ' niks moet, alles mag, vooral doen wat je leuk vind en lekker weer gaan als je t genoeg vindt'
zondag 5 april 2015 om 08:19
Hallo dames,
Al schaar ik me niet meer onder de 'jongeren' met mijn 34 jaar, lees toch heel veel herkenning hier.
En aangezien ik de laatste tijd laat heb van me niet echt begrepen voelen, lijkt het me fijn contact te hebben met lotgenoten.
Mijn verhaal in het kort.
Traumatische jeugd gehad door moeder met aantal psychische stoornissen. Als gevolg daarvan erg perfectionistisch, onzeker en jarenlang in standje overleven gestaan.
Sinds 3 jaar ben ik moeder en toen begonnen de eerste scheurtjes te ontstaan. Moederschap confronteert mij met mijn eigen jeugd en ben hopeloos bezig met de perfecte moeder uithangen om mijn kind wél een fijne jeugd te geven. Dat in combinatie met een (erg leuke) maar veeleisende baan war ik me ook wil bewijzen, het huishouden op rolletjes en perfect willen doen maakte dat ik vorig jaar zo gespannen werd dat io niet meer sliep. En na 4 maanden toch gewoon Stig doorgaan ben ik in oktober ingestort. Depressie en burn-out. Ik kon niks meer de eerste weken. Heb alles opnieuw moeten leren, zelfs een brood halen was een grote uitdaging omdat ik paniekaanvallen kreeg als ik voor het schap stond en in godsnaam niet meer kon kiezen en dus zonder iets thuiskwam.
Inmiddels 6 maanden verder werk ik ongeveer weer 24 van de 32 uur. Het gaat met enorme ups and downs. Kan zo een halve week hyper zijn en stuiteren van de energie en vrolijkheid, wat me daarna weer twee dagen oplevert van ontstellende moeheid, geen normaal gesprek meer kunnen voeren etc.
Ik werk nu 4 dagen tot ca. 15.00 zodat ik nog even tijd heb voor mezelf voor ik kind moet halen en koken etc. Maar de simpelste gerechten lukken dan meestal al niet meer. Mijn hoofd zit te vol, vergeet de volgorde van het kolen of vergeet helemaal dat ik aan het koken was.
Het frustreert me dat ik na een half jaar nog steeds niet de oude ben. Ik wil zo graag he, maar loop dadelijk nog tegen mijn eigen grenzen aan. Slaap ook nog steeds erg slecht.
Gebruik antidepressiva, oxazepam als het echt te chaotisch is in mijn hoofd, slaappillen een paar keer per week, psycholoog en binnenkort naar de psychiater.
Nou, hoop met jullie wat lief en leed te kunnen delen.
Fijne Pasen allemaal!
Al schaar ik me niet meer onder de 'jongeren' met mijn 34 jaar, lees toch heel veel herkenning hier.
En aangezien ik de laatste tijd laat heb van me niet echt begrepen voelen, lijkt het me fijn contact te hebben met lotgenoten.
Mijn verhaal in het kort.
Traumatische jeugd gehad door moeder met aantal psychische stoornissen. Als gevolg daarvan erg perfectionistisch, onzeker en jarenlang in standje overleven gestaan.
Sinds 3 jaar ben ik moeder en toen begonnen de eerste scheurtjes te ontstaan. Moederschap confronteert mij met mijn eigen jeugd en ben hopeloos bezig met de perfecte moeder uithangen om mijn kind wél een fijne jeugd te geven. Dat in combinatie met een (erg leuke) maar veeleisende baan war ik me ook wil bewijzen, het huishouden op rolletjes en perfect willen doen maakte dat ik vorig jaar zo gespannen werd dat io niet meer sliep. En na 4 maanden toch gewoon Stig doorgaan ben ik in oktober ingestort. Depressie en burn-out. Ik kon niks meer de eerste weken. Heb alles opnieuw moeten leren, zelfs een brood halen was een grote uitdaging omdat ik paniekaanvallen kreeg als ik voor het schap stond en in godsnaam niet meer kon kiezen en dus zonder iets thuiskwam.
Inmiddels 6 maanden verder werk ik ongeveer weer 24 van de 32 uur. Het gaat met enorme ups and downs. Kan zo een halve week hyper zijn en stuiteren van de energie en vrolijkheid, wat me daarna weer twee dagen oplevert van ontstellende moeheid, geen normaal gesprek meer kunnen voeren etc.
Ik werk nu 4 dagen tot ca. 15.00 zodat ik nog even tijd heb voor mezelf voor ik kind moet halen en koken etc. Maar de simpelste gerechten lukken dan meestal al niet meer. Mijn hoofd zit te vol, vergeet de volgorde van het kolen of vergeet helemaal dat ik aan het koken was.
Het frustreert me dat ik na een half jaar nog steeds niet de oude ben. Ik wil zo graag he, maar loop dadelijk nog tegen mijn eigen grenzen aan. Slaap ook nog steeds erg slecht.
Gebruik antidepressiva, oxazepam als het echt te chaotisch is in mijn hoofd, slaappillen een paar keer per week, psycholoog en binnenkort naar de psychiater.
Nou, hoop met jullie wat lief en leed te kunnen delen.
Fijne Pasen allemaal!
Schuin spaan en Zee gras planten potjes
zondag 5 april 2015 om 10:49
Vrolijk Pasen allemaal!
Poehee Juniper, 24 uur na een half jaar, is echt wel heel veel hoor! Ik werk na een half jaar nog 0
Of nou, 2 uurtjes vrijwilligerswerk, en als je ruim rekent met zwemles geven aan een vriendin en oppashondje, dan 7. Maar dus nog helemaal nergens. Maar heb ook geen werkgever om bij te reintegreren, anders was er zeker meer druk achter gezet. Ik prijs mezelf maar gelukkig dat dat niet hoeft.
Heb je het idee dat je stappen zet, de lat minder hoog te leggen voor jezelf? Lukt het je een beetje de BO te accepteren? Ik heb daar veel moeite mee gehad omdat mijn BO-ik zover stond van de persoon die ik dacht te zijn en wilde zijn. Inmiddels lukt me dat wel beter, niet altijd hoor maar vaker wel en dat geeft veel rust. Probeer jezelf echt niet te veel te pushen! Sneller is meestal niet beter bij burnout.
Wat je zegt, over je moederschap, ik kan dat zo ontzettend begrijpen. Ik heb nog geen kinderen en probeer voor nu daar ook echt even niet aan te denken. Ik heb ook een moeilijke moeder- geen psychiatrisch patient maar wel heel angstig en judgmental, als reactie daarop ben ik ook enorm kritisch naar haar (en mezelf) geweest en nog wel. Ik ben ook bang dat ik niet aan mijn eigen eisen voor moederschap zou voldoen, of wel maar zeker niet vrij van stress. Lastig hoor!
wens je voor nu een zo relaxt mogelijke pasen en een goede nachtrust! xxx
Poehee Juniper, 24 uur na een half jaar, is echt wel heel veel hoor! Ik werk na een half jaar nog 0
Of nou, 2 uurtjes vrijwilligerswerk, en als je ruim rekent met zwemles geven aan een vriendin en oppashondje, dan 7. Maar dus nog helemaal nergens. Maar heb ook geen werkgever om bij te reintegreren, anders was er zeker meer druk achter gezet. Ik prijs mezelf maar gelukkig dat dat niet hoeft.
Heb je het idee dat je stappen zet, de lat minder hoog te leggen voor jezelf? Lukt het je een beetje de BO te accepteren? Ik heb daar veel moeite mee gehad omdat mijn BO-ik zover stond van de persoon die ik dacht te zijn en wilde zijn. Inmiddels lukt me dat wel beter, niet altijd hoor maar vaker wel en dat geeft veel rust. Probeer jezelf echt niet te veel te pushen! Sneller is meestal niet beter bij burnout.
Wat je zegt, over je moederschap, ik kan dat zo ontzettend begrijpen. Ik heb nog geen kinderen en probeer voor nu daar ook echt even niet aan te denken. Ik heb ook een moeilijke moeder- geen psychiatrisch patient maar wel heel angstig en judgmental, als reactie daarop ben ik ook enorm kritisch naar haar (en mezelf) geweest en nog wel. Ik ben ook bang dat ik niet aan mijn eigen eisen voor moederschap zou voldoen, of wel maar zeker niet vrij van stress. Lastig hoor!
wens je voor nu een zo relaxt mogelijke pasen en een goede nachtrust! xxx
zondag 5 april 2015 om 19:56
Welkom juniper! 'Jongeren' zijn wij ook niet allemaal, maar wel jong;-), allemaal rond de 30 volgens mij, dus qua leeftijd wijk je niet af!
Pittig verhaal ook, lastig balans te vinden lijkt me! Maar je werkt idd al best veel hoor, zoals Bloem al zegt! Snelle opbouw! Wel begrip op t werk en ruimte voor jezelf/herstel?
Schrijf hier lekker mee, herkenning helpt soms al op lastige (of goede) momenten. Of zelfs handige of leuke tips:-)
Pittig verhaal ook, lastig balans te vinden lijkt me! Maar je werkt idd al best veel hoor, zoals Bloem al zegt! Snelle opbouw! Wel begrip op t werk en ruimte voor jezelf/herstel?
Schrijf hier lekker mee, herkenning helpt soms al op lastige (of goede) momenten. Of zelfs handige of leuke tips:-)
maandag 6 april 2015 om 07:25
Dank je Bloem en Inge.
Of ik het geaccepteerd heb? Ik dacht van wel, maar momenteel frustreert het me dat het allemaal zo lang duurt. Wil weer gewoon meedraaien en niet iedere dag mezelf tegenkomen.
Donderdagavond even een uurtje weggeweest naar een evenement werkgerelateerd, was om 22.30 thuis, maar de volgende dag voelde ik me en zag ik eruit of ik tot 4.00 op stap geweest was en een fles wodka achterover geslagen had. Daar moet ik dan dus 2 hele dagen van bijkomen. Echt vet irritant.
Maar het stelt me gerust als ik lees dat het blijkbaar normaal is dat het nog wat langer duurt.
Grappig dat jullie vinden dat ik zo 'veel' alweer werk. Ervaar totaal geen druk vanuit het werk. Word juist afgeremd, wat waarschijnlijk maar goed is ook.
Gisteren goede rustige dag gehad. Helaas weer een zeer beroerde nacht.
Ik bedacht me gisteravond dat ik inmiddels al bijna alle seizoenen 's nachts heb meegemaakt. Ik ga vaak als ik 'à nachts wakker ben even in de tuin zitten, naar de sterren kijken.
Ik ben ongeveer vorig jaar juni begonnen met 'niet-slapen', dus daar werd ik wel even verdrietig van.
Fijn dat ik hier mee kan schrijven, zal eerst eens het hele topic doorspitten voor jullie verhalen.
Of ik het geaccepteerd heb? Ik dacht van wel, maar momenteel frustreert het me dat het allemaal zo lang duurt. Wil weer gewoon meedraaien en niet iedere dag mezelf tegenkomen.
Donderdagavond even een uurtje weggeweest naar een evenement werkgerelateerd, was om 22.30 thuis, maar de volgende dag voelde ik me en zag ik eruit of ik tot 4.00 op stap geweest was en een fles wodka achterover geslagen had. Daar moet ik dan dus 2 hele dagen van bijkomen. Echt vet irritant.
Maar het stelt me gerust als ik lees dat het blijkbaar normaal is dat het nog wat langer duurt.
Grappig dat jullie vinden dat ik zo 'veel' alweer werk. Ervaar totaal geen druk vanuit het werk. Word juist afgeremd, wat waarschijnlijk maar goed is ook.
Gisteren goede rustige dag gehad. Helaas weer een zeer beroerde nacht.
Ik bedacht me gisteravond dat ik inmiddels al bijna alle seizoenen 's nachts heb meegemaakt. Ik ga vaak als ik 'à nachts wakker ben even in de tuin zitten, naar de sterren kijken.
Ik ben ongeveer vorig jaar juni begonnen met 'niet-slapen', dus daar werd ik wel even verdrietig van.
Fijn dat ik hier mee kan schrijven, zal eerst eens het hele topic doorspitten voor jullie verhalen.
Schuin spaan en Zee gras planten potjes
maandag 6 april 2015 om 08:49
Hallo allemaal
Beetje drukke dageb gehad dus niet echt tijd gehad om te laten weten hoe alles is afgelopen
Ik heb get gesprek gevoerd met mijn LG
heb gezegd dat ik wil stoppen met leidinggeven. Hij vond t niet leuk de eerste vraag was; wanneer denk je het weer op te pakken
Ik gaf aan dat ik dat niet wist en dat ik gewoon eerst beter wil worden
Kreeg weer het verhaal te horen dat ik mij moet realiseren dat bij elke baan ik lastige dingen zal meemaken en dat alles niet alleen leuk kan zijn! Vind het zi gemeen dat hij dat zegt want ik heb altijd goed gedeald met leuke en minder leuke dingen!!! Dus ik zei het is helemaal nietmijn bedoeling om alleen de leuke dingen te doen!!! Maar ik zit gewoon in een hersteltraject nu en ben nog niet de oude dus ik kan de druk van het leidinggeven NU nog niet aan!
Ja zei hij maar ik wil dan toch even een gesprek met jou en de bedrijfsarts samen om te kijken hoe je het weer gaat oppakken! Prima zei ik dat regel ik wel! En dan ga ik in de gesprek meteen melden dat ik het NOOIT MEER OPPAK!
Het is niet mijn taak!
Toen zei hij ok ik denk dat ervoormij niets anders opzit dan hiermee akkoord te gaan! Dus ik neem het leidinggeven wel op mij! ( is ook zijn taak!!)
Ik was zo opgelucht ik voelde mij ineens zo goed! Mijn psycholoog was supertrots op mij en gaf aan dat ik een hele grote stap had gezet!
Ik heb haarook gevraagd om een gesprek aan te vragen met de psychiater! Ik wilde het toch hebben over mijn medicijnen! Wanneer us het een goed moment om te stoppen
Dat gesprek heb ik afgelopen vrijdag gehad! Wat een geweldige man was dat! Aan ee. Halve woord hadhij genoeg!hij gaf aan datmijn dosering ongebruikelijk laag is! Dat word gebruikt om op te bouwen de laagste dosering is eigenlijk 75 mg en ik zit op 37,5 mg
Hij gaf aan dat he lever nog een deel afbreekt en het restant word opgenomen in jebloed! Hij verwachte dat ik probleemloos kon stoppen! De kans is zo klein dat ik heftige ontrekkongsverschijnselen zou krijgen
Maar de vraag was nu wanneer? Hij zei dat het gebruikelijk is dat mensen afbouwen als ze langere tijd stabiel zijn! Nu zat er nog een kleine bron vanspanning op werk want het gesprek met de BA moet nog komen!
Maar aan de andere kant ware er bewijzen dat een therapie wel beter werkt als je het ook zonder medicijnen volgt!
Dus ja het was aan mij wat te doen! En zei hij als het niet gaat zonder medicijnen kan je altijd zo weer starten
Was zo een fijn gesprek hij gaf antwoorden die mijn huisarts niet kon geven! Ik vind dat iedereen die aan de medicijnen begint dit alleen onder begeleiding van een psych zou moeten doen! Die mensen hebben er zoveel verstand van!
Na het gesprek hadik besloten eerst alles op het werk af te ronden, ook gaan wij 8 mei 2 weken naar amerika en als ik terug zou komen dan zou ik stoppen
Dat besluit had ik genomen!
Maarnu gebeurde er gister iets in de ochtend nam ik heel snelmijn medicijnen in het ging heel snel en ineens dachtik shit ik heb2 pillen ingenomen ipv 1! In paniek spuugde ik er 1 uit. Maar nu dacht ik shit had ik er wel twee ingenomen? Waarom dacht ik dat?? Ik begon enorm te twijfelen! Want als het er toch een was dan had ik nu niets!!!!
Toen dacht ik ok! Laat maar dan doe ik vandaag wel zonder en stop ik er gewoon mee! Dus ik ga toch proberen te stoppen! Maar de angst ontrekkingsverschijnseleb isbest aanwezig! Maar ga toch doorzetten. Ik moet stoppen met het bang zijn want dan ga ik mij juist beroerd voelen aldus mijn man!
Pff lang verhaal sorry! Hoop zo dat het soepel verloopt
Beetje drukke dageb gehad dus niet echt tijd gehad om te laten weten hoe alles is afgelopen
Ik heb get gesprek gevoerd met mijn LG
heb gezegd dat ik wil stoppen met leidinggeven. Hij vond t niet leuk de eerste vraag was; wanneer denk je het weer op te pakken
Ik gaf aan dat ik dat niet wist en dat ik gewoon eerst beter wil worden
Kreeg weer het verhaal te horen dat ik mij moet realiseren dat bij elke baan ik lastige dingen zal meemaken en dat alles niet alleen leuk kan zijn! Vind het zi gemeen dat hij dat zegt want ik heb altijd goed gedeald met leuke en minder leuke dingen!!! Dus ik zei het is helemaal nietmijn bedoeling om alleen de leuke dingen te doen!!! Maar ik zit gewoon in een hersteltraject nu en ben nog niet de oude dus ik kan de druk van het leidinggeven NU nog niet aan!
Ja zei hij maar ik wil dan toch even een gesprek met jou en de bedrijfsarts samen om te kijken hoe je het weer gaat oppakken! Prima zei ik dat regel ik wel! En dan ga ik in de gesprek meteen melden dat ik het NOOIT MEER OPPAK!
Het is niet mijn taak!
Toen zei hij ok ik denk dat ervoormij niets anders opzit dan hiermee akkoord te gaan! Dus ik neem het leidinggeven wel op mij! ( is ook zijn taak!!)
Ik was zo opgelucht ik voelde mij ineens zo goed! Mijn psycholoog was supertrots op mij en gaf aan dat ik een hele grote stap had gezet!
Ik heb haarook gevraagd om een gesprek aan te vragen met de psychiater! Ik wilde het toch hebben over mijn medicijnen! Wanneer us het een goed moment om te stoppen
Dat gesprek heb ik afgelopen vrijdag gehad! Wat een geweldige man was dat! Aan ee. Halve woord hadhij genoeg!hij gaf aan datmijn dosering ongebruikelijk laag is! Dat word gebruikt om op te bouwen de laagste dosering is eigenlijk 75 mg en ik zit op 37,5 mg
Hij gaf aan dat he lever nog een deel afbreekt en het restant word opgenomen in jebloed! Hij verwachte dat ik probleemloos kon stoppen! De kans is zo klein dat ik heftige ontrekkongsverschijnselen zou krijgen
Maar de vraag was nu wanneer? Hij zei dat het gebruikelijk is dat mensen afbouwen als ze langere tijd stabiel zijn! Nu zat er nog een kleine bron vanspanning op werk want het gesprek met de BA moet nog komen!
Maar aan de andere kant ware er bewijzen dat een therapie wel beter werkt als je het ook zonder medicijnen volgt!
Dus ja het was aan mij wat te doen! En zei hij als het niet gaat zonder medicijnen kan je altijd zo weer starten
Was zo een fijn gesprek hij gaf antwoorden die mijn huisarts niet kon geven! Ik vind dat iedereen die aan de medicijnen begint dit alleen onder begeleiding van een psych zou moeten doen! Die mensen hebben er zoveel verstand van!
Na het gesprek hadik besloten eerst alles op het werk af te ronden, ook gaan wij 8 mei 2 weken naar amerika en als ik terug zou komen dan zou ik stoppen
Dat besluit had ik genomen!
Maarnu gebeurde er gister iets in de ochtend nam ik heel snelmijn medicijnen in het ging heel snel en ineens dachtik shit ik heb2 pillen ingenomen ipv 1! In paniek spuugde ik er 1 uit. Maar nu dacht ik shit had ik er wel twee ingenomen? Waarom dacht ik dat?? Ik begon enorm te twijfelen! Want als het er toch een was dan had ik nu niets!!!!
Toen dacht ik ok! Laat maar dan doe ik vandaag wel zonder en stop ik er gewoon mee! Dus ik ga toch proberen te stoppen! Maar de angst ontrekkingsverschijnseleb isbest aanwezig! Maar ga toch doorzetten. Ik moet stoppen met het bang zijn want dan ga ik mij juist beroerd voelen aldus mijn man!
Pff lang verhaal sorry! Hoop zo dat het soepel verloopt
maandag 6 april 2015 om 16:53
WoW Sanna, wat heb je veel meegemaakt en stappen gezet!! Super goed dat je voor jezelf bent opgekomen bij je leidinggevende!! Schouderklopje:-)
Ik heb m'n medicatie wel via huisarts lopen, en gaat prima. Die heeft me idd toen vertelt dat 37,5mg een opstart en afbouw dosering is, maar eigenlijk verder niks. Ik gebruik daarom ook 75mg venlafaxine. En gebruik t idd tot ik langere tijd stabiel ben en echt m'n energie stukken heb opgebouwd:-). Vaak moet je t ook wel minimaal rond een jaar slikken schijnt...
wel fijn dat je t goed hebt kunnen bespreken met de psychiater:-)!
En een keertje vergeten kan gebeuren.. Kan je daarna gewoon verder hoor! Schijnt soms wel dat je dan al afkickverschijnselen kunt hebben... Had ik gelukkig ook niet toen ik m zo'n 12u lang vergeten was vorige week;-)
Ik hoop dat je lekker de ruimte krijgt nu en durft te nemen, zodat je kan uitzoeken wat je sterker kan maken en waar je kracht ligt:-)! En eerst weer echt fijne energie op kan doen... Het 'elastiekje' staat vaak lange tijd gespannen... Ook nog als t eventjes iets beter gaat, dus tijd is helaas nodig!
Mijn paasdagen waren leuk, gezellig en relaxed! Hopelijk die van jullie ook!
Ik heb m'n medicatie wel via huisarts lopen, en gaat prima. Die heeft me idd toen vertelt dat 37,5mg een opstart en afbouw dosering is, maar eigenlijk verder niks. Ik gebruik daarom ook 75mg venlafaxine. En gebruik t idd tot ik langere tijd stabiel ben en echt m'n energie stukken heb opgebouwd:-). Vaak moet je t ook wel minimaal rond een jaar slikken schijnt...
wel fijn dat je t goed hebt kunnen bespreken met de psychiater:-)!
En een keertje vergeten kan gebeuren.. Kan je daarna gewoon verder hoor! Schijnt soms wel dat je dan al afkickverschijnselen kunt hebben... Had ik gelukkig ook niet toen ik m zo'n 12u lang vergeten was vorige week;-)
Ik hoop dat je lekker de ruimte krijgt nu en durft te nemen, zodat je kan uitzoeken wat je sterker kan maken en waar je kracht ligt:-)! En eerst weer echt fijne energie op kan doen... Het 'elastiekje' staat vaak lange tijd gespannen... Ook nog als t eventjes iets beter gaat, dus tijd is helaas nodig!
Mijn paasdagen waren leuk, gezellig en relaxed
! Hopelijk die van jullie ook!
dinsdag 7 april 2015 om 09:15
Morgen!
Juniper, hele topic al doorgespit? Ik las het laatst ook eens terug, ook mijn eigen berichten toen ik net omgevallen was. Oh mai, heel bevreemdend om te lezen. Ik was mezelf zo kwijt toen.
Ik vind soms gek om te horen wat mensen wel/niet kunnen in hun herstel. Dat je 24 uur werkt maar nog veel moeite hebt met een event. Ik kan inmiddels eigenlijk alle leuke/vrijetijdsdingen, ook met veel prikkels, aardig aan. Maar als ik iets doe wat op werken lijkt en dan 3 uur of meer, ben ik echt helemaal kapot. Gisteren lief aan mijn auto mee helpen klussen, 3 uurtjes, en ik heb echt niet zo gek veel gedaan. Maar dat is echt wel roofbouw dan. Paasfeestje met schoonfamilie in de Kempen (ik heb aan je gedacht Vienna) 7 uur, gaat prima. Zo raar en ook frustrerend soms!
Ik denk dat ik misschien maar aan minder fysieke baantjes moet denken, als ik straks weer ga beginnen. Wie heeft ideeen: iets niet te fysieks, voor halve dagen, weinig stress en niet te veel prikkels? Ik ben zelf producer (evenementen, lezingen etc) maar dat zit er echt niet in nu. Lastig!
@sanna, wat goed dat je voor jezelf bent opgekomen! En idd, psychiater is prettig, ik zie er ook een. Het kwam eigenlijk, omdat mijn psycholoog op vakantie was toen ik instortte, hij samenwerkt met deze psychiater en ik echt heel erg nodig iemand moest spreken. Maar ben er zo blij mee, zo'n fantastische wijze lieve man!
@inge, fijn dat je zo relaxt geland bent weer thuis!
vandaag weer oppashondje, zin in!
Juniper, hele topic al doorgespit? Ik las het laatst ook eens terug, ook mijn eigen berichten toen ik net omgevallen was. Oh mai, heel bevreemdend om te lezen. Ik was mezelf zo kwijt toen.
Ik vind soms gek om te horen wat mensen wel/niet kunnen in hun herstel. Dat je 24 uur werkt maar nog veel moeite hebt met een event. Ik kan inmiddels eigenlijk alle leuke/vrijetijdsdingen, ook met veel prikkels, aardig aan. Maar als ik iets doe wat op werken lijkt en dan 3 uur of meer, ben ik echt helemaal kapot. Gisteren lief aan mijn auto mee helpen klussen, 3 uurtjes, en ik heb echt niet zo gek veel gedaan. Maar dat is echt wel roofbouw dan. Paasfeestje met schoonfamilie in de Kempen (ik heb aan je gedacht Vienna) 7 uur, gaat prima. Zo raar en ook frustrerend soms!
Ik denk dat ik misschien maar aan minder fysieke baantjes moet denken, als ik straks weer ga beginnen. Wie heeft ideeen: iets niet te fysieks, voor halve dagen, weinig stress en niet te veel prikkels? Ik ben zelf producer (evenementen, lezingen etc) maar dat zit er echt niet in nu. Lastig!
@sanna, wat goed dat je voor jezelf bent opgekomen! En idd, psychiater is prettig, ik zie er ook een. Het kwam eigenlijk, omdat mijn psycholoog op vakantie was toen ik instortte, hij samenwerkt met deze psychiater en ik echt heel erg nodig iemand moest spreken. Maar ben er zo blij mee, zo'n fantastische wijze lieve man!
@inge, fijn dat je zo relaxt geland bent weer thuis!
vandaag weer oppashondje, zin in!
dinsdag 7 april 2015 om 16:29
Hoi allemaal! Iedereen een leuk Paasweekend gehad?
Welkom Juniper. Fijn dat je komt meeschrijven. Ook ik vind dat je het al fantastisch doet. Na 6maanden al 24u werken en voor kind en huishouden zorgen. Ben nu bijna 6 maanden thuis en alleen met vrijwilligerswerk begonnen en wel bezig met solliciteren (contract niet verlengd door ziekte). Wil je niet te snel gaan?
Goede stappen die je hebt gezet Sanna. Super dat je zo goed voor jezelf bent opgekomen. Je mag trots zijn op jezelf.
@Bloem: heel herkenbaar en soms frustrerend dat sommige activiteiten best lang vol te houden zijn en andere slechts enkele uurtjes. Misschien is iets administratief of receptioniste iets voor je?
Heb een druk en leuk weekend gehad. Gisteren met metekindje/neefje naar Bellewaerde geweest. Hij vroeg het zo lief, daar kon ik geen nee op zeggen. Het was een hele leuke dag en het was heel rustig in het park, viel echt goed mee en het is gewoon zalig om neefje zo blij te zien
Manlief is vorige week met een nieuwe baan begonnen en komt super enthousiast thuis, dan kriebelt het bij mij ook. Nog eventjes en dan mag ik vast weer.
Welkom Juniper. Fijn dat je komt meeschrijven. Ook ik vind dat je het al fantastisch doet. Na 6maanden al 24u werken en voor kind en huishouden zorgen. Ben nu bijna 6 maanden thuis en alleen met vrijwilligerswerk begonnen en wel bezig met solliciteren (contract niet verlengd door ziekte). Wil je niet te snel gaan?
Goede stappen die je hebt gezet Sanna. Super dat je zo goed voor jezelf bent opgekomen. Je mag trots zijn op jezelf.
@Bloem: heel herkenbaar en soms frustrerend dat sommige activiteiten best lang vol te houden zijn en andere slechts enkele uurtjes. Misschien is iets administratief of receptioniste iets voor je?
Heb een druk en leuk weekend gehad. Gisteren met metekindje/neefje naar Bellewaerde geweest. Hij vroeg het zo lief, daar kon ik geen nee op zeggen. Het was een hele leuke dag en het was heel rustig in het park, viel echt goed mee en het is gewoon zalig om neefje zo blij te zien
Manlief is vorige week met een nieuwe baan begonnen en komt super enthousiast thuis, dan kriebelt het bij mij ook. Nog eventjes en dan mag ik vast weer.
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 8 april 2015 om 10:53
Had ik niet moeten doen: gisteren een oud topic gelezen van iemand die niet meer herstelde na een (3e...) burnout. Vandaag in een 'dit komt nooit meer goed' modus. Voel me even heel onzeker en klein. Ik heb echt wel grote stappen gemaakt sinds een half jaar terug, maar de laatste maanden lijkt het maar niet voorwaarts te gaan. En ik weet, 7 maanden in burnoutland is echt niet zo gek lang, het zegt helemaal niks. Maar het is zo fijn om, als 'beter zijn' nog op zich laat wachten, dat je in ieder geval ziet dat je stappen maakt, zodat je weet: eens, als het maar beter en beter en beter gaat, hoe klein die stapjes ook zijn, komt het allemaal weer goed.
woensdag 8 april 2015 om 11:35
Dikke knuffel Bloem!! Het komt écht goed bij jou!! Je maakt echt nog steeds stappen, ook al zijn ze niet perse zichtbaar of voelbaar. Ongemerkt bouwt je energie echt wel op, zeker als straks het zonnetje weer erbij komt:-)!
Koop even leuke opvrolijk bloemen voor jezelf, kijk een feelgood movie en besef dat je je morgen vast weer positiever en lekkerder voelt:-)! Zet m op!!
Koop even leuke opvrolijk bloemen voor jezelf, kijk een feelgood movie en besef dat je je morgen vast weer positiever en lekkerder voelt:-)! Zet m op!!
woensdag 8 april 2015 om 12:07
Oh Bloem, niet leuk om je verdrietige berichtje te lezen. Het komt echt goed met je! Zoals Inge ook aangeeft, je maakt nog steeds stappen vooruit. In het begin waren die muizenstapjes immens, nu vallen ze misschien niet meer zo op, maar ze zijn er wel en je gaat nog steeds vooruit. Eigenlijk ben je al een succesverhaal, je hebt al tig dingen geleerd van je BO, hebt grote en moedige stappen gezet (zoals ontslag genomen om voor jezelf te zorgen, echt petje af!), volgens mij heb je ook veel innerlijke wijsheid erbij gekregen en ken je jezelf beter. En daarnaast heb je nieuwe hobby's gevonden. Dat is toch geweldig?!
Vandaag jezelf maar lekker vertroetelen. Chocola en bloemen heb je dik verdiend.
Vandaag jezelf maar lekker vertroetelen. Chocola en bloemen heb je dik verdiend.
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 8 april 2015 om 20:07
Zo, dat was weer lekker veel om terug te lezen
@Jessy, dank voor je verhaal, goed om te lezen! Ik ben blij voor je dat je er weer helemaal bovenop bent.
@Juniper, welkom hier! Heftig wat je hebt meegemaakt. Ik snap dat je het voor je eigen kindje heel anders wil doen.
@Bloem, knuffel van mij! Je bent heel goed bezig, je komt er echt wel bovenop! Zeker weten!
@Beel, goede tip van die aflevering van Pauw met Linda van Dijck. Heel interessant. De herkenning over de tijd die je nodig hebt om te herstellen en de kleine stappen die je zet, is heel fijn. Wat ik wel altijd een beetje lastig vind, is dat in dit soort verhalen een burnout altijd ontstaat door te lang te veel werken. Alex Klaasen heb ik ook even opgezocht en hij verwoordt het anders, namelijk dat je te lang over grenzen heen gaat. Dat herken ik dan weer wel. Ik heb niet te veel gewerkt, ik ben over persoonlijke grenzen gegaan. Al sinds ik heel klein was. Eigenlijk een wonder dat ik nog dertig jaar overeind ben gebleven.
@Vienna, wat heftig dat je CVS of fybromyalgie kunt krijgen door te lang door te lopen met een burnout. Dat wist ik niet. Dan is het inderdaad goed dat wij nu de kans krijgen (of eigenlijk: nemen, want je kiest er zelf voor om ermee aan de slag te gaan - schouderklopje voor ons allemaal) om er iets aan te doen en erger te voorkomen.
By the way, leuke nieuwe avatar!
@Sanna, je klinkt lekker enthousiast met al die uitroeptekens
Maar dat mag ook, je hebt hele grote stappen gezet! Knap van je!
Met mij gaat het best goed nu. Eindelijk. Dat is zo'n verademing na maanden vol verdriet, boosheid en onzekerheid rondom het afronden van de therapie. Ik ben er nog niet, maar het gaat een heel eind de goede kant op. Ik zie het weer wat positiever in en het leven is even stukken minder zwaar. Ik kan zelfs weer in een scheur liggen om dingen, dat heb ik heel lang niet gehad. De therapie is nog niet afgerond, dus ik hou een slag om de arm en ik geniet nu volop van hoe ik me nu voel. Ik hoop zo dat het nu een stijgende lijn blijft, ik vind dat ik dat onderhand wel heb verdiend.
@Jessy, dank voor je verhaal, goed om te lezen! Ik ben blij voor je dat je er weer helemaal bovenop bent.
@Juniper, welkom hier! Heftig wat je hebt meegemaakt. Ik snap dat je het voor je eigen kindje heel anders wil doen.
@Bloem, knuffel van mij! Je bent heel goed bezig, je komt er echt wel bovenop! Zeker weten!
@Beel, goede tip van die aflevering van Pauw met Linda van Dijck. Heel interessant. De herkenning over de tijd die je nodig hebt om te herstellen en de kleine stappen die je zet, is heel fijn. Wat ik wel altijd een beetje lastig vind, is dat in dit soort verhalen een burnout altijd ontstaat door te lang te veel werken. Alex Klaasen heb ik ook even opgezocht en hij verwoordt het anders, namelijk dat je te lang over grenzen heen gaat. Dat herken ik dan weer wel. Ik heb niet te veel gewerkt, ik ben over persoonlijke grenzen gegaan. Al sinds ik heel klein was. Eigenlijk een wonder dat ik nog dertig jaar overeind ben gebleven.
@Vienna, wat heftig dat je CVS of fybromyalgie kunt krijgen door te lang door te lopen met een burnout. Dat wist ik niet. Dan is het inderdaad goed dat wij nu de kans krijgen (of eigenlijk: nemen, want je kiest er zelf voor om ermee aan de slag te gaan - schouderklopje voor ons allemaal) om er iets aan te doen en erger te voorkomen.
By the way, leuke nieuwe avatar!
@Sanna, je klinkt lekker enthousiast met al die uitroeptekens
Maar dat mag ook, je hebt hele grote stappen gezet! Knap van je! Met mij gaat het best goed nu. Eindelijk. Dat is zo'n verademing na maanden vol verdriet, boosheid en onzekerheid rondom het afronden van de therapie. Ik ben er nog niet, maar het gaat een heel eind de goede kant op. Ik zie het weer wat positiever in en het leven is even stukken minder zwaar. Ik kan zelfs weer in een scheur liggen om dingen, dat heb ik heel lang niet gehad. De therapie is nog niet afgerond, dus ik hou een slag om de arm en ik geniet nu volop van hoe ik me nu voel. Ik hoop zo dat het nu een stijgende lijn blijft, ik vind dat ik dat onderhand wel heb verdiend.
donderdag 9 april 2015 om 08:29
Wat een lieve reacties, het hielp echt! Een vrolijk veldboeket voor mezelf gekocht en een feestmaaltje gemaakt, en lekker zitten luieren in de zon met een boek... In zomers tenue! Het was zo'n verkeerde dag nog niet. Vriendlief was ook erg blij: asperges op vlaamse wijze, en bloedworst met appeltjes, echt van die gerechten die soort van heilig zijn in de vlaamse keuken. Zo leuk om lief zo te zien genieten.
Vandaag fijn met een vriend de stad uit, terrasje in de natuur. Jee voor de lente.
@stokstaartje, je hebt het zeker wel verdiend, dat de lijn weer naar boven gaat! Sommige dingen moet je gewoon doorheen om te verwerken. Doe je goed. In de volkskrant magazine las ik trouwens nog een uitgebreid interview met Linda van Dijck. Ze had ook een oppashondje waarmee ze ging wandelen langs het strand, dat vond ik wel grappig om te horen. Een beproefde therapie dus Ik geniet ook nog steeds volop van mijn oppashondje.
fijne dag allemaal!
Vandaag fijn met een vriend de stad uit, terrasje in de natuur. Jee voor de lente.
@stokstaartje, je hebt het zeker wel verdiend, dat de lijn weer naar boven gaat! Sommige dingen moet je gewoon doorheen om te verwerken. Doe je goed. In de volkskrant magazine las ik trouwens nog een uitgebreid interview met Linda van Dijck. Ze had ook een oppashondje waarmee ze ging wandelen langs het strand, dat vond ik wel grappig om te horen. Een beproefde therapie dus Ik geniet ook nog steeds volop van mijn oppashondje.
fijne dag allemaal!
