geen vrienden/vriendinnen

Was dit altijd al zo of is dit iets van de laatste jaren sinds je een vriend hebt?

Geen tips. Maar zou ook wel wat tips kunnen gebruiken.



Ik heb ook geen vriendinnen, wel één vriend.

Daarnaast wel een man (ook een vriend in feite dus.)

Heb je zelf een idee hoe het komt dat je geen vriendinnen hebt?





Wat zoek je en wat heb je een ander zelf te bieden?

Aansluiten bij een sport- of hobbyclub kan helpen?

Contact terug opzoeken me oude vrienden en hierin investeren?



Vrienden vinden en houden kost tijd en energie, moet je bewust mee bezig zijn. Natuurlijk ben je ook in een levensfase die het niet makkelijk maakt: mensen verhuizen, gaan relaties aan, beëindigen relaties, krijgen kinderen die hun tijd vragen, etc.

Bekend probleem op die leeftijd. Na de studie waaierde iedereen uit en kende ik niemand in de stad waar ik woonde. Uiteindelijk ging het beter toen ik kinderen kreeg, maar goed, dat is wellicht wat drastisch. Werk je wel? Misschien kun je eens met één van je collega's afspreken. Of inderdaad aansluiten bij een club, vrijwilligerswerk gaan doen etc.

En je vriend dan? Hebben jullie gezamenlijke vrienden?

.

Hier het zelfde hoor...

Wel wat vrienden gehad, maar alles is verwaterd. Of het past niet meer.



Ik ging op de middelbare school ging ik een andere richting uit.

Toen was ik de eerste die naar de hogere school ging. Dus andere stad.

Toen ging ik helemaal verhuizen dus was dat over.

Op de hogeschool wel leuke contacten maar ook niks blijvends, andere hobby's. ver van elkaar weg wonen enz.

En nu ben ik 1 van de jongsten in het team op mijn werk, dus niet bepaald veel aansluiting.



En nu? Nu heb ik een hond en zien we wel weer hoe het straks verder gaat

TO, vraag je weleens een collega mee uit, of vraag je die om te komen eten, of om een filmpje te pakken? Of iemand van je sportschool? Of wacht je tot een ander ( die wellicht wél vrienden heeft en denkt dat jij het ook druk hebt ) dat doet?

Ik ben 10 jaar ouder dan jij maar ik heb ook niet echt vriendinnen hoor. Verschil tussen ons is dat ik dat niet erg vind.



Op de middelbare school had ik vriendinnen maar toen ik naar mijn studiestad (ver) verhuisde verwaterden die vriendschappen. Toen ik studeerde had ik ook vrienden en vriendinnen, daarna verhuisde ik weer (ver) en verwaterden de vriendschappen weer. Vond ik niet erg want mijn (nu) man had een leuke vriendengroep waar ik prima tussenpaste. Een aantal jaar later was meer dan de helft van de vriendengroep in vechtscheidingen belandt en aangezien ik zeg maar niet tot de first-wives-club behoor, heb ik geen vriendinnen meer in die groep. De mannen zijn nog wel bevriend met mijn man maar sinds wij kinderen hebben heb ik geen tijd om nieuwe vriendschappen aan te gaan. De twee vriendinnen die ik had hebben geen kleine kinderen en hebben ook nauwelijks interesse in de mijne, dus zij zijn nu meer kennissen.



Als ik zo naar het leven van mijn ouders kijk, verging dat bij hun ook een beetje zo. Vroeger hadden ze veel vrienden, tussen 28 en 48 niet zo veel, vooral familie en buren, en nu hebben ze ook weer veel vrienden.

Lastig; ik heb het juist andersom; altijd veel vrienden maar tot nu toe moeite een relatie te houden Dus het is het een of het ander haha.

MAar misschien nog een tip, zoek je het niet teveel in je eigen leeftijd? Ik ben zelf ook in de 20 en heb ontdekt dat ik het vaak beter kan vinden met iets oudere mensen. Als je daarvoor open staat kan dat heel verrijkend zijn.

Het ligt ook aan je interesses. Ik ben zelf lid van een klassiek kamerkoor, en heb daar een paar hele leuke vriendinnen leren kennen. Maar kan ook op een ander soort club/vereniging. Ik bedoel meer misschien heb je naast het een beetje standaard sporten / terrasjes pakken wel interesses waar je ook contacten zou kunnen opdoen?

quote:little_angel89 schreef op 09 april 2015 @ 20:31:

Hier het zelfde hoor...

Wel wat vrienden gehad, maar alles is verwaterd. Of het past niet meer.



Ik ging op de middelbare school ging ik een andere richting uit.

Toen was ik de eerste die naar de hogere school ging. Dus andere stad.

Toen ging ik helemaal verhuizen dus was dat over.

Op de hogeschool wel leuke contacten maar ook niks blijvends, andere hobby's. ver van elkaar weg wonen enz.

En nu ben ik 1 van de jongsten in het team op mijn werk, dus niet bepaald veel aansluiting.



En nu? Nu heb ik een hond en zien we wel weer hoe het straks verder gaat Andere leeftijd wil toch niet meteen zeggen geen aansluiting? Ik ben ook de jongste op mijn werk en vind dat juist wel grappig. Vijftigers bijten niet

Ik ken het wel, zit ongeveer op dezelfde leeftijd. Ben meer ook voor de toekomst aan het kijken, de vriendinnen die ik heb, zijn namelijk allemaal druk bezig gezinnen te stichten. En dan wordt de tijd die zij hebben logischerwijs ook minder.

Het is gewoon erg lastig om nog nieuwe mensen te leren kennen op een manier dat het echt vriendschappen worden. Blijft toch vaak bij 'kennissen'.

Misschien een teamsport?

Ik ga met mijn honden naar een hondenschool, daar zitten wel wat leuke mensen tussen, maar tot nu toe ook dus niet meer geworden dan kennissen..

quote:little_angel89 schreef op 09 april 2015 @ 20:31:

Hier het zelfde hoor...

Wel wat vrienden gehad, maar alles is verwaterd. Of het past niet meer.



Ik ging op de middelbare school ging ik een andere richting uit.

Toen was ik de eerste die naar de hogere school ging. Dus andere stad.

Toen ging ik helemaal verhuizen dus was dat over.

Op de hogeschool wel leuke contacten maar ook niks blijvends, andere hobby's. ver van elkaar weg wonen enz.

En nu ben ik 1 van de jongsten in het team op mijn werk, dus niet bepaald veel aansluiting.



En nu? Nu heb ik een hond en zien we wel weer hoe het straks verder gaat



Hier hetzelfde verhaal.

Probleem is ook nog dat mijn gezondheid niet de beste is en dat maakt vrienden maken / houden best wel moeilijk.

Herkenbaar.

Sinds ik kinderen heb zijn alle vrienden verdwenen. Ik was niet meer leuk blijkbaar omdat ik niet meer spontaan mee kon stappen.

Vriendschappen via de kinderen in de buurt vlot ook al niet omdat mijn kinderen naar een andere school gaan en dan lig je er meteen uit in de buurt.

Ik moet zeggen dat ik er de laatste jaren ook totaal niet open voor sta. Ik heb genoeg aan mijn hoofd privé en ben blij soms alleen te kunnen zijn.

Mijn sociale 'fix' haal ik wel op mijn werk en via het forum (is dat triest? Misschien wel, maar ik neem er voor nu genoegen mee. Ik heb me eerder wel eenzaam gevoeld, maar tegenwoordig eigenlijk niet meer)

Ik ben ook geen vriendinnenmens. Ik trek niet automatisch naar een groepje toe. Als ik te lang over een feestje nadenk dan ga ik allemaal beren op de weg zien en dan is de spontanineit ver te zoeken maar als er spontaan iets leuks ontstaat dan ben ik ineens een ander mens.

quote:maiskip schreef op 09 april 2015 @ 21:35:

[...]





Hier hetzelfde verhaal.

Probleem is ook nog dat mijn gezondheid niet de beste is en dat maakt vrienden maken / houden best wel moeilijk.

Ook hier maakt een slechte gezondheid en beperkingen dat ik geen vrienden/ vriendinnen heb. Mensen knappen snel af als je een aantal keer moet afzeggen, omdat je lichamelijk tot niets in staat bent. Mijn man is mijn beste vriend en mijn maatje. Mijn man heeft trouwens ook geen vrienden. Heeft een drukke verantwoordelijke baan en is blij dat hij s'avonds en in de weekenden tijd voor zijn gezin, (we hebben 2 kinderen) en zichzelf heeft.



Ik mis het soms wel hoor, zeker als ik lees of zie hoe gezellig sommige vriendinnen het met elkaar hebben. Ben er dan best weleens jaloers op.

Ach, vermaak me wel op het Vivaforum



Doet me wel goed te lezen dat er meer mensen zijn zonder vrienden. Krijg namelijk door mijn omgeving dat ik de enige ben zonder vrienden...

Hm, soms hoor ik over die vriendengroepdrama's (nieuwe liefdes die niet geaccepteerd worden, relaties die uit gaa en dat iedereen dan partij gaat kiezen etc) en dan prijs ik me gelukkig dat ik me daar niet mee bezig hoef te houden.

Herkenbaar. Ik heb snel contact met mensen, ongeacht leeftijd, mensen vinden me vaak gezellig en spontaan, maar het blijft oppervlakkig. En ik weet dat dat door mijzelf komt, grotendeels.

Zoals al ergens werd gezegd: Je moet moeite blijven doen om vrienden te krijgen en te houden. Het is niet dat ik geen vrienden om me heen wil, maar voor mezelf is de frequentie al snel te hoog. Ik vind het leuk om wat af te spreken en samen wat te doen, maar ik heb er geen behoefte aan dat heel frequent te doen. En heel veel af te spreken. En als iemand dan voor mijn gevoel te vaak gaat bellen, dan neem ik afstand. Ga ik er tegenop zien dat er weer contact wordt opgenomen, want dan moet ik weer wat afspreken.

Eigenlijk heb ik dat alleen met 1 op 1 afspraken, dan voel ik een bepaalde druk om een gesprek gaande te moeten houden.

Klinkt allemaal best wel egoïstisch , maar het is meer een soort angst om niet interessant gevonden te worden en behoefte aan veel tijd en ruimte voor mezelf. ik gedij dan ook beter in een groepje waar de aandacht verdeeld wordt.

En ja, ik kan het wel eens missen. Is het mooi weer, wil ik ook spontaan iemand op kunnen durven bellen om een terrasje te pikken.

Ik vind het wel jammer dat er zo'n taboe lijkt te rusten op het hebben van geen/weinig vrienden. Heb je er zelf niet veel moeite mee, geven anderen je wel het gevoel dat het vreemd is.

quote:Vl43inder schreef op 09 april 2015 @ 21:22:

Ik ben 10 jaar ouder dan jij maar ik heb ook niet echt vriendinnen hoor. Verschil tussen ons is dat ik dat niet erg vind.



Op de middelbare school had ik vriendinnen maar toen ik naar mijn studiestad (ver) verhuisde verwaterden die vriendschappen. Toen ik studeerde had ik ook vrienden en vriendinnen, daarna verhuisde ik weer (ver) en verwaterden de vriendschappen weer. Vond ik niet erg want mijn (nu) man had een leuke vriendengroep waar ik prima tussenpaste. Een aantal jaar later was meer dan de helft van de vriendengroep in vechtscheidingen belandt en aangezien ik zeg maar niet tot de first-wives-club behoor, heb ik geen vriendinnen meer in die groep. De mannen zijn nog wel bevriend met mijn man maar sinds wij kinderen hebben heb ik geen tijd om nieuwe vriendschappen aan te gaan. De twee vriendinnen die ik had hebben geen kleine kinderen en hebben ook nauwelijks interesse in de mijne, dus zij zijn nu meer kennissen.



Als ik zo naar het leven van mijn ouders kijk, verging dat bij hun ook een beetje zo. Vroeger hadden ze veel vrienden, tussen 28 en 48 niet zo veel, vooral familie en buren, en nu hebben ze ook weer veel vrienden.



Je bent mij positief opgevallen op dit forum en je lijkt me een toffe vriendin.

Zomaar een complimentje op een donderdagavond

Margriet heeft op FB vriendinnengroepen. Helaas reageren daar vooral mensen boven 45 jaar. Misschien kan Viva ook zoiets opstarten voor de 45 -.

Vervelend dat het niet lukt. Sommige dingen zijn nu eenmaal leuker om met een vriendin te doen. Ik heb zelf 2 vriendinnen. Een waar ik regelmatig mee afspreek (daar ga ik dit jaar voor het eerst mee op vakantie) en de andere zie ik alleen op verjaardagen. Vroeger had ik er best veel, maar dat verwaterde allemaal toen zij een vriend kregen. Toen kwam er geen belangstelling meer van hun kant. Met een bezette vriendin afspreken is voor mij lastig. Want die doen nu alles met hun vriend. Dat "5e wiel aan de wagen" gevoel ken ik ook. Een paar jaar terug had ik ineens terug contact met een oud-klasgenote. We hebben 1 keer afgesproken en daar is het bij gebleven. De 2 keren daarna stelde ze voor om naar een braderie te gaan met z'n tweeën. Ik had er zin in, maar beide keren zei ze het op het laatste moment af. Ze ging toch maar met haar vriend. Leuk hoor. Waarom vraagt ze het dan?

Ik kom ook wel onder de mensen. Heb een paar leuke collega's. Waarvan 1 misschien wel een vriendin zou kunnen worden. Ze heeft hetzelfde probleem als ik en ik ben op haar verjaardag geweest.

Ik heb ook net wat andere interesses dan de meeste meiden.

En ik zit op badminton en bij een vriendenkring. De laatste brengt mensen bij elkaar en organiseren om de paar weken een activiteit. Mooi en aardig, maar een vriendschap is er nog niet uit gekomen. Ik ben dus niet helemaal vriendinloos, maar om af te spreken heb ik maar keuze uit 1. Dat vind ik wel eens jammer.

Ik heb zelf ook een (niet zichtbare) handicap. Waardoor ik niet kan reizen. Dat maakt het wel wat moeilijker en bij periodes flink eenzamer. Maar gelukkig niet onmogelijk.



Mij valt op dat lef en spontaniteit belangrijk is om een vriendschap te beginnen en te onderhouden.



B.v. Mijn buurvrouwen heeft er 1 nieuw indertijd gewoon dapper bij mij aangebeld en gevraagd of ik zin had om samen iets voor de buurt te organiseren. Met die gedachte speelde ik ook al dus zijn we aan de gang gegaan. Inmiddels al een super gezellig buurtfeest en nog wat georganiseerd.

Als we elkaar even niet zien dan na een poos gewoon weer eens aanbellen. Om wat te lenen, geven, gewoon vragen hoe het gaat, een theetje.



Andere buurvrouw kwam zich ook spontaan voor stellen. Gaaf dat soort spontane mensen !



Soms zien we elkaar plots paar maanden niet of amper, geeft niets, vroeg of laat halen we het weer aan.



Je kan mensen uitnodigen van nu ik je zie heb je zin om even kop thee te komen drinken ? Of even gezellig vorkje mee te prikken.

Elkaar voor een barbeque, etentje of verjaardag (dat laatste vindt ik wel wat minder, te ongemakkelijk) uitnodigen.



Dingetjes geven (b.v. Wat zelf gebakken gebak of hartigs zomaar uitdelen, Een aardigheidje voor de kinderen (van de verzamel acties winkels) , of overschot uit de moestuin brengen, vanalles lenen en terugbrengen, en dan geregeld even gezellig blijven hangen, bijpraten. Geeft niet als het eens paar keer van 1 kant komt maar wordt wel moeilijker als de ander dan nooit eens komt.



Via Facebook contacten onderhouden, liken, eens wat reageren en wat chatten, van daaruit bellen en afspreken.



Ja collegae's uitnodigen om gezellig samen ergens wat te gaan eten (heb ik nu na 25 jaar mijn beste vriendin nog van over !) Zij belt gerust na tijden trouw op. Dus dat lef weer wat mij wel eens ontbreekt.



De kinderen kan je echt het beste op een school in de buurt doen tenzij je heel mobiel bent. Haal ze er ook indien mogelijk niet af. De kids burgeren dan heel makkelijk en stevig in en de ouders ook. Wij overwogen een "betere" school vrij ver, paar wijken verder. Uiteindelijk een doodgewone school een wijkje verder gekozen, met wat kinderen ook uit deze wijk erop. Dat is zo'n goede keuze gebleken ! De kinderen hebben het enorm naar hun zin, ieder nu speel vriendjes hier in de buurt. En ik ben weer bevriend met de ouders geraakt ! Vooral 1 moeder komt hier veel spontaan over de vloer. Heerlijk gewoon.



Zie je het woord schuilt in Spontaan.



Soms is dat even niet waar je hoofd naar staat, dat geeft niets. Maar vroeg of laat vat je de moed en heb je zin in contact, gewoon met wat lef en spontaan gewoon doen.



En het contact onderhouden daar moet je (kleine) dingetjes voor blijven doen. Loopt het even niet gewoon weer eens na poosje opnieuw proberen. Misschien was de ander wat druk of uit hum.



Nog iets wat in mij opkomt ; moestuin. Helaas voor mij onbereikbaar door mijn handicap. Maar Wat zou ik dat graag kunnen, daar zit je algauw ontspannen gezellig buiten, je leent wat / uit en geeft elkaar overschotten, kan makkelijk praten over hoe te bereiden, hoe het smaakte, samen gezellig eens wat drinken of de oogst samen bereiden / eten, barbequen...



Zo heb je ook binnenhuis eetclubjes...

Maar moestuin lijkt me wat toegankelijker.

Ik heb gehoord van iemand die in de straat de buren afging met het voorstel een boekenclubje op te richten. Dat is zo'n 20 jaar geleden. Clubje bestaat nog steeds, al wordt er niet altijd even veel gelezen of over de boeken gepraat