Thuis
alle pijlers
Vriend niet enthousiast samenwonen
dinsdag 21 april 2015 om 16:29
Hallo iedereen,
Mijn vriend en ik zijn bijna 4 jaar samen en hebben laatst te horen gekregen dat we kunnen gaan samenwonen! We gaan een aantal jaar 'op iemands huis passen' wanneer deze voor werk naar het buitenland gaat. Dit mogen we redelijk goedkoop doen en dus is dit een perfecte kans voor ons om 'te beginnen'.
Wij hebben het al vaker over samenwonen gehad en wisten al dat we dit wilden, maar hadden er de middelen nog niet voor. Nu was het zijn idee en initiatief om aan te bieden dat wij in dat huis wilden wonen en dat vind ik natuurlijk hartstikke leuk!
Het probleem is nu dat hij, nu het officieel is, er een beetje moeite mee heeft, hij vind de overgang denk ik een beetje groot, of het word hem even te veel? Ook staat de persoon van wie het huis eigenlijk is nogal dicht bij hem dus ja, die persoon is straks ook ineens een paar jaar weg. Hij is ook (naar mijn idee te erg) bang dat we het financieel niet redden of maar nét aan. Ik zie dit juist als een kans om het uit te proberen, we kunnen tenslotte altijd aangeven dat we het niet meer kunnen betalen, daar is de persoon van wie het huis is zich ook bewust van.
Hij zegt dat hij het nog steeds graag wilt maar hij is helemaal niet enthousiast en wil nog geen dingen regelen, dit komt nog wel zegt hij, hij heeft even tijd nodig, maar wil er vooral niet te veel over praten.
Ik vind het heel lastig om hier mee om te gaan omdat ik gewoon ontzettend blij ben en natuurlijk al 1001 ideeën heb.
Voor mij is dit een hele belangrijke en mooie stap en ik voel me enigszins afgewezen omdat hij nog niet echt blij is.
Heeft iemand een idee hoe ik hier het beste mee kan omgaan?
Mijn vriend en ik zijn bijna 4 jaar samen en hebben laatst te horen gekregen dat we kunnen gaan samenwonen! We gaan een aantal jaar 'op iemands huis passen' wanneer deze voor werk naar het buitenland gaat. Dit mogen we redelijk goedkoop doen en dus is dit een perfecte kans voor ons om 'te beginnen'.
Wij hebben het al vaker over samenwonen gehad en wisten al dat we dit wilden, maar hadden er de middelen nog niet voor. Nu was het zijn idee en initiatief om aan te bieden dat wij in dat huis wilden wonen en dat vind ik natuurlijk hartstikke leuk!
Het probleem is nu dat hij, nu het officieel is, er een beetje moeite mee heeft, hij vind de overgang denk ik een beetje groot, of het word hem even te veel? Ook staat de persoon van wie het huis eigenlijk is nogal dicht bij hem dus ja, die persoon is straks ook ineens een paar jaar weg. Hij is ook (naar mijn idee te erg) bang dat we het financieel niet redden of maar nét aan. Ik zie dit juist als een kans om het uit te proberen, we kunnen tenslotte altijd aangeven dat we het niet meer kunnen betalen, daar is de persoon van wie het huis is zich ook bewust van.
Hij zegt dat hij het nog steeds graag wilt maar hij is helemaal niet enthousiast en wil nog geen dingen regelen, dit komt nog wel zegt hij, hij heeft even tijd nodig, maar wil er vooral niet te veel over praten.
Ik vind het heel lastig om hier mee om te gaan omdat ik gewoon ontzettend blij ben en natuurlijk al 1001 ideeën heb.
Voor mij is dit een hele belangrijke en mooie stap en ik voel me enigszins afgewezen omdat hij nog niet echt blij is.
Heeft iemand een idee hoe ik hier het beste mee kan omgaan?
The universe always brings us what we need, not what we want...
dinsdag 21 april 2015 om 16:35
Wonen jullie nu nog bij je ouders, dat je dit financieel gezien een grote stap vindt? Zeker als hij op dat huis mag passen, kost het toch nauwelijks iets om daar te wonen, of maakt het familielid misbruik van de situatie door ook huur te vragen bovenop de gebruikerskosten? Voor hem is het sowieso een minder risicovolle stap dan voor jou. Het is zijn familielid, dus als het tussen jullie niet werkt, heeft hij nog steeds onderdak, maar sta jij op straat.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 21 april 2015 om 16:36
Hij vraagt je even wat tijd, (om aan het idee te wennen?), dus geef hem die dan ook en ga niet continu honderduit over het huis praten.
Ik herken het wel van mezelf, bij veranderingen heb ik ook gewoon even de rust nodig om eraan te wennen. Dat zegt helemaal niks over of ik iets wel of niet leuk vind. Kan het bij jouw vriend ook niet zoiets zijn? Hoe is hij normaal bij andere grote beslissingen?
Ik herken het wel van mezelf, bij veranderingen heb ik ook gewoon even de rust nodig om eraan te wennen. Dat zegt helemaal niks over of ik iets wel of niet leuk vind. Kan het bij jouw vriend ook niet zoiets zijn? Hoe is hij normaal bij andere grote beslissingen?
dinsdag 21 april 2015 om 16:42
quote:liara schreef op 21 april 2015 @ 16:36:
Hij vraagt je even wat tijd, (om aan het idee te wennen?), dus geef hem die dan ook en ga niet continu honderduit over het huis praten.
Ik herken het wel van mezelf, bij veranderingen heb ik ook gewoon even de rust nodig om eraan te wennen. Dat zegt helemaal niks over of ik iets wel of niet leuk vind. Kan het bij jouw vriend ook niet zoiets zijn? Hoe is hij normaal bij andere grote beslissingen?+1
Hij vraagt je even wat tijd, (om aan het idee te wennen?), dus geef hem die dan ook en ga niet continu honderduit over het huis praten.
Ik herken het wel van mezelf, bij veranderingen heb ik ook gewoon even de rust nodig om eraan te wennen. Dat zegt helemaal niks over of ik iets wel of niet leuk vind. Kan het bij jouw vriend ook niet zoiets zijn? Hoe is hij normaal bij andere grote beslissingen?+1
dinsdag 21 april 2015 om 16:48
Bedankt voor de reacties!
We wonen nu inderdaad allebei nog thuis en daarom is het een grote stap denk ik voor hem.
Ik gun hem ook zeker de tijd, maar dat neemt niet weg dat ik constant kriebels in mijn buik heb en hij normaal degene is aan wie ik enthousiast van alles vertel! Ik ben ook een groot deel in deze relatie, deze grote stap, en ik vind dat ik ook inderdaad mijn voorpret verdien!
Het is inderdaad zijn idee geweest, hij heeft het geregeld en toen aan mij gevraagd.
Hij is normaliter ook iemand die alles 100 keer overdenkt voordat het gebeurt, maar meestal wel met wat meer enthousiasme...
Het kost ons inderdaad vrij weinig, vandaar dat ik helemaal geen probleem zie.
Wanneer het niet zou werken zou ik redelijk makkelijk weer bij één van mijn ouders terecht kunnen, niet dat ik daar dan op zit te wachten natuurlijk, maar goed ik zal niet zomaar op straat staan.
Ik weet dat sommige mensen inderdaad tijd nodig hebben maar mijn hoofd maakt overuren over dit alles, mijn eigen enthousiasme en mijn zorgen over zijn reactie....
We zijn tegen die tijd 20 en 21.
We wonen nu inderdaad allebei nog thuis en daarom is het een grote stap denk ik voor hem.
Ik gun hem ook zeker de tijd, maar dat neemt niet weg dat ik constant kriebels in mijn buik heb en hij normaal degene is aan wie ik enthousiast van alles vertel! Ik ben ook een groot deel in deze relatie, deze grote stap, en ik vind dat ik ook inderdaad mijn voorpret verdien!
Het is inderdaad zijn idee geweest, hij heeft het geregeld en toen aan mij gevraagd.
Hij is normaliter ook iemand die alles 100 keer overdenkt voordat het gebeurt, maar meestal wel met wat meer enthousiasme...
Het kost ons inderdaad vrij weinig, vandaar dat ik helemaal geen probleem zie.
Wanneer het niet zou werken zou ik redelijk makkelijk weer bij één van mijn ouders terecht kunnen, niet dat ik daar dan op zit te wachten natuurlijk, maar goed ik zal niet zomaar op straat staan.
Ik weet dat sommige mensen inderdaad tijd nodig hebben maar mijn hoofd maakt overuren over dit alles, mijn eigen enthousiasme en mijn zorgen over zijn reactie....
We zijn tegen die tijd 20 en 21.
anoniem_212020 wijzigde dit bericht op 21-04-2015 16:49
Reden: leeftijd
Reden: leeftijd
% gewijzigd
The universe always brings us what we need, not what we want...
dinsdag 21 april 2015 om 16:51
dinsdag 21 april 2015 om 16:57
quote:redbuIIetje schreef op 21 april 2015 @ 16:51:
Misschien is het beter dat hij daar eerst zelf gaat wonen en jij nog niet? Lijkt mij ook niet leuk om gelijk vanuit je ouders weer rekening met iemand te moeten houden. Op jezelf wonen is best leerzaam, ook voor jou trouwens.
Ik snap niet precies wat je bedoelt? Financieel is het voor hem niet mogelijk om daar alleen te wonen, en dat zou hij ook niet willen, dat dan weer niet...
Ik woon nu nog wel bij mijn ouders, maar toch enigzins zelfstandig, ik wil niet in details treden, vanwege herkenbaarheid, maar ik denk dat ik niet iemand ben die nog moet leren hoe het is om alleen te zijn...
Misschien is het beter dat hij daar eerst zelf gaat wonen en jij nog niet? Lijkt mij ook niet leuk om gelijk vanuit je ouders weer rekening met iemand te moeten houden. Op jezelf wonen is best leerzaam, ook voor jou trouwens.
Ik snap niet precies wat je bedoelt? Financieel is het voor hem niet mogelijk om daar alleen te wonen, en dat zou hij ook niet willen, dat dan weer niet...
Ik woon nu nog wel bij mijn ouders, maar toch enigzins zelfstandig, ik wil niet in details treden, vanwege herkenbaarheid, maar ik denk dat ik niet iemand ben die nog moet leren hoe het is om alleen te zijn...
The universe always brings us what we need, not what we want...
dinsdag 21 april 2015 om 16:59
quote:Myleve schreef op 21 april 2015 @ 16:57:
[...]
Ik snap niet precies wat je bedoelt? Financieel is het voor hem niet mogelijk om daar alleen te wonen, en dat zou hij ook niet willen, dat dan weer niet...
Ik woon nu nog wel bij mijn ouders, maar toch enigzins zelfstandig, ik wil niet in details treden, vanwege herkenbaarheid, maar ik denk dat ik niet iemand ben die nog moet leren hoe het is om alleen te zijn...
Studeert hij nog dat hij geen geld heeft voor de vaste lasten van 'n woning waarover hij geen huur hoeft te betalen?
Ik bedoel dat als je beiden nog bij ouders woont, je dus nog nooit je eigen plekje hebt kunnen creeeren. Als je gelijk samen gaat wonen, wordt het toch een compromis van beide smaken.
[...]
Ik snap niet precies wat je bedoelt? Financieel is het voor hem niet mogelijk om daar alleen te wonen, en dat zou hij ook niet willen, dat dan weer niet...
Ik woon nu nog wel bij mijn ouders, maar toch enigzins zelfstandig, ik wil niet in details treden, vanwege herkenbaarheid, maar ik denk dat ik niet iemand ben die nog moet leren hoe het is om alleen te zijn...
Studeert hij nog dat hij geen geld heeft voor de vaste lasten van 'n woning waarover hij geen huur hoeft te betalen?
Ik bedoel dat als je beiden nog bij ouders woont, je dus nog nooit je eigen plekje hebt kunnen creeeren. Als je gelijk samen gaat wonen, wordt het toch een compromis van beide smaken.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 21 april 2015 om 17:04
quote:redbuIIetje schreef op 21 april 2015 @ 16:59:
[...]
Studeert hij nog dat hij geen geld heeft voor de vaste lasten van 'n woning waarover hij geen huur hoeft te betalen?
Ik bedoel dat als je beiden nog bij ouders woont, je dus nog nooit je eigen plekje hebt kunnen creeeren. Als je gelijk samen gaat wonen, wordt het toch een compromis van beide smaken.Ook dat is iets waardoor hij ontzettend herkenbaar word.. haha, sorry hoor! Hij heeft een activiteit waarmee hij geen geld verdient maar wel veel tijd aan kwijt is. Ik begrijp wat je bedoelt met de compromis, maar ons kennende, wanneer één van ons alleen gaat wonen, zou de ander daar altijd blijven slapen enz. Dan wordt het uiteindelijk alsnog samenwonen.
[...]
Studeert hij nog dat hij geen geld heeft voor de vaste lasten van 'n woning waarover hij geen huur hoeft te betalen?
Ik bedoel dat als je beiden nog bij ouders woont, je dus nog nooit je eigen plekje hebt kunnen creeeren. Als je gelijk samen gaat wonen, wordt het toch een compromis van beide smaken.Ook dat is iets waardoor hij ontzettend herkenbaar word.. haha, sorry hoor! Hij heeft een activiteit waarmee hij geen geld verdient maar wel veel tijd aan kwijt is. Ik begrijp wat je bedoelt met de compromis, maar ons kennende, wanneer één van ons alleen gaat wonen, zou de ander daar altijd blijven slapen enz. Dan wordt het uiteindelijk alsnog samenwonen.
The universe always brings us what we need, not what we want...
dinsdag 21 april 2015 om 17:09
quote:liara schreef op 21 april 2015 @ 16:36:
Hij vraagt je even wat tijd, (om aan het idee te wennen?), dus geef hem die dan ook en ga niet continu honderduit over het huis praten.
Ik herken het wel van mezelf, bij veranderingen heb ik ook gewoon even de rust nodig om eraan te wennen. Dat zegt helemaal niks over of ik iets wel of niet leuk vind. Kan het bij jouw vriend ook niet zoiets zijn? Hoe is hij normaal bij andere grote beslissingen?
+1
Geef hem even de ruimte voor zijn eigen gevoelens en dan komt het vast wel goed.
Voor mijn man was het ook even wennen (en slikken), maar toen hij eenmaal gesetteld was, was het weer helemaal goed. Ook al maak je zelf de keuze, de stap kan nog steeds groot zijn. Niet iedereen verkast even makkelijk.
Hij vraagt je even wat tijd, (om aan het idee te wennen?), dus geef hem die dan ook en ga niet continu honderduit over het huis praten.
Ik herken het wel van mezelf, bij veranderingen heb ik ook gewoon even de rust nodig om eraan te wennen. Dat zegt helemaal niks over of ik iets wel of niet leuk vind. Kan het bij jouw vriend ook niet zoiets zijn? Hoe is hij normaal bij andere grote beslissingen?
+1
Geef hem even de ruimte voor zijn eigen gevoelens en dan komt het vast wel goed.
Voor mijn man was het ook even wennen (en slikken), maar toen hij eenmaal gesetteld was, was het weer helemaal goed. Ook al maak je zelf de keuze, de stap kan nog steeds groot zijn. Niet iedereen verkast even makkelijk.
dinsdag 21 april 2015 om 17:19
quote:liara schreef op 21 april 2015 @ 16:36:
Hij vraagt je even wat tijd, (om aan het idee te wennen?), dus geef hem die dan ook en ga niet continu honderduit over het huis praten.
Ik herken het wel van mezelf, bij veranderingen heb ik ook gewoon even de rust nodig om eraan te wennen. Dat zegt helemaal niks over of ik iets wel of niet leuk vind. Kan het bij jouw vriend ook niet zoiets zijn? Hoe is hij normaal bij andere grote beslissingen?
Precies dit.
Ik verbaas mij wel over de reacties die meteen jouw vriend in twijfel trekken. Verandering is iets groots, hij wil het zelf, komt met het idee. Nu het dichtbij komt wordt het echt. Even tijd nodig snap ik heel goed. Geef hem de ruimte, komt hij vanzelf.
Hij vraagt je even wat tijd, (om aan het idee te wennen?), dus geef hem die dan ook en ga niet continu honderduit over het huis praten.
Ik herken het wel van mezelf, bij veranderingen heb ik ook gewoon even de rust nodig om eraan te wennen. Dat zegt helemaal niks over of ik iets wel of niet leuk vind. Kan het bij jouw vriend ook niet zoiets zijn? Hoe is hij normaal bij andere grote beslissingen?
Precies dit.
Ik verbaas mij wel over de reacties die meteen jouw vriend in twijfel trekken. Verandering is iets groots, hij wil het zelf, komt met het idee. Nu het dichtbij komt wordt het echt. Even tijd nodig snap ik heel goed. Geef hem de ruimte, komt hij vanzelf.
dinsdag 21 april 2015 om 17:36
quote:Eva- schreef op 21 april 2015 @ 17:19:
[...]
Precies dit.
Ik verbaas mij wel over de reacties die meteen jouw vriend in twijfel trekken. Verandering is iets groots, hij wil het zelf, komt met het idee. Nu het dichtbij komt wordt het echt. Even tijd nodig snap ik heel goed. Geef hem de ruimte, komt hij vanzelf.
Mee eens.
Zeker omdat ze beiden nog zo hartstikke jong zijn; ik kan me goed voorstellen dat het hem overweldigt.
Vier jaar een relatie als je amper 20 bent, is toch heel wat anders als dat je beiden 10 jaar ouder bent.
[...]
Precies dit.
Ik verbaas mij wel over de reacties die meteen jouw vriend in twijfel trekken. Verandering is iets groots, hij wil het zelf, komt met het idee. Nu het dichtbij komt wordt het echt. Even tijd nodig snap ik heel goed. Geef hem de ruimte, komt hij vanzelf.
Mee eens.
Zeker omdat ze beiden nog zo hartstikke jong zijn; ik kan me goed voorstellen dat het hem overweldigt.
Vier jaar een relatie als je amper 20 bent, is toch heel wat anders als dat je beiden 10 jaar ouder bent.
dinsdag 21 april 2015 om 17:46
Ik denk niet dat je dit nu al moet doen.
Wat wel zou werken is als jullie allebei eerst eens minimaal een jaar op jezelf gaan wonen.
Je staat verbaasd te kijken hoeveel zaken je ouders allemaal geregeld hebben en met regelmaat doen zonder dat jij je daar direct van bewust bent.
Dit hoeft natuurlijk niet want vroeger draaide je als ouder wordende kinderen al meteen mee in het voeren van de huishouding zodat je alles wel eens gedaan had voordat je vanuit het ouderlijk huis ging trouwen.
Maar nu kan het zo zijn dat als je meteen bij elkaar intrekt, er al snel strubbelingen ontstaan omdat je van elkaar dingen gaat verwachten qua taakverdeling en verantwoordelijkheden waarvan de ander geen weet heeft, gevolgd door onderwaardering voor hen die bepaalde taken gegeven moment altijd op zich nemen en irritatie dat de ander 'nooit eens wat doet'.
Als je beide geleerd hebt hoe een eigen woning te bestieren, is het makkelijker om daarna samen een woning te delen.
Wat wel zou werken is als jullie allebei eerst eens minimaal een jaar op jezelf gaan wonen.
Je staat verbaasd te kijken hoeveel zaken je ouders allemaal geregeld hebben en met regelmaat doen zonder dat jij je daar direct van bewust bent.
Dit hoeft natuurlijk niet want vroeger draaide je als ouder wordende kinderen al meteen mee in het voeren van de huishouding zodat je alles wel eens gedaan had voordat je vanuit het ouderlijk huis ging trouwen.
Maar nu kan het zo zijn dat als je meteen bij elkaar intrekt, er al snel strubbelingen ontstaan omdat je van elkaar dingen gaat verwachten qua taakverdeling en verantwoordelijkheden waarvan de ander geen weet heeft, gevolgd door onderwaardering voor hen die bepaalde taken gegeven moment altijd op zich nemen en irritatie dat de ander 'nooit eens wat doet'.
Als je beide geleerd hebt hoe een eigen woning te bestieren, is het makkelijker om daarna samen een woning te delen.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
dinsdag 21 april 2015 om 17:48
quote:Myleve schreef op 21 april 2015 @ 17:04:
[...]
Ik begrijp wat je bedoelt met de compromis, maar ons kennende, wanneer één van ons alleen gaat wonen, zou de ander daar altijd blijven slapen enz. Dan wordt het uiteindelijk alsnog samenwonen.Is hij ook al zo zelfstandig als jij bent? Zo niet, laat hem dit dan eerst worden voordat jullie samen gaan wonen. En over blijven slapen enz. kunnen jullie duidelijke afspraken maken, zodat het wel echt zijn plekje is. Ik neem aan dat jullie nu ook niet continu bij elkaar slapen?
[...]
Ik begrijp wat je bedoelt met de compromis, maar ons kennende, wanneer één van ons alleen gaat wonen, zou de ander daar altijd blijven slapen enz. Dan wordt het uiteindelijk alsnog samenwonen.Is hij ook al zo zelfstandig als jij bent? Zo niet, laat hem dit dan eerst worden voordat jullie samen gaan wonen. En over blijven slapen enz. kunnen jullie duidelijke afspraken maken, zodat het wel echt zijn plekje is. Ik neem aan dat jullie nu ook niet continu bij elkaar slapen?
dinsdag 21 april 2015 om 17:49
Ik ben blij dat men meedenkt over alles, maar ik heb niet gevraagd om advies over of we uberhaupt wel of niet moeten samenwonen. Over mijn en zijn persoonlijke situatie is verder niets bekend, dus ook niet over of wij wel of niet weten hoe een huishouden/administratie en dergelijik werkt.
Mijn vraag was hoe kan ik omgaan met zijn niet-enthousiasme, en ik denk dat ik wel weer op een rijtje heb dat het inderdaad gewoon even tijd kost, ik zal maar proberen om het zelf ook even opzij te zetten!
Bedankt!
Mijn vraag was hoe kan ik omgaan met zijn niet-enthousiasme, en ik denk dat ik wel weer op een rijtje heb dat het inderdaad gewoon even tijd kost, ik zal maar proberen om het zelf ook even opzij te zetten!
Bedankt!
The universe always brings us what we need, not what we want...