Werk & Studie
alle pijlers
Einde motivatie
dinsdag 28 april 2015 om 08:40
Ik heb op papier de leukste baan ooit. Klein bedrijf, veel verantwoordelijkheid, veel mogelijkheden. Ik werk in een hippe branche, mijn clienten zijn internationale bedrijven en ik boek nu en dan een leuk succesje.
Maar diezelfde hippe branche blijkt dus helemaal niet bij me te passen, en ik ben inmiddels hard op zoek naar een nieuwe job. Ik doe dit nu een maand of 8, en het is mijn eerste echte baan, dus ik weet dat het niet heel slim is om nu al te stoppen. Maar ik werk 50 tot soms wel 60 of 70 uur in de week, voor omgerekend (veel) minder dan minimumloon, om vervolgens door de meeste mensen waar ik voor werk als handtasje behandeld te worden (ze zeggen last minute afspraken af, komen niet opdagen, zijn niet eerlijk tegen me).
Ik neem even het risico dat wat ik ga zeggen heel dramatisch klinkt, maar ik ben verhuisd voor deze baan en heb geen tijd gehad om mijn nieuwe stad te ontdekken de afgelopen 4 maanden. Ik heb hier geen vrienden, als ik thuis kom ben ik zo moe dat ik nauwelijks wil bewegen, en ik ben dus mezelf een beetje kwijt. Ik had hiervoor een heel actief sociaal leven en ik ben een beetje een zacht ei af en toe, dus ik kan er niet zo goed tegen als mensen me zonder reden als oud vuil behandelen.
Nogmaals; waarschijnlijk moet ik gewoon doorbijten, maar wellicht herkent iemand deze situatie? Ik vertrek zo naar kantoor en mijn motivatie is nogal op..
Maar diezelfde hippe branche blijkt dus helemaal niet bij me te passen, en ik ben inmiddels hard op zoek naar een nieuwe job. Ik doe dit nu een maand of 8, en het is mijn eerste echte baan, dus ik weet dat het niet heel slim is om nu al te stoppen. Maar ik werk 50 tot soms wel 60 of 70 uur in de week, voor omgerekend (veel) minder dan minimumloon, om vervolgens door de meeste mensen waar ik voor werk als handtasje behandeld te worden (ze zeggen last minute afspraken af, komen niet opdagen, zijn niet eerlijk tegen me).
Ik neem even het risico dat wat ik ga zeggen heel dramatisch klinkt, maar ik ben verhuisd voor deze baan en heb geen tijd gehad om mijn nieuwe stad te ontdekken de afgelopen 4 maanden. Ik heb hier geen vrienden, als ik thuis kom ben ik zo moe dat ik nauwelijks wil bewegen, en ik ben dus mezelf een beetje kwijt. Ik had hiervoor een heel actief sociaal leven en ik ben een beetje een zacht ei af en toe, dus ik kan er niet zo goed tegen als mensen me zonder reden als oud vuil behandelen.
Nogmaals; waarschijnlijk moet ik gewoon doorbijten, maar wellicht herkent iemand deze situatie? Ik vertrek zo naar kantoor en mijn motivatie is nogal op..
Why own a room when you can build a house?
dinsdag 28 april 2015 om 09:24
Dat weet je helemaal niet of het aan TO of het bedrijf ligt. Wat een onaardige opmerking, zeg. Mijn werkzaamheden zijn ook niet om 5 uur afgelopen en ik kan niet zeggen: nou, om zes uur heb ik een afspraak, dus ik ga.
En wat dacht je van een advocaat die declarabele uren moet maken? Of een arts die een doodzieke patiënt onder zijn/haar hoede heeft. Dat kan ook allemaal niet tot morgen wachten. Ik kan nog wel tig beroepen noemen...
En wat dacht je van een advocaat die declarabele uren moet maken? Of een arts die een doodzieke patiënt onder zijn/haar hoede heeft. Dat kan ook allemaal niet tot morgen wachten. Ik kan nog wel tig beroepen noemen...
Occam's razor
dinsdag 28 april 2015 om 09:29
En TO, ik herken het wel. Je moet voor jezelf helder krijgen wat je tegenstaat. De lange werkdagen? De onaardige reacties? Inhoudelijk vind je het werk wel leuk begrijp ik? Is er een functie binnen jouw vakgebied waar je minder te maken krijgt met die mensen? Of is het bvb een kwestie van een cursus volgen 'omgaan met lastige mensen', waarna je het een uitdaging gaat vinden om dat varkentje te wassen? 
Ik heb mn eerste baan na een schamele zes maanden ook gedag gezegd. Niemand vond het gek. Toen ik er met mijn leidinggevende over ging praten, bood ie me een andere functie aan. Die functie bleek veel beter bij me te passen.
Mijn advies zou dan ook zijn om, als je zicht heb op een nieuwe baan, eerst eens met je baas te gaan praten wat die voor opties ziet.
Het is heel normaal om je eerste baan niks te vinden
Ik heb mn eerste baan na een schamele zes maanden ook gedag gezegd. Niemand vond het gek. Toen ik er met mijn leidinggevende over ging praten, bood ie me een andere functie aan. Die functie bleek veel beter bij me te passen.
Mijn advies zou dan ook zijn om, als je zicht heb op een nieuwe baan, eerst eens met je baas te gaan praten wat die voor opties ziet.
Het is heel normaal om je eerste baan niks te vinden
Occam's razor
dinsdag 28 april 2015 om 09:46
quote:Debora schreef op 28 april 2015 @ 09:24:
En wat dacht je van een advocaat die declarabele uren moet maken? Of een arts die een doodzieke patiënt onder zijn/haar hoede heeft. Dat kan ook allemaal niet tot morgen wachten. Ik kan nog wel tig beroepen noemen...Maar die worden er ook naar betaald. Ik werk fulltime en heb het type functie (en salaris) waarvan je kunt verwachten dat een dag niet altijd om 17.00 uur afgelopen is en dat je in het weekend/op vakantie gebeld kan worden of nog even wat afmaakt.
En wat dacht je van een advocaat die declarabele uren moet maken? Of een arts die een doodzieke patiënt onder zijn/haar hoede heeft. Dat kan ook allemaal niet tot morgen wachten. Ik kan nog wel tig beroepen noemen...Maar die worden er ook naar betaald. Ik werk fulltime en heb het type functie (en salaris) waarvan je kunt verwachten dat een dag niet altijd om 17.00 uur afgelopen is en dat je in het weekend/op vakantie gebeld kan worden of nog even wat afmaakt.
dinsdag 28 april 2015 om 09:51
Goeie tips en fijne verhalen dames, dank jullie wel nu al
Ik heb inderdaad wel geprobeerd om vaker bijtijds naar huis te gaan, maar deadlines wachten helaas niet.. dus inderdaad, alles laten vallen en lekker bijtijds eten en slapen kan niet altijd. Daarnaast; ik heb dat dus wel geprobeerd, maar daar ligt het niet aan..
Een andere functie is geen optie binnen dit bedrijf. Elders wel natuurlijk, dus de zoektocht gaat verder!
Ik heb inderdaad wel geprobeerd om vaker bijtijds naar huis te gaan, maar deadlines wachten helaas niet.. dus inderdaad, alles laten vallen en lekker bijtijds eten en slapen kan niet altijd. Daarnaast; ik heb dat dus wel geprobeerd, maar daar ligt het niet aan..
Een andere functie is geen optie binnen dit bedrijf. Elders wel natuurlijk, dus de zoektocht gaat verder!
Why own a room when you can build a house?
dinsdag 28 april 2015 om 09:54
quote:Debora schreef op 28 april 2015 @ 09:24:En wat dacht je van een advocaat die declarabele uren moet maken? Of een arts die een doodzieke patiënt onder zijn/haar hoede heeft. Dat kan ook allemaal niet tot morgen wachten. Ik kan nog wel tig beroepen noemen...
Die advocaat kan zijn eigen declarabele uren plannen, die doodzieke patiënt wordt overgenomen door een collega.
We moeten er eens vanaf dat we onszelf onmisbaar voelen. Incidenteel overwerken vind ik oké, maar weken maken met 30 overuren, dat doe je echt zelf. Waarom maakt TO de overuren? Omdat droplul A haar de vorige keer heeft laten zitten waarschijnlijk. Omdat droplul B haar informatie onthouden heeft waardoor ze haar klus helemaal opnieuw moet doen etc.
Die advocaat kan zijn eigen declarabele uren plannen, die doodzieke patiënt wordt overgenomen door een collega.
We moeten er eens vanaf dat we onszelf onmisbaar voelen. Incidenteel overwerken vind ik oké, maar weken maken met 30 overuren, dat doe je echt zelf. Waarom maakt TO de overuren? Omdat droplul A haar de vorige keer heeft laten zitten waarschijnlijk. Omdat droplul B haar informatie onthouden heeft waardoor ze haar klus helemaal opnieuw moet doen etc.
dinsdag 28 april 2015 om 10:05
dinsdag 28 april 2015 om 10:27
Ik ben sowieso een ontzettend werkpaard en heb hiervoor in de muziek gewerkt (dus kom niet direct uit een studie rollen, ik doelde met eerste echte baan meer op de regelmaat van 's ochtends beginnen en 's avonds weer thuis). De uren vond ik in eerste instantie niet zo'n punt; ik wilde graag meer leren, mezelf bewijzen. Die drang is er nu wel een beetje af, maar ik vraag me de hele tijd af of dat niet extreem snel is? Na 8 maanden al iets anders willen?
(gelukkig zetten jullie me met beide benen op de grond en mag ik dat dus best?)
Viva-amber; die hipheid interesseert me dus geen fluit. Vandaar dat ik niet zo goed in de fashionwereld pas denk ik.
(gelukkig zetten jullie me met beide benen op de grond en mag ik dat dus best?)
Viva-amber; die hipheid interesseert me dus geen fluit. Vandaar dat ik niet zo goed in de fashionwereld pas denk ik.
Why own a room when you can build a house?
dinsdag 28 april 2015 om 10:43
quote:Debora schreef op 28 april 2015 @ 09:24:
Dat weet je helemaal niet of het aan TO of het bedrijf ligt. Wat een onaardige opmerking, zeg. Mijn werkzaamheden zijn ook niet om 5 uur afgelopen en ik kan niet zeggen: nou, om zes uur heb ik een afspraak, dus ik ga.
En wat dacht je van een advocaat die declarabele uren moet maken? Of een arts die een doodzieke patiënt onder zijn/haar hoede heeft. Dat kan ook allemaal niet tot morgen wachten. Ik kan nog wel tig beroepen noemen...
Ik vind dit een heel vreemde reactie. Jusa schreef 'BEGIN eens met...' en 'Dit probleem ligt NIET ALLEEN bij het bedrijf, maar OOK bij jezelf.' Ze schrijft dus helemaal niet dat het probleem aan TO ligt.
En zoals ze het schrijft is wel zoals het is. Je bent altijd verantwoordelijk voor het stellen van je eigen grenzen. Tegelijkertijd kan een bedrijf(scultuur) niet bij je passen. En zo lang je in een bedrijf zit dat niet bij je past is het beste wat je kan doen om stress te beperken heel goed naar je eigen grenzen kijken en hoe je met alle taken, verplichtingen en verwachtingen omgaat.
Dat weet je helemaal niet of het aan TO of het bedrijf ligt. Wat een onaardige opmerking, zeg. Mijn werkzaamheden zijn ook niet om 5 uur afgelopen en ik kan niet zeggen: nou, om zes uur heb ik een afspraak, dus ik ga.
En wat dacht je van een advocaat die declarabele uren moet maken? Of een arts die een doodzieke patiënt onder zijn/haar hoede heeft. Dat kan ook allemaal niet tot morgen wachten. Ik kan nog wel tig beroepen noemen...
Ik vind dit een heel vreemde reactie. Jusa schreef 'BEGIN eens met...' en 'Dit probleem ligt NIET ALLEEN bij het bedrijf, maar OOK bij jezelf.' Ze schrijft dus helemaal niet dat het probleem aan TO ligt.
En zoals ze het schrijft is wel zoals het is. Je bent altijd verantwoordelijk voor het stellen van je eigen grenzen. Tegelijkertijd kan een bedrijf(scultuur) niet bij je passen. En zo lang je in een bedrijf zit dat niet bij je past is het beste wat je kan doen om stress te beperken heel goed naar je eigen grenzen kijken en hoe je met alle taken, verplichtingen en verwachtingen omgaat.
dinsdag 28 april 2015 om 10:48
Ik denk dat het niet uitmaakt wat 'normaal' is. Als jij je niet prettig voelt daar en je hebt het idee dat je er zelf alles aan gedaan hebt om het wel prettig te maken kijk je toch gewoon uit naar iets anders? Als je toch zelf het gevoel hebt dat het te kort is kun je zowel uitkijken naar iets anders als het even aankijken, als er echt iets moois voorbij komt solliciteer je en zo niet ga je door tot je meer duidelijkheid voor jezelf hebt.
Het is heel lastig om vanaf een forum te beoordelen of jouw baan/werkplek bij je past of niet of dat er zaken zijn die je zelf meer in de hand hebt die je zou kunnen veranderen om het wel leuk te maken voor jezelf. Maar uitkijken voor iets anders kan helemaal geen kwaad, je hebt toch niks te verliezen. Kan je hier nog met collega's of vrienden over praten, mensen die jou beter kennen of jouw vakgebied beter kennen?
Het is heel lastig om vanaf een forum te beoordelen of jouw baan/werkplek bij je past of niet of dat er zaken zijn die je zelf meer in de hand hebt die je zou kunnen veranderen om het wel leuk te maken voor jezelf. Maar uitkijken voor iets anders kan helemaal geen kwaad, je hebt toch niks te verliezen. Kan je hier nog met collega's of vrienden over praten, mensen die jou beter kennen of jouw vakgebied beter kennen?
dinsdag 28 april 2015 om 11:00
Ik heb 1 collega en 2 stagiaires.. zoals ik zei; klein bedrijf.. dat ik weg moet is uit gesprekken met vrienden en vriend al gebleken (ik ben laatst tegen een meisje dat zich voorstelde aan mij en maar bleef doorzagen over hoe fantastisch mooi haar zusje was vroeger en eetstoornissen en trauma's nogal uit mijn slof geschoten, waarna ze me aankeek en alleen maar zei "zoek in godsnaam ander werk", dus ik gok dat het de hoogste tijd wordt, niet alleen volgens mezelf).. maar ja, zoals gezegd, ik voel me verantwoordelijk en onmisbaar. Heel misschien word ik deze week gebeld voor een gesprek voor een baan die me wel heel erg leuk lijkt, meer plannen, minder acquisitie, minder werkdruk, en geen takenpakket waar normaal 3 afdelingen aan werken. Focussen op waar ik goed in ben lijkt me heel erg fijn. Er zit dus wel (een beetje) schot in de zaak..
Why own a room when you can build a house?
dinsdag 28 april 2015 om 13:27
Fijn dat er schot in de zaak zit, al is het maar een klein beetje. Het is vaak zoeken naar je plek en waar je je zelf ook goed bij voelt. Bedenk ook wel dat we in een luxe tijd, en jij in de luxe positie, leven waarin je dus mag 'kiezen' om werk te zoeken wat bij je past en waar je voldoening uit haalt enz. Er zijn genoeg mensen die elk werk moeten aangrijpen om brood op te plank te krijgen.
Je verantwoordelijk voelen voor je werk is een mooi eigenschap, echter je te verantwoordelijk voelen en onmisbaar kan tot burnout leiden. Je grenzen leren (her)kennen en stellen is belangrijk. Zo ook leren stoppen en ontspannen.
Je verantwoordelijk voelen voor je werk is een mooi eigenschap, echter je te verantwoordelijk voelen en onmisbaar kan tot burnout leiden. Je grenzen leren (her)kennen en stellen is belangrijk. Zo ook leren stoppen en ontspannen.
dinsdag 28 april 2015 om 13:52
Mooie reactie Blijekip, dankjewel
Ik heb een andere baan aangeboden gekregen een tijdje terug maar daar moest ik ruim 200 euro per maand op inleveren, en dat kan ik me helaas niet veroorloven (daarnaast was ik ook een stuk minder geschikt voor die functie dan die intercedent dacht)..
Ik ben inderdaad een vreselijke geluksvogel hoor, echt. En echt doodgaan zal ik niet binnen deze functie, ik word er alleen zo ongelukkig van hoe mensen met elkaar/met mij omgaan dat het effect heeft op mij als persoon. Harder worden heb ik geprobeerd, maar ik weiger de boekingsbitch te zijn en ik kan (vind ik) al best een hoop hebben. Ik wil dus graag voordat ik me nog meer per ongeluk uitleef op wildvreemden (of nog erger, clienten) op de rem trappen en iets gaan doen waar ik blij van kan worden. Maar ja, je hebt gelijk; ik ben best verwend als ik dit zo nu schrijf.
Ik heb een andere baan aangeboden gekregen een tijdje terug maar daar moest ik ruim 200 euro per maand op inleveren, en dat kan ik me helaas niet veroorloven (daarnaast was ik ook een stuk minder geschikt voor die functie dan die intercedent dacht)..
Ik ben inderdaad een vreselijke geluksvogel hoor, echt. En echt doodgaan zal ik niet binnen deze functie, ik word er alleen zo ongelukkig van hoe mensen met elkaar/met mij omgaan dat het effect heeft op mij als persoon. Harder worden heb ik geprobeerd, maar ik weiger de boekingsbitch te zijn en ik kan (vind ik) al best een hoop hebben. Ik wil dus graag voordat ik me nog meer per ongeluk uitleef op wildvreemden (of nog erger, clienten) op de rem trappen en iets gaan doen waar ik blij van kan worden. Maar ja, je hebt gelijk; ik ben best verwend als ik dit zo nu schrijf.
Why own a room when you can build a house?
dinsdag 28 april 2015 om 15:17
quote:hashtagbrownie schreef op 28 april 2015 @ 13:52:
Mooie reactie Blijekip, dankjewel
Ik heb een andere baan aangeboden gekregen een tijdje terug maar daar moest ik ruim 200 euro per maand op inleveren, en dat kan ik me helaas niet veroorloven (daarnaast was ik ook een stuk minder geschikt voor die functie dan die intercedent dacht)..
Ik ben inderdaad een vreselijke geluksvogel hoor, echt. En echt doodgaan zal ik niet binnen deze functie, ik word er alleen zo ongelukkig van hoe mensen met elkaar/met mij omgaan dat het effect heeft op mij als persoon. Harder worden heb ik geprobeerd, maar ik weiger de boekingsbitch te zijn en ik kan (vind ik) al best een hoop hebben. Ik wil dus graag voordat ik me nog meer per ongeluk uitleef op wildvreemden (of nog erger, clienten) op de rem trappen en iets gaan doen waar ik blij van kan worden. Maar ja, je hebt gelijk; ik ben best verwend als ik dit zo nu schrijf.
Je hoeft niet per sé een bitch te worden. Maar als bvb de eigenschap van veel mensen om eindeloos over zichzelf door te kwebbelen je dwars zit, kun je wel proberen dat professioneel af te kappen. Ik denk eerlijk gezegd dat dit een universeel probleem is en waar je alleen vanaf komt als je een baan zoekt waar je geen contact met klanten hebt, maar dat is vaak een heel andere branche.
Ik moet voor mijn werk ook veel met mensen praten en het zal je verbazen hoe makkelijk kletskousen het accepteren als je ze gewoon onderbreekt.
Voorbeeldje:
Jij: Wilt u nog uitleg over de aanschaf van uw nieuwe laptop?
Klant: Nou, dat is misschien wel handig, want ik ben niet zo computertechnisch en ik had altijd een buurmeisje dat me hielp, maar die kinderen worden ook ouder hè, en je kunt ze moeilijk dwingen om iedere keer bij zo'n oud besje als ik op bezoek te gaan, want ze krijgen op een gegeven moment ook hun eigen leven. Ik zeg altijd maar zo: je moet jezelf niet teveel opdringen aan de mensen, want bladiebladiebla
Jij begint er gewoon doorheen te praten: Geen zorgen, ik leg het u uit. Het enige wat u hoeft te doen is de aanknop aan te zetten, de cd in de cd-speler te stoppen en de aanwijzingen op het scherm te volgen. Mocht u dat te moeilijk vinden, dan kunt u dit nummer bellen voor begeleiding.
Klant: O ja, o, dat is me toch wat. Het valt allemaal niet mee voor onze generatie hoor. De één na de ander valt ook weg he, en dan zit je daar alleen en je wilt toch wat met de buitenwereld in contact blijven en nu had ik op tv gehoord dat het geen kwaad kon om een computer te kopen, want...
Jij: Nou, en kijk eens aan, daar bent u dan, u heeft de eerste stap gezet! Ziet u wel, u kunt het best. Ik vind het heel knap van u hoor! Heel veel plezier met uw aanschaf! Daag!
Ik wilde vroeger ook niet 'brutaal' zijn of 'mensen hun gevoelens' kwetsen. Maar het feit is: je bent niet brutaal, je bewaakt alleen je eigen tijd. Het is niet jouw taak mensen hun sores aan te horen. En hun gevoelens kwets je vrijwel nooit. Die ene die wel boos wordt, daar ben je maar mooi snel vanaf (en wimpel je weg met een ik-boodschap, dat je het helaas zo druk hebt). En als je uitlegt dat je ze onderbreekt omdat je het heeeel belangrijk vindt dat ze optimaal plezier hebben van hun product, geef je ze ook nog het gevoel dat ze geen nummertje zijn, maar dat ze er toe doen (en daar is natuurlijk niks van gelogen).
Ben wel benieuwd in welke branche jij werkt dat je zoveel levensverhalen moet aanhoren overigens
Mooie reactie Blijekip, dankjewel
Ik heb een andere baan aangeboden gekregen een tijdje terug maar daar moest ik ruim 200 euro per maand op inleveren, en dat kan ik me helaas niet veroorloven (daarnaast was ik ook een stuk minder geschikt voor die functie dan die intercedent dacht)..
Ik ben inderdaad een vreselijke geluksvogel hoor, echt. En echt doodgaan zal ik niet binnen deze functie, ik word er alleen zo ongelukkig van hoe mensen met elkaar/met mij omgaan dat het effect heeft op mij als persoon. Harder worden heb ik geprobeerd, maar ik weiger de boekingsbitch te zijn en ik kan (vind ik) al best een hoop hebben. Ik wil dus graag voordat ik me nog meer per ongeluk uitleef op wildvreemden (of nog erger, clienten) op de rem trappen en iets gaan doen waar ik blij van kan worden. Maar ja, je hebt gelijk; ik ben best verwend als ik dit zo nu schrijf.
Je hoeft niet per sé een bitch te worden. Maar als bvb de eigenschap van veel mensen om eindeloos over zichzelf door te kwebbelen je dwars zit, kun je wel proberen dat professioneel af te kappen. Ik denk eerlijk gezegd dat dit een universeel probleem is en waar je alleen vanaf komt als je een baan zoekt waar je geen contact met klanten hebt, maar dat is vaak een heel andere branche.
Ik moet voor mijn werk ook veel met mensen praten en het zal je verbazen hoe makkelijk kletskousen het accepteren als je ze gewoon onderbreekt.
Voorbeeldje:
Jij: Wilt u nog uitleg over de aanschaf van uw nieuwe laptop?
Klant: Nou, dat is misschien wel handig, want ik ben niet zo computertechnisch en ik had altijd een buurmeisje dat me hielp, maar die kinderen worden ook ouder hè, en je kunt ze moeilijk dwingen om iedere keer bij zo'n oud besje als ik op bezoek te gaan, want ze krijgen op een gegeven moment ook hun eigen leven. Ik zeg altijd maar zo: je moet jezelf niet teveel opdringen aan de mensen, want bladiebladiebla
Jij begint er gewoon doorheen te praten: Geen zorgen, ik leg het u uit. Het enige wat u hoeft te doen is de aanknop aan te zetten, de cd in de cd-speler te stoppen en de aanwijzingen op het scherm te volgen. Mocht u dat te moeilijk vinden, dan kunt u dit nummer bellen voor begeleiding.
Klant: O ja, o, dat is me toch wat. Het valt allemaal niet mee voor onze generatie hoor. De één na de ander valt ook weg he, en dan zit je daar alleen en je wilt toch wat met de buitenwereld in contact blijven en nu had ik op tv gehoord dat het geen kwaad kon om een computer te kopen, want...
Jij: Nou, en kijk eens aan, daar bent u dan, u heeft de eerste stap gezet! Ziet u wel, u kunt het best. Ik vind het heel knap van u hoor! Heel veel plezier met uw aanschaf! Daag!
Ik wilde vroeger ook niet 'brutaal' zijn of 'mensen hun gevoelens' kwetsen. Maar het feit is: je bent niet brutaal, je bewaakt alleen je eigen tijd. Het is niet jouw taak mensen hun sores aan te horen. En hun gevoelens kwets je vrijwel nooit. Die ene die wel boos wordt, daar ben je maar mooi snel vanaf (en wimpel je weg met een ik-boodschap, dat je het helaas zo druk hebt). En als je uitlegt dat je ze onderbreekt omdat je het heeeel belangrijk vindt dat ze optimaal plezier hebben van hun product, geef je ze ook nog het gevoel dat ze geen nummertje zijn, maar dat ze er toe doen (en daar is natuurlijk niks van gelogen).
Ben wel benieuwd in welke branche jij werkt dat je zoveel levensverhalen moet aanhoren overigens
Occam's razor
dinsdag 28 april 2015 om 15:27
quote:jusa schreef op 28 april 2015 @ 09:54:
[...]
Die advocaat kan zijn eigen declarabele uren plannen, die doodzieke patiënt wordt overgenomen door een collega.
Was het maar zo makkelijk. Die advocaat moet gewoon voor een bepaalde datum de papieren afhebben, je bent zelden 100% efficiënt, dus die werkt vrijwel altijd over. Die doodzieke patiënt kan niet naar de collega van de dienst overgedragen worden, want er is maar 1 dokter in de dienst op zeg 10 dokters overdag en die dokter van de dag moet ook nog eens alle bevindingen en administratie van die patiënt netjes opschrijven.
En met alle bezuinigingen zijn er in al die branches waar overwerk de standaard lijkt, nog minder collega's om de uren te dekken, waardoor je klem komt te zitten tussen je geweten, de liefde voor je vak en de liefde voor jezelf.
Overwerk valt dus niet te voorkomen in deze beroepen. Een advocaat die associate wil worden, gaat de kantjes er niet vanaf lopen. En als die switcht naar een ander kantoor, is het nog maar de vraag of ie erop vooruit gaat én of ie nog kans maakt op die associate plek. Die dokter probeert een opleidingsplek te bemachtigen of is in opleiding en bij de gratie gods overgeleverd aan het ziekenhuis waar ie geplaatst is. Daar kun je ook niet zomaar switchen.
Ja, helemaal bovenaan de ladder valt er wel wat te regelen qua werktijden, maar niet als je net op de arbeidsmarkt komt kijken...
[...]
Die advocaat kan zijn eigen declarabele uren plannen, die doodzieke patiënt wordt overgenomen door een collega.
Was het maar zo makkelijk. Die advocaat moet gewoon voor een bepaalde datum de papieren afhebben, je bent zelden 100% efficiënt, dus die werkt vrijwel altijd over. Die doodzieke patiënt kan niet naar de collega van de dienst overgedragen worden, want er is maar 1 dokter in de dienst op zeg 10 dokters overdag en die dokter van de dag moet ook nog eens alle bevindingen en administratie van die patiënt netjes opschrijven.
En met alle bezuinigingen zijn er in al die branches waar overwerk de standaard lijkt, nog minder collega's om de uren te dekken, waardoor je klem komt te zitten tussen je geweten, de liefde voor je vak en de liefde voor jezelf.
Overwerk valt dus niet te voorkomen in deze beroepen. Een advocaat die associate wil worden, gaat de kantjes er niet vanaf lopen. En als die switcht naar een ander kantoor, is het nog maar de vraag of ie erop vooruit gaat én of ie nog kans maakt op die associate plek. Die dokter probeert een opleidingsplek te bemachtigen of is in opleiding en bij de gratie gods overgeleverd aan het ziekenhuis waar ie geplaatst is. Daar kun je ook niet zomaar switchen.
Ja, helemaal bovenaan de ladder valt er wel wat te regelen qua werktijden, maar niet als je net op de arbeidsmarkt komt kijken...
Occam's razor
dinsdag 28 april 2015 om 15:36
Debora; ik werk oa met modellen en daarvan hoor ik ook levensverhalen en allerlei andere dingen aan. Luisteren is het probleem niet. Inmiddels heb ik ook geleerd voor mezelf op te komen als ze me 's avonds laat nog bellen, dat vond ik eerst ook lastig. Maar het gaat mij om mensen die last minute hun afspraken niet nakomen waardoor ik (vooral naar clienten toe) de rotzooi mag opruimen, het gebrek aan loyaliteit en integriteit onder elkaar (niet alleen van modellen, ook van bedrijven), dat soort dingen.. terwijl ik me dus de tandjes werk om altijd deadlines te halen (ondanks onprofessioneel gedrag van anderen soms).
Verder snap je volgens mij 200% waarom ik zoveel en zo hard werk. Fijn om te lezen.
Vorige week had ik een telefoontje van een ander bedrijf waar ik erg graag wil werken. Dat gesprek begon met "misschien bel ik je komende week voor een gesprek" en eindigde met "Ja, ontzettend leuk! Ik zie je volgende week!", dus hopelijk hoor ik daar vandaag of morgen iets over..
Verder snap je volgens mij 200% waarom ik zoveel en zo hard werk. Fijn om te lezen.
Vorige week had ik een telefoontje van een ander bedrijf waar ik erg graag wil werken. Dat gesprek begon met "misschien bel ik je komende week voor een gesprek" en eindigde met "Ja, ontzettend leuk! Ik zie je volgende week!", dus hopelijk hoor ik daar vandaag of morgen iets over..
Why own a room when you can build a house?
dinsdag 28 april 2015 om 15:58
quote:hashtagbrownie schreef op 28 april 2015 @ 13:52:
Mooie reactie Blijekip, dankjewel
Ik heb een andere baan aangeboden gekregen een tijdje terug maar daar moest ik ruim 200 euro per maand op inleveren, en dat kan ik me helaas niet veroorloven (daarnaast was ik ook een stuk minder geschikt voor die functie dan die intercedent dacht)..
Ik ben inderdaad een vreselijke geluksvogel hoor, echt. En echt doodgaan zal ik niet binnen deze functie, ik word er alleen zo ongelukkig van hoe mensen met elkaar/met mij omgaan dat het effect heeft op mij als persoon. Harder worden heb ik geprobeerd, maar ik weiger de boekingsbitch te zijn en ik kan (vind ik) al best een hoop hebben. Ik wil dus graag voordat ik me nog meer per ongeluk uitleef op wildvreemden (of nog erger, clienten) op de rem trappen en iets gaan doen waar ik blij van kan worden. Maar ja, je hebt gelijk; ik ben best verwend als ik dit zo nu schrijf.
Of je verwend bent of niet was niet mijn punt Ik vind je in ieder geval niet verwend.
Wat ik wel vind is dat als jij jezelf onmisbaar vindt je gevaar loopt om jezelf voorbij te lopen op een gegeven moment.
Hopelijk word je uitgenodigd bij de andere baan! Succes!
Mooie reactie Blijekip, dankjewel
Ik heb een andere baan aangeboden gekregen een tijdje terug maar daar moest ik ruim 200 euro per maand op inleveren, en dat kan ik me helaas niet veroorloven (daarnaast was ik ook een stuk minder geschikt voor die functie dan die intercedent dacht)..
Ik ben inderdaad een vreselijke geluksvogel hoor, echt. En echt doodgaan zal ik niet binnen deze functie, ik word er alleen zo ongelukkig van hoe mensen met elkaar/met mij omgaan dat het effect heeft op mij als persoon. Harder worden heb ik geprobeerd, maar ik weiger de boekingsbitch te zijn en ik kan (vind ik) al best een hoop hebben. Ik wil dus graag voordat ik me nog meer per ongeluk uitleef op wildvreemden (of nog erger, clienten) op de rem trappen en iets gaan doen waar ik blij van kan worden. Maar ja, je hebt gelijk; ik ben best verwend als ik dit zo nu schrijf.
Of je verwend bent of niet was niet mijn punt Ik vind je in ieder geval niet verwend.
Wat ik wel vind is dat als jij jezelf onmisbaar vindt je gevaar loopt om jezelf voorbij te lopen op een gegeven moment.
Hopelijk word je uitgenodigd bij de andere baan! Succes!