Overig
alle pijlers
ergerniswekkende dooddoeners
dinsdag 7 april 2015 om 16:23
Er zijn van die uitspraken waarvan je denkt: maar dat vind toch iedereen? En toch worden ze gebracht alsof men iets unieks zegt. Ik trap af met mijn 2 grootste ergernissen:
1. 'maar ik kan niet tegen onrecht'. Vooral gebezigd door mensen die vinden dat hen enorm onrecht is aangedaan, maar ze kunnen er niets aan doen. De stem slaat over, de tranen schieten in de ogen en half trillend van woede weet diegene dan nog net uit te brengen dat íe niet tegen onrecht kan. Alsof dat iets heel bijzonders is. Maar niemand kan tegen onrecht, en diezelfde mensen gaan niet de straat op tegen bezuinigingen in de gezondheidszorg of om te protesteren tegen het geweld op de Gazastrook. Ze kunnen vooral niet tegen onrecht dat hen is aangedaan, maar vergeten voor het gemak even dat wat zij onrecht vinden, voor de tegenpartij misschien wel terecht is.
2. Maar dat had *naam van de overledene* zo gewild. Of juist andersom, dat had *naam van de overledene* ook niet gewild. De overledene kan zich niet verweren, dus je kunt alles wel zeggen over wat de overledene wel of niet kies vind, en het gaat dan ook altijd over een feestje of iets dergelijks wat wel erg snel na het overlijden van diegene komt. 'Jan had ook niet gewild dat ik thuis zou blijven zitten' / 'Jan had vast gezegd dat ik gewoon op vakantie moet gaan'. Nooit andersom, dat Jan liever had gewild dat de nabestaanden wekenlang zich de haren uit het hoofd zouden trekken van ellende en maanden in de rouw zouden zijn.
Ken jij nog meer ergerniswekkende dooddoeners?
1. 'maar ik kan niet tegen onrecht'. Vooral gebezigd door mensen die vinden dat hen enorm onrecht is aangedaan, maar ze kunnen er niets aan doen. De stem slaat over, de tranen schieten in de ogen en half trillend van woede weet diegene dan nog net uit te brengen dat íe niet tegen onrecht kan. Alsof dat iets heel bijzonders is. Maar niemand kan tegen onrecht, en diezelfde mensen gaan niet de straat op tegen bezuinigingen in de gezondheidszorg of om te protesteren tegen het geweld op de Gazastrook. Ze kunnen vooral niet tegen onrecht dat hen is aangedaan, maar vergeten voor het gemak even dat wat zij onrecht vinden, voor de tegenpartij misschien wel terecht is.
2. Maar dat had *naam van de overledene* zo gewild. Of juist andersom, dat had *naam van de overledene* ook niet gewild. De overledene kan zich niet verweren, dus je kunt alles wel zeggen over wat de overledene wel of niet kies vind, en het gaat dan ook altijd over een feestje of iets dergelijks wat wel erg snel na het overlijden van diegene komt. 'Jan had ook niet gewild dat ik thuis zou blijven zitten' / 'Jan had vast gezegd dat ik gewoon op vakantie moet gaan'. Nooit andersom, dat Jan liever had gewild dat de nabestaanden wekenlang zich de haren uit het hoofd zouden trekken van ellende en maanden in de rouw zouden zijn.
Ken jij nog meer ergerniswekkende dooddoeners?
zondag 3 mei 2015 om 12:43
quote:Pingu schreef op 03 mei 2015 @ 09:19:
'Mijn peuter eet alles, zelfs olijven!'. Deze hoor ik ironisch genoeg heel vaak.Maar het grappigste is dat dat voor heel veel van die kinderen ook maar een fase is en dat ze later juist heel lastige eters worden.
'Mijn peuter eet alles, zelfs olijven!'. Deze hoor ik ironisch genoeg heel vaak.Maar het grappigste is dat dat voor heel veel van die kinderen ook maar een fase is en dat ze later juist heel lastige eters worden.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
zondag 3 mei 2015 om 13:18
Mijn GROOTSTE ergerniswekkende dooddoener:
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld
"Zonder strijd, geen overwinning"
zondag 3 mei 2015 om 13:23
quote:marjo67 schreef op 03 mei 2015 @ 13:18:
Mijn GROOTSTE ergerniswekkende dooddoener:
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld
Goed gezegd.
Mijn moeder heeft ook kanker en daardoor een mismaakt lichaam en pijn door operaties.
Mijn GROOTSTE ergerniswekkende dooddoener:
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld
Goed gezegd.
Mijn moeder heeft ook kanker en daardoor een mismaakt lichaam en pijn door operaties.
zondag 3 mei 2015 om 13:24
quote:marjo67 schreef op 03 mei 2015 @ 13:18:
Mijn GROOTSTE ergerniswekkende dooddoener:
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld Deze is helemaal van de pot gerukt inderdaad.
Mijn GROOTSTE ergerniswekkende dooddoener:
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld Deze is helemaal van de pot gerukt inderdaad.
zondag 3 mei 2015 om 13:27
quote:marjo67 schreef op 03 mei 2015 @ 13:18:
Mijn GROOTSTE ergerniswekkende dooddoener:
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld Dit vind ik by far de ergste dooddoener!
Mijn GROOTSTE ergerniswekkende dooddoener:
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld Dit vind ik by far de ergste dooddoener!
zondag 3 mei 2015 om 13:57
quote:marjo67 schreef op 03 mei 2015 @ 13:18:
Mijn GROOTSTE ergerniswekkende dooddoener:
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld Wauw. Ja die is wel lomp.
Mijn GROOTSTE ergerniswekkende dooddoener:
"Wees blij dat je nog leeft"
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen, maar heb er:
1. Lichamelijke beperkingen 2. Trauma voor het leven en 3. Chronische ziekte (Late Effecten Kinderkanker) aan overgehouden. Heb geen jeugd gehad, ben van de ene op andere dag "invalide" geworden, ben als jong meisje/vrouw veel gepest, genegeerd vanwege mijn rolstoel en toen nog door de chemo ziekelijke uiterlijk. Problemen met werkzoeken, want werkgevers willen niemand waar "iets" mee is, een relatie aangaan met een handicap is ook verre van makkelijk, verzekeringsmaatschappijen, hypotheekverstrekkers die je tegenwerken of uitsluiten, omdat je kanker hebt gehad, ik ben nu eind 40, maar lichamelijk ben ik jaren ouder vanwege de onherstelbare schade van de chemotherapie, sinds 2005 zit ik full time thuis etc. etc......
En dan nog zijn er mensen die vinden dat ik "blij MOET zijn dat ik nog leef".....
Ik ben niet ondankbaar en ben over het algemeen wel "tevreden" met mijn leven (weinig andere keus hè) , maar ik had me mijn leven wel anders voorgesteld Wauw. Ja die is wel lomp.
zondag 3 mei 2015 om 14:19
zondag 3 mei 2015 om 14:29
quote:marjo67 schreef op 03 mei 2015 @ 13:18:
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen,
Dat vind ik nou een rare/vreemde uitdrukking: kanker die overwonnen wordt.
Het is toch geen wedstrijd.
Als je dood gaat, heb je niet hard genoeg gevochten of zo?
Ik ben een survivor van kinderkanker op mijn 14e (osteosarcoom 1981). Heb deze dodelijke ziekte na een lange en zware strijd overwonnen,
Dat vind ik nou een rare/vreemde uitdrukking: kanker die overwonnen wordt.
Het is toch geen wedstrijd.
Als je dood gaat, heb je niet hard genoeg gevochten of zo?
zondag 3 mei 2015 om 15:28
quote:Pingu schreef op 03 mei 2015 @ 15:21:
[...]
Ja, typisch hè!Ja! En ook nooit "zelfs friet en pannenkoeken". Of: kikkerbillen en lamsoren. Alsof olijven en feta blijkbaar voedingsmiddelen zijn die tot een zeer noemenswaardige categorie behoren. Vind ik ook altijd heel typisch. Misschien zijn het wel vaak volwassenen die voor hun dertigste ofzo nog nooit een olijf hebben geproefd en het daarom zo speciaal vinden?
[...]
Ja, typisch hè!Ja! En ook nooit "zelfs friet en pannenkoeken". Of: kikkerbillen en lamsoren. Alsof olijven en feta blijkbaar voedingsmiddelen zijn die tot een zeer noemenswaardige categorie behoren. Vind ik ook altijd heel typisch. Misschien zijn het wel vaak volwassenen die voor hun dertigste ofzo nog nooit een olijf hebben geproefd en het daarom zo speciaal vinden?
zondag 3 mei 2015 om 15:46
quote:NYC schreef op 03 mei 2015 @ 15:28:
[...]
Ja! En ook nooit "zelfs friet en pannenkoeken". Of: kikkerbillen en lamsoren. Alsof olijven en feta blijkbaar voedingsmiddelen zijn die tot een zeer noemenswaardige categorie behoren. Vind ik ook altijd heel typisch. Misschien zijn het wel vaak volwassenen die voor hun dertigste ofzo nog nooit een olijf hebben geproefd en het daarom zo speciaal vinden?Dat laatste sowieso, en ik heb weleens gehoord dat kleine kinderen juist een voorkeur hebben voor de smaak en textuur van olijven. Er is dus echt niks bijzonders aan. En inderdaad, iemand stipte dit al aan, maar in mijn omgeving blijken dit dus later precies de kindertjes te zijn die alleen leven op witte rijst en vissticks.
[...]
Ja! En ook nooit "zelfs friet en pannenkoeken". Of: kikkerbillen en lamsoren. Alsof olijven en feta blijkbaar voedingsmiddelen zijn die tot een zeer noemenswaardige categorie behoren. Vind ik ook altijd heel typisch. Misschien zijn het wel vaak volwassenen die voor hun dertigste ofzo nog nooit een olijf hebben geproefd en het daarom zo speciaal vinden?Dat laatste sowieso, en ik heb weleens gehoord dat kleine kinderen juist een voorkeur hebben voor de smaak en textuur van olijven. Er is dus echt niks bijzonders aan. En inderdaad, iemand stipte dit al aan, maar in mijn omgeving blijken dit dus later precies de kindertjes te zijn die alleen leven op witte rijst en vissticks.
't Is al met al een heel gedoe
zondag 3 mei 2015 om 15:57
quote:dubbeltje4 schreef op 03 mei 2015 @ 14:29:
[...]
Dat vind ik nou een rare/vreemde uitdrukking: kanker die overwonnen wordt.
Het is toch geen wedstrijd.
Als je dood gaat, heb je niet hard genoeg gevochten of zo?
Je hebt ergens wel een punt, want een echte wedstrijd is het niet, daarvoor is het veel te ongelijkwaardig.
Aan de andere kant, ik zit er nu zelf midden in en geloof me, als ik hier goed uit kom, heb ik wat mij betreft echt wel de 'wedstrijd' met die kloteziekte gewonnen!
Dus wat dat betreft snap ik heel goed wat Marjo bedoeld.
[...]
Dat vind ik nou een rare/vreemde uitdrukking: kanker die overwonnen wordt.
Het is toch geen wedstrijd.
Als je dood gaat, heb je niet hard genoeg gevochten of zo?
Je hebt ergens wel een punt, want een echte wedstrijd is het niet, daarvoor is het veel te ongelijkwaardig.
Aan de andere kant, ik zit er nu zelf midden in en geloof me, als ik hier goed uit kom, heb ik wat mij betreft echt wel de 'wedstrijd' met die kloteziekte gewonnen!
Dus wat dat betreft snap ik heel goed wat Marjo bedoeld.
zondag 3 mei 2015 om 16:04
zondag 3 mei 2015 om 16:39
zondag 3 mei 2015 om 16:56
Ben eigenlijk even geschokt door de opmerking dat het verre van leuk zou zijn om blind, zonder benen of aan de nierdialyse 100 te worden.
Over blind of nierdialyse kan ik niet oordelen, dus daar kan ik niet over oordelen hoe dat zou zijn.
Ik heb door (een te late diagnose van) een ernstige ziekte geen benen meer. Mijn hart heeft dusdanige schade opgelopen dat het nog maar voor 30-35% werkt. Of ik 40 word? Geen idee.
Gelukkig heeft nog nooit iemand tegen me gezegd dat ik blij moet zijn dat ik nog leef.
Ik geniet van elke dag, ook al ben ik afgekeurd, ook al ben ik elke week wel een keer op pad naar ziekenhuis, revalidatiekliniek of prothesemaker. Het leven is te kort om er bij stil te blijven staan dat het allemaal ook heel anders gekund had.
Over blind of nierdialyse kan ik niet oordelen, dus daar kan ik niet over oordelen hoe dat zou zijn.
Ik heb door (een te late diagnose van) een ernstige ziekte geen benen meer. Mijn hart heeft dusdanige schade opgelopen dat het nog maar voor 30-35% werkt. Of ik 40 word? Geen idee.
Gelukkig heeft nog nooit iemand tegen me gezegd dat ik blij moet zijn dat ik nog leef.
Ik geniet van elke dag, ook al ben ik afgekeurd, ook al ben ik elke week wel een keer op pad naar ziekenhuis, revalidatiekliniek of prothesemaker. Het leven is te kort om er bij stil te blijven staan dat het allemaal ook heel anders gekund had.
maandag 4 mei 2015 om 17:06
Toen mijn moeder snachts was overleden na een kort ziektebed zei een bekende tegen me:
Ach joh niet huilen, t is toch beter zo....nu heeft ze geen pijn meer...
Ja dat fucking weet ik, maar ik ben mijn moeder kwijt... mag ik even verdriet hebben misschien?
Ach joh niet huilen, t is toch beter zo....nu heeft ze geen pijn meer...
Ja dat fucking weet ik, maar ik ben mijn moeder kwijt... mag ik even verdriet hebben misschien?
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!