Herinneringen aan grootouders

mijn opa`s heb ik nooit gekend, en met mijn oma en grootmoeder had ik niet zoveel mee. woonden te ver weg, beide leven al niet meer. wat ik wel nog weet van mijn grootmoeder( van mijn moeder), is als wij op visite kwamen witbrood met gerookte zalm kregen. en we speelden altijd duizendje( kaartspel) en nog wel wat dingen, weet niet meer precies. wat ik nog wel weet, ik mocht een keer bij mijn grootmoeder logeren, maar een drama werd dat, had last van heimwee.

Kastanjez en Oldwood: wat een leuke verhalen!



Hartwig... Slik... Tranen in mijn ogen. Wat een prachtig verhaal. Dat ze haar grote liefde weer heeft mogen vinden. Geweldig!



Mijn opa en oma hebben altijd gezegd geen oppas-opa en oma te worden, maar voor logeren waren we altijd welkom. Nu zaten mijn ouders in een situatie dat opa en oma een uitzondering hebben gemaakt (nou ja, oma vooral, opa werkte nog) en als baby was ik standaard 1 dag in de week bij oma. Die dag had ze eigenlijk een gymclubje maar dat vond ze toch al niet zo leuk dus dat heeft ze toen opgezegd en spendeerde gezellig haar donderdagen met mij. En toen ik 1 jaar was kreeg ik op haar schoot theelepeltjes koffie uit haar kopje.



Logeren bij opa en oma deed ik al vanaf peuter af aan. Eerst af en toe 1 nachtje, daarna een volle week. En ik wilde nooit naar huis, bij opa en oma was alles zo fijn en mocht alles. We deden echt geen bijzondere dingen telkens, we scharrelden gewoon in en om het huis maar ik vermaakte me altijd. Oma speelde in de garage waar de voorraad staat winkeltje met mij, ik had daar speelgoed, en in de zomer gingen we naar het buitenbad achter hun huis, zwemmen. En als oma dan van de hoge duikplank ging duiken mocht ik in het huisje van de badmeester toekijken en kraaltjes rijgen.



Om 7.00 uur mocht ik bij opa en oma in het grote bed komen liggen. Dan stond ik daar standaard, gewapend met mijn kussen. Dan ging ik tussen opa en oma in liggen en sprong de wekkerradio aan en luisterden we naar het nieuws. Ik kan me de tune van de omroep nog zo voor de geest halen. Geweldig.



Bij het ontbijt heerlijk vers brood en oma bakte standaard een appel voor mij, wat ik zo ontzettend lekker vind. En niemand bakt appels zoals oma. Ze deed volksdansen en stijldansen (tegenwoordig ook countrydansen) en naar ieder dansclubje nam ze mij mee, evenals naar al haar vriendinnen. Daar werd ik geweldig verwend. Oma vertelde me dat we op mijn derde bij een vriendin van haar waren toen ik ineens spontaan uit het niets 'elektriciteit' zei, dat vond ze zo grappig.



Ze leerde me zwemmen. Ieder jaar gingen we naar Center Parcs en ieder jaar ging oma mee. Opa bleef dan de eerste dag en ging 's avonds weer naar huis en kwam de laatste dag om met ons mee terug te gaan. Dat oma altijd meeging was een feest. Een waar feest, ik kan het niet anders zeggen. Ik haatte zwemles, maar ik kon gelukkig al zwemmen dankzij oma.



In de zomer werd er een laken aan de luifel gehangen en dat was dan mijn 'tent'. Ik had daar een heel huisje, met een gaspitje en al. Oma bewaarde de groenteresten voor mij en dan mocht ik 'koken'. Wat een lucht kwam daarvan af, dat vergeten we beiden nooit meer



Opa had een kikker in de tuin en dan gingen opa en ik samen in het brandgangetje naast hun huis pieren vangen voor de kikker. Dat vond ik zo ontzettend leuk.



Samen keken oma en ik naar Prijzenslag en Het Rad van Fortuin. Geweldig! Maar op zaterdagavond, toen ik iets groter werd, toen was het helemaal feest. Op RTL4 Commissaris Rex! Dan zaten we beiden aan de televisie gekluisterd met een bakje naturel chips, zo spannend vonden we het. Ik heb pasgeleden die afleveringen nog terug gekeken en even was ik in gedachten weer met oma.



En vanaf mijn tiende werd iedere logeerpartij standaard afgesloten met een Moezeltje, een witte wijn. Dan voelde ik me heel speciaal.



Ik ben dankbaar dat ik opa en oma nog bij me mag hebben ben nog steeds heel close met ze. Ik bel oma sowieso heel vaak. Van de week nog om haar een fijne Bevrijdingsdag te wensen. Ik weet wat die dag voor haar betekent. Ze praat niet graag over de oorlog maar ze weet dat ik me ervoor interesseer en tegen mij vertelt ze wel.



Ook heb ik de Action aan de overkant terwijl oma daar heel ver voor moet fietsen. Dat laat ik niet gebeuren en dus belt ze mij wanneer ze iets nodig heeft, dan ga ik het voor haar halen



Ik heb gouden herinneringen aan opa en oma. Ze zijn zo ontzettend lief en ze betekenen heel veel voor mij. En gelukkig heb ik heel, heel veel foto's.



Ik heb zelf foto's van opa en oma uit hun verkeringstijd, een trouwfoto en foto's van daarna. Heb zelfs een foto van mijn oma als 1-jarige

quote:EvyBlissy schreef op 08 mei 2015 @ 15:05:

[...]





Wat een geweldig mooi verhaal.



Eigenlijk was het een onbegonnen zaak.

Zoeken naar een Willy die ergens in Canada die rond de 80/85 moest zijn.



We hebben oproepen op Facebook geplaats. Zijn gewoon op naamvariatie's gaan zoeken. Kregen contact met een vrouw die bemiddelde met mensen die een familielid miste die overleden waren in de oorlog. Zij vertelde ons dat er duizenden jongens waren die een naam hadden die op Willy leken.



Vertelde haar dat mijn oma een foto van hem had en zij had hem 1 gegeven met haar toen naam. Ze heeft haar naam veranderd. Die vrouw stelde voor dat als we wouden zij het wel voor ons wou delen. We maakte een oproep met foto van mijn oma en van Willy. In de hoop dat iemand het zou herkennen. En iderdaad een zoon van Willy herkende de foto die altijd bij zijn ouders in huis in de gang had gestaan.

Hij vertelde het zijn vader en die herkende meteen oma en zijn foto. En kreeg een berichtje van de zoon.



Dat zijn vader de foto alijd bewaard had, zijn jong overleden moeder heeft altijd geweten dat het een vrouw was waar hij een relatie in Nederland mee eeft gehad. We kregen een telefoonnummer. Ik belde om et zeker te weten. (Oma had wat dingen verteld die alleen Willy kon weten. )

Had binnen een paar minuten een huilende man aan de telefoon uit blijdschap. Hij had ook meerdere malen haar geprobeerd te zoeken. Is zelfs 2 keer in Nederland geweest om te zoeken. Maar heeft tot niets geleid en toen opeens zag hij dat bericht dus.



We vertelde van haar verjaardag en hij zei 'where? When? ' en zo stond hij dus opeens van het partycentrum op de stoep met een grote bosbloemen.



Oma heeft voor de rest weinig van het feest mee gekregen.

Morrowind

Hartwig echt, wat een bijzonder verhaal. Wat fijn dat ze elkaar weer hebben gevonden! Zit hier nu met een hele grote smile, dat verhaal krijg ik vandaag niet meer uit mijn hoofd!

Wat mooi allemaal!!

Er zitten ook heerlijk bijdehante en stoere oma's en opa's tussen.

Ik kan me nog een verhaal herinneren die m'n oma ooit vertelde: toen ze getrouwd was met opa 1 is ze redelijk snel weduwe geworden (na een jaartje al). Pasgeboren baby, keihard werken maar zag er altijd piekfijn uit. Men gaf haar ook de bijnaam 'Koningin van de ...straat. Haar schoonmoeder was een heks (haar woorden, niet de mijne) en heel jaloers op het feit dat m'n opa dus met oma was getrouwd. Hij was de oudste zoon en zijn vader was al overleden, dus kostwinner.

Anyway, op een gegeven moment stonden beide dames bij de groentekar en schoonmoeder zei iets heel kwetsends tegen oma over m'n opa. In de trant van: ik ben blij dat jij hem niet meer hebt, want als ik hem niet kan hebben? Oma zei: ik heb in ieder geval mijn zoon nog, jij niets meer en gaf schoonmoe een tik...

We zaten ademloos naar haar verhaal te luisteren, want oma vertelde nooit veel over haar verleden met opa (te pijnlijk, haar grote liefde). Maar ik was zo trots op haar op dat moment. Dit had ik nooit verwacht, lieve oma met haar witte, mooi gekapte haren en haar mooie rokken..

Wat een mooie herinneringen lees ik op dit topic !



Als ik bij mijn indische oma kwam, dan zei ze altijd: 'Meis, eerst eten'. Dan zette ze me bij de eettafel neer, schepte een bord vol en ging dan gelukzalig bij me zitten. Je kon haar geen groter plezier doen. Zo'n lief mens, ik mis haar.

Nu mijn kinderen een wat koudere opa en oma hebben, besef ik met terugwerkende kracht hoe leuk wij werden ontvangen.

Dat hield wel op bij wat problemen met mijn moeder maar binnen is binnen.



Wij gingen logeren en bij binnenkomst werden we ontvangen met iets speciaals voor ons.

Dikke koek en speelgoed voor zusje, broertje (druk) werd opgewacht door de neefjes, voor mij een berg tijdschriften en boekjes.

Zelfde bij het eten, altijd iets waaraan je merkte dat er aan je gedacht werd.

Maar: eten weggooien was doodzonde. Dus je hoefde desnoods niks op te scheppen, maar wat je pakte at je op. Verder bijbel lezen. En de hele buurtkwsm bij mijn oma een dropje halen, daar waren we heel trots op.

Wat wij ook niet kenden: je kon daar met iedereen spelen, bij het logeren haalden de neefjes je op en het was daar gebruikelijk dat 'die van haakjes oma' in de schuur van een ander een leenfiets of step mochten pakken.

En daar mocht je dan de hele week mee spelen en die bracht je dan weer terug. Je mocht ook bij mensen in de tuin, als er een schommel was mocht je daarop bijvoorbeeld.

Wij kwamen dat steeds vragen maar dat vond men maar raar en een beetje zielig.

En we kwamen altijd terug met een soort zelfbedachte imitatie van het dialect daar. Vonden we stoer.

Oh hartwig

Mijn oma en opa waren geweldig.

Oma had een hele koelkast vol blikjes frisdrank en ijs, je hoefde maar te zeggen wat je lekker vond of t lag er. En ook een snoepkast vol snoep (oma ik vind dat en dat erg lekker; gegarandeerd dat het er de week erop op je lag te wachten en niet in zuinige mate

Opa nam je overal mee naar toe, en haalde graag kattenkwaad uit (fikkie stoken en op terreinen komen waar je beslist niet mocht komen...)En hij kwam bij elke sport wedstrijd en schooluitvoering kijken.

Logeerpartijtjes waren een feest! Mijn broer bij oma in bed, ik in de logeer kamer, allebei met elektrische deken, opa in de huiskamer op de bank bij de kachel. Oma vertelde altijd verhaaltjes over Pietje puk.

Ik houd het niet droog bij jouw verhaal, Hartwig!

(kan ook door de hormonen komen hoor, maar wauw)



Ik heb zoveel schitterende herinneringen aan mijn opa en oma, gelukkig! Dat mijn opa en ik regelmatig een avond met z'n tweeen uit eten gingen, omdat wij dat als enigen lustten (specifiek restaurant). Dat mijn oma en ik dropthee maakten en in de kast opdronken, want daar woonden mijn poppen. En dat we soms verkeerd-om-dag hadden, waarbij ik me aankleedde als mijn oma, compleet met hakken en dat mijn oma dan (normaal strak in het mantelpak) in pyjama aan tafel kwam.

Ze droeg altijd van die lange nachthemden tot de grond, met knoopjes, en had als badjas zo'n lange fluwelen jas, die daar dan overheen ging.

Ik mocht altijd op het aanrecht zitten als mijn opa koffie maakte en dan mocht ik de koffie in het filter doen. En dat zei hij dat hij dat miste door de week, en dat de koffie als ik er was veel beter smaakte!

Oh, wat een geweldige verhalen allemaal!

Enorm leuke verhalen allemaal hier!



Ik heb ook ontzettend leuke herinneringen aan mijn opa en oma. Ik logeerde heel regelmatig bij ze, en dan was het altijd feest (hebben opa's en oma's wereldwijd hier afspraken over gemaakt?). Ik mocht altijd kiezen wat we gingen eten 's avonds - wat trouwens ALTIJD opa's zelfgemaakte aardappelpuree (gemaakt met een heel pakje roomboter) was met vissticks en appelmoes, en dan lekker prakken -, daarna met oma scharrelen in d'r enorme kledingkast gevuld met zwierige jurken en hoge hakken. Vervolgens helemaal opgedoft met opa dansen in de woonkamer op Duitse schlagermuziek. Natuurlijk met bergen chocola, want daar was ik helemaal dol op en mocht ik thuis niet zo vaak. Ik sliep altijd bij oma in bed, en voor we in slaap vielen praatten we uren over van alles en nog wat en gaf ze me veel wijze raad. Plaatjesboeken met vogels en natuur deden het ook altijd goed, waren oma en ik uren zoet mee.



Toen ik wat ouder werd kwam ik alsnog vaak wekelijks bij opa en oma warm eten (tussen de middag). Needless to say, dat was altijd opa's aardappelpuree. In mijn puberteit kocht opa vaak stiekem een pakje Marlboro voor me en die legde hij dan op "mijn" stoel aan tafel, zodat ik 'm stiekem in m'n tas kon stoppen zonder dat oma het doorhad, want die vond dat roken maar niks.



God, wat mis ik ze ineens beide nu.

Morrowind, ook mooi verhaal



Mijn overgrootoma was (vonden wij) hilarisch. Helemaal niet aardig, hield van bokswedstrijden op tv en vertelde ons daarover. Dan kreeg je een oud koekje en goedbedoelde tikje racistische opmerkingen.

Altijd maar over de haren wrijven (dat is toch niet normaal) en onder de kleding kijken of we overal bruin waren. Dat vonden we heel leuk.

En dan vragen of we ook altijd maar wilden slapen, graag dansten, of we een stukje wilden rennen, of we ook zo hard zongen etc...

En erg geïnteresseerd in hoeveel bananen we dan aten. Mijn moeder was dan in alle staten en wij ons maar uitsloven. '10 bananen, opoe!'

Ik ben er nou nog steeds niet achter of ze iedereen nou in de maling nam, wij vonden het prachtig en het was ook vanuit haar erg melig.

De zelfgemaakte rabarber van opa en de stoofpeertjes van oma uit het volkstuintje... ik vind het zo jammer dat ik het recept nooit heb gevraagd en nu kan het niet meer.



Mooi om al jullie herinneringen te lezen. Mijn opa is pas overleden, oma was dat al, en nu mis ik ze allebei zo ontzettend. Afscheid van een tijdperk, van hun huis... Gelukkig hebben we de herinneringen nog, maar wat had ik ze nog graag om me heen gehad.

Mijn oma van moederskant was een hele lieve vrouw. Ze is overleden toen ik 12 was en dat vind ik jammer. Ooit paste ze op en toen was Soldaat van Oranje op tv. Er is een scene waarin Belinda Meuldijk voor het raam stript om zo de aandacht af te leiden van haar vriend die moet vluchten. Ik mocht die scene gewoon zien van mijn oma, rode oortjes had ik. Dat vond ik zo stoer van haar.



Mijn andere oma at altijd tussen de middag warm, groentensoep met balletjes, lekker! Maar ze was vooral beroemd om haar gebakken aardappels, die waren volmaakt goudgeel en heerlijk.

quote:Katania schreef op 08 mei 2015 @ 14:53:

Op 12 jarige leeftijd kreeg ik al een advocaatje met slagroom van oma.

Zou je nu eens moeten doen. Ik denk dat ik ;n jaar of 6 was toen ik voor 't eerst advocaat bij oma kreeg. Was wel 'n blijvertje op die leeftijd!

Ik heb alleen herinneringen aan opa en oma van mijn moeders' kant. Die van mijn vaders kant heb ik niet goed gekend.



- Sinterklaas- en Kerstfeest bij hen thuis. Eén keer kreeg ik een groot witte chocoladepaard. Dat heeft lang geduurd dat die op was!

Die heerlijke spanning om de cadeau's die ik kreeg. Ik voelde me zo'n rijk kind omdat al het gekregen speelgoed echt voor mij was (enig kind en kleinkind). Bij de koude schotel mocht ik dan opscheppen, dat vond ik leuk. Of gourmetten, mijn lievelingsdiner. In het begin moest ik op mijn stoel staan om in het pannetje te kunnen roeren, omdat ik zo klein van stuk was.

Dat ik met 1 cadeau helemaal niet blij was. Dat waren Quints (vijfling poppetjes). Ik wilde dezelfde als mijn vriendinnetje, een blanke. Maar ik wist niet dat ze in meerdere kleuren verkrijgbaar waren en ik kreeg een bruine. Heb daar nauwelijks mee gespeeld. Later kreeg ik van mijn ouders toch nog een blanke.



Mijn oma stierf op mijn 8e aan kanker. De jaren daarvoor liep ze al met krukken. Ik heb haar nooit echt gezond gekend. Aan opa heb ik de meeste herinneringen.



Hij had een stacaravan op een camping waar hij iedere zomer naartoe ging. Ik logeerde daar regelmatig en we aten alleen de lekkere dingen. Vaak was dat vermicellisoep met veel ballen, zoete koeken en friet. Hij vond alles best, was zo makkelijk. We gingen vaak krabben vissen op de pier met een opengesneden mossel. Terwijl ik stond te vissen, verzamelde hij de mossels en maakte ze open. Het was opkomend tij en op den duur was de pier verdwenen en moesten we stoppen. We zochten haaientanden en bouwden forten. Mijn ouders zeiden dat ik niet te laat naar bed mocht, maar daar natuurlijk niks van terecht. Opa viel 's avonds in slaap en vergat dan de tijd. Ik ging die arme, oude man natuurlijk niet wakker maken.

Helaas is hij in 2007 overleden heel onverwachts overleden aan een hartstilstand op 86-jarige leeftijd. Ik woonde toen bij mijn moeder en we zijn dat jaar nog een paar keer daar naar het strand geweest. Maar we vonden er allebei niks meer aan, want opa hoorde daar.

Nu heb ik geen opa's en oma's meer. Dat vind ik soms jammer. Ze hebben mijn volwassen leven nooit meegemaakt. Het had me leuk geleken dat ze in MIJN huis een bakkie konden komen doen.

Altijd met Kerst samen met opa en oma naar de kerk, zij waren gelovig en mijn ouders gunden hun het samenzijn met ons op Kerstavond. Daarna met z'n alleen broodeten. En samen met opa en oma mee varen op hun boot. Pas tijdens haar uitvaart hoorde ik dat mijn oma heel erg stoer geweest is en in het verzet gezeten heeft!



Mijn andere oma leeft nog en is 96 jaar oud, wat een held is dat. Ik ging altijd samen met haar in de bus naar het dorp, snoep kopen. Nu krijgt ze regelmatig een kaart van mij met daarop onze kat, ze is weg van katten!

Oh, en je toetje eten in hetzelfde bord als het avondeten, datt was bij mijn oma heek gewoon. Brrr!

Als klein meisje mocht ik altijd met opa mee als hij een rondje door het dorp maakte om mensen de lotto te laten invullen.Als we dan buiten het dorp kwamen mocht ik altijd een stukje rijden in de daf.Daar was hij enorm zuinig op, want hij had die auto nieuw gekocht.Zelfs mijn vader mocht er niet in rijden.Hij heeft de auto altijd gehouden, heeft jaren in de schuur gestaan terwijl hijzelf in modernere auto's is gaan rijden.

Vorig jaar heb ik de Daf onder het stof vandaan gehaald en wat opgeknapt en nu rijd ik er iedere dag trots in rond.

quote:coetje schreef op 09 mei 2015 @ 14:56:

Vorig jaar heb ik de Daf onder het stof vandaan gehaald en wat opgeknapt en nu rijd ik er iedere dag trots in rond.



Wow, wat gaaf Coetje!



Ik weet nog dat ik acht jaar oud was en opa ging de auto wassen. Samen met zijn tweetjes naar de autowasstraat en tijdens het wassen bleven we samen in de auto zitten. Zo geweldig vond ik dat, al die ronddraaiende borstels en dat water. Ik zat te stralen en opa keek me glunderend aan. Wat een moment was dat, vergeet ik nooit meer

Ooh mijn opa en oma waren ook zulke lieverds. Als ik daar ging logeren dan kwam op zaterdag altijd de SRV-wagen. Samen met opa haalde ik dan de boodschappen en mocht ik zelf een snoepje uitkiezen.
Oma maakte altijd lekkere bessensap. Onder in een schaaltje legde ze een beschuit, daarop ging ruim bessensap, daarop een bolletjes ijs en als laatste een flinke dot slagroom. Smullen!
Op zaterdagavond mocht ik ook altijd een klein beetje bessenjenever drinken.


En inderdaad, wat ik hier al meer las, moest je nu eens doen.
Haha, tegenwoordig wordt je ingesmeerd met pek en veren en op het dorpsplein tentoongesteld. Bovendien kwam ook meteen jeugdzorg en de kinderbescherming bij je op bezoek! Totaal losgeslagen zijn ze nu.