Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
vrijdag 8 mei 2015 om 18:10
Oeeehhh Beel!!! Idd blijf in en uitademen!! Als je eenmaal daar bent... Gaat t vast heerlijk worden, omdat je gewoon even niks hoeft en niemand iets verwacht:-)!
Vienna wat klinkt je sterk:-)!! Ben trots oo je!! 28u is een fijn vooruitzicht!
Fijn dat m'n post jullie goed deed!! T is ook leuk om t op te schrijven, merk ik zelf weer hoe ik gegroeid ben en waar ik vandaan kwam:-)!
Vandaag telefonisch nazorg gesprek met bedrijfsarts gehad na 2mnd 'losgelaten' . Helemaal afgesloten nu. Ze vond me goed, opgewekt en sterk klinken:-)! Voel ik me ook, en ben er nog niet merk ik qua energie en natuurlijk medicatie, maar die tijd gun ik mezelf ook. Ben al super tevreden!!
Wat een lekker weer vandaag trouwens! Mijn dag niks doen... Werd de auto deels poetsen, bloemen voor mezelf kopen, in t huis rommelen en lekker met de katten in de tuin liggen!! Heerlijk dat ze zelfs daar op m'n schoot kruipen als ze even uitgespeeld zijn
Vienna wat klinkt je sterk:-)!! Ben trots oo je!! 28u is een fijn vooruitzicht!
Fijn dat m'n post jullie goed deed!! T is ook leuk om t op te schrijven, merk ik zelf weer hoe ik gegroeid ben en waar ik vandaan kwam:-)!
Vandaag telefonisch nazorg gesprek met bedrijfsarts gehad na 2mnd 'losgelaten' . Helemaal afgesloten nu. Ze vond me goed, opgewekt en sterk klinken:-)! Voel ik me ook, en ben er nog niet merk ik qua energie en natuurlijk medicatie, maar die tijd gun ik mezelf ook. Ben al super tevreden!!
Wat een lekker weer vandaag trouwens! Mijn dag niks doen... Werd de auto deels poetsen, bloemen voor mezelf kopen, in t huis rommelen en lekker met de katten in de tuin liggen!! Heerlijk dat ze zelfs daar op m'n schoot kruipen als ze even uitgespeeld zijn
vrijdag 8 mei 2015 om 23:00
Hoi allemaal. Ik ben nu officieel therapie-vrij! Dat is toch wel een mijlpaal die even genoemd mag worden. Ik moet er zelf nog aan wennen hoor, ik heb anderhalf jaar structureel therapiegesprekken gehad en nu "ineens" niet meer. Het is een gek idee dat ik nu weer een "normaal" leven kan leiden.
Met het afscheid van de psycholoog had en heb ik het heel moeilijk, daar heb ik eerder volgens mij al over geschreven. Daarom ben ik ook weer een tijdje niet op het forum geweest. Het is niet niks om iemand die zoveel voor je betekent te moeten laten gaan. Mijn psych heeft de afgelopen anderhalf jaar zo'n belangrijke rol in mijn leven gespeeld en zoveel voor me gedaan. Het is raar en niet fijn dat ik hem nu nooit meer spreek. Ook daar moet ik nog ontzettend aan wennen. En ik kan er nog goed verdrietig om zijn. Gelukkig was het laatste gesprek wel een goede afsluiting. Daar kan ik echt op teren als ik weer een slechte dag heb.
Ik verwacht dat ik hierna niet vaak meer in dit topic te vinden zal zijn. Mijn burnout is voorbij (en hopelijk blijft dat zo!), wat maakt dat ik hier niet meer veel aansluiting vind. Ik wil jullie daarom voor de zekerheid nu heel erg bedanken voor al jullie steun, ik heb heel veel aan het forum gehad tijdens mijn burnout. En ik wens jullie heel veel beterschap, rust, genietmomentjes, acceptatie, aandacht en liefde toe.
Met het afscheid van de psycholoog had en heb ik het heel moeilijk, daar heb ik eerder volgens mij al over geschreven. Daarom ben ik ook weer een tijdje niet op het forum geweest. Het is niet niks om iemand die zoveel voor je betekent te moeten laten gaan. Mijn psych heeft de afgelopen anderhalf jaar zo'n belangrijke rol in mijn leven gespeeld en zoveel voor me gedaan. Het is raar en niet fijn dat ik hem nu nooit meer spreek. Ook daar moet ik nog ontzettend aan wennen. En ik kan er nog goed verdrietig om zijn. Gelukkig was het laatste gesprek wel een goede afsluiting. Daar kan ik echt op teren als ik weer een slechte dag heb.
Ik verwacht dat ik hierna niet vaak meer in dit topic te vinden zal zijn. Mijn burnout is voorbij (en hopelijk blijft dat zo!), wat maakt dat ik hier niet meer veel aansluiting vind. Ik wil jullie daarom voor de zekerheid nu heel erg bedanken voor al jullie steun, ik heb heel veel aan het forum gehad tijdens mijn burnout. En ik wens jullie heel veel beterschap, rust, genietmomentjes, acceptatie, aandacht en liefde toe.
vrijdag 8 mei 2015 om 23:31
Weer zo boeiend, wat er vandaag allemaal geschreven is...
De perfecte burnouter willen zijn, lijkt wel per definitie bij een burnout te horen, als je het hier zo leest. Doordat een burnout vaak zo gekoppeld wordt aan een complete ommezwaai, lijkt het soms alsof ik nu zit te wachten tot de grote inzichten over mezelf en de toekomst zich aan me openbaren. Maar misschien zijn die er wel helemaal niet. Het is ook wel omdat door een burnout alles maar dan ook alles op losse schroeven komt te staan, en ik mezelf helemaal opnieuw lijk te moeten reconstrueren, dat het ook echt kan en er ruimte voor is, voor zo'n ommezwaai. Al zou ik geen idee hebben in welke richting het dan allemaal zou moeten zwaaien. Ach, voorlopig ben ik toch nog veel te moe voor alles wat met zwaaien te maken heeft, dus dat is nog niet eens aan de orde.
Vienna: Super dat je een job gevonden hebt die voldoet aan de voorwaarden die jij nodig hebt. Dat je er happy kriebeltjes bij hebt, dat lijkt me een heel goed teken!
Beel: Hoop dat de grote vertrekstress ondertussen achter de rug is, en geniet van de zon en het niets moeten daar!
Inge: hoopgevend, om te lezen over jou evolutie. Het helpt me wat om me een beeld te kunnen vormen van m'n toekomstig herstelproces. Het kan natuurlijk zijn dat dat bij mij helemaal anders loopt dan bij jou, maar zo heb ik op zijn minst toch een klein beetje een idee.
Bloem: Dankje, vannacht gelukkig zonder paniekjes geslapen (ook wel met dank aan de Heer Valeriaan). En verder: dat wat je schreef over het gevoel hebben dat je heel hard aan je beterschap moet werken, maar dat je je beter naar de beterschap kan lezen met chansons en de poes op je buik, dat vond ik heel mooi verwoord.
Ik heb het gevoel dat ik me de hele tijd naar beterschap probeer te denken, en daar word ik zo gefrustreerd van, want natuuuuuurlijk werkt dat niet (en werkt dat zelfs contraproductief). Ik ben het nu eenmaal zo gewend om alles met m'n hersenen op te lossen. Helaas, hier sta ik dan, zonder geschikte wapens in handen.
De perfecte burnouter willen zijn, lijkt wel per definitie bij een burnout te horen, als je het hier zo leest. Doordat een burnout vaak zo gekoppeld wordt aan een complete ommezwaai, lijkt het soms alsof ik nu zit te wachten tot de grote inzichten over mezelf en de toekomst zich aan me openbaren. Maar misschien zijn die er wel helemaal niet. Het is ook wel omdat door een burnout alles maar dan ook alles op losse schroeven komt te staan, en ik mezelf helemaal opnieuw lijk te moeten reconstrueren, dat het ook echt kan en er ruimte voor is, voor zo'n ommezwaai. Al zou ik geen idee hebben in welke richting het dan allemaal zou moeten zwaaien. Ach, voorlopig ben ik toch nog veel te moe voor alles wat met zwaaien te maken heeft, dus dat is nog niet eens aan de orde.
Vienna: Super dat je een job gevonden hebt die voldoet aan de voorwaarden die jij nodig hebt. Dat je er happy kriebeltjes bij hebt, dat lijkt me een heel goed teken!
Beel: Hoop dat de grote vertrekstress ondertussen achter de rug is, en geniet van de zon en het niets moeten daar!
Inge: hoopgevend, om te lezen over jou evolutie. Het helpt me wat om me een beeld te kunnen vormen van m'n toekomstig herstelproces. Het kan natuurlijk zijn dat dat bij mij helemaal anders loopt dan bij jou, maar zo heb ik op zijn minst toch een klein beetje een idee.
Bloem: Dankje, vannacht gelukkig zonder paniekjes geslapen (ook wel met dank aan de Heer Valeriaan). En verder: dat wat je schreef over het gevoel hebben dat je heel hard aan je beterschap moet werken, maar dat je je beter naar de beterschap kan lezen met chansons en de poes op je buik, dat vond ik heel mooi verwoord.
Ik heb het gevoel dat ik me de hele tijd naar beterschap probeer te denken, en daar word ik zo gefrustreerd van, want natuuuuuurlijk werkt dat niet (en werkt dat zelfs contraproductief). Ik ben het nu eenmaal zo gewend om alles met m'n hersenen op te lossen. Helaas, hier sta ik dan, zonder geschikte wapens in handen.
zaterdag 9 mei 2015 om 17:17
Wat fijn stokstaartje!! Apart he, therapie vrij! Maar je voelt je dus echt burn-out- klaar? Knap! Ik ben al eventjes therapie vrij... Voel me geen burnouter meer, maar ben ook nog niet qua energie waar ik wil zijn. Maar lees vaak dat dit soms nog wel een jaar extra kan duren...
Ben heel blij voor je dat je je zo goed voelt! Logisch dat t loslaten van therapeut lastig is, dubbel gevoel.
Alle goeds voor de toekomst!
Ben heel blij voor je dat je je zo goed voelt! Logisch dat t loslaten van therapeut lastig is, dubbel gevoel.
Alle goeds voor de toekomst!
zaterdag 9 mei 2015 om 17:35
Gefeliciteerd stokstaartje, je ontvangt de wisselbokaal burnout-af!
Hij zal nog al onze handen passeren vroeg of laat, maar hij mag nu een tijdje shinen op je vensterbank. Het ga je goed!
Als je nog zin hebt, hoeft niet hoor, maar ik dacht: wat zijn jou 5 lessen van burnout?
Zo, lamstajine staat lekker te pruttelen, verder rustig dagje. Gisteren bij ouders gegeten, oh mijn god, niet bepaald prikkel-arm, neurotisch als ze zijn. Het wordt echt erger met de jaren. Vader windt zich non-stop in vurige monoloog op over de VvE, moeder tettert daaroverheen alle aanbiedingen, na 2 uur ben je bek af, vriendlief ook. Thuis als een blok in slaap gevallen
Hij zal nog al onze handen passeren vroeg of laat, maar hij mag nu een tijdje shinen op je vensterbank. Het ga je goed!
Als je nog zin hebt, hoeft niet hoor, maar ik dacht: wat zijn jou 5 lessen van burnout?
Zo, lamstajine staat lekker te pruttelen, verder rustig dagje. Gisteren bij ouders gegeten, oh mijn god, niet bepaald prikkel-arm, neurotisch als ze zijn. Het wordt echt erger met de jaren. Vader windt zich non-stop in vurige monoloog op over de VvE, moeder tettert daaroverheen alle aanbiedingen, na 2 uur ben je bek af, vriendlief ook. Thuis als een blok in slaap gevallen
zaterdag 9 mei 2015 om 21:00
Dank jullie! Ja, momenteel voel ik me goed, ook qua energie. En ik wil heel graag vooruit, dat is ook de reden dat ik het hier een beetje afsluit. Voor nu is het goed om me te concentreren op wat er is en komt en niet wat er was.
Haha een wisselbokaal! Dank je wel, die neem ik trots in ontvangst.
Mooie vraag Bloem. Dit zijn 5 lessen die ik heb mogen leren en die ik zeker ook niet wil vergeten:
* Gun het jezelf / wees lief voor jezelf.
* Neem de tijd.
* Je bent goed zoals je bent.
* Doe alleen dingen die je energie geven.
* Je bent niet zwak als je om hulp vraagt.
Haha een wisselbokaal! Dank je wel, die neem ik trots in ontvangst.
Mooie vraag Bloem. Dit zijn 5 lessen die ik heb mogen leren en die ik zeker ook niet wil vergeten:
* Gun het jezelf / wees lief voor jezelf.
* Neem de tijd.
* Je bent goed zoals je bent.
* Doe alleen dingen die je energie geven.
* Je bent niet zwak als je om hulp vraagt.
maandag 11 mei 2015 om 09:15
dinsdag 12 mei 2015 om 14:02
Hallo ikbendolopegels!
Hoe is het met iedereen van de week,
@Vienna, hoe gaat het met jou? Kan me voorstellen dat het een beetje gek is om zo af te wachten tot het werk begint. Heb het zelf ook, een beetje, want mijn taalcoach jobje stelt natuurlijk een stuk minder voor, maar de ene dag zie ik het helemaal zitten en ben zo blij om straks weer gewoon zinvolle dagbesteding te hebben- en op andere dagen denk ik oh jee oh jee zal dat echt wel goed gaan.
@Naoko, hoe is het met jou, klaart de mist al wat in je hoofd? Is was juist echt HYPERalert in het begin, grappig dat zo'n mist dan juist waarschijnlijk ook een overlevingstactiek is van je lichaam om je tot rust te dwingen.
@Beel, hopelijk geniet je volop van je vakantie!
@inge, ik had nog eens je eerste posts van dit topic teruggelezen... Wat een verschil zeg, jeetje. Oh en vroeg me af of je nog Bali tips had misschien? Moet ik bepaalde plekken mijden als ik iets burnout-proof / niet massatoeristisch / back to nature / b&b of cabana/huisje op idyllische locatie zoek?
@ de rest, hopelijk geen nieuws goed nieuws!
Eigenlijk niet zoveel te melden... Gaat wel redelijk, net wel weer heerlijk door het bos gestruind met oppashondje, voelde me in het begin niet superstevig op mijn pootjes maar is toch nog flinke wandeling geworden. Merkte toch een verschil op trouwens: toen ik pas net met hondje liep vond ik het erg storend dat iedereen maar denkt tegen je te moeten praten zodra je met een hond loopt,
maar inmiddels voer ik het hoogste woord en geniet daar echt wel van
Hoe is het met iedereen van de week,
@Vienna, hoe gaat het met jou? Kan me voorstellen dat het een beetje gek is om zo af te wachten tot het werk begint. Heb het zelf ook, een beetje, want mijn taalcoach jobje stelt natuurlijk een stuk minder voor, maar de ene dag zie ik het helemaal zitten en ben zo blij om straks weer gewoon zinvolle dagbesteding te hebben- en op andere dagen denk ik oh jee oh jee zal dat echt wel goed gaan.
@Naoko, hoe is het met jou, klaart de mist al wat in je hoofd? Is was juist echt HYPERalert in het begin, grappig dat zo'n mist dan juist waarschijnlijk ook een overlevingstactiek is van je lichaam om je tot rust te dwingen.
@Beel, hopelijk geniet je volop van je vakantie!
@inge, ik had nog eens je eerste posts van dit topic teruggelezen... Wat een verschil zeg, jeetje. Oh en vroeg me af of je nog Bali tips had misschien? Moet ik bepaalde plekken mijden als ik iets burnout-proof / niet massatoeristisch / back to nature / b&b of cabana/huisje op idyllische locatie zoek?
@ de rest, hopelijk geen nieuws goed nieuws!
Eigenlijk niet zoveel te melden... Gaat wel redelijk, net wel weer heerlijk door het bos gestruind met oppashondje, voelde me in het begin niet superstevig op mijn pootjes maar is toch nog flinke wandeling geworden. Merkte toch een verschil op trouwens: toen ik pas net met hondje liep vond ik het erg storend dat iedereen maar denkt tegen je te moeten praten zodra je met een hond loopt,
maar inmiddels voer ik het hoogste woord en geniet daar echt wel van
dinsdag 12 mei 2015 om 14:39
Hallo Dames,
Af en toe lees ik hier mee en begin me zorgen om mezelf te maken.
Momenteel zit ik in zwaar financieel weer en het behalen van mijn propedeuse gaat moeizaam. Met name de tentamens.
Portfolio's en bepaalde vakken gaan me zeer goed af. Maar bij vakken die ik moeilijk vind en in tentamenvorm is blijf ik slecht presteren. Elke keer ondermaats. Mijn hogeschool zit in een reorganisatie en ik heb veel geluiden van nieuwe leerlingen en oud-klasgenoten gehoord over hij het binnen de organisatie aan toe gaat. Ik heb plots besloten mezelf geen hoge doelen meer te stellen en niet het kind te zijn van de reorganisatie. Daarom zal ik volgende schooljaar werken. Om regelmaat te hebben, niet teveel in mijn hoofd te hoeven zitten en financieel alles op orde te krijgen, zodat ik weer met een goede dosis zin aan het laatste jaar van mijn opleiding kan beginnen. Daarnaast ziet het ernaar uit dat de reorganisatie op school zo snel gaat dat het geheid dat problemen in het opstartjaar gaat leveren. Ik heb geen trek om daarvoor te betalen.
Ik merk dat ik rust vind, nu ik steeds meer orde in mijn financiële situatie krijg, weer in mijn geboortestad woon en een dodelijk saai leven voor een vaste tijd ga en kan leven. Hiernaast schrijf ik veel op. Over de dood van mijn ouders, onze gezinssituatie, familiebanden enz. Nu ik weer 'thuis' ben, na 4 jaar te zijn weggeweest, begint alles dat in de afgelopen jaren gebeurd is me op te breken. Ik ben vaak verhuisd, vaak van opleiding gewisseld en heb met tussenpozen dan weer, dan weer daar geweest. Ik realiseer me dat ik geen enkel jaar van mijn leven rust heb gehad en niets stabiel was. Als klein kind, ging het dan om de relatie tussen mijn moeder en vader. Richting de prepuberteit om de relatie tussen mijn ouders en mij en gezinsproblematiek en toen ik volop puber was overleed mijn moeder. Toen ik adolescent werd overleed mijn vader.
Ik vind het fijn om weer thuis te zijn. Ik even gewoon nergens anders zijn. Gewoon naar werk, betalingsregelingen aflossen, werken aan familiale banden en rust in hoofd. En dan met frisse zin beginnen aan het tweede jaar. Hoe meer structuur ik aanbreng in financiën en mijn leven, hoe meer ik tot stilstand lijkt te komen. Het enige dat ik hoef te doen is mezelf te houden aan mijn (vrij simpele plan). Maar na zoveel jaar merk ik dat ik fysiek fit ben, maar mentaal doodop ben. Het is vreemd dat ik, juist nu weet wat ik moet doen om een beter leven te krijgen, het met mijn levenslust steeds slechter gaat.
Ik ben altijd al depressief geweest. Zelfs als jong kind. Ik had het alleen niet door. Ik wist niet beter. Na het overlijden van ouders was ik fysiek moe, maar mentaal ging ik er vol hard voor. Hup praktische dingen regelen, s 'avonds maar huilen en pas nadat elke dagtaak af was in bed liggen triest doen. Nu is het omgekeerd. Fysiek in orde, mentaal enorm uitgeput. Ik kan niet meer. Maar ik kan het me niet permitteren te zeggen, ik werk of studeer niet want dan valt alles in de soep. Gewoon al een baan vinden, het meest simpele werk is al een enorme opgave.
Er komen steeds meer herinneringen naar boven over mijn ouders en ik heb geen ouderlijke thuisbasis om naar toe te gaan als ik even niet meer kan. Het bedrijf van mijn vader is na overlijden van moeder al verkocht. Het ouderlijk huis moest ik vrij snel na de dood van mijn vader verlaten. 4 jaar lang heb ik geprobeerd een opleiding te doen en erin te slagen vakken goed af te sluiten. Werkte een studie niet, dan zocht ik naar werk, maar ik kreeg niets om handen in deze tijd wat me weer naar het oppakken van een opleiding dwong. Ditmaal doe ik een goede opleiding en studeer ik graag. Alleen tentamens blijven moeilijk omdat ik stilte moet gaan zitten en dan gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd. Afstuderen is nu een kwestie van een aantal vakken halen en doorstromen naar het tweede jaar, wat ik nu op mijn gemak ga doen.
Plannen zijn goed. Maar het is alsof ik stil blijf staan. Ik wil wel, maar kan niet meer. Mijn emoties zijn up en down. Dolgelukkig tot vreselijk kut binnen seconden. Dat is aan mijn buitenkant en gezicht niet te zien, maar van binnen wisselen stemmingen en gevoelens zich enorm snel af. Er lijkt geen middenweg te zijn. Niet lekker een stoeltje kunnen pakken en op het grondstuk van het bedrijf kunnen zitten, zit me enorm dwars omdat het nu aan een ander toebehoort. maar ik vind er mijn rust. Ik word er letterlijk rustiger en krachtiger van als ik er ben.
Er is iets in mij veranderd. Ik heb erkend aan mezelf dat ik mijn opleiding doe om een safety net te hebben, maar niet om er echt iets mee te gaan doen. Meer ter overbrugging. Ik ben creatief aangelegd. En op dat gebied intelligenter dan op leergebied. Ik begrijp dingen beeldend en gevoelsmatig en via praktische leermiddelen als werkstukken. Gaan zitten lezen en leren is voor mij niet te doen. Ik weet dat ik meer met schrijven wil gaan doen en mezelf daarnaast wil ontwikkelen, maar ik maak me geen illusies. Opleiding blijft de basis. Ontwikkeling op creatief gebied gebeurd ernaast. Tegelijkertijd maakt dit me enorm ongelukkig. Kiezen voor het juiste en verstandige en nooit voor het passionele. Ik durf niet. Daarnaast kost letterlijk alles zoveel moeite. Het vinden van een doodsimpele baan, contact met instantie voor elke keer dezelfde issue etc.
Ik ben down, suf, begin symptomen van carelessness te tonen, ben moeilijk vooruit te branden, krijg mijn rust en vrede nu van het aangezicht van een prachtige en kleurrijke bos bloemen en binnen blijven. Niets te hoeven en mijn wereld klein te houden. Harde geluiden als klappende deuren, schreeuwende mensen, kauwgomkauwers en ga zo maar door, irriteert me mateloos. Paniekaanvallen worden erger en frequenter. Het kost me uren om tot de orde van de dag over te gaan. Nu lig ik op bed, mijn taken op de pc te volbrengen.
Ik heb nu echt het gevoel, ik ben op. Ik kan niet meer. Ik wil niet meer.
En wat nu?
Dit is nog maar een fractie van de problematiek
Af en toe lees ik hier mee en begin me zorgen om mezelf te maken.
Momenteel zit ik in zwaar financieel weer en het behalen van mijn propedeuse gaat moeizaam. Met name de tentamens.
Portfolio's en bepaalde vakken gaan me zeer goed af. Maar bij vakken die ik moeilijk vind en in tentamenvorm is blijf ik slecht presteren. Elke keer ondermaats. Mijn hogeschool zit in een reorganisatie en ik heb veel geluiden van nieuwe leerlingen en oud-klasgenoten gehoord over hij het binnen de organisatie aan toe gaat. Ik heb plots besloten mezelf geen hoge doelen meer te stellen en niet het kind te zijn van de reorganisatie. Daarom zal ik volgende schooljaar werken. Om regelmaat te hebben, niet teveel in mijn hoofd te hoeven zitten en financieel alles op orde te krijgen, zodat ik weer met een goede dosis zin aan het laatste jaar van mijn opleiding kan beginnen. Daarnaast ziet het ernaar uit dat de reorganisatie op school zo snel gaat dat het geheid dat problemen in het opstartjaar gaat leveren. Ik heb geen trek om daarvoor te betalen.
Ik merk dat ik rust vind, nu ik steeds meer orde in mijn financiële situatie krijg, weer in mijn geboortestad woon en een dodelijk saai leven voor een vaste tijd ga en kan leven. Hiernaast schrijf ik veel op. Over de dood van mijn ouders, onze gezinssituatie, familiebanden enz. Nu ik weer 'thuis' ben, na 4 jaar te zijn weggeweest, begint alles dat in de afgelopen jaren gebeurd is me op te breken. Ik ben vaak verhuisd, vaak van opleiding gewisseld en heb met tussenpozen dan weer, dan weer daar geweest. Ik realiseer me dat ik geen enkel jaar van mijn leven rust heb gehad en niets stabiel was. Als klein kind, ging het dan om de relatie tussen mijn moeder en vader. Richting de prepuberteit om de relatie tussen mijn ouders en mij en gezinsproblematiek en toen ik volop puber was overleed mijn moeder. Toen ik adolescent werd overleed mijn vader.
Ik vind het fijn om weer thuis te zijn. Ik even gewoon nergens anders zijn. Gewoon naar werk, betalingsregelingen aflossen, werken aan familiale banden en rust in hoofd. En dan met frisse zin beginnen aan het tweede jaar. Hoe meer structuur ik aanbreng in financiën en mijn leven, hoe meer ik tot stilstand lijkt te komen. Het enige dat ik hoef te doen is mezelf te houden aan mijn (vrij simpele plan). Maar na zoveel jaar merk ik dat ik fysiek fit ben, maar mentaal doodop ben. Het is vreemd dat ik, juist nu weet wat ik moet doen om een beter leven te krijgen, het met mijn levenslust steeds slechter gaat.
Ik ben altijd al depressief geweest. Zelfs als jong kind. Ik had het alleen niet door. Ik wist niet beter. Na het overlijden van ouders was ik fysiek moe, maar mentaal ging ik er vol hard voor. Hup praktische dingen regelen, s 'avonds maar huilen en pas nadat elke dagtaak af was in bed liggen triest doen. Nu is het omgekeerd. Fysiek in orde, mentaal enorm uitgeput. Ik kan niet meer. Maar ik kan het me niet permitteren te zeggen, ik werk of studeer niet want dan valt alles in de soep. Gewoon al een baan vinden, het meest simpele werk is al een enorme opgave.
Er komen steeds meer herinneringen naar boven over mijn ouders en ik heb geen ouderlijke thuisbasis om naar toe te gaan als ik even niet meer kan. Het bedrijf van mijn vader is na overlijden van moeder al verkocht. Het ouderlijk huis moest ik vrij snel na de dood van mijn vader verlaten. 4 jaar lang heb ik geprobeerd een opleiding te doen en erin te slagen vakken goed af te sluiten. Werkte een studie niet, dan zocht ik naar werk, maar ik kreeg niets om handen in deze tijd wat me weer naar het oppakken van een opleiding dwong. Ditmaal doe ik een goede opleiding en studeer ik graag. Alleen tentamens blijven moeilijk omdat ik stilte moet gaan zitten en dan gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd. Afstuderen is nu een kwestie van een aantal vakken halen en doorstromen naar het tweede jaar, wat ik nu op mijn gemak ga doen.
Plannen zijn goed. Maar het is alsof ik stil blijf staan. Ik wil wel, maar kan niet meer. Mijn emoties zijn up en down. Dolgelukkig tot vreselijk kut binnen seconden. Dat is aan mijn buitenkant en gezicht niet te zien, maar van binnen wisselen stemmingen en gevoelens zich enorm snel af. Er lijkt geen middenweg te zijn. Niet lekker een stoeltje kunnen pakken en op het grondstuk van het bedrijf kunnen zitten, zit me enorm dwars omdat het nu aan een ander toebehoort. maar ik vind er mijn rust. Ik word er letterlijk rustiger en krachtiger van als ik er ben.
Er is iets in mij veranderd. Ik heb erkend aan mezelf dat ik mijn opleiding doe om een safety net te hebben, maar niet om er echt iets mee te gaan doen. Meer ter overbrugging. Ik ben creatief aangelegd. En op dat gebied intelligenter dan op leergebied. Ik begrijp dingen beeldend en gevoelsmatig en via praktische leermiddelen als werkstukken. Gaan zitten lezen en leren is voor mij niet te doen. Ik weet dat ik meer met schrijven wil gaan doen en mezelf daarnaast wil ontwikkelen, maar ik maak me geen illusies. Opleiding blijft de basis. Ontwikkeling op creatief gebied gebeurd ernaast. Tegelijkertijd maakt dit me enorm ongelukkig. Kiezen voor het juiste en verstandige en nooit voor het passionele. Ik durf niet. Daarnaast kost letterlijk alles zoveel moeite. Het vinden van een doodsimpele baan, contact met instantie voor elke keer dezelfde issue etc.
Ik ben down, suf, begin symptomen van carelessness te tonen, ben moeilijk vooruit te branden, krijg mijn rust en vrede nu van het aangezicht van een prachtige en kleurrijke bos bloemen en binnen blijven. Niets te hoeven en mijn wereld klein te houden. Harde geluiden als klappende deuren, schreeuwende mensen, kauwgomkauwers en ga zo maar door, irriteert me mateloos. Paniekaanvallen worden erger en frequenter. Het kost me uren om tot de orde van de dag over te gaan. Nu lig ik op bed, mijn taken op de pc te volbrengen.
Ik heb nu echt het gevoel, ik ben op. Ik kan niet meer. Ik wil niet meer.
En wat nu?
Dit is nog maar een fractie van de problematiek
dinsdag 12 mei 2015 om 15:54
Stokstaartje: proficiat met je wisselbokaal, en bedankt om je mooie lessen op een rijtje te zetten. Ben ze al een paar keer terug gaan lezen.
Ikbendolopegels: ja hè!
Bloem: fijn dat je je evolutie zo kan opmerken aan hoe je omgaat met de praters!
De mist in mijn hoofd is ondertussen opmerkelijk minder vaak en ook minder hevig aanwezig, gelukkig. Het voelde inderdaad als een manier van m'n lichaam om me te laten stoppen. Gezien ik niet luisterde naar allerhande stresskwaaltjes en die consequent met m'n verstand te lijf ging, heeft m'n lichaam dan maar beslist om ook eens in dat verstand in te grijpen, denk ik. Absoluut een opluchting dat dat minder wordt, maar ook een beetje gevaarlijk gezien dat wel een duidelijk waarschuwingssignaal was dat nu wat minder direct werkt.
Ik heb eindelijk het gevoel dat er een beetje beweging begint te zitten in m'n burn-out. Ik begin de dag met minstens een uur echt niets proberen te doen (met wisselend succes), bij voorkeur in de tuin in de zon. Verder focus ik me wat op wat kleine creatieve projectjes, leuk om m'n lang verloren gewaande creativiteit opnieuw aan te zwengelen.
Ik ben volop bezig te leren doseren. Niet stoppen als het te laat is maar voor het te laat is, moeilijk! Het blijft wel nog druk in m'n hoofd, heb die pauze-knop nog steeds niet gevonden...
Katha: dat klinkt alsof je heel wat in je rugzak hebt zitten wat aandacht verdient. Je kan het wel heel helder schrijven. Het is ook mijn ervaring dat schrijven enorm kan helpen. Pasklare antwoorden op je verhaal heb ik natuurlijk niet. Ik denk dat het niet erg is dat je je wereld nu wat klein en veilig maakt, als dat is wat je nodig hebt, dan is dat het beste plan. Maar ik denk wel dat je een aantal dingen waar je mee zit zal moeten aanpakken, en dat hoef je vooral niet alleen te doen! Heb je er al over gedacht om eens met een psycholoog te gaan praten (of doe je dat al)? Ik had hier geen ervaring mee, maar heb al wel gemerkt dat het kan helpen als iemand met goed inzicht in hoe mensen in elkaar zitten, je de juiste vragen stelt. Het helpt je uit de cirkeltjes waarin je soms dreigt vast te komen zitten, door kanten van een situatie te laten zien waar die je zelf niet had opgemerkt.
Ikbendolopegels: ja hè!
Bloem: fijn dat je je evolutie zo kan opmerken aan hoe je omgaat met de praters!
De mist in mijn hoofd is ondertussen opmerkelijk minder vaak en ook minder hevig aanwezig, gelukkig. Het voelde inderdaad als een manier van m'n lichaam om me te laten stoppen. Gezien ik niet luisterde naar allerhande stresskwaaltjes en die consequent met m'n verstand te lijf ging, heeft m'n lichaam dan maar beslist om ook eens in dat verstand in te grijpen, denk ik. Absoluut een opluchting dat dat minder wordt, maar ook een beetje gevaarlijk gezien dat wel een duidelijk waarschuwingssignaal was dat nu wat minder direct werkt.
Ik heb eindelijk het gevoel dat er een beetje beweging begint te zitten in m'n burn-out. Ik begin de dag met minstens een uur echt niets proberen te doen (met wisselend succes), bij voorkeur in de tuin in de zon. Verder focus ik me wat op wat kleine creatieve projectjes, leuk om m'n lang verloren gewaande creativiteit opnieuw aan te zwengelen.
Ik ben volop bezig te leren doseren. Niet stoppen als het te laat is maar voor het te laat is, moeilijk! Het blijft wel nog druk in m'n hoofd, heb die pauze-knop nog steeds niet gevonden...
Katha: dat klinkt alsof je heel wat in je rugzak hebt zitten wat aandacht verdient. Je kan het wel heel helder schrijven. Het is ook mijn ervaring dat schrijven enorm kan helpen. Pasklare antwoorden op je verhaal heb ik natuurlijk niet. Ik denk dat het niet erg is dat je je wereld nu wat klein en veilig maakt, als dat is wat je nodig hebt, dan is dat het beste plan. Maar ik denk wel dat je een aantal dingen waar je mee zit zal moeten aanpakken, en dat hoef je vooral niet alleen te doen! Heb je er al over gedacht om eens met een psycholoog te gaan praten (of doe je dat al)? Ik had hier geen ervaring mee, maar heb al wel gemerkt dat het kan helpen als iemand met goed inzicht in hoe mensen in elkaar zitten, je de juiste vragen stelt. Het helpt je uit de cirkeltjes waarin je soms dreigt vast te komen zitten, door kanten van een situatie te laten zien waar die je zelf niet had opgemerkt.
woensdag 13 mei 2015 om 08:06
@ikbendolopegels: wat fijn dat je herkenning vindt in dit topic. Welkom!
@Katha: Wat heb jij veel op je schouders. Heb het gevoel als ik je verhaal lees, dat je het allemaal alleen moet doen. Heb je al hulp gehad? Zowel professioneel als van vrienden en familie? Alles alleen moeten doen, dat kan niemand. Is er een mogelijkheid om even helemaal niets te doen (studie/werk) zodat je de tijd hebt om voor jezelf te zorgen? Hele dikke
@Naoko: fijn dat de waas in je hoofd minder wordt. Mooi begin van de dag, zo lekker van de zon genieten en even helemaal niets doen. Welke hobby ben je weer begonnen?
@Bloem: hoezo je taalcoachjob stelt niets voor? Vind het super van je dat je het gaat doen! En er zullen vast uitdagingen komen, maar denk dat er heel veel voldoening en waardering tegenover staat. Ken het wisselende gevoel wel, het ene moment juich ik rond van yes mag binnenkort weer beginnen, het andere denk ik: uuhhh weet niet of ik het wel kan. Het joepie - gevoel heeft gelukkig de overhand. Hoe is het je ideeën? Een tijdje geleden had je een ondernemingsidee. Ben je nog bezig met dit verder uit te werken? (ben nog steeds nieuwsgierig naar het idee).
Fijne dag allemaal! x
@Katha: Wat heb jij veel op je schouders. Heb het gevoel als ik je verhaal lees, dat je het allemaal alleen moet doen. Heb je al hulp gehad? Zowel professioneel als van vrienden en familie? Alles alleen moeten doen, dat kan niemand. Is er een mogelijkheid om even helemaal niets te doen (studie/werk) zodat je de tijd hebt om voor jezelf te zorgen? Hele dikke
@Naoko: fijn dat de waas in je hoofd minder wordt. Mooi begin van de dag, zo lekker van de zon genieten en even helemaal niets doen. Welke hobby ben je weer begonnen?
@Bloem: hoezo je taalcoachjob stelt niets voor? Vind het super van je dat je het gaat doen! En er zullen vast uitdagingen komen, maar denk dat er heel veel voldoening en waardering tegenover staat. Ken het wisselende gevoel wel, het ene moment juich ik rond van yes mag binnenkort weer beginnen, het andere denk ik: uuhhh weet niet of ik het wel kan. Het joepie - gevoel heeft gelukkig de overhand. Hoe is het je ideeën? Een tijdje geleden had je een ondernemingsidee. Ben je nog bezig met dit verder uit te werken? (ben nog steeds nieuwsgierig naar het idee).
Fijne dag allemaal! x
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 14 mei 2015 om 11:35
quote:_Naoko_ schreef op 12 mei 2015 @ 15:54:
Stokstaartje: proficiat met je wisselbokaal, en bedankt om je mooie lessen op een rijtje te zetten. Ben ze al een paar keer terug gaan lezen.
Ikbendolopegels: ja hè!
Bloem: fijn dat je je evolutie zo kan opmerken aan hoe je omgaat met de praters!
De mist in mijn hoofd is ondertussen opmerkelijk minder vaak en ook minder hevig aanwezig, gelukkig. Het voelde inderdaad als een manier van m'n lichaam om me te laten stoppen. Gezien ik niet luisterde naar allerhande stresskwaaltjes en die consequent met m'n verstand te lijf ging, heeft m'n lichaam dan maar beslist om ook eens in dat verstand in te grijpen, denk ik. Absoluut een opluchting dat dat minder wordt, maar ook een beetje gevaarlijk gezien dat wel een duidelijk waarschuwingssignaal was dat nu wat minder direct werkt.
Ik heb eindelijk het gevoel dat er een beetje beweging begint te zitten in m'n burn-out. Ik begin de dag met minstens een uur echt niets proberen te doen (met wisselend succes), bij voorkeur in de tuin in de zon. Verder focus ik me wat op wat kleine creatieve projectjes, leuk om m'n lang verloren gewaande creativiteit opnieuw aan te zwengelen.
Ik ben volop bezig te leren doseren. Niet stoppen als het te laat is maar voor het te laat is, moeilijk! Het blijft wel nog druk in m'n hoofd, heb die pauze-knop nog steeds niet gevonden...
Katha: dat klinkt alsof je heel wat in je rugzak hebt zitten wat aandacht verdient. Je kan het wel heel helder schrijven. Het is ook mijn ervaring dat schrijven enorm kan helpen. Pasklare antwoorden op je verhaal heb ik natuurlijk niet. Ik denk dat het niet erg is dat je je wereld nu wat klein en veilig maakt, als dat is wat je nodig hebt, dan is dat het beste plan. Maar ik denk wel dat je een aantal dingen waar je mee zit zal moeten aanpakken, en dat hoef je vooral niet alleen te doen! Heb je er al over gedacht om eens met een psycholoog te gaan praten (of doe je dat al)? Ik had hier geen ervaring mee, maar heb al wel gemerkt dat het kan helpen als iemand met goed inzicht in hoe mensen in elkaar zitten, je de juiste vragen stelt. Het helpt je uit de cirkeltjes waarin je soms dreigt vast te komen zitten, door kanten van een situatie te laten zien waar die je zelf niet had opgemerkt.
Dankjewel voor je lieve reactie.
Ik doe inderdaad een hoop dingen alleen, maar wil ook niet teveel mensen bij mijn problemen betrekken omdat het dan werkelijkheid wordt en ik denk dat die klap de genadeklap kan worden. Ik schrijf nu een aantal jaar en pas het afgelopen half jaar ben ik veel, frequent en gericht gaan schrijven. Ik schrijf alleen wanneer de drang ertoe is. Het is een soort behoefte.
Ik ben een aantal jaar geleden naar een tweedelijns psycholoog geweest en heb een behandeling afgemaakt. Puur praten over het verleden en dat heeft toen geholpen. Daar omheen heb ik voor langere en kortere perioden bij meerdere instellingen gezeten voor een intakes. het kost tijd om de juiste combinatie aan behandelingen te vinden, dat dat me al leeg trok. Ik ga met regelmaat naar de huisarts, die die ik nu sinds kindheid had en dat helpt. We hebben het besproken en hij is het er mee eens dat het starten van zoiets teveel op me is nu. Wel stelde hij voor gericht iets te doen met de paniekaanvallen die heftiger worden. Ik wilde graag bij psycholoog die elke week een aantal uren bij de huisarts werkt aansluiten, maar daarvoor vond hij mijn situatie te complex. Hij stelde voor om elke maand een verlengde afspraak met hem te maken. Ik denk dat de huisarts merkt dat ik binding zoekt met bekendheid en dat dat me stabiliteit zal (moeten) leveren. (Met huisarts kan ik spreken over gezinsproblematiek en ziekte geschiedenis ouders. Hij is lang mijn en onze huisarts geweest.)
Ik denk dat de combinatie van weer thuis zijn en het genieten, de angst om mijn opleiding tijdelijk los te laten (want wat ben je zonder educatie in deze wereld en ik ben van een leeftijd dat mensen vinden dat ik toch echt eens moet doorhalen en dan moet ik mezelf weer gaan uitleggen) en schrijven een hoop oprakelt waardoor al mijn verplichtingen moeilijk vol te houden zijn. Ik denk dat ik er doorheen moet, een vorm van verwerking. Afgelopen dagen voelde ik me vreselijk alsof ik niet meer doorkon. Geest en lichaam vertraagden en ik kon er niet meer tegen strijden. Ik wil me bezighouden met kleine leuke dingen om mezelf op te vrolijken, dat helpt soms. Vandaag voel ik me gelukkig wat beter. Maar ik ben enorm bedliggerig.
Stokstaartje: proficiat met je wisselbokaal, en bedankt om je mooie lessen op een rijtje te zetten. Ben ze al een paar keer terug gaan lezen.
Ikbendolopegels: ja hè!
Bloem: fijn dat je je evolutie zo kan opmerken aan hoe je omgaat met de praters!
De mist in mijn hoofd is ondertussen opmerkelijk minder vaak en ook minder hevig aanwezig, gelukkig. Het voelde inderdaad als een manier van m'n lichaam om me te laten stoppen. Gezien ik niet luisterde naar allerhande stresskwaaltjes en die consequent met m'n verstand te lijf ging, heeft m'n lichaam dan maar beslist om ook eens in dat verstand in te grijpen, denk ik. Absoluut een opluchting dat dat minder wordt, maar ook een beetje gevaarlijk gezien dat wel een duidelijk waarschuwingssignaal was dat nu wat minder direct werkt.
Ik heb eindelijk het gevoel dat er een beetje beweging begint te zitten in m'n burn-out. Ik begin de dag met minstens een uur echt niets proberen te doen (met wisselend succes), bij voorkeur in de tuin in de zon. Verder focus ik me wat op wat kleine creatieve projectjes, leuk om m'n lang verloren gewaande creativiteit opnieuw aan te zwengelen.
Ik ben volop bezig te leren doseren. Niet stoppen als het te laat is maar voor het te laat is, moeilijk! Het blijft wel nog druk in m'n hoofd, heb die pauze-knop nog steeds niet gevonden...
Katha: dat klinkt alsof je heel wat in je rugzak hebt zitten wat aandacht verdient. Je kan het wel heel helder schrijven. Het is ook mijn ervaring dat schrijven enorm kan helpen. Pasklare antwoorden op je verhaal heb ik natuurlijk niet. Ik denk dat het niet erg is dat je je wereld nu wat klein en veilig maakt, als dat is wat je nodig hebt, dan is dat het beste plan. Maar ik denk wel dat je een aantal dingen waar je mee zit zal moeten aanpakken, en dat hoef je vooral niet alleen te doen! Heb je er al over gedacht om eens met een psycholoog te gaan praten (of doe je dat al)? Ik had hier geen ervaring mee, maar heb al wel gemerkt dat het kan helpen als iemand met goed inzicht in hoe mensen in elkaar zitten, je de juiste vragen stelt. Het helpt je uit de cirkeltjes waarin je soms dreigt vast te komen zitten, door kanten van een situatie te laten zien waar die je zelf niet had opgemerkt.
Dankjewel voor je lieve reactie.
Ik doe inderdaad een hoop dingen alleen, maar wil ook niet teveel mensen bij mijn problemen betrekken omdat het dan werkelijkheid wordt en ik denk dat die klap de genadeklap kan worden. Ik schrijf nu een aantal jaar en pas het afgelopen half jaar ben ik veel, frequent en gericht gaan schrijven. Ik schrijf alleen wanneer de drang ertoe is. Het is een soort behoefte.
Ik ben een aantal jaar geleden naar een tweedelijns psycholoog geweest en heb een behandeling afgemaakt. Puur praten over het verleden en dat heeft toen geholpen. Daar omheen heb ik voor langere en kortere perioden bij meerdere instellingen gezeten voor een intakes. het kost tijd om de juiste combinatie aan behandelingen te vinden, dat dat me al leeg trok. Ik ga met regelmaat naar de huisarts, die die ik nu sinds kindheid had en dat helpt. We hebben het besproken en hij is het er mee eens dat het starten van zoiets teveel op me is nu. Wel stelde hij voor gericht iets te doen met de paniekaanvallen die heftiger worden. Ik wilde graag bij psycholoog die elke week een aantal uren bij de huisarts werkt aansluiten, maar daarvoor vond hij mijn situatie te complex. Hij stelde voor om elke maand een verlengde afspraak met hem te maken. Ik denk dat de huisarts merkt dat ik binding zoekt met bekendheid en dat dat me stabiliteit zal (moeten) leveren. (Met huisarts kan ik spreken over gezinsproblematiek en ziekte geschiedenis ouders. Hij is lang mijn en onze huisarts geweest.)
Ik denk dat de combinatie van weer thuis zijn en het genieten, de angst om mijn opleiding tijdelijk los te laten (want wat ben je zonder educatie in deze wereld en ik ben van een leeftijd dat mensen vinden dat ik toch echt eens moet doorhalen en dan moet ik mezelf weer gaan uitleggen) en schrijven een hoop oprakelt waardoor al mijn verplichtingen moeilijk vol te houden zijn. Ik denk dat ik er doorheen moet, een vorm van verwerking. Afgelopen dagen voelde ik me vreselijk alsof ik niet meer doorkon. Geest en lichaam vertraagden en ik kon er niet meer tegen strijden. Ik wil me bezighouden met kleine leuke dingen om mezelf op te vrolijken, dat helpt soms. Vandaag voel ik me gelukkig wat beter. Maar ik ben enorm bedliggerig.
donderdag 14 mei 2015 om 11:42
quote:vienna29 schreef op 13 mei 2015 @ 08:06:
@ikbendolopegels: wat fijn dat je herkenning vindt in dit topic. Welkom!
@Katha: Wat heb jij veel op je schouders. Heb het gevoel als ik je verhaal lees, dat je het allemaal alleen moet doen. Heb je al hulp gehad? Zowel professioneel als van vrienden en familie? Alles alleen moeten doen, dat kan niemand. Is er een mogelijkheid om even helemaal niets te doen (studie/werk) zodat je de tijd hebt om voor jezelf te zorgen? Hele dikke
@Naoko: fijn dat de waas in je hoofd minder wordt. Mooi begin van de dag, zo lekker van de zon genieten en even helemaal niets doen. Welke hobby ben je weer begonnen?
@Bloem: hoezo je taalcoachjob stelt niets voor? Vind het super van je dat je het gaat doen! En er zullen vast uitdagingen komen, maar denk dat er heel veel voldoening en waardering tegenover staat. Ken het wisselende gevoel wel, het ene moment juich ik rond van yes mag binnenkort weer beginnen, het andere denk ik: uuhhh weet niet of ik het wel kan. Het joepie - gevoel heeft gelukkig de overhand. Hoe is het je ideeën? Een tijdje geleden had je een ondernemingsidee. Ben je nog bezig met dit verder uit te werken? (ben nog steeds nieuwsgierig naar het idee).
Fijne dag allemaal! xHallo Vienna: dank voor je lieve reactie. Helaas is de mogelijkheid er niet om helemaal niets te doen. Ik denk dat ik teveel wil, zelfs nu ik mezelf een jaar langer de tijd heb gegeven om rust en orde op zaken te brengen. Juist om rust en orde op zaken te brengen moet ik een hele lijst afwerken, spreken met decaan over studievoortgang, informeren naar financiering bij DUO als ik een jaar later doorstroom vanwege het nieuwe stelsel, brieven sturen naar andere instanties omdat een jaar verlenging zorgt dat ik een deel financiering zal mislopen voor het tweede schooljaar. De Belastingdienst vraagt heffing over ontvangen financiering terug, het vinden van een vaste baan voor de komende tijd is ook een hel. Aan de ene kant wil ik een doodsimpele baan: 40/50 uur per week werk doen dat niets te doen heeft met het hoofd, aan de andere kant moet ik later de gaten in mijn cv verantwoorden en is het gewoon heel verstandig om werk te doen dat bijdraagt aan ervaring op het vlak waarvoor ik studeer en zo zijn er nog meer dingen. Allemaal kleine punten die samen een enorme berg vormen.
@ikbendolopegels: wat fijn dat je herkenning vindt in dit topic. Welkom!
@Katha: Wat heb jij veel op je schouders. Heb het gevoel als ik je verhaal lees, dat je het allemaal alleen moet doen. Heb je al hulp gehad? Zowel professioneel als van vrienden en familie? Alles alleen moeten doen, dat kan niemand. Is er een mogelijkheid om even helemaal niets te doen (studie/werk) zodat je de tijd hebt om voor jezelf te zorgen? Hele dikke
@Naoko: fijn dat de waas in je hoofd minder wordt. Mooi begin van de dag, zo lekker van de zon genieten en even helemaal niets doen. Welke hobby ben je weer begonnen?
@Bloem: hoezo je taalcoachjob stelt niets voor? Vind het super van je dat je het gaat doen! En er zullen vast uitdagingen komen, maar denk dat er heel veel voldoening en waardering tegenover staat. Ken het wisselende gevoel wel, het ene moment juich ik rond van yes mag binnenkort weer beginnen, het andere denk ik: uuhhh weet niet of ik het wel kan. Het joepie - gevoel heeft gelukkig de overhand. Hoe is het je ideeën? Een tijdje geleden had je een ondernemingsidee. Ben je nog bezig met dit verder uit te werken? (ben nog steeds nieuwsgierig naar het idee).
Fijne dag allemaal! xHallo Vienna: dank voor je lieve reactie. Helaas is de mogelijkheid er niet om helemaal niets te doen. Ik denk dat ik teveel wil, zelfs nu ik mezelf een jaar langer de tijd heb gegeven om rust en orde op zaken te brengen. Juist om rust en orde op zaken te brengen moet ik een hele lijst afwerken, spreken met decaan over studievoortgang, informeren naar financiering bij DUO als ik een jaar later doorstroom vanwege het nieuwe stelsel, brieven sturen naar andere instanties omdat een jaar verlenging zorgt dat ik een deel financiering zal mislopen voor het tweede schooljaar. De Belastingdienst vraagt heffing over ontvangen financiering terug, het vinden van een vaste baan voor de komende tijd is ook een hel. Aan de ene kant wil ik een doodsimpele baan: 40/50 uur per week werk doen dat niets te doen heeft met het hoofd, aan de andere kant moet ik later de gaten in mijn cv verantwoorden en is het gewoon heel verstandig om werk te doen dat bijdraagt aan ervaring op het vlak waarvoor ik studeer en zo zijn er nog meer dingen. Allemaal kleine punten die samen een enorme berg vormen.
donderdag 14 mei 2015 om 12:47
Ola!
Welkom Katha! Wat een verhaal... En mijn eerste reactie erop lijkt denk ik op die van Vienna.. Wat 'moet' je veel van jezelf...
Vooral dat je terwijl je enorm rot voelt, helemaal op en bedlegerig... Praat je over een baan vinden van 40-50u per week! Dat is tegenstrijdig toch? 40u werken per week is normaal gezien al ongezond voor mensen , welke leeftijd dan ook... Niet voor niks is vaak fulltime in sectoren tegenwoordig 36u max...
Ik zou toch voor jezelf open zijn in je omgeving tegen mensen die je vertrouwt, om je hierbij te steunen komende tijd. Die kunnen ook helpen om contact op te nemen met instanties en orde op zaken te stellen... Alles alleen doen zal je zoveel extra energie kosten! Stel je kwetsbaarder op, sta open voor hulp (bedenk dat als een vriendin van je in deze situatie zou zitten, je vermoedelijk ook graag zou willen helpen!?) en anders kan zelfs bijv maatschappelijk werk je erbij helpen!
Sterkte!!
Hier gaat t goed:-)! 2 juni afspraak met de huisarts gemaakt om afbouw medicatie te bespreken:-)! Ben benieuwd! Af en toe twijfel ik op een iets mindere dag, (waar ik nog best wat op kan doen;-) of ik er al klaar voor ben... Maar dat is dan voornamelijk doordat mn energie nog niet is waar ik t wil krijgen. Maar ja, dat is niet waar de medicatie überhaupt voor is;-).
wil nu t lekkerder weer is ook echt wat meer buiten bewegen, jarenlang sportte ik 3x per week.. Sinds 2 jaar doe ik nauwelijks wat qua echt sporten, dat helpt natuurlijk ook niet mee aan m'n conditie en energie .
Goed lang weekend allemaal!
Welkom Katha! Wat een verhaal... En mijn eerste reactie erop lijkt denk ik op die van Vienna.. Wat 'moet' je veel van jezelf...
Vooral dat je terwijl je enorm rot voelt, helemaal op en bedlegerig... Praat je over een baan vinden van 40-50u per week! Dat is tegenstrijdig toch? 40u werken per week is normaal gezien al ongezond voor mensen , welke leeftijd dan ook... Niet voor niks is vaak fulltime in sectoren tegenwoordig 36u max...
Ik zou toch voor jezelf open zijn in je omgeving tegen mensen die je vertrouwt, om je hierbij te steunen komende tijd. Die kunnen ook helpen om contact op te nemen met instanties en orde op zaken te stellen... Alles alleen doen zal je zoveel extra energie kosten! Stel je kwetsbaarder op, sta open voor hulp (bedenk dat als een vriendin van je in deze situatie zou zitten, je vermoedelijk ook graag zou willen helpen!?) en anders kan zelfs bijv maatschappelijk werk je erbij helpen!
Sterkte!!
Hier gaat t goed:-)! 2 juni afspraak met de huisarts gemaakt om afbouw medicatie te bespreken:-)! Ben benieuwd! Af en toe twijfel ik op een iets mindere dag, (waar ik nog best wat op kan doen;-) of ik er al klaar voor ben... Maar dat is dan voornamelijk doordat mn energie nog niet is waar ik t wil krijgen. Maar ja, dat is niet waar de medicatie überhaupt voor is;-).
wil nu t lekkerder weer is ook echt wat meer buiten bewegen, jarenlang sportte ik 3x per week.. Sinds 2 jaar doe ik nauwelijks wat qua echt sporten, dat helpt natuurlijk ook niet mee aan m'n conditie en energie .
Goed lang weekend allemaal!
donderdag 14 mei 2015 om 19:55
Ik zal hier af en toe meelezen en misschien ook meeschrijven. Ik heb 2 depressies gehad waarvoor ik nu weer in behandeling ben. Op dit moment slik ik twee verschillende soorten medicatie en voel ik me stabiel, maar pieker nog wel veel over de toekomst. Mijn depressie was de nasleep van een burnout waardoor ik mijn studie moest stopzetten. In september begin ik aan het tweede semester van mijn stage als docent, tot die tijd word ik intensief gevolgd en krijg ik therapie. Dit gaat ook tijdens mijn studie door is mij beloofd, dus hopelijk haal ik het nu eindelijk...
vrijdag 15 mei 2015 om 10:31
Hoi Katha en Viktorka!
@Katha, ik zou me echt geen zorgen maken over studievertraging en gaten op je cv als student. Misschien omdat ik net iets ouder ben (32), maar in 'onze tijd' was het echt eerder regel dan uitzondering om studievertraging op te lopen, zonder reden. Ik heb 7 jaar over mijn studie gedaan, mijn broer zelfs 11!! Als jij nu behoefte hebt aan even iets anders om orde op zaken te stellen, doe dat, al heb ik bij 40-50 uur ook wel het idee dat je jezelf echt overvraagt... Pas goed op jezelf!
@Viktorka, had je andere topic ook gelezen, super naar maar zo fijn dat het echt steeds beter met je gaat! Kan me heel goed voorstellen dat je piekert over de toekomst, maar het is wel duidelijk dat lesgeven je passie is en het klinkt of je echt ook wel de kwaliteiten ervoor in de huis hebt en goed aan jezelf werkt in therapie! Maar waarschijnlijk zal je wel je gevoeligheden blijven houden en daar is echt niks mis mee, als je je eigen gebruiksaanwijzing een beetje kent... Misschien niet gaan lesgeven op een VMBO in Rotterdam Zuid, kan ik me voorstellen als leek.
@Inge, poeh, best een beetje spannend dat AD afbouwen! Ik ga daar zelf nog ff niet aan denken, echt stabiel kan je me niet noemen... Ben wel weer vanaf vandaag terug op oude dosis, hogere dosis deed helaas niets extra's. Dus nah ja, kijken het maar weer even aan.
Oef, moet het even ontgelden, gisteren echtwel over mijn grenzen gegaan... Woensdag paardrijles, was gelukkig superfijn in de groep! Ik denk dat ze de eerste les iedereen even flink wilde testen, wat ieders niveau was, de beste ruiters waren er nu niet, ws naar een meer ervaren groep. Dus minder drill en meer plezier, was ook gewoon even wennen dus denk ik. En het is echt zo empowering, ik voel me dan echt een ander mens, superzelfverzekerd en geen burnout on my mind... Thuisgekomen maakten mijn buren herrie, en dit is echt een dingetje van mij want nooit durf ik daar dan iets van te zeggen... Eventueel stuur ik mijn vriend Maar nu vond ik, als ze over half uur nog die muziek aan hebben GA IK DAAR DUS ECHT WEL EVEN WAT VAN ZEGGEN. Maar plots ging de muziek uit, vond het bijna jammer haha.
Normaliter na intensieve training volgende dag beetje rustig aan, dus had gisteren niet 2 uur moeten wandelen, bij iemand op de koffie, en dan nog boodschappen doen in de Markthal. Was zooo moe dat ik amper de energie had om mijn mondhoeken naar boven te krullen bij wijze van glimlach.
Kan vandaag wel weer lachen gelukkig maar voetjes krijgen vrij.
fijne dag!!
@Katha, ik zou me echt geen zorgen maken over studievertraging en gaten op je cv als student. Misschien omdat ik net iets ouder ben (32), maar in 'onze tijd' was het echt eerder regel dan uitzondering om studievertraging op te lopen, zonder reden. Ik heb 7 jaar over mijn studie gedaan, mijn broer zelfs 11!! Als jij nu behoefte hebt aan even iets anders om orde op zaken te stellen, doe dat, al heb ik bij 40-50 uur ook wel het idee dat je jezelf echt overvraagt... Pas goed op jezelf!
@Viktorka, had je andere topic ook gelezen, super naar maar zo fijn dat het echt steeds beter met je gaat! Kan me heel goed voorstellen dat je piekert over de toekomst, maar het is wel duidelijk dat lesgeven je passie is en het klinkt of je echt ook wel de kwaliteiten ervoor in de huis hebt en goed aan jezelf werkt in therapie! Maar waarschijnlijk zal je wel je gevoeligheden blijven houden en daar is echt niks mis mee, als je je eigen gebruiksaanwijzing een beetje kent... Misschien niet gaan lesgeven op een VMBO in Rotterdam Zuid, kan ik me voorstellen als leek.
@Inge, poeh, best een beetje spannend dat AD afbouwen! Ik ga daar zelf nog ff niet aan denken, echt stabiel kan je me niet noemen... Ben wel weer vanaf vandaag terug op oude dosis, hogere dosis deed helaas niets extra's. Dus nah ja, kijken het maar weer even aan.
Oef, moet het even ontgelden, gisteren echtwel over mijn grenzen gegaan... Woensdag paardrijles, was gelukkig superfijn in de groep! Ik denk dat ze de eerste les iedereen even flink wilde testen, wat ieders niveau was, de beste ruiters waren er nu niet, ws naar een meer ervaren groep. Dus minder drill en meer plezier, was ook gewoon even wennen dus denk ik. En het is echt zo empowering, ik voel me dan echt een ander mens, superzelfverzekerd en geen burnout on my mind... Thuisgekomen maakten mijn buren herrie, en dit is echt een dingetje van mij want nooit durf ik daar dan iets van te zeggen... Eventueel stuur ik mijn vriend Maar nu vond ik, als ze over half uur nog die muziek aan hebben GA IK DAAR DUS ECHT WEL EVEN WAT VAN ZEGGEN. Maar plots ging de muziek uit, vond het bijna jammer haha.
Normaliter na intensieve training volgende dag beetje rustig aan, dus had gisteren niet 2 uur moeten wandelen, bij iemand op de koffie, en dan nog boodschappen doen in de Markthal. Was zooo moe dat ik amper de energie had om mijn mondhoeken naar boven te krullen bij wijze van glimlach.
Kan vandaag wel weer lachen gelukkig maar voetjes krijgen vrij.
fijne dag!!
vrijdag 15 mei 2015 om 16:10
Bedankt voor de lieve en eerlijke reacties!
Tegen een burn-out aanzitten en dan 40-50 willen (eerder moeten) werken strookt niet met elkaar inderdaad. Ik kan gewoon niet zonder stabiel inkomen zitten en ik heb veel afbetalingsverplichtingen. Zou zo graag even niets meer moeten. Realiteit is dat het echt niet anders kan. Ik zal gewoon moeten werken.
Maandag ga ik langs maatschappelijk werk voor ondersteuning bij het regelen van praktische zaken en om te kijken of ze me kunnen helpen bij het vinden van een laagdrempelige baan. Als is het pennen in elkaar schroeven. Geen probleem! Liever zelfs, anders is het gewoon niet vol te houden. Daarnaast wil ik informeren naar praatgroepen. Ik kan me nog herinneren dat toen ik gebruik maakte van WMO in mijn woonplaats na het overlijden van mijn vader dat ze brochures hadden voor verschillende praatgroepen. Dat lijkt me wel wat voor mij. Niet zo heftig als een GGZ traject, maar wel het delen met andere mensen. Ik deel altijd weinig problemen met naasten. Ze hebben of altijd een extreme mening, of ik doe ze er alleen maar verdriet mee. Helaas ervaar ik meer stress aan mensen die zich zorgen maken over mij. Het is dus ook een soort zelfbeschermingsmechanisme. Daarnaast heb ik over de loop van de jaren kostbare geheimen gedeeld en ik krijg zo weinig terug van voornamelijk familie. Dat vind ik heel onprettig. Je zwakheden delen en zien hoe naasten boven me gaan staan.
Tegen een burn-out aanzitten en dan 40-50 willen (eerder moeten) werken strookt niet met elkaar inderdaad. Ik kan gewoon niet zonder stabiel inkomen zitten en ik heb veel afbetalingsverplichtingen. Zou zo graag even niets meer moeten. Realiteit is dat het echt niet anders kan. Ik zal gewoon moeten werken.
Maandag ga ik langs maatschappelijk werk voor ondersteuning bij het regelen van praktische zaken en om te kijken of ze me kunnen helpen bij het vinden van een laagdrempelige baan. Als is het pennen in elkaar schroeven. Geen probleem! Liever zelfs, anders is het gewoon niet vol te houden. Daarnaast wil ik informeren naar praatgroepen. Ik kan me nog herinneren dat toen ik gebruik maakte van WMO in mijn woonplaats na het overlijden van mijn vader dat ze brochures hadden voor verschillende praatgroepen. Dat lijkt me wel wat voor mij. Niet zo heftig als een GGZ traject, maar wel het delen met andere mensen. Ik deel altijd weinig problemen met naasten. Ze hebben of altijd een extreme mening, of ik doe ze er alleen maar verdriet mee. Helaas ervaar ik meer stress aan mensen die zich zorgen maken over mij. Het is dus ook een soort zelfbeschermingsmechanisme. Daarnaast heb ik over de loop van de jaren kostbare geheimen gedeeld en ik krijg zo weinig terug van voornamelijk familie. Dat vind ik heel onprettig. Je zwakheden delen en zien hoe naasten boven me gaan staan.
vrijdag 15 mei 2015 om 20:41
Hmm, ik merk dat het niet kan wat ik wil.
In de winkel voel ik me benauwd door de mensen om heen. Kan niemand aankijken, krijg paniekaanvallen, trillen. Na 3/4 uur heb ik weer die neiging om uit te rusten op bed. Vage gezondheidsklachten als huig laag in de keel voelen, druk op de borst. Het gaat maar door. Eenmaal op bed heb ik de illusie dat ik me normaal voel. Het is net of ik mijn lijf ten ruste moet leggen om de zoveel tijd.
Ik snap er niets van, alles is verwarrend en het is zooo het verkeerde moment om tot stilstand te komen. Waarom altijd wanneer het het :'-(slechts uitkomt
In de winkel voel ik me benauwd door de mensen om heen. Kan niemand aankijken, krijg paniekaanvallen, trillen. Na 3/4 uur heb ik weer die neiging om uit te rusten op bed. Vage gezondheidsklachten als huig laag in de keel voelen, druk op de borst. Het gaat maar door. Eenmaal op bed heb ik de illusie dat ik me normaal voel. Het is net of ik mijn lijf ten ruste moet leggen om de zoveel tijd.
Ik snap er niets van, alles is verwarrend en het is zooo het verkeerde moment om tot stilstand te komen. Waarom altijd wanneer het het :'-(slechts uitkomt
vrijdag 15 mei 2015 om 22:05
Welkom Victorka. Fijn dat je goede begeleiding en therapie krijgt. Het zal vast goed komen met je opleiding.
@Katha: BO, met als zijn emotionele, lichamelijke en sociale klachten, komt nooit op het juiste moment (of eigenlijk komt hij wel op tijd, maar het voelt zeker op dit moment niet zo aan). Probeer naar je lichaam te luisteren en vooral niet streng voor jezelf te zijn. Je lichaam geeft zelf aan rust nodig te hebben. Goed dat je maandag een afspraak met maatschappelijk werk hebt. Hoop dat dit wat rust voor je kan brengen, want echt je hebt het nodig en verdiend het ook.
Heeee Bloem! Wat stoer dat je zelf naar je buren wilde gaan, ondanks dat het uiteindelijk niet nodig was, klinkt het heel zelfzeker. Leuk dat de paardrijles zo goed meevalt. Is ook gewoon heel erg leuk om te doen
Wauw Inge, wat super dat je AD gaat minderen. Weer een grote stap in de goeie richting, jeehhhh
Hier een paar heerlijke dagen achter de rug gehad. Fijn met vrienden afgesproken, waardoor we twee dagen na elkaar pas na 3u in bed lagen. De dag erna wel telkens een kort middagdutje gedaan (manlief doet solidair mee ) Kan er echt van genieten om weer sociaal te doen, zonder dat er een druk op hangt. Ook in weekend weer veel leuke ontspannende dingen op programma. BO heeft mij echt geleerd om meer te genieten
Fijn weekend allemaal! x
@Katha: BO, met als zijn emotionele, lichamelijke en sociale klachten, komt nooit op het juiste moment (of eigenlijk komt hij wel op tijd, maar het voelt zeker op dit moment niet zo aan). Probeer naar je lichaam te luisteren en vooral niet streng voor jezelf te zijn. Je lichaam geeft zelf aan rust nodig te hebben. Goed dat je maandag een afspraak met maatschappelijk werk hebt. Hoop dat dit wat rust voor je kan brengen, want echt je hebt het nodig en verdiend het ook.
Heeee Bloem! Wat stoer dat je zelf naar je buren wilde gaan, ondanks dat het uiteindelijk niet nodig was, klinkt het heel zelfzeker. Leuk dat de paardrijles zo goed meevalt. Is ook gewoon heel erg leuk om te doen
Wauw Inge, wat super dat je AD gaat minderen. Weer een grote stap in de goeie richting, jeehhhh
Hier een paar heerlijke dagen achter de rug gehad. Fijn met vrienden afgesproken, waardoor we twee dagen na elkaar pas na 3u in bed lagen. De dag erna wel telkens een kort middagdutje gedaan (manlief doet solidair mee ) Kan er echt van genieten om weer sociaal te doen, zonder dat er een druk op hangt. Ook in weekend weer veel leuke ontspannende dingen op programma. BO heeft mij echt geleerd om meer te genieten
Fijn weekend allemaal! x
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 15 mei 2015 om 22:53
Sorry dat ik het alleen maar over mezelf heb. Blijkbaar heb ik dat nodig. Heel erg bedankt voor de lieve reacties. Morgen lees ik de reacties van iedereen (niet alleen op mij) rustig door en reageer dan .
Voor jullie allemaal
Dank je wel dat jullie me de permissie 'geven' om die permissie aan mezelf te geven: rust houden!
Voor jullie allemaal
Dank je wel dat jullie me de permissie 'geven' om die permissie aan mezelf te geven: rust houden!
zaterdag 16 mei 2015 om 14:35
Maakt niet uit hoor Katha, gooi het er maar even uit allemaal! Is ook niet niks! Misschien is het niks voor je, maar ik dacht zelf, heb je bij jou in de buurt een thuiszorg organisatie? Ik had dat zelf graag willen doen- lekker stressloos schoonmaakwerk, maar het contact met de oma's vind ik zelf wel healing, en daarbij is het makkelijk om met een paar ochtenden te beginnen en eventueel de middagen erbij te pakken, als het goed voelt. Mijn fysieke toestand blijft echter vooralsnog wat op en neer dus ik ga zelf een andere richting uit maar misschien is het wat voor jou.
@Vienna, wow hee, dat klinkt goed! 2 'allnighters' achter elkaar, gaat echt de goede kant op met jou joh, ik ben trots! Geniet ze!
Hier gaat t wel, lui dagje vandaag met boekjes en series. Maar voel wel toch nog altijd adrenaline door mijn lichaam stromen, ook, of soms ook juist, in rust, als een soort gejaagde trilling van binnen. Of zodra ik wakker wordt, zo'n gevoel van: WAKKER WORDEN, NIEUWE DAG!! HUP HUP HUP, SPRING UIT DAT BED, WE GAAN ER WEER TEGENAAN!! Niet per se negatief geladen ofzo, soms neigt het naar zenuwachtig, dan weer juist een soort manisch enthousiasme - wat jij laatst ook beschreef Beel - in ieder geval zal het me benieuwen wanneer die stresshormonen nou echt eens gaan liggen. Misschien op Bali over paar weekjes Ik heb goede hoop!
@Vienna, wow hee, dat klinkt goed! 2 'allnighters' achter elkaar, gaat echt de goede kant op met jou joh, ik ben trots! Geniet ze!
Hier gaat t wel, lui dagje vandaag met boekjes en series. Maar voel wel toch nog altijd adrenaline door mijn lichaam stromen, ook, of soms ook juist, in rust, als een soort gejaagde trilling van binnen. Of zodra ik wakker wordt, zo'n gevoel van: WAKKER WORDEN, NIEUWE DAG!! HUP HUP HUP, SPRING UIT DAT BED, WE GAAN ER WEER TEGENAAN!! Niet per se negatief geladen ofzo, soms neigt het naar zenuwachtig, dan weer juist een soort manisch enthousiasme - wat jij laatst ook beschreef Beel - in ieder geval zal het me benieuwen wanneer die stresshormonen nou echt eens gaan liggen. Misschien op Bali over paar weekjes Ik heb goede hoop!
zaterdag 16 mei 2015 om 18:14
@Bloem: ik reageer even snel. Ik heb een thuiszorg organisatie benaderd. Mijn gedachten zijn hierover hetzelfde. Zou het op dit moment ook heel fijn vinden om te doen. Maandag bel ik ze op. Buitenwerk of werk binnen de agrarische sector lijkt me ook wel wat. Het is alleen allemaal zo verdomd schaars op het moment.
