Jong en burnout

Tuurlijk Cosmopolitan. Ik viel hier ook gewoon met de deur in huis en word fijn opgevangen .

Weer zoveel berichten hier, fijn dat het hier zo levendig is. Welkom Viktorka en Cosmopolitan, schrijf gerust mee!



Inge: klinkt goed zeg, starten met afbouwen AD… Ben je eigenlijk snel na de ‘start’ van je burnout begonnen met AD, of was dat eerder een middel dat je hielp wanneer je al verder in je herstel was? (Ook een vraag voor Bloem misschien?).



Vienna: dat klinkt als een fijne BO-les, meer genieten! Goed dat sociale dingen ondertussen goed zijn voor je batterij, dat ze niet alleen energie vergen maar je duidelijk ook iets opbrengen.



Katha: fijn dat dit topic je wat helpt om jezelf stilaan de toestemming te geven om halt te houden. Niet makkelijk hè. Ik liep, net zoals al de rest hier vermoedelijk, ook heel hard aan tegen gedachten als “ik kan nu écht niet stilvallen”, het leek alsof die mogelijkheid simpelweg geen optie was. Tot je lichaam daar dan anders over beslist, en dan blijkt opeens dat stilvallen altijd een optie is. Ook als dat allerlei moeilijkheden met zich meebrengt, kan je niet anders dan naar je lichaam luisteren. Eigenlijk maar goed dat er zo’n alarmfunctie in ons allemaal ingebouwd zit hoor.

Trouwens, die afwisseling tussen niet kunnen en je daarna weer even normaal voelen, herken ik ook erg. Dat maakt het wel extra verwarrend, en het is tricky om op die ‘normale’ momenten niet meteen weer te beginnen denken dat je de wereld toch wel weer aan kan.



Bloem: raar hè, dat je die spanning/adrenaline/stresshormonen (ja, wat is dat precies? Ik zou het eigenlijk wel eens willen weten, wat er zich allemaal afspeelt op het vlak van hormonen en andere stofjes in mijn lichaam en hersenen) zo lang zo sterk blijft voelen in je lichaam, ook wanneer je eigenlijk 100% de tijd en ruimte hebt om niets te doen, of enkel leuke dingen. Ik merk ook, nu ik niet meer de hele tijd de bodem van de put raak op het vlak van energie, dat als ik me wat energieker voel, het zo’n rusteloze vorm is. Ik denk dat het de kunst zal worden om een soort van rustige, kabbelende, stabiele energie te vinden. Maar dat is voor later, want op dit moment ben ik blij met alle energie, van welke soort dan ook.



De afgelopen week voelde ik me eindelijk wat beter dan de eerste maand, maar vandaag ben ik weer even terug bij af. Gisteren voor de eerste keer sinds m’n burnout, een ‘echte’ sociale activiteit buitenshuis gedaan, zo eentje met meerdere mensen in een best wel drukke omgeving. Alle gekke klachten van het eerste uur staken meteen terug de kop op, maar tegelijk heb ik er ook erg van genoten om nog eens echt iets te gaan doen en vrienden te zien. Helaas, vandaag ben ik de bank niet af geweest, en kan ik me nergens toe bewegen. M’n eerste ervaring met een achteruitgang na een vooruitgang. Ik had wel verwacht dat ik het vandaag zou moeten bekopen (dat is het handige aan verhalen lezen van degenen die al een stapje verder staan dan ik), maar toch valt het tegen en hoop ik dat deze stap achteruit niet te lang duurt…

@Naoko, misschien vind jij het boek 'Uit je burnout, een dertig dagen programma' van Carien Carstens ook wel wat, ik vond het wel een fijn, feitelijk boekje en gaat ook in op de processen in je lichaam. Ik vond het wel prettig, Vienna geloof ik ook. Geschreven door een van de meer vooraanstaande burnout- psychotherapeuten, mijn eigen psych is daarin niet gespecialiseerd en weet er eerlijk gezegd ook niet erg veel van dus ik vond dat hulpzaam om te lezen. Hoop dat je je vandaag weer wat beter voelt, wel super dat je even lekker sociaal eruit was!



@Beel, welkom thuis, denk ik dan toch! Hoe was het hoe was het, wil er alles over weten!

Oh en je vroeg ook over AD Naoko. Ik ben snel na begin BO begonnen inderdaad met antidepressiva, in hele lage dosis (de helft van de minimale dosis eigenlijk). Toen ik thuis kwam te zitten ging het eigenlijk alleen maar slechter en slechter en slechter, verloor steeds maar meer energie en was heel angstig, in een soort van shock. Door de AD stabiliseerde dat. Wat later heb ik opgehoogd naar de normale minimale dosis. Het doet echt wel wat, ben wel wat rustiger en zeker minder angstig, maar het is ook geen wondermiddel. Meer dat het de scherpe kantjes er wat af haalt. Bij mij dan, het klinkt soms alsof het bij Inge echt werkt als een trein, maar Inge zit natuurlijk ook al een jaar langer in het herstel, dus dat zal ook meehelpen. Het werkt iig bij iedereen anders, en bij sommigen ook helemaal niets, het blijft een beetje trail and error.

Hai allemaal, ik ben er inderdaad weer Bloempje!



Welkom alle nieuwelingen, fijn dat jullie ook deze plek hebben gevonden, het helpt namelijk.



@Stokstaartje: gefeliciteerd met de wisselbokaal! Echt heel fijn om je lijstje lessen te lezen en ook wat je zegt over in het hier en nu leven en het verleden het verleden te laten. Dat is bij mij ook wel een thema.



@Bloem: spannend het beginnen met de taalcoaching. Het fijne van dat soort dingen weer oppakken is dat je weer kunt gaan oefenen met grenzen oprekken, maar ook goed bewaken.

Mijn bedrijfsarts zei daar iets heel zinnigs over waar ik me aan vasthoud als ik niet weet of de stress die ik ervaar erbij hoort of teveel is. Misschien kun jij er ook wat mee. Misschien heb ik dit al eens verteld, dat weet ik niet, in dat geval: skip!

Ok, ehm, het was zo: Je bent aan het trainen voor een marathon (weer gewoon kunnen werken). Daarmee begin van je vanaf punt 0 ongeveer (denk ik?) anderhalf jaar van te voren.

Als je de marathonloper in spe na een paar weken training vraagt: hoe voel je je?

Dan zal die zeggen: ellendig, alles doet pijn en ik zie het soms helemaal niet meer zitten, ik ga het nooit redden.

Dat betekent dan niet dat het niet goed gaat want die pijn hoort er ook bij, als je het grotere plaatje bekijkt is de loper juist prima op schema.

De boodschap is niet: ga maar over alle grenzen heen want pijn hoort erbij.

Maar meer: het is logisch dat je het soms niet ziet zitten, dat het spierpijn oplevert, maar dat wil niet meteen zeggen dat je niet goed bezig bent. Het oprekken vanuit onze situatie doet soms ook een beetje 'pijn' maar is ook nodig om dan een week later te merken dat die stap die pijn deed ineens wel te doen is.

Maar wanneer is het dan echt niet goed of teveel? Daarover zei ze dat het normaal is om op de dag dat je je werkzaamheden doet, in mijn geval toen 2 uur, heel erg moe en kapot ervan te zijn maar dat dat de volgende dag niet meer het geval zou moeten zijn.

Hier hou ik me een beetje aan vast.

Nu denk ik wel dat het in jouw geval wel wat heftiger is dan die 2 uurtjes zonder enige verplichting die ik toen had, dus ik denk dat je er best iets langer van moet uitdeuken.



Nou ja, nu ik het teruglees weet ik niet of dit je helpt of juist helemaal niet.



@Inge, ook fijn dat je zover bent dat je dit topic een beetje los gaat laten, ik zal je missen dus ik hoop dat je wel af en toe nog even je neus om de hoek steekt!



De vakantie: het was heerlijk. De vertrek stress was eigenlijk teveel. Maar ook mijn vriend moest bergen verzetten die laatste dag dus we waren ongeveer net zo gaar. Dat kwam natuurlijk door het 'leuke' last minute aspect van het geheel. Maar goed. We waren naar Marokko, dus Bloem ik denk dat ik zo even een hapje van je tajine kom eten. Ik ben dol op dat land en we hebben weer mooie plekken gezien waar we niet eerder waren geweest. Gisteravond terug gekomen.

En nu, nu moet ik echt bedenken hoe ik ook alweer leef op dit moment. Heb even geen goede connectie met mijn BO status. Geen idee hoe moe ik ben, of niet. Deze week 2x4 werken en nog een vergadering waar ik graag bij wil zijn morgen. Dus 3 keer werken deze week. Dat zal wel duidelijker maken hoe het ermee staat. Ik laat het maar even gaan zoals het gaat en doe vandaag al de hele dag ouderwets niets. Dadelijk komt zoon dus het wordt hoog tijd dat ik boodschappen ga doen

Welkom Cosmopolitain. Fijn dat je mee komt schrijven.



@ Naoko: boek van Carien Carstens is echt een aanrader, mijn favo BO-boek. Denk dat hier veel verschillende AD verhalen zijn. Heb zelf trazolan geslikt, is een anti-depressiva waar je moe van wordt. Door de HA voorgeschreven om te kunnen slapen (minder verslavend dan slaapmedicatie), heeft mij goed geholpen en de afbouw was vrij makkelijk.



@Oh Inge, weer een grote stap, minder op het forum posten. Snap het wel, het gaat toch wat verder van je af staan enne misschien kan je, jezelf binnenkort BO-af benoemen?



@Beel: welkom terug! Fijn dat je genoten hebt van Marokko in al zijn pracht en praal. Mooi voorbeeld van de marathon, wat kun je dat toch super omschrijven!



Heb zaterdag een aanvaring met manlief gehad. Was aan het schoonmaken en had de verkeerde stofzuigerzakken gekocht, dus binnensmonds aan het vloeken. Wat hij interpreteerde dat ik mezelf aan het overvragen was en zei dat als ik moe was, moest rusten en vooral niet de druk op mezelf moest leggen om schoon te maken. Blijkbaar een hele erge trigger voor mij en heb mezelf als een leeuwin verdedigd (schrok een beetje van mezelf, dat er weer zoveel power in mij zit). We hebben even goed ruzie gemaakt (wat we eigenlijk nooit doen, daar zijn we beiden veel te gemoedelijk voor) en de conclusie is dat manlief het moeilijk heeft met zich weer aan te passen in zijn rol. Ben toch een hele tijd best heel afhankelijk geweest en hij een super goede 'verzorger'. Het was leerrijk deze aanvaring, maar pfff wat maak ik niet graag ruzie.



Vraagje: hoe vaak gaan jullie op dit moment naar de therapeut/psycholoog/coach?

Oh Vienna, pittig zo'n aanvaring maar misschien toch ook wel goed! Ik ken het, hier ook nooit ruzie, kan ik ook heel slecht. En dat is best gek want heb met mijn moeder juist enorm vaak ruzie, ben daar echt in opgegroeid. Waarschijnlijk daarom juist zo'n afkeer ervan. Maar kan soms ook juist wel therapeutisch zijn, als je het maar weer uitpraat en goedmaakt met knuffels of in bed!

Cherish de leeuwin inside of you!



Ik ga nog eens per 3 weken naar mijn psycholoog, en eens per 2 maanden naar psychiater. Niet zo gek veel, maar heb het idee dat we al zoveel hebben besproken... en dat ik ook wel weet hoe hij over dingen denkt. Soms denk ik dat ik mss iemand anders zou moeten zoeken voor een ander fris perspectief en meer specialisatie in burnout, maar dat is ook weer zowat. Jij?



@Beel, wat heerlijk dat je zo hebt genoten, dat had je ook zeker wel verdiend! Dank je voor je fijne uitleg, goed die graadmeter dat iets op dezelfde mag vermoeien maar niet de volgende dag. Ik koester je overdenkingen altijd zeer! Ik merk bij mij ook een patroon: als ik iets belastends doe en me daar niet goed van recupereer voordat ik mezelf weer belast, val ik terug in energie. Het is meestal een 2traps-raket. Na paardrijden dus echt recupdagje inlassen (fysiek), want nu zit ik alweer een halve week in minimaal aantal stappen-modus. En dat frustreert me soms best, dat ik de afgelopen maanden niet echt vooruitgang lijk te boeken, spierpijn ten spijt. Soms gaat het een beetje beter, dan weer beetje slechter, maar echt vooruit lijk ik niet te komen. Ik probeer het maar zoveel mogelijk zonder oordeel te ondergaan. Aan de andere kant doe ik wel weer dingen die ik een half jaar terug niet had gekund: de B&B mede 'runnen', intensief paardrijden, sollicitatiegesprek laatst... Dus mijn wereld is wel groter geworden en dat is fijn. Plus draag ik mijn burnout-outfit niet meer. Misschien zegt dat ook wat.

En volgende week begint mijn training voor taalcoach, hoop dat dat goed gaat, spannend!



@inge, oooooooh wat zal ik jou en je wijze input missen hoor, maar heel begrijpelijk dat je je wat meer op andere dingen gaat richten nu het zo lekker gaat! Als initiator van het topic is het beste tafeltje van het huis natuurlijk altijd voor je vrij.



Vannacht heerlijk lang geslapen en gedroomd over palmenstranden, fijn

Hoi allemaal,



Ik heb me er eindelijk toe kunnen zetten om ook iets te typen. Sinds 3 weken zit ik thuis. Morgen heb ik de afspraak met de bedrijfsarts en ik ben er erg bang voor, dat ze gaat zeggen dat het allemaal wel meevalt en dat ik maar weer aan het werk moet gaan. Of dat ik gelijk de dag erna moet beginnen met bijvoorbeeld 2 keer 2 uur per week. Toen ik me ziekmeldde bij ,ijn baas was haar eerste reactie; ”Ik heb ook weleens last van stress...” Daarna leek het beter te gaan en zei ze dat ze ook weleens een burnout heeft gehad maar ik zat nog geen 3 dagen thuis of ze vroeg of ik even kon aangeven hoelang ik dacht dat het zou gaan duren.

Ik heb een aantal jaar geleden ook een langdurig ziektetraject meegekregen vanuit het HR-perspectief. De bevalling van die vrouw was niet best verlopen met een hersteloperatie als gevolg die ook weer fout was gegaan, met allerlei echte lichamelijke gevolgen van dien. Na een tijd zei de baas dat ze maar gewoon terug moest komen of ontslagen worden. En alle privedingen die zij met de bedrijfsarts besprak werden 1 op 1 doorgespeeld...

En dat speelt nu dus continu door mijn hoofd waardoor ik al dagen met angst rondloop en niet slaap.

Wanneer het is begonnen weet ik eigenlijk niet goed; nu ik er dagelijks over nadenk misschien al wel jaren geleden. Ik werk nog maar 9 maanden in mijn huidige baan maar de klachten die ik heb zijn me al zolang bekend in veel mildere vorm....

Ik heb paniekgevoelens en kan me werkelijk ner-gens toe zetten. Douchen en aankleden is een opgave, eten ook. Ik ben al ca 8 kilo afgevallen en heb vandaag weer alleen een broodje en wat snoepjes naar binnen gekregen. Alcohol gaat er daarentegen wel goed in en daar maak ik me zorgen om.

Ik zit met gemak een half uur in het niets voor me uit te staren, compleet leeg, om me dan weer helemaal het leplazarus te schrikken van het geluid van een appje dat binnenkomt, of de bel. Ik ben in tranen als mn vriend de laptop op wil schuiven en er per ongeluk tegen mijn hoofd stoot of als ik een brief van de belastingdienst krijg.

Ik heb mn vriendinnen pas na 2 weken verteld wat er gaande was omdat ik zooo opzag tegen die hausse aan berichtjes en of we wat zullen gaan doen enzo. Sowieso naaar buiten gaan is moeilijk; ik word al snel overspoeld door prikkels en onrust. En ik maak me druk om een bekende tegen te komen.

Ik heb ook wel veel onzekerheid en schuldgevoel; ik ga heel erg heen en weer tussen; joh stel je niet zo aan; je ligt hier nu al weken op de bank thuis en anderen kunnen ook gewoon werken, om dan weer vol in mn klachten te schieten. En alleen het besef dat vroeger de muren op me afkwamen na anderhalve dag binnen al, terwijl ik nu het liefst niet eens naar de appie 200 meter verder ga, zegt me ook wel genoeg.

Ik merk dat veel van jullie al veel verder in jullie traject zitten dus ik hoop dat ik me niet opdring maar anders hoor ik het wel neem ik aan. Misschen kan ik ook wel een hoop tips van jullie krijgen.

Tot snel!

Dag Cosmopolitain. Je dringt je zeker niet aan ons op! Het is net goed dat je, je verhaal kwijt kunt. Daar hebben we allemaal op een bepaald moment heel veel behoefte aan. Het opschrijven van hoe je, je voelt en wat je wel en niet kunt, maakt het gesprek bij de arbeidsarts een pak makkelijker. Misschien kan je een papiertje meenemen, zodat je een beetje houvast hebt? Jammer dat een collega van je een onprettige situatie meegemaakt heeft bij de arbeidsarts. Heb je een gesprek met dezelfde arts? Dan zou je kunnen vragen naar beroepsgeheim of dat hij bepaalde details privé laat. De paniekgevoelens, het wazige gevoel in je hoofd, nergens toekomen,... het komt mij allemaal heel bekend voor en echt het wordt beter! Wat vooral nu belangrijk is, om heel goed voor jezelf te zorgen (en mensen in je omgeving voor je laten zorgen) en probeer te luisteren naar wat je lichaam wil. Vooral niet van alles proberen te moeten. Heb je verder al begeleiding van een therapeut/psycholoog? Of andere hulp (zoals AD)? Veel succes morgen bij de arbeidsgeneesheer. Komt vast goed. Veel liefs



@Bloem: he geen BO-kleding meer? Je nieuwe hemdjurkje al aan gehad? Ga ongeveer 1 keer per maand naar BO-coach en zit met hetzelfde 'probleem': 'we hebben alles toch al besproken?' Ook gedacht aan een andere coach op te zoeken, maar tja eigenlijk gaat het goed en heeft ze mij fantastisch geholpen (en stiekem zie ik toch wel op tegen weer mijn verhaal doen). Denk wel nog een hele tijd te blijven gaan, gewoon als steun en 'bron van inzichten'. Enne manlief en ik hebben het natuurlijk helemaal goedgemaakt hoor

Ooohhh wat heb jij zalige dromen, dat is nog eens heerlijk wakker worden



Fijne avond allemaal!

Niet leuk cosmopolitan! Ik hoop dat je vandaag een fijne bedrijfsarts treft. Zelf heb ik ook positieve ervaringen ermee, het kan inderdaad per arts verschillen maar de meeste weten echt wel dat je iemand met een burnout best niet moet forceren en de stapjes heel klein moet houden. Van wat ik op dit topic heb gelezen en in mijn omgeving heb gehoord. Ben benieuwd hoe het is gegaan, schroom niet om het te delen, maar als je geen puf hebt, ook helemaal okee, niks moet! Nou ja, eten moet liefst wel een beetje. Maar verder kan je in het begin ook niet zoveel, en dat hoeft ook helemaal niet, probeer je er maar een beetje aan over te geven zover dat lukt en goed lui te zijn. Acceptatie is belangrijk, het is zoals het is, en het is absoluut niet leuk, maar je kan er echt op vertrouwen dat het weer beter wordt. Tijd is je beste vriend. Knuffel!!!



Zo, tickets Bali gisteren echt geboekt, had het nog even uitgesteld zodat ik geen druk zou voelen, maar nu toch gedaan! Een prachtig huisje gehuurd voor de eerste week tussen de rijstvelden met uitzicht op de vulkaan... Daarna naar het strand ergens maar moet dat nog even researchen. Vriend vind het een heel goed teken dat ik de vakantie aan het 'producen' ben, deed ik namelijk altijd... Wel superslecht geslapen vannacht, misschien toch een beetje spanning of misschien nergens om. Maar best brak, bleh.



Vienna, ik ben erg benieuwd, omdat je weer gaat werken en het een dingetje van mij is dat ik me dan wil vergelijken om te kijken waar ik zelf sta, zou jij misschien de volgende mini-vragenlijst willen beantwoorden? als je niet wil ook goed hoor! Oh en blousejurkje wel al keer of 4 aangehad ja, en heb mooie nieuwe schoenen, passen zooo leuk bij de geraniums haha!



Rustig bewegen (wandelen, rustig fietsen) houd ik ... minuten vol voordat ik voel dat mijn lichaam moe wordt.

Intensief sporten (paardrijden (galop, draven), fitness) houd ik ... minuten vol voordat ik voel dat mijn lichaam moe wordt.

Ik kan ... minuten achtereen fysiek werk verrichten (huishouden b.v.) voordat ik even pauze moet houden.

Als ik over mijn grenzen ben gegaan moet ik daar meestal ... dagen van bijkomen.

Sociale activiteiten hou ik ongeveer ..... uur vol zonder dat ik daar de volgende dag extra moe van ben.

.... x per dag houd ik even rust zodat ik mijn energie goed verdeel over de dag.



fijne dag allemaal!

Hai Cosmopolitan, ben ook benieuwd hoe je afspraak bij de bedrijfsarts is gegaan. Ik had in het begin ook ontzettende angst dat ik weer aan de slag zou moeten. Ook de vraag of ik me aanstelde omdat iedereen het druk heeft en toch wel gewoon werkt is totaal herkenbaar, ik denk voor ons allemaal. Allemaal tekenen trouwens dat het dus niet goed met je gaat. Zoals al gezegd: wees open over je angsten, het zegt een boel. Wat ontzettend rot dat je op dit punt bent aanbeland, maar probeer je er aan over te geven als dat een beetje lukt, dat helpt je uiteindelijk het meest. En natuurlijk dring je je niet op! Schrijf hier lekker van je af als je die behoefte voelt en lekker niet als je er geen puf voor hebt.



@Vienna en Bloem: ook hier (bijna) geen BO outfit meer. Heel soms wel even en dat voelt best gek dan.

Ik weet niet wie het vroeg maar ik heb ongeveer om de drie weken nu een afspraak bij de praktijkondersteuner van mijn huisarts. Niet te diep en te intensief, meer een stok achter de deur en een graad-meet momentje.



@Inge: emigreren is wat grondig maar een vakantiehuisje is wel het idee...

Hoi allemaal,



Nou ik had er al een vervelend gevoel over. Ik dacht toch echt dat het normaal is dat je als allereerst eens door een bedrijfsarts gezien wordt om te bepalen hoe het met je gaat, of het al wat beter gaat, waar je aan toe bent enzovoort.

Ik kwam bij de afspraak aan en het bleek dat ik alleen een afspraak met een verzuimcoordinator had; ze ging uitgebreid in op dat er een reintegratieplan moet komen, dat ik na moet denken wat ik daarvoor nodig heb en hoe ik dat zou willen en blablabla. Ik zat aan een stuk door te huilen en had angstgevoelens en moest middels uitgeprinte werkemails, de bevestiging met diagnose van mijn huisarts en mijn lijst met klachten aantonen dat ik gewoon nog geen steek vooruit ben gegaan en dat ik al helemaal niet eens kan denken over terugkeren.

Uiteindelijk zei ze dat ze een verslag zou schrijven en zou zorgen dat ik zsm een afspraak met een bedrijfsarts zou krijgen.

Ik weet het niet maar is het heel gek als ik me nu eigenlijk gewoon belazerd en niet serieus genomen door mn werkgever en die vrouw voel? Dat ze gewoon proberen mij al even in zon traject te duwen zonder dat ik ooit iemand gezien heb? Mijn vriend zegt dat ik bij de bedrijfsarts moet aangeven dat deze gang van zaken alleen maar meer druk op me heeft gelegd en dat het niet bepaald bevorderlijk is, dat ga ik zeker doen. Morgen ook weer naar de huisarts, daar ga ik het hele verhaal maar weer spuien en weer eens vragen om AD, die wilde ze eerst niet geven.

Ik ben doodop in ieder geval vandaag, en erg emotioneel.

Hallo allemaal,



Ik hoop dat ik hier ook mee mag schrijven, ik zit nu ook thuis nadat ik ben ingestort een maand geleden. Meestal zit ik in de meelees modus, dus normaalgesproken post ik eigenlijk nooit iets, maar nu heb ik toch wel de behoefte om eea van me af te schrijven.

Hoewel ik niet de diagnose BO heb gekregen maar overspannen, herken ik veel wat hier geschreven wordt. De eerste weeek heb ik met watten in mijn hoofd gelopen, had hartkloppingen, een band om mijn borst en een paniekaanval in de supermarkt. Toen ik eenmaal accepteerde dat ik nu even niet kan werken, ging dat snel beter en ik dacht dus dat het ook snel weer over zou zijn. Na twee weken wilde ik al weer gaan werken, gelukkig stak mijn vriend daar een stokje voor.



Ik loop er tegen aan dat ik erg rationeel mijn verhaal kan vertellen en het ondertussen wat bagataliseer, want ik kan toch niet zo ver heen zijn? dus ik probeer alles van de postieve kant te benaderen in gesprekken met de bedrijfsarts en huisarts. Dan klink ik redelijk opgewekt, maar eenmaal thuis ben ik uitgeput en zak als een plumppudding in elkaar. Ik wordt wel serieus genomen door de bedrijfsarts, mijn leidinggevende vind het maar lastig allemaal volgens mij. Mijn arts vond een psycholoog niet nodig, wat ik zelf wel graag wilde, gelukkig ga ik via mijn werk wel traject in met een arbeidspsycholoog.



Ik ga vanaf 1 juni weer 2 dagdelen werken, maar toen ik dat af heb gesproken met de bedrijfsarts ging het redelijk en zat ik volgens mij nog in de ontkenningsfase. Vorige week een enorme terugval gehad en toen kon ik alleen maar janken. Afgelopen zondag heb ik weer iets sociaals gedaan na mijn terugval, daarvoor ging ik gewoon door met mijn activiteiten maar dan zonder te werken, hoewel ik dan wel enorm moe was daarna. Maar ik probeer de hele tijd toch maar wat leuke dingen te doen, hoewel ik van het meeste niet echt kan genieten. Soms lukt dat toch wel en dan ben ik echt blij dat ik toch wat heb ondernomen.



Voordat ik thuis kwam te zitten was ik al op zoek naar een andere baan, gisteren heb ik dus een tweede gesprek gehad, wat al gepland stond en ik ben aangenomen (wel binnen hetzelfde bedrijf, en ze weten van mijn situatie). Nu twijfel ik aan alles. ik wil enorm graag iets anders gaan doen, maar mijn as leidinggevende wil graag dat ik per 1 juli kom werken, ik weet alleen niet of dat verstandig is. Hij wil er wel rekening mee houden dat ik nog in de opbouw zit en hij geeft me vertrouwen dat hij me goed zal begeleiden. Ik wil echter wel zo snel mogelijk met mijn huidige functie stoppen.



Vandaag ben ik weer enorm moe, ik had me voorgenomen om niet de hele dag in huis te zitten, maar ik kan me er niet toe zetten om wat te doen. ik heb alleen de planten water gegeven, hondenvoer gehaald en de vaatwasser ingeruimd. Mijn vriend is aan het werk en ik zie er nu al enorm tegenop als hij terugkomt en de vraag 'en wat heb je vandaag gedaan' komt. Ik heb het gevoel dat ik steeds minder energie heb ipv dat het beter gaat.

Morgen heb ik mijn eerste gesprek met de arbeidspsycholoog en heb vandaag een test ingevuld. Ik ben erg benieuwd. Iemand ervaring met een dergelijk traject? Kan je daar ook persoonlijke dingen delen of is het echt gericht op je arbeidssituatie?



Cosmopolitan, wat een rotsituatie en ik zou me daar ook van over de zeik gaan. Ik zag ook enorm tegen mijn gesprek op met de bedrijfsarts en dacht ook direct weer aan het werk te moeten. Gelukkig was mijn bedrijfsarts wel gelijk overtuigd dat dat even niet gaat. Hopelijk is de bedrijfsarts kunidger en wordt je door hem/haar wel serieus genomen.



Ik ga het topic nog even verder doorspitten, hopelijk kom ik nog wat handvaten tegen.

Bloem, Inge en Vienna: bedankt voor jullie AD-uitleg. En Bloem: dat boek van Carien Karsten heb ik maar meteen gedownload. Er zijn zoveel boeken over BO geschreven dat ik door de bomen het bos niet meteen zag, dus handig om er eentje getipt te krijgen.



Inge: klinkt alsof de wisselbokaal binnenkort misschien in jouw richting mag verhuizen…



Cosmopolitan en Livingstone: fijn dat jullie je verhaal delen, hopelijk hebben jullie ook veel aan dit topic. Ik ben zelf ook nog maar anderhalve maand thuis (je kan me dus ook nog bij het burnout-newbie-clubje rekenen ) dus veel tips heb ik nog niet uit te delen. Gelukkig is de ervaringsuitwisseling hier op zich vaak al eens stevige steun in de rug.



Verder even een egopost om te ventileren: ik ben vandaag bij de adviserend geneesheer van het ziekenfonds (dat werkt in België dus anders dan bij jullie) moeten langsgaan. Het werd het meest bizarre gesprek ooit…



De man wist niet meer over mij dan dat er er op het formulier dat hij van m’n dokter heeft gekregen, bij ‘oorzaak arbeidsongeschiktheid’ ‘burnout’ stond ingevuld, en het eerste wat hij zegt is: “Je bent een beetje overwerkt? Gelukkig kan het geen burnout zijn. Je bent gewoon uitgeput. Een burnout kan alleen op het einde van een lange loopbaan, dus jij kan geen burnout hebben.” Ik wist niet wat ik hoorde.

Wat volgde was een welgeteld vijfendertig minuten durende monoloog van zijnentwege, boordevol zogenaamde wijsheden, metaforen en levenslessen. Hij heeft niet gevraagd hoe het met me gaat of waar ik zoal last van heb. Volgens hem is wat ik aan de hand heb niet zo erg, maar gewoon een levensles. Verder ging het onder andere over dat de maatschappij meer filosofen en minder economen nodig heeft, over dat ik er maar eens over moest denken om kinderen te krijgen (al had ik al gezegd dat geen kinderen voor mij een uitgemaakte zaak is), over de levenslessen die hij van zijn moeder heeft geleerd en wat hij aan zijn kinderen meegegeven heeft, over de katholieke erfenis die we allemaal meedragen, … Ik wist écht niet wat ik hoorde. Hier en daar zat er iets half zinnigs tussen, zoals dat ik alles te rationeel benader en dat het misschien tijd is voor een carrièrewending. Maar zijn hele retoriek raakte kant noch wal. Toen ik eindelijk de deur uit kon, zei hij nog ‘een tijdje thuisblijven dus, en eens goed nadenken over wat je wil. Maar gelukkig heb je dus geen burnout, dat is toch goed nieuws hè!’ Over hoe lang thuisblijven en of ik nog eens terug bij hem op controle moet, werd met geen woord gerept, en ik was ondertussen zo overdonderd en uitgeput, dat ik er ook niet meer durfde naar vragen.



Het leek wel of ik publiek was voor zijn persoonlijke theater. Ik voelde me in al mijn kwetsbaarheid van het moment (ik zat daar met een bang hartje en allerhande stressklachten aan zijn bureautje) en van de positie waarin ik daar zat (hij beslist over m’n uitkering en dus over de tijd die ik krijg om te herstellen) gebruikt in zijn one-man-show. Bizar.



Dat gesprek heeft natuurlijk al m’n energie opgeslorpt en blijft maar door m’n hoofd spoken. Gelukkig morgen een nieuwe dag, eentje zonder ook maar één verplichting!

Nou zeg, cosmo, livingstone en naoko, jullie hebben het wel getroffen zeg: een arts die geen psycholoog wil voorschrijven, bureaucratisch geneuzel en een heuse arbeidsgenees-goeroe met stip op 1 (ik heb wel goed gelachen in de vroege ochtend)! Dat is allemaal echt niet leuk, zeker als je al nauwelijks grond onder je voeten voelt en zoveel baat kan hebben bij een kundige begeleiding, je begrepen en gehoord voelen...



Cosmo, kan me voorstellen dat het superirritant is om op zo'n moment in een zee van wanhoop een verzuimcoordinator voorgeschoteld te krijgen i.p.v. een arts. Maar het klinkt toch wel als (oh zo irritant) protocol, en ik hoor er ook wel in dat ze jou wel regie willen geven bij de werkhervatting- later. Natuurlijk niet zo bedoeld, maar wel goed dat je gewoon aan een stuk door gehuild hebt, een beter betoog dat het nu echt nog niet gaat is er haast niet.

Bij het UWV moest ik ook een brief invullen in het begin, wanneer ik dacht weer beter te zijn. Eh, vraag dat een arts?? Ik heb maar ingevuld: over een jaar. En het fijne was, dat ze dat ook aannamen, dus eigenlijk was het achteraf wel prettig dat ik daar zelf iets over te zeggen had.



Ik geloof ook niet echt dat ik een diagnose 'burnout' heb gekregen. De bedrijfsarts noemde het: overbelast. Bij huisarts en psycholoog ben ik eigenlijk zelf binnengevallen met: Ik heb een burnout. Waarop mijn psycholoog trouwens zei: burnout bestaat niet. Althans niet als psychologische diagnose, in de DSM-V. Natuurlijk wel wat aan gestoord, maar ach. Maakt ook niet uit, mits ik maar de ruimte krijg om te herstellen, en die krijg ik. De wijze les haha, is: vecht als een leeuw voor de ruimte en zorg die je denkt nodig te hebben, neem alleen mee uit de (al dan niet goedbedoelde) adviezen waar je iets mee kan, en laat de rest lossssssss, kost alleen kostbare energie!



Vandaag weer paardjespaardjespaardjes! Hoop dat ik weer genoeg ben hersteld van mijn dip van vorige week. Ik moest trouwens denken aan je uitspraak over genieten, Vienna. Dat je meer hebt leren genieten. Ik vroeg me af: geniet ik nu meer of minder? Van de natuur, mijn diertjes, mijn lief, absoluut meer. Maar met sociale dingen nog niet. Gisteren bij een vriend langs in zijn nieuwe huis, en voortdurend kwamen maar andere mensen af en aan, en dan ben ik toch meer bezig met: is het niet te druk, niet te veel, te vermoeiend, zal ik nog een half uur blijven of een uur... dan echt genieten. Komt wel weer natuurlijk, maar kan wel irritant zijn hoor soms.

@Cosmopolitain: Wat raar dat je naar de verzuimconsulent moest. Dacht die er vooral waren als je stelselmatig ziek bent? Kan mij voorstellen dat je, je niet serieus genomen voelt. Gelukkig wel een vervolgafspraak bij de bedrijfsarts, die hebben er toch meer kaas van gegeten. Lief dat je vriend met je meedenkt, fijn dat je die steun hebt.



Hoi Livingstone: Lekker van je afschrijven als je daar zin in hebt, kan echt goed doen. Goed dat je vriend heeft ingegrepen en je niet te vroeg weer aan het werk gelaten. Super dat je zo'n steun hebt. Wauw dat jij al meteen een sollicitatiegesprek hebt kunnen voeren, mooi dat je bent aangenomen voor een job die je meer aanspreekt. Zo te horen heeft je as leidinggevende wel begrip, heb je al een gesprek gehad over de eventuele opbouw? Het lijkt mij niet handig om dan in juni eerst in je oude functie op te bouwen en in juli naar je volgende functie over te schakelen, zou hier niet wat in mogelijk zijn? Ook omdat je aangeeft dat het nu niet zo goed gaat. Misschien een gesprek bij de bedrijfsarts aanvragen? Ervaring met een arbeidspsycholoogtraject heb ik niet, ga naar een BO-coach. Denk wel dat een arbeidspsy openstaat om dingen te delen. Succes vandaag met je eerste gesprek.



@Beel merci voor de info over je therapie-kwantiteit. Mooi he dat die BO-outfit uitkan



@Naoko: he jij bent ook een belg?! Nu zijn we al met twee . Wat een nare ervaring heb jij meegemaakt met de adviserend geneesheer. Bah dat je naar zo'n neerbuigende monoloog hebt moeten luisteren. Kan mij voorstellen dat je daarna niet zo lekker voelt. Gelukkig geeft hij je wel tijd om beter te worden. Bij mij is trouwens heel anders gegaan. Ben misschien 5 minuten binnen geweest. De arts zei dat hij geen diagnoses stelt, maar zag dat ik het zwaar had. (gaf me meteen een half jaar ziekteverlof). Dat wij geen kinderwens hebben vond hij positief, moest ik op dit moment alleen met mijn eigen herstel bezig zijn. Raar dat er zo'n verschil tussen artsen zit. Dacht altijd dat hetzelfde werk deden bij het ziekenfonds, toch een beetje gestandaardiseerd.



@Bloem, oe een vragenlijst, leuk! Al moet ik zeggen, heb nog niet nagedacht over deze vragen. Ben eigenlijk ook wel benieuwd naar jouw antwoorden.

Rustig bewegen (wandelen, rustig fietsen) houd ik 120 minuten vol voordat ik voel dat mijn lichaam moe wordt.

Intensief sporten (paardrijden (galop, draven), fitness) houd ik 25 minuten vol voordat ik voel dat mijn lichaam moe wordt. (dit is echt nog in opbouw bij mij)

Ik kan 100 minuten achtereen fysiek werk verrichten (huishouden b.v.) voordat ik even pauze moet houden. (hangt van type huishoudelijk werk af, ga geen uren dweilen of badkamer schrobben)

Als ik over mijn grenzen ben gegaan moet ik daar meestal ... dagen 1 a 2 uur van bijkomen. (of na een goede nachtrust ben ik weer in redelijke doen)

Sociale activiteiten hou ik ongeveer 4 uur vol zonder dat ik daar de volgende dag extra moe van ben.

2 x per dag houd ik even rust zodat ik mijn energie goed verdeel over de dag. (echt rust kan ik het niet meer noemen, het is meer een lange rustige lunch of als het mooi weer is lekker in het zonnetje genieten)

Bij mij hangt echt nog veel af van nachtrust, regelmaat en zware fysieke inspanningen lukken mij ook nog niet of maar heel kort, dat ben ik echt nog aan het opbouwen (ben ook gewoon zero sportief )



Gisteren een kennis weer geholpen met haar BO en stress cursus. Ze is voor Syntra (avondonderwijs in België) een cursus in elkaar aan het steken hoe omgaan met stress en BO. Gisteren was de tweede proefles die ze draait. Ging op zich heel goed, alleen moest ik een paar keer lachen, als ze vastlopen kijkt iedereen naar mij, zo van die zal het wel weten, die heeft een BO. Euh, weet gelukkig niet alles hoor! Het valt mij op dat BO big business is. Echt de cursussen en therapeuten schieten hier in België als paddenstoelen uit de grond.

Zal m zelf ook even doen dan!



Rustig bewegen (wandelen, rustig fietsen) houd ik 90 minuten vol voordat ik voel dat mijn lichaam moe wordt.

Intensief sporten (paardrijden (galop, draven), fitness) houd ik 45 minuten vol voordat ik voel dat mijn lichaam moe wordt.

Ik kan 60 minuten achtereen fysiek werk verrichten (huishouden b.v.) voordat ik even pauze moet houden.

Als ik over mijn grenzen ben gegaan moet ik daar meestal 7 dagen van bijkomen.

Sociale activiteiten hou ik ongeveer 4 uur vol zonder dat ik daar de volgende dag extra moe van ben.

4 x per dag houd ik even rust zodat ik mijn energie goed verdeel over de dag (serietje kijken, beetje laptoppen, dat werk)



Wat ik frappant vind, is dat jij eigenlijk helemaal niet zo bezig bent met deze vragen! Zegt wel dat ik misschien wat overbewust ben hiervan, daardoor ook minder geniet? Komt op veel punten best overeen, behalve dat ik wat meer getraind ben qua sport, en ik duidelijk veel langer nodig heb om te herstellen na ik over mijn grenzen ben gegaan. Maar dat is meestal als ik fysiek over mijn grenzen ben gegaan, niet door iets druks te doen, dan ben ik ook meestal wel weer OK na een paar uurtjes. Dank voor het invullen, interessant!!

Ja heel interessant de vergelijking. Wauw dat je 45 min intensief kunt sporten! Misschien ben ik wel te voorzichtig en zoek ik weinig mijn grenzen op? (vooral op gebied van echt echt sporten) En hierdoor natuurlijk niet zo'n zware terugval en herstelperiode nodig. Geen idee eigenlijk waarom ik niet bezig ben met dit lijstje, vind het wel leerrijk en boeiend om verschillen en vooruitgang te zien. Ga er deze week eens op letten.

Een beetje Off-topic, maar ik wil het zo graag van de daken schreeuwen: heb mijn rechtszaak tegen DUO gewonnen. Toen ik nog in NL woonde, heb ik daar ook een studie gevolgd en toen heeft DUO moeilijk zitten doen (is een heel lang verhaal): gevolg zou volgens DUO 3000 euro aan hun moeten betalen. Rechter heeft mij nu gelijk gegeven en DUO krijgt zijn geld niet en krijg alle gerechtskosten ook vergoed. Tijd voor een



En nog een vraagje: zijn er nog Eurosongliefhebbers hier? Ben grote fan! Gisteren weer heerlijk genoten van alle foute muziek en kleding, zalig!

Vienna wat goed! Gefeliciteerd! Vast een opluchting en een goed gevoel over je overwinning!



Naoko: wat een vreemde pipo. Heb je er nog iets kunnen uithalen waar je ook maar iets aan hebt? Weet je nu ook niet hoe nu verder? Ik zou dan toch wel even contact opnemen over hoe lang je krijgt om bij te komen, zeker als hij ook over je uitkering gaat.



Bloem mag ik je vragen waarom je dit zo bij houdt? Verschilt dit niet van dag tot dag?

Voor mij is het heel verschillend van dag tot dag. Ik heb twee weken na mijn instorting nog gecrost met mijn paard. Was daarna wel moe, maar tijdens is de adrenaline zo hoog dat ik dat ik dat wel een dik uur kan volhouden. Met 'gewoon' rijden merk ik dat ik er juist energie van krijg, tenzij mijn paard enorm vervelend is (hij is een goede spiegel, als ik niet lekker in mijn vel zit, doet hij niks anders als schrikken en bokken). Ik rij dus op dit moment alleen als ik denk dat ik me goed voel.

Verder kan op een goede dag best veel doen, bijv een paar uurtjes in de tuin werken. Op een slechte dag komt er niets uit mijn handen. Maar ik merk ook dat ik wel vaak over mijn grens en heb dat te laat door. Misschien voor mij ook goed om eens iets bewuster mee om te gaan *inzichtje *



Het intakegesprek van vandaag met arbeidspsycholoog vandaag ging goed. Ik heb er een goed gevoel bij en heb zin om de echte sessie te starten, volgende week het vervolg. Intussen moet ik nog wat testen invullen over hoe ik met zaken omga en wat mijn voorkeursgedrag is. Erg benieuwd wat daar aan nieuwe inzichten uit komen en vooral wat ik daar mee kan. Het wordt intensief maar ik heb wel zin om mezelf wat beter te leren kennen

wat fijn livingstone, dat je een goed gevoel hebt bij je psycholoog! Waarom ik dat zo registreer, is enerzijds omdat ik inmiddels een paar terugvallen heb gehad omdat ik toch over mijn grenzen ben gegaan, dat hakt wel in je onbevangenheid. Dus ik doe mijn best om de belasting van een activiteit juist in te schatten, of ik het al aankan. En vervolgens steeds een beetje mijn grenzen proberen op te rekken door telkens wat langer of intensiever iets te doen, of iets wat net uit je comfortzone ligt. Met babystapjes. Maar je kan er ook te bewust mee omgaan, en krampachtig worden, wat ik waarschijnlijk wel een beetje heb.

Aan de andere kant wil ik mijn herstel een beetje meten, zodat ik een juist in kan schatten wanneer ik weer aan het werk kan en hoeveel uur, en dat je ziet dat je toch vooruit gaat, ookal gaat het tergend langzaam en met vele ups en downs.

Bij burnout en overspannenheid kan je sowieso beter rustige duursporten doen dan heel intensief, dat jaagt je adrenaline juist op!



Vienna, whoehoe, gefeliciteerd, fijn hoor!

Ik heb nu de eerste en de laatse 10 pagina's van dit topic gelezen, en jeetje wat herken ik me zelf in de meeste dingen. Ik had het zelf kunnen schrijven. Inclusief de aversie voor kleuren voor volwassenen hier moest ik erg om lachen

Ik merk wel dat ik mezelf echt moet remmen en als ik dit zo lees nog veel moet leren.



Bloem ik snap je beweegreden, voor mij zal dat niet werken omdat ik mezelf dan teveel ga meten en het weer moeten wordt

Ik probeer te lopen of een beetje hardlopen, maar paardrijden is het enige wat ik echt leuk vind.

Dat crossen was niet zo handig van me, maar ik wilde het zo graag, had er al maanden op gewacht en lang me lang van te voren ingeschreven, ik wilde het echt niet overgeven. En ook geen spijt van gehad want het was de gaafste dag die ik had in de afgelopen maand

Hoi allemaal,



Nou de drama continues maar ik denk dat ik nu rock bottom heb bereikt. Gister was ik natuurlijk al erg emotioneel en boos vanwege de gebeurtenissen met die verzuimcoordinatrice. Ik heb mn baas geappt met in bondige vorm dat de eindconclusie was dat ik nog niet toe was aan een gesprek over reintegratie en dat er een verslag zou volgen. Daar kreeg ik geen antwoord op.



Verder ook een vervolgafspraak gemaakt met de huisarts, Ze had al gezegd dat ik terug moest komen na een paar weken en ik had bedacht dat ik dat gelijk na het arbogesprek wilde doen. Ze had de deur nog niet achter me gesloten of ik stortte weer helemaal emotioneel in en gaf aan dat t eigenlijk zeker niet beter was gegaan de afgelopen weken en dat ik zolangzamerhand toch wel heel vervelende gedachten krijg. Dingen die ik herken van mn depressie van 10 jaar terug en die me erg beangstigen. Ze liet me een uitgebreide lijst (4DKL) invullen en was zichtbaar geshockt door de scores. Ik scoor dus hoog op en burnout en angst en depressie. Ze heeft me gelijk weer aan de Efexor gezet (vroeger al geslikt tegen depressie en angst) maar nu een ietsje lagere dosis dan vroeger. Denk om te proberen en als het dan niet genoeg is kan ik altijd nog meer doen.



Maar natuurlijk, toen ik bij de apotheek kwam bleek er een landelijk tekort te zijn door leveringsproblemen ofzo, dus suggereerde die apotheker dat ik dan een ander middel zou moeten krijgen. Ja hoor, zadel me maar op met iets anders dat ik helemaal niet ken, kan er ook nog wel bij dacht ik. Thank god belde hij de huisarts en die heeft gezegd dat ze dan maar die hogere dosis, die dus nog hoger is dan mijn vroegere dosis lang geleden, moesten geven. Die hadden ze nog wel liggen. T is wat maar ik ben in ieder geval wel erg blij dat de huisarts nu zo achter me staat. Vrijdag dus alsnog het gesprek met de coach dat al voor me gepland staat maar ze gaan wel kijken dan of ik niet doorverwezen moet worden naar een echte psycholoog,



Na die gebeurtenissen natuurlijk weer helemaal in puin, huilend naar huis gereden, potje zitten janken en uiteindelijk een uurtje geslapen. Heb mn moeder, vriend en baas verteld over de ontwikkelingen (baas niet uitgebreid). Het verbaasde niemand. Baas was gelukkig erg begrijpend en meelevend, vroeg of ik contact van collega's ok vond en die gaan me nu denk ik een kaartje sturen. Ze zei dat ze veel aan me denken, dat raakte me wel.



En nu ben ik dus sinds vanmiddag weer begonnen met de AD en ben ik weer heel wazig, dat hoort erbij. Duurt een dag of twee en eerlijk gezegd vind ik het wel lekker, ik word er rustig van, ook in mn hoofd. Jammer dat het maar 2 dagen duurt.



Anyway, weer een complete egopost maar jullie moeten me voor nu maar even vergeven. Ik lees wel al jullie berichten en de herkenning doet me erg goed.



tot later....