Psyche
alle pijlers
Ouderlijk huis verlaten
dinsdag 12 mei 2015 om 16:45
Hallo allemaal,
Ik doe normaal gesproken nooit mee op fora, dit is voor het eerst. Ik heb gewoon even enorm behoefte aan geruststelling denk ik, of het besef dat er mensen zijn die hetzelfde door hebben gemaakt.
Het probleem is dat ik ben verhuisd. Ik heb samen met mijn vriend, met wie ik al jaren samen ben een superleuk huis gekocht. We zijn maanden bezig geweest met verbouwen en ik heb de hele tijd alleen maar heel veel zin gehad om te gaan verhuizen. Maar toen het dit weekend eindelijk zover was kreeg ik een enorme klap. Het huis waar ik sinds mijn vierde, en dus 20 jaar heb gewoond is mijn thuis niet meer. Ik voel me alsof alle zekerheid weg is, alsof de grond onder mijn voeten weg is getrokken. Ik dacht echt dat ik er klaar voor was mijn ouderlijk huis te verlaten, maar dat blijkt dus erg tegen te vallen. En het allerstomst is dat mijn ouders nog hartstikke dichtbij wonen, ik ben zo heen en weer.
Vroeger heb ik altijd last gehad van heimwee, ik kon nergens gaan logeren. Maar de afgelopen jaren ben ik vaak genoeg op vakantie geweest, zonder ouders, ik ben zelfs een maand naar Australie geweest en ik had nergens last van.
Mn vriend is het probleem niet, ik hou heel veel van hem. Hij steunt me enorm en is heel lief, maar ik voel me zo rot want hij heeft zich enorm op dit moment verheugd, en nu zit hij met een huilende vriendin thuis.
Ik denk dat het grootste probleem is dat ik me gewoon niet op mijn gemak voel ik mijn nieuwe huis. En de plek waar ik me wel heel erg op mijn gemak voelde is mijn thuis niet meer en dat maakt me bang, tot paniekaanvallen aan toe. Ik ben bang dat ik me daar helemaal niet lekker ga voelen. Maar als ik me daar niet lekker kan voelen waar dan wel? Ik kan niet mijn hele leven bij mn ouders blijven. Ik ben 24 en dat kan ik mijn vriend ook echt niet aan doen. Ik hoop dat het een kwestie van wennen is en dat dit deze paniek en angst over gaan. Ik probeer te echt te relativeren, en logisch na te denken. Maar het lijkt wel of mijn paniekerige hoofd de logica niet wil accepteren. Ik blijf me zo ontzettend ellendig voelen. Heeft iemand tips voor me? Of een succesverhaal? Ik hoor het graag!
Dank alvast!
Ik doe normaal gesproken nooit mee op fora, dit is voor het eerst. Ik heb gewoon even enorm behoefte aan geruststelling denk ik, of het besef dat er mensen zijn die hetzelfde door hebben gemaakt.
Het probleem is dat ik ben verhuisd. Ik heb samen met mijn vriend, met wie ik al jaren samen ben een superleuk huis gekocht. We zijn maanden bezig geweest met verbouwen en ik heb de hele tijd alleen maar heel veel zin gehad om te gaan verhuizen. Maar toen het dit weekend eindelijk zover was kreeg ik een enorme klap. Het huis waar ik sinds mijn vierde, en dus 20 jaar heb gewoond is mijn thuis niet meer. Ik voel me alsof alle zekerheid weg is, alsof de grond onder mijn voeten weg is getrokken. Ik dacht echt dat ik er klaar voor was mijn ouderlijk huis te verlaten, maar dat blijkt dus erg tegen te vallen. En het allerstomst is dat mijn ouders nog hartstikke dichtbij wonen, ik ben zo heen en weer.
Vroeger heb ik altijd last gehad van heimwee, ik kon nergens gaan logeren. Maar de afgelopen jaren ben ik vaak genoeg op vakantie geweest, zonder ouders, ik ben zelfs een maand naar Australie geweest en ik had nergens last van.
Mn vriend is het probleem niet, ik hou heel veel van hem. Hij steunt me enorm en is heel lief, maar ik voel me zo rot want hij heeft zich enorm op dit moment verheugd, en nu zit hij met een huilende vriendin thuis.
Ik denk dat het grootste probleem is dat ik me gewoon niet op mijn gemak voel ik mijn nieuwe huis. En de plek waar ik me wel heel erg op mijn gemak voelde is mijn thuis niet meer en dat maakt me bang, tot paniekaanvallen aan toe. Ik ben bang dat ik me daar helemaal niet lekker ga voelen. Maar als ik me daar niet lekker kan voelen waar dan wel? Ik kan niet mijn hele leven bij mn ouders blijven. Ik ben 24 en dat kan ik mijn vriend ook echt niet aan doen. Ik hoop dat het een kwestie van wennen is en dat dit deze paniek en angst over gaan. Ik probeer te echt te relativeren, en logisch na te denken. Maar het lijkt wel of mijn paniekerige hoofd de logica niet wil accepteren. Ik blijf me zo ontzettend ellendig voelen. Heeft iemand tips voor me? Of een succesverhaal? Ik hoor het graag!
Dank alvast!
dinsdag 12 mei 2015 om 16:50
Heb je alle spulletjes van je eigen kamer ook meegenomen naar je nieuwe huis?
Ik heb de eerste nacht alleen overgegeven Daarna fietste ik nog wel eens uit automatisme naar 'huis' om vlak voor tijd te denken: 'oh nee, ik moet daar niet zijn!'
Geef jezelf even tijd. Op een gegeven moment is het je thuis geworden.
Ik heb de eerste nacht alleen overgegeven Daarna fietste ik nog wel eens uit automatisme naar 'huis' om vlak voor tijd te denken: 'oh nee, ik moet daar niet zijn!'
Geef jezelf even tijd. Op een gegeven moment is het je thuis geworden.
dinsdag 12 mei 2015 om 16:54
Ik vind het wel herkenbaar. Ik heb na het overlijden van mijn moeder tot mijn 26ste met mijn partner in mijn ouderlijk huis gewoond.
Toen ik daar weg ging was alle zekerheid in mijn leven weg voor mijn gevoel.
Ik heb echt heel lang het gevoel gehad dat ik op een hele langer en inmiddels vervelende vakantie was. Maar het slijt, je gaat je nieuwe huis je eigen maken, krijgt nieuwe herinneringen in je woning en zal daar steeds meer vertrouwd mee raken. Geef het rustig de tijd.
Toen ik daar weg ging was alle zekerheid in mijn leven weg voor mijn gevoel.
Ik heb echt heel lang het gevoel gehad dat ik op een hele langer en inmiddels vervelende vakantie was. Maar het slijt, je gaat je nieuwe huis je eigen maken, krijgt nieuwe herinneringen in je woning en zal daar steeds meer vertrouwd mee raken. Geef het rustig de tijd.
dinsdag 12 mei 2015 om 16:56
Ook mensen die al tig keer verhuisd zijn hebben dikwijls dat gevoel, zo gek is het niet, je gaat weg van een vertrouwde plek en je moet een nieuwe vertrouwde plek creëren. Heb je dingen meegenomen uit je vroegere kamer? Al is het maar een hoofdkussen, een nachtkastje, een dekbedhoes, het Tomado boekenrekje, je eerste (voor)leesboekjes, een stoel of tafeltje.
verba volant, scripta manent.
dinsdag 12 mei 2015 om 17:02
Voor 't eerst uit huis gaan is ook een hele stap. Wat geweest is, komt niet meer terug. Maar de stap die je nu gezet hebt, is ook heel leuk! En je gaat niet helemaal alleen ergens ver weg wonen (dat deed ik), maar samen met een lieve vriend in de buurt van je ouders. Probeer ook voor ogen te houden wat een geluk je hebt samen een eigen plek te vinden. En gun jezelf even tijd, we zijn niet allemaal hetzelfde, sommige mensen hebben nu eenmaal meer tijd nodig om te wennen aan nieuwe dingen.
Alleen kalmte kan ons redden.
dinsdag 12 mei 2015 om 17:04
Tuurlijk komt dat goed. Adem in adem uit. Ga wat leuks doen met z'n tweeën, vieren dat jullie samenwonen, proosten op het nieuwe huis! Thuis een beetje lopen janken wordt niemand vrolijk van en is ook niet leuk voor je vriend.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
dinsdag 12 mei 2015 om 17:06
Ik woon sinds 1984 in een appartement dat liefde was op het eerste gezicht. Als ik er ook maar aan denk te moeten verhuizen, om wat voor reden dan ook, krijg ik nachtmerries, mijn huis is mijn haven, mijn hol als je het zo wilt zien, ik heb een fantastisch uitzicht, leuke buren, steeds lagere hypotheeklasten, ik woon niet luxe maar wel comfortabel en ik heb nog steeds dingen uit mijn ouderlijk huis ook al ben ik inmiddels bijna 65, dingen die mijn vader heeft gemaakt en die ik voor geen miljoen zal wegdoen, het dressoir van mijn grootmoeder dat inmiddels antiek is en nog een paar dingen die van je huis een thuis maken, het hoeft niet allemaal design te zijn, wel persoonlijk. Vandaar dat ik vroeg of je het één en ander hebt meegenomen uit je ouderlijk huis.
verba volant, scripta manent.
dinsdag 12 mei 2015 om 17:07
quote:LittleLilly schreef op 12 mei 2015 @ 16:53:
Waarom ga je vanuit je ouderlijk huis meteen samenwonen? Dat snap ik nooit mensen die zo zijn. Je wilt toch lekker alleen wonen eerst.
Niet iedereen wil dat, jammer dat je inlevingsvermogen niet zo groot is dat je niet snapet dat er mensen zijn die er anders over denken dan jij
En voor TO, ik ben maar drie keer verhuisd in mijn leven, maar de eerste dagen zit je echt in je nieuwe huis alsof je ergens op bezoek bent
het duurt even, maar het komt vanzelf
Wat ik wel apart vind is dat je ouderlijk huis niet meer vertrouwd voelt, ik voelde me tot het moment dat mijn moeder is overleden thuis in mijn ouderlijk huis.
het moment dat we het gingen leeghalen werd het binnen een paar dagen een vreemd huis voor me, waar ik voor mijn gevoel niks meer had te zoeken...
Waarom ga je vanuit je ouderlijk huis meteen samenwonen? Dat snap ik nooit mensen die zo zijn. Je wilt toch lekker alleen wonen eerst.
Niet iedereen wil dat, jammer dat je inlevingsvermogen niet zo groot is dat je niet snapet dat er mensen zijn die er anders over denken dan jij
En voor TO, ik ben maar drie keer verhuisd in mijn leven, maar de eerste dagen zit je echt in je nieuwe huis alsof je ergens op bezoek bent
het duurt even, maar het komt vanzelf
Wat ik wel apart vind is dat je ouderlijk huis niet meer vertrouwd voelt, ik voelde me tot het moment dat mijn moeder is overleden thuis in mijn ouderlijk huis.
het moment dat we het gingen leeghalen werd het binnen een paar dagen een vreemd huis voor me, waar ik voor mijn gevoel niks meer had te zoeken...
dinsdag 12 mei 2015 om 17:08
quote:MarianneDavids schreef op 12 mei 2015 @ 16:56:
Ook mensen die al tig keer verhuisd zijn hebben dikwijls dat gevoel, zo gek is het niet, je gaat weg van een vertrouwde plek en je moet een nieuwe vertrouwde plek creëren. Heb je dingen meegenomen uit je vroegere kamer? Al is het maar een hoofdkussen, een nachtkastje, een dekbedhoes, het Tomado boekenrekje, je eerste (voor)leesboekjes, een stoel of tafeltje.
Ik heb wel wat spulletjes meegenomen, maar ook veel nieuw gekocht. En ik ben ook echt van plan veel fotos af te gaan laten drukken en die neer te zetten. Het voelt nu gewoon nog zo leeg, en niet eigen. En vind het op de een of andere manier eng om ernaartoe te gaan. Ik wil gewoon weer in mn eigen bed gaan liggen, bij mn ouders thuis waar alles vertrouwd was.
Ik verbied het mezelf wel om weer bij mijn ouders thuis te gaan slapen. Denk niet dat ik mezelf dan veel verder ga helpen.
Iedereen wel erg bedankt voor de bevestiging dat het gaat wennen, ookal voelt dat nu even niet zo. Toch heel fijn om te horen!
Ook mensen die al tig keer verhuisd zijn hebben dikwijls dat gevoel, zo gek is het niet, je gaat weg van een vertrouwde plek en je moet een nieuwe vertrouwde plek creëren. Heb je dingen meegenomen uit je vroegere kamer? Al is het maar een hoofdkussen, een nachtkastje, een dekbedhoes, het Tomado boekenrekje, je eerste (voor)leesboekjes, een stoel of tafeltje.
Ik heb wel wat spulletjes meegenomen, maar ook veel nieuw gekocht. En ik ben ook echt van plan veel fotos af te gaan laten drukken en die neer te zetten. Het voelt nu gewoon nog zo leeg, en niet eigen. En vind het op de een of andere manier eng om ernaartoe te gaan. Ik wil gewoon weer in mn eigen bed gaan liggen, bij mn ouders thuis waar alles vertrouwd was.
Ik verbied het mezelf wel om weer bij mijn ouders thuis te gaan slapen. Denk niet dat ik mezelf dan veel verder ga helpen.
Iedereen wel erg bedankt voor de bevestiging dat het gaat wennen, ookal voelt dat nu even niet zo. Toch heel fijn om te horen!
dinsdag 12 mei 2015 om 17:10
Ik vond trouwens het voor het eerst samenwonen ook verschrikkelijk..... in het begin ruzie over de meest simpele dingen, maar langzamerhand zal je daar ook je draai in vinden
Ik moet er nu niet aan denken om te verhuizen, na de scheiding is dit zo mijn huis geworden, alles zelf opgeknapt, geklust en dergelijke. Leuke buurt, rustig, heb hier alles wat ik wil
En aan de andere kant snap ik ook dat verhuizen vaak nieuwe dingen oplevert en nieuwe kansen biedt
Ik moet er nu niet aan denken om te verhuizen, na de scheiding is dit zo mijn huis geworden, alles zelf opgeknapt, geklust en dergelijke. Leuke buurt, rustig, heb hier alles wat ik wil
En aan de andere kant snap ik ook dat verhuizen vaak nieuwe dingen oplevert en nieuwe kansen biedt
dinsdag 12 mei 2015 om 17:11
dinsdag 12 mei 2015 om 17:16
Oh ik herken je gevoel heel erg goed.
ik woon sinds 3 maanden op mezelf met mijn twee kinderen.
maar wat mis ik mijn oude huis en mijn ouders.
ik heb ook heel lang bij hun gewoond ben namelijk nu 33 en woon nu dus op mezelf.
ik hoop dat je gauw je plekkie kan vinden. en je thuis gaat voelen.
dike knuffel.
ik woon sinds 3 maanden op mezelf met mijn twee kinderen.
maar wat mis ik mijn oude huis en mijn ouders.
ik heb ook heel lang bij hun gewoond ben namelijk nu 33 en woon nu dus op mezelf.
ik hoop dat je gauw je plekkie kan vinden. en je thuis gaat voelen.
dike knuffel.
dinsdag 12 mei 2015 om 17:24
Ik weet het ook nog. De eerste avond dat we samen aan tafel zaten was zo stil. Mijn broertjes ruzies miste ik ineens enorm. En ook mijn moeder die met de opscheplepels een mep uitdeelde.
En inderdaad: alles voelde verkeerd. Maar na een week werd het beter en na een maand was het echt mijn huis.
Verhuizen staat gelijk met kinderen krijgen, trouwen, overlijden van een dierbare, wat stress betreft. Dus wees niet te streng voor jezelf. Het komt goed. Koop fijne kaarsen, koop een tijdschrift, kopje thee, chocola... komt goed. Echt waar!
En inderdaad: alles voelde verkeerd. Maar na een week werd het beter en na een maand was het echt mijn huis.
Verhuizen staat gelijk met kinderen krijgen, trouwen, overlijden van een dierbare, wat stress betreft. Dus wees niet te streng voor jezelf. Het komt goed. Koop fijne kaarsen, koop een tijdschrift, kopje thee, chocola... komt goed. Echt waar!
dinsdag 12 mei 2015 om 17:37
quote:Energylight schreef op 12 mei 2015 @ 17:16:
Oh ik herken je gevoel heel erg goed.
ik woon sinds 3 maanden op mezelf met mijn twee kinderen.
maar wat mis ik mijn oude huis en mijn ouders.
ik heb ook heel lang bij hun gewoond ben namelijk nu 33 en woon nu dus op mezelf.
ik hoop dat je gauw je plekkie kan vinden. en je thuis gaat voelen.
dike knuffel.
Totaal off-topic, maar je hebt je kinderen dus in je ouders huis gekregen?
Het went echt TO, het duurt alleen even.
Oh ik herken je gevoel heel erg goed.
ik woon sinds 3 maanden op mezelf met mijn twee kinderen.
maar wat mis ik mijn oude huis en mijn ouders.
ik heb ook heel lang bij hun gewoond ben namelijk nu 33 en woon nu dus op mezelf.
ik hoop dat je gauw je plekkie kan vinden. en je thuis gaat voelen.
dike knuffel.
Totaal off-topic, maar je hebt je kinderen dus in je ouders huis gekregen?
Het went echt TO, het duurt alleen even.
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
dinsdag 12 mei 2015 om 17:59
quote:Katherina schreef op 12 mei 2015 @ 17:24:
Ik weet het ook nog. De eerste avond dat we samen aan tafel zaten was zo stil. Mijn broertjes ruzies miste ik ineens enorm. En ook mijn moeder die met de opscheplepels een mep uitdeelde.
En inderdaad: alles voelde verkeerd. Maar na een week werd het beter en na een maand was het echt mijn huis.
Verhuizen staat gelijk met kinderen krijgen, trouwen, overlijden van een dierbare, wat stress betreft. Dus wees niet te streng voor jezelf. Het komt goed. Koop fijne kaarsen, koop een tijdschrift, kopje thee, chocola... komt goed. Echt waar!Ik ook hoor, maar het heeft echt veel langer geduurd dan een maand om te wennen. Ik heb ook heel lang gezegd: Ik ga even naar huis, als ik het huis van mijn ouders bedoelde. Is helemaal goed gekomen.
Ik weet het ook nog. De eerste avond dat we samen aan tafel zaten was zo stil. Mijn broertjes ruzies miste ik ineens enorm. En ook mijn moeder die met de opscheplepels een mep uitdeelde.
En inderdaad: alles voelde verkeerd. Maar na een week werd het beter en na een maand was het echt mijn huis.
Verhuizen staat gelijk met kinderen krijgen, trouwen, overlijden van een dierbare, wat stress betreft. Dus wees niet te streng voor jezelf. Het komt goed. Koop fijne kaarsen, koop een tijdschrift, kopje thee, chocola... komt goed. Echt waar!Ik ook hoor, maar het heeft echt veel langer geduurd dan een maand om te wennen. Ik heb ook heel lang gezegd: Ik ga even naar huis, als ik het huis van mijn ouders bedoelde. Is helemaal goed gekomen.
dinsdag 12 mei 2015 om 18:31
Ik heb twee weken af moeten kicken van mijn ouderlijk huis 
Ik voelde me niet doodongelukkig, maar na jaren naar het samenwonen te hebben uitgekeken werd het ineens wel heel definitief toen onze koopwoning werd opgeleverd. Spannend vond ik het niet, ik vond het heel raar, een ander huis hebben waar je in thuis komt. Nog tijden lang mijn ouderlijk huis als 'thuis' benoemd, wat vriend me keer op keer verbeterde
Na die twee weken werd het normaler en een paar maand later voelde dit huis echt thuis.
Nu, bijna een jaar later, kan ik zeggen dat ik echt niet meer terug wil
Ik ( we) zijn helemaal gesetteld en het gaat geweldig, dat samenwonen. Zelfs zonder eerst apart te hebben gewoond of te hebben gehuurd
Ik voelde me niet doodongelukkig, maar na jaren naar het samenwonen te hebben uitgekeken werd het ineens wel heel definitief toen onze koopwoning werd opgeleverd. Spannend vond ik het niet, ik vond het heel raar, een ander huis hebben waar je in thuis komt. Nog tijden lang mijn ouderlijk huis als 'thuis' benoemd, wat vriend me keer op keer verbeterde Na die twee weken werd het normaler en een paar maand later voelde dit huis echt thuis.
Nu, bijna een jaar later, kan ik zeggen dat ik echt niet meer terug wil
Ik ( we) zijn helemaal gesetteld en het gaat geweldig, dat samenwonen. Zelfs zonder eerst apart te hebben gewoond of te hebben gehuurd
dinsdag 12 mei 2015 om 18:55
Joh, je moet echt gewoon wennen. Duurt misschien een paar weken, maar dan voelt het echt wel als 'thuis'.
Ik heb de eerste avonden in mijn huis ook zitten janken omdat ik me zo alleen voelde en ik kon wekenlang niet goed slapen door alle onbekende geluiden. Dacht ook dat ik nóóit zou kunnen wennen, maar dat ging toch sneller dan ik dacht
Ik heb de eerste avonden in mijn huis ook zitten janken omdat ik me zo alleen voelde en ik kon wekenlang niet goed slapen door alle onbekende geluiden. Dacht ook dat ik nóóit zou kunnen wennen, maar dat ging toch sneller dan ik dacht