Psyche
alle pijlers
Ouderlijk huis verlaten
dinsdag 12 mei 2015 om 16:45
Hallo allemaal,
Ik doe normaal gesproken nooit mee op fora, dit is voor het eerst. Ik heb gewoon even enorm behoefte aan geruststelling denk ik, of het besef dat er mensen zijn die hetzelfde door hebben gemaakt.
Het probleem is dat ik ben verhuisd. Ik heb samen met mijn vriend, met wie ik al jaren samen ben een superleuk huis gekocht. We zijn maanden bezig geweest met verbouwen en ik heb de hele tijd alleen maar heel veel zin gehad om te gaan verhuizen. Maar toen het dit weekend eindelijk zover was kreeg ik een enorme klap. Het huis waar ik sinds mijn vierde, en dus 20 jaar heb gewoond is mijn thuis niet meer. Ik voel me alsof alle zekerheid weg is, alsof de grond onder mijn voeten weg is getrokken. Ik dacht echt dat ik er klaar voor was mijn ouderlijk huis te verlaten, maar dat blijkt dus erg tegen te vallen. En het allerstomst is dat mijn ouders nog hartstikke dichtbij wonen, ik ben zo heen en weer.
Vroeger heb ik altijd last gehad van heimwee, ik kon nergens gaan logeren. Maar de afgelopen jaren ben ik vaak genoeg op vakantie geweest, zonder ouders, ik ben zelfs een maand naar Australie geweest en ik had nergens last van.
Mn vriend is het probleem niet, ik hou heel veel van hem. Hij steunt me enorm en is heel lief, maar ik voel me zo rot want hij heeft zich enorm op dit moment verheugd, en nu zit hij met een huilende vriendin thuis.
Ik denk dat het grootste probleem is dat ik me gewoon niet op mijn gemak voel ik mijn nieuwe huis. En de plek waar ik me wel heel erg op mijn gemak voelde is mijn thuis niet meer en dat maakt me bang, tot paniekaanvallen aan toe. Ik ben bang dat ik me daar helemaal niet lekker ga voelen. Maar als ik me daar niet lekker kan voelen waar dan wel? Ik kan niet mijn hele leven bij mn ouders blijven. Ik ben 24 en dat kan ik mijn vriend ook echt niet aan doen. Ik hoop dat het een kwestie van wennen is en dat dit deze paniek en angst over gaan. Ik probeer te echt te relativeren, en logisch na te denken. Maar het lijkt wel of mijn paniekerige hoofd de logica niet wil accepteren. Ik blijf me zo ontzettend ellendig voelen. Heeft iemand tips voor me? Of een succesverhaal? Ik hoor het graag!
Dank alvast!
Ik doe normaal gesproken nooit mee op fora, dit is voor het eerst. Ik heb gewoon even enorm behoefte aan geruststelling denk ik, of het besef dat er mensen zijn die hetzelfde door hebben gemaakt.
Het probleem is dat ik ben verhuisd. Ik heb samen met mijn vriend, met wie ik al jaren samen ben een superleuk huis gekocht. We zijn maanden bezig geweest met verbouwen en ik heb de hele tijd alleen maar heel veel zin gehad om te gaan verhuizen. Maar toen het dit weekend eindelijk zover was kreeg ik een enorme klap. Het huis waar ik sinds mijn vierde, en dus 20 jaar heb gewoond is mijn thuis niet meer. Ik voel me alsof alle zekerheid weg is, alsof de grond onder mijn voeten weg is getrokken. Ik dacht echt dat ik er klaar voor was mijn ouderlijk huis te verlaten, maar dat blijkt dus erg tegen te vallen. En het allerstomst is dat mijn ouders nog hartstikke dichtbij wonen, ik ben zo heen en weer.
Vroeger heb ik altijd last gehad van heimwee, ik kon nergens gaan logeren. Maar de afgelopen jaren ben ik vaak genoeg op vakantie geweest, zonder ouders, ik ben zelfs een maand naar Australie geweest en ik had nergens last van.
Mn vriend is het probleem niet, ik hou heel veel van hem. Hij steunt me enorm en is heel lief, maar ik voel me zo rot want hij heeft zich enorm op dit moment verheugd, en nu zit hij met een huilende vriendin thuis.
Ik denk dat het grootste probleem is dat ik me gewoon niet op mijn gemak voel ik mijn nieuwe huis. En de plek waar ik me wel heel erg op mijn gemak voelde is mijn thuis niet meer en dat maakt me bang, tot paniekaanvallen aan toe. Ik ben bang dat ik me daar helemaal niet lekker ga voelen. Maar als ik me daar niet lekker kan voelen waar dan wel? Ik kan niet mijn hele leven bij mn ouders blijven. Ik ben 24 en dat kan ik mijn vriend ook echt niet aan doen. Ik hoop dat het een kwestie van wennen is en dat dit deze paniek en angst over gaan. Ik probeer te echt te relativeren, en logisch na te denken. Maar het lijkt wel of mijn paniekerige hoofd de logica niet wil accepteren. Ik blijf me zo ontzettend ellendig voelen. Heeft iemand tips voor me? Of een succesverhaal? Ik hoor het graag!
Dank alvast!
maandag 14 september 2015 om 14:39
heeee meis
hoe is het nu met je ?? ik las je verhaal en kon het me heeelemaal voorstellen want jou verhaal is namelijk bijna hetzelfde als de mijne,
ik ga nu 5,5 jaar met mijn vriend en alles gaat perfect! en wij hebben in april 2015 een huis gekocht en zijn ook maanden aan het verbouwen geweest nu is alles af , en zijn we afgelopen weekend overgehuist, ik had er ook super veel zin in en toen kreeg ik ook ineens een zware klap, toen ik al mn spulletjes ging pakken, en alles over ging huizen. ik heb echt heel het weekend lopen huilen , natuurlijk ook inderdaad niet leuk voor mijn vriend die er ook heel erg naar uit keek.
ik heb 24 jaar in hetzelfde huis gewoond en woonde alleen met mijn vader, die is vorig jaar gescheiden van mijn moeder die 35 jaar bij elkaar waren, dus dat maakte het ook extra moeilijk, ik ben ook enigs kind, en ik heb mijn hondje ook mee genomen waar hij ook een hele goeie band mee heeft. dus ik voel mezelf heel erg schuldig omdat ik hem eigenlijk vind ik zelf "alleen laat "
ik weet ook dat ik niet heel mijn leven bij mn vader kan blijven omdat het normaal is dat je op een gegeven moment gaat samen wonen / het huis uitgaat. en natuurlijk zeker als je al een paar jaar een vriend hebt ik ben blij dat ik op dit forum keek en je verhaal zag, want ik weet nu dat ik niet de enige ben, ik hoop dat nu alles goed met je gaat en ik ga er zelf ook het beste van maken,
en hoop dat ik langzaam maar zeker me een beetje thuis ga voelen in mn nieuwe huisje
hoe is het nu met je ?? ik las je verhaal en kon het me heeelemaal voorstellen want jou verhaal is namelijk bijna hetzelfde als de mijne,
ik ga nu 5,5 jaar met mijn vriend en alles gaat perfect! en wij hebben in april 2015 een huis gekocht en zijn ook maanden aan het verbouwen geweest nu is alles af , en zijn we afgelopen weekend overgehuist, ik had er ook super veel zin in en toen kreeg ik ook ineens een zware klap, toen ik al mn spulletjes ging pakken, en alles over ging huizen. ik heb echt heel het weekend lopen huilen , natuurlijk ook inderdaad niet leuk voor mijn vriend die er ook heel erg naar uit keek.
ik heb 24 jaar in hetzelfde huis gewoond en woonde alleen met mijn vader, die is vorig jaar gescheiden van mijn moeder die 35 jaar bij elkaar waren, dus dat maakte het ook extra moeilijk, ik ben ook enigs kind, en ik heb mijn hondje ook mee genomen waar hij ook een hele goeie band mee heeft. dus ik voel mezelf heel erg schuldig omdat ik hem eigenlijk vind ik zelf "alleen laat "
ik weet ook dat ik niet heel mijn leven bij mn vader kan blijven omdat het normaal is dat je op een gegeven moment gaat samen wonen / het huis uitgaat. en natuurlijk zeker als je al een paar jaar een vriend hebt ik ben blij dat ik op dit forum keek en je verhaal zag, want ik weet nu dat ik niet de enige ben, ik hoop dat nu alles goed met je gaat en ik ga er zelf ook het beste van maken,
en hoop dat ik langzaam maar zeker me een beetje thuis ga voelen in mn nieuwe huisje