Psyche
alle pijlers
Voorkeur voor kind
vrijdag 29 mei 2015 om 23:05
Wie heeft nog meer moeite met het gevoel dat je ouders een voorkeur hebben voor een kind?
Ik heb vanaf mijn pubertijd dit besef.
Mijn ouders laten duidelijk blijken dat ze meer interesse hebben in 2 andere kinderen, door geïnteresseerder naar hen te luisteren, vaak over hen praten, en veel complimenten te geven.
Als ik wat vertel of heb lijken mijn ouders veel minder geïnteresseerd, en voel ik me afgewezen.
Bij mijn moeder is het bijvoorbeeld zo dat als ik wat vertel ze gewoon doorgaat met werk. En ik hoor vaak terug van m'n zusje/moeder wat ze samen doen, samen winkelen, eten, op de thee gaan.
Ik heb vroeger best wat (psychische) problemen gehad en nog steeds wel, zou het kunnen dat mijn ouders daarom meer naar de kinderen trekken die het wel goed doen.?
Ik heb op internet gelezen dat die voorkeur er voor kan zorgen dat kinderen die 'minder geliefd' zijn vaak depressief, en een laag zelfbeeld ontwikkelen.
Wie herkent dit nog meer? (Ik herken dit zelf)
Ik heb mijn ouders er trouwens wel eens op gewezen (er over geprobeerd te praten) maar er valt niet over te praten, mijn ouders ontkennen het en worden boos. Ze hebben wel eens toegegeven dat het met de een nou eenmaal beter klikt dan met de andere.
Soms heb ik wel eens de neiging om me af te zonderen bij familie aangelegenheden omdat alle aandacht naar de anderen gaat. Daar bij ben ik nu ook single en heb ik het gevoel er maar een beetje bij te hangen.(5de wiel) En word ik door die gevoelens van afwijzing heel onzeker, waardoor ik na zo 'n verjaardag of etentje me down voel.
Voel me dus niet echt veilig bij hen.
Is het soms beter her contact hierdoor (tijdelijk) te verbreken? Of op laag pitje te zetten?
Ik heb vanaf mijn pubertijd dit besef.
Mijn ouders laten duidelijk blijken dat ze meer interesse hebben in 2 andere kinderen, door geïnteresseerder naar hen te luisteren, vaak over hen praten, en veel complimenten te geven.
Als ik wat vertel of heb lijken mijn ouders veel minder geïnteresseerd, en voel ik me afgewezen.
Bij mijn moeder is het bijvoorbeeld zo dat als ik wat vertel ze gewoon doorgaat met werk. En ik hoor vaak terug van m'n zusje/moeder wat ze samen doen, samen winkelen, eten, op de thee gaan.
Ik heb vroeger best wat (psychische) problemen gehad en nog steeds wel, zou het kunnen dat mijn ouders daarom meer naar de kinderen trekken die het wel goed doen.?
Ik heb op internet gelezen dat die voorkeur er voor kan zorgen dat kinderen die 'minder geliefd' zijn vaak depressief, en een laag zelfbeeld ontwikkelen.
Wie herkent dit nog meer? (Ik herken dit zelf)
Ik heb mijn ouders er trouwens wel eens op gewezen (er over geprobeerd te praten) maar er valt niet over te praten, mijn ouders ontkennen het en worden boos. Ze hebben wel eens toegegeven dat het met de een nou eenmaal beter klikt dan met de andere.
Soms heb ik wel eens de neiging om me af te zonderen bij familie aangelegenheden omdat alle aandacht naar de anderen gaat. Daar bij ben ik nu ook single en heb ik het gevoel er maar een beetje bij te hangen.(5de wiel) En word ik door die gevoelens van afwijzing heel onzeker, waardoor ik na zo 'n verjaardag of etentje me down voel.
Voel me dus niet echt veilig bij hen.
Is het soms beter her contact hierdoor (tijdelijk) te verbreken? Of op laag pitje te zetten?
zaterdag 30 mei 2015 om 00:41
Lieve TO, jouw OP had mijn (jeugd)verhaal kunnen zijn. Je omschrijft het precies zoals ik het ook voel. Ja, onder die omstandigheden kan je je idd nogal een 5e wiel aan de wagen voelen.
Ik had ook in de puberteit de indruk dat mijn ouders meer naar mijn broer trokken, aangezien ik drie zomers lang als kind 3 weken in een zomerkamp ben gestopt, terwijl zij met mijn broer en oma op vakantie gingen. Daardoor heb ik een vorm van bindings/verlatingsangst ontwikkeld, aangezien ditven ook wat andere gebeurtenissen mij zo'n knauw hebben gegeven. Heeft iig diepe sporen bij mij achtergelaten. Momenteel zit in in de ziektewet mbt een burnout en krijg hier volgende week schematherapie voor. Mogelijk ook emdr. Een groot deel van de oorzaak v d burnout ligt in mn jeugd.
Dus zeker weten dat deze gebeurtenissen en een bepaalde voorkeusbehandeling voor de andere broer, zus doorwerken tot in je volwassen leven.
Heb je weleens met een psycholoog hierover gepraat?
Ik had ook in de puberteit de indruk dat mijn ouders meer naar mijn broer trokken, aangezien ik drie zomers lang als kind 3 weken in een zomerkamp ben gestopt, terwijl zij met mijn broer en oma op vakantie gingen. Daardoor heb ik een vorm van bindings/verlatingsangst ontwikkeld, aangezien ditven ook wat andere gebeurtenissen mij zo'n knauw hebben gegeven. Heeft iig diepe sporen bij mij achtergelaten. Momenteel zit in in de ziektewet mbt een burnout en krijg hier volgende week schematherapie voor. Mogelijk ook emdr. Een groot deel van de oorzaak v d burnout ligt in mn jeugd.
Dus zeker weten dat deze gebeurtenissen en een bepaalde voorkeusbehandeling voor de andere broer, zus doorwerken tot in je volwassen leven.
Heb je weleens met een psycholoog hierover gepraat?
zaterdag 30 mei 2015 om 00:43
quote:alinea schreef op 29 mei 2015 @ 23:53:
[...]
Ok bedankt voor je antwoord!
Ik heb ook vaak afstand genomen en na emdr kwam ik pas in mijn eigen kracht en kon ik het contact zonder schuldgevoel verbreken en was benieuwd hoe dat bij jou was aangezien jij ook zo resoluut bent haha maar helemaal op eigen kracht, met therapie, dapper!
Natuurlijk heb ik ook last gehad van schuldgevoelens, maar ik heb het op een gegeven moment omgedraaid: waar was haar schuldgevoel tegenover mij? Op cruciale momenten in mijn leven lieten ze (moeder, zus, andere familie) me in de steek. Ze trokken me steeds kopje onder. Een moeder die mij meerdere malen een "kneus" heeft genoemd, omdat ik een aangeboren lichamelijke afwijking heb..... Een vader die liever geen tweede kind had gehad en al helemaal niet "weer een meisje"..... Een vader die mij altijd als een handenbinder heeft gezien na de scheiding (bezoekregeling), en die urenlang tegen me kon schreeuwen en daarna urenlang kon negeren als ik iets stouts had gedaan.......Een vader die mijn aanwezigheid zag als een obstakel om een nieuwe vrouw te vinden en me dat ook liet weten (door jou zit ik tussen 4 muren< ik was nog geen 10 jaar oud)......moest ik me dan schuldig voelen? En dit zijn nog de lichtste voorbeelden.
Op latere leeftijd was er wel redelijk contact (omdat ik wél heel goed met mijn stiefvader door de deur kon), maar ik heb ze nooit vertrouwd. Ik heb mijn best gedaan toen ze ziek werden, maar ik liep niet zo hard. Dat liet ik aan de ander over.
Daarom zeg ik tegen iedereen die in dat schuitje zit: bevrijd je van familie als het je eigen leven, ontwikkeling en geluk in de weg staat.
[...]
Ok bedankt voor je antwoord!
Ik heb ook vaak afstand genomen en na emdr kwam ik pas in mijn eigen kracht en kon ik het contact zonder schuldgevoel verbreken en was benieuwd hoe dat bij jou was aangezien jij ook zo resoluut bent haha maar helemaal op eigen kracht, met therapie, dapper!
Natuurlijk heb ik ook last gehad van schuldgevoelens, maar ik heb het op een gegeven moment omgedraaid: waar was haar schuldgevoel tegenover mij? Op cruciale momenten in mijn leven lieten ze (moeder, zus, andere familie) me in de steek. Ze trokken me steeds kopje onder. Een moeder die mij meerdere malen een "kneus" heeft genoemd, omdat ik een aangeboren lichamelijke afwijking heb..... Een vader die liever geen tweede kind had gehad en al helemaal niet "weer een meisje"..... Een vader die mij altijd als een handenbinder heeft gezien na de scheiding (bezoekregeling), en die urenlang tegen me kon schreeuwen en daarna urenlang kon negeren als ik iets stouts had gedaan.......Een vader die mijn aanwezigheid zag als een obstakel om een nieuwe vrouw te vinden en me dat ook liet weten (door jou zit ik tussen 4 muren< ik was nog geen 10 jaar oud)......moest ik me dan schuldig voelen? En dit zijn nog de lichtste voorbeelden.
Op latere leeftijd was er wel redelijk contact (omdat ik wél heel goed met mijn stiefvader door de deur kon), maar ik heb ze nooit vertrouwd. Ik heb mijn best gedaan toen ze ziek werden, maar ik liep niet zo hard. Dat liet ik aan de ander over.
Daarom zeg ik tegen iedereen die in dat schuitje zit: bevrijd je van familie als het je eigen leven, ontwikkeling en geluk in de weg staat.
zaterdag 30 mei 2015 om 00:49
quote:Nelladella1 schreef op 30 mei 2015 @ 00:27:
Zonder je gevoel te willen bagatelliseren, kan het zijn dat er met jou altijd meer problemen waren? Dat een uitje met jou vaak energie kostte, en dat het met je zus/broer probleemloos ging? Dan kan ik me voorstellen dat het onbewust zo gegroeid is.
Zorg je voor een positieve inbreng? Of is aan jou interessevragen stellen gelijk aan een bak ellende opentrekken? Dat klinkt negatiever dan ik het bedoel, maar ik kan me voorstellen dat ouders dan 'voorzichtiger' met je zijn. Dat heeft niets met meer of minder houden van te maken.
Contact verbreken vind ik altijd zo wreed voor ouders, ik kan me daar niets bij voorstellen.
Waarom leg je de schuldvraag nu bij TO neer? Ouders hebben zich maar eens te realiseren dat kinderen niet allemaal "ladida" door het leven gaan, en elke kind RECHT heeft op aandacht en liefde, gelijk de anderen binnen het gezin. Als je het ene kind wel met fatsoen kunt behandelen en de andere niet, dan ligt dat aan de ouders, niet aan het kind.
En er is werkelijk niks wreeds aan het contact verbreken met een stel voortplanters die de naam "ouder" niet mogen dragen.
Zonder je gevoel te willen bagatelliseren, kan het zijn dat er met jou altijd meer problemen waren? Dat een uitje met jou vaak energie kostte, en dat het met je zus/broer probleemloos ging? Dan kan ik me voorstellen dat het onbewust zo gegroeid is.
Zorg je voor een positieve inbreng? Of is aan jou interessevragen stellen gelijk aan een bak ellende opentrekken? Dat klinkt negatiever dan ik het bedoel, maar ik kan me voorstellen dat ouders dan 'voorzichtiger' met je zijn. Dat heeft niets met meer of minder houden van te maken.
Contact verbreken vind ik altijd zo wreed voor ouders, ik kan me daar niets bij voorstellen.
Waarom leg je de schuldvraag nu bij TO neer? Ouders hebben zich maar eens te realiseren dat kinderen niet allemaal "ladida" door het leven gaan, en elke kind RECHT heeft op aandacht en liefde, gelijk de anderen binnen het gezin. Als je het ene kind wel met fatsoen kunt behandelen en de andere niet, dan ligt dat aan de ouders, niet aan het kind.
En er is werkelijk niks wreeds aan het contact verbreken met een stel voortplanters die de naam "ouder" niet mogen dragen.
zaterdag 30 mei 2015 om 00:58
Ik heb 't niet over schuld. Ik probeer meer te weten te komen over de achtergronden.
Ik geloof wel erg in eigen verantwoordelijkheid nemen voor je leven, het heft in eigen hand nemen, en niet zo erg in slachtofferschap.
De dingen die to noemt in haar openingspost komen niet zo schokkend op mij over. Misschien hebben ze wel verschrikkelijk hun best gedaan, maar was het niet altijd even makkelijk.
Maar misschien sla ik de plank wel helemaal mis en was het wel heel erg en heel -bewust- fout van haar ouders.
Ik geloof wel erg in eigen verantwoordelijkheid nemen voor je leven, het heft in eigen hand nemen, en niet zo erg in slachtofferschap.
De dingen die to noemt in haar openingspost komen niet zo schokkend op mij over. Misschien hebben ze wel verschrikkelijk hun best gedaan, maar was het niet altijd even makkelijk.
Maar misschien sla ik de plank wel helemaal mis en was het wel heel erg en heel -bewust- fout van haar ouders.
zaterdag 30 mei 2015 om 04:28
quote:Nelladella1 schreef op 30 mei 2015 @ 00:58:
Ik heb 't niet over schuld. Ik probeer meer te weten te komen over de achtergronden.
Ik geloof wel erg in eigen verantwoordelijkheid nemen voor je leven, het heft in eigen hand nemen, en niet zo erg in slachtofferschap.
.
Er is toch een verschil tussen zwelgen in zelfmedelijden en proberen na te gaan waar bepaalde problemen die je hebt door veroorzaakt worden, of hoe die tot stand zijn gekomen.
Ik denk dat het ook vooral lastig is omdat de dingen waar TO mee zit teruggaan tot haar kindertijd.
Dingen die je gebeuren als kind vormen en bepalen je enorm als volwassene en juist als kind kun je geen eigen verantwoordelijkheid nemen voor je leven, laat staan het heft in eigen hand nemen. Omdat een kind zo afhankelijk is van haar of zijn ouders, vooral wat betreft liefde, aandacht en sturing.
Natuurlijk kan TO dat nu wel, maar dat is vaak een lang en moeilijk proces, vooral als problemen teruggaan tot de basis, toen je kind was en afhankelijk van de liefde en bescherming van je ouders.
Ik heb 't niet over schuld. Ik probeer meer te weten te komen over de achtergronden.
Ik geloof wel erg in eigen verantwoordelijkheid nemen voor je leven, het heft in eigen hand nemen, en niet zo erg in slachtofferschap.
.
Er is toch een verschil tussen zwelgen in zelfmedelijden en proberen na te gaan waar bepaalde problemen die je hebt door veroorzaakt worden, of hoe die tot stand zijn gekomen.
Ik denk dat het ook vooral lastig is omdat de dingen waar TO mee zit teruggaan tot haar kindertijd.
Dingen die je gebeuren als kind vormen en bepalen je enorm als volwassene en juist als kind kun je geen eigen verantwoordelijkheid nemen voor je leven, laat staan het heft in eigen hand nemen. Omdat een kind zo afhankelijk is van haar of zijn ouders, vooral wat betreft liefde, aandacht en sturing.
Natuurlijk kan TO dat nu wel, maar dat is vaak een lang en moeilijk proces, vooral als problemen teruggaan tot de basis, toen je kind was en afhankelijk van de liefde en bescherming van je ouders.
Everyone has a plan until they get punched in the face
zaterdag 30 mei 2015 om 05:05
Ik zie het overall, als een kind een makkelijker karakter heft dan een broertje of zusje en daardoor meer gemeen heft met een ouder, kan de ouder dat kind veel makkelijker 'belonen' met aandacht, geduld en support.
Ouders zijn eigenlijk geen opvoeders, ze handelen vooral impulsief en geven een kind wat ze kunnen delen. Meestal vinden ze dit total gerechtvaardigd en zijn ze niet bij machte om de situatie eens vanuit een breder perpectief te zien. Als je dit als kind kunt inzien en je eigenwaarde niet van deze mensen laat afhangen dan maakt het niet zoveel uit.
Mijn oma's hadden beiden grote gezinnen en lievelings kinderen. De kleinkinderen van deze ooms en tantes waren ook favoriet. Mijn moeder vond dat geloof ik erg en daardoor werd ik me ervan bewust. Zelf vond ik het wel normaal; de oma's en hun lievelingen waren allemaal braaf, kerkelijk, netjes etc. Al jong had ik het gevoel dat ik in iedere geval vrijer en leuker was.
Ik vond het wel raar dat mijn ouders zo dicht bij die groot ouders bleven wonen en altijd hun best bleven doen om ze toch te plezieren...een onmogelijke taak. Zelf heb ik lekker ver weg in alle vrijheid een Eigen leven opgebouwd. Dat raad ik iedereen aan.
Ouders zijn eigenlijk geen opvoeders, ze handelen vooral impulsief en geven een kind wat ze kunnen delen. Meestal vinden ze dit total gerechtvaardigd en zijn ze niet bij machte om de situatie eens vanuit een breder perpectief te zien. Als je dit als kind kunt inzien en je eigenwaarde niet van deze mensen laat afhangen dan maakt het niet zoveel uit.
Mijn oma's hadden beiden grote gezinnen en lievelings kinderen. De kleinkinderen van deze ooms en tantes waren ook favoriet. Mijn moeder vond dat geloof ik erg en daardoor werd ik me ervan bewust. Zelf vond ik het wel normaal; de oma's en hun lievelingen waren allemaal braaf, kerkelijk, netjes etc. Al jong had ik het gevoel dat ik in iedere geval vrijer en leuker was.
Ik vond het wel raar dat mijn ouders zo dicht bij die groot ouders bleven wonen en altijd hun best bleven doen om ze toch te plezieren...een onmogelijke taak. Zelf heb ik lekker ver weg in alle vrijheid een Eigen leven opgebouwd. Dat raad ik iedereen aan.
zaterdag 30 mei 2015 om 06:33
Bah mopsie, wat een akelige toestanden, dat impulsieve he.. Dat totaal niet inleven in je kind en maar doen en zeggen wat ze op dat moment denken en voelen voelen.
Bij ons ook onveilige jeugd, psychisch gestoorde moeder die zelf dacht dat ze god was en gezellig 1 kind als uitlaatklep gebruikte door me steeds de grond in te trappen, liefst in bijzijn van siblings .
En toch hoop je dat ze ooit van je gaan houden en wel lief worden en dat ze het niet zo bedoeld hebben, my ass dat dat gebeurt en jammer dat ik daar zoveel jaar aan weggegooid heb en fijn om die rust gevonden te hebben, ik heb ze niet nodig en wat is het relaxt!
Eindelijk heb ik boos kunnen zijn, dat is ook een belangrijke emotie bij het verwerken van een rotjeugd.
Bij ons ook onveilige jeugd, psychisch gestoorde moeder die zelf dacht dat ze god was en gezellig 1 kind als uitlaatklep gebruikte door me steeds de grond in te trappen, liefst in bijzijn van siblings .
En toch hoop je dat ze ooit van je gaan houden en wel lief worden en dat ze het niet zo bedoeld hebben, my ass dat dat gebeurt en jammer dat ik daar zoveel jaar aan weggegooid heb en fijn om die rust gevonden te hebben, ik heb ze niet nodig en wat is het relaxt!
Eindelijk heb ik boos kunnen zijn, dat is ook een belangrijke emotie bij het verwerken van een rotjeugd.
zaterdag 30 mei 2015 om 07:37
Zelfde hier als bij alinea. Ik was de gene die altijd geslagen werd en vernederd. Gelukkig maar door één ouder en die kan ik dus echt niet meer zien. Ik heb er wel aan over gehouden dat als ik het gevoel heb afgewezen te worden door mijn man dat ik daar heel veel moeite mee heb en wil meteen op ook weg uit de situatie. Therapie geprobeerd maar de littekens zitten een beetje te diep. Voor mij hielp het enorm om geen contact meer te hebben met die ouder (gelukkig zijn ze gescheiden) en diep in mijn hart haat ik die persoon eigenlijk omdat ik nooit begrepen heb wat ik fout deed.
zaterdag 30 mei 2015 om 08:03
quote:Nelladella1 schreef op 30 mei 2015 @ 00:27:
Zonder je gevoel te willen bagatelliseren, kan het zijn dat er met jou altijd meer problemen waren? Dat een uitje met jou vaak energie kostte, en dat het met je zus/broer probleemloos ging? Dan kan ik me voorstellen dat het onbewust zo gegroeid is.
Zorg je voor een positieve inbreng? Of is aan jou interessevragen stellen gelijk aan een bak ellende opentrekken? Dat klinkt negatiever dan ik het bedoel, maar ik kan me voorstellen dat ouders dan 'voorzichtiger' met je zijn. Dat heeft niets met meer of minder houden van te maken.
Contact verbreken vind ik altijd zo wreed voor ouders, ik kan me daar niets bij voorstellen.Bij ons is juist het kind dat altijd zorgt voor spanning en sensatie, zowel positief als negatief, het voorkeurskind. De stille, gematigde zoon, die zijn zaakjes prima voor elkaar heeft niet. Hoe zwager leeft en keuzes maakt heeft altijd de voorkeur en staat vaak haaks op wat wij doen. En dan gaat het over kamperen versus hotel. Nieuwe versus tweedehands auto. Zelfs als zwagers keuzes 180 graden draaien en die van ons ook dan is zwagers keus de beste. Dus toen wij na jaren kamperen een keer een andere vakantie boekten en zwager dat jaar ging kamperen was ineens kamperen het meest geweldige wat je kon doen met kinderen. En begrepen ze niet dat wij in zo'n suf huisje gingen.
Zonder je gevoel te willen bagatelliseren, kan het zijn dat er met jou altijd meer problemen waren? Dat een uitje met jou vaak energie kostte, en dat het met je zus/broer probleemloos ging? Dan kan ik me voorstellen dat het onbewust zo gegroeid is.
Zorg je voor een positieve inbreng? Of is aan jou interessevragen stellen gelijk aan een bak ellende opentrekken? Dat klinkt negatiever dan ik het bedoel, maar ik kan me voorstellen dat ouders dan 'voorzichtiger' met je zijn. Dat heeft niets met meer of minder houden van te maken.
Contact verbreken vind ik altijd zo wreed voor ouders, ik kan me daar niets bij voorstellen.Bij ons is juist het kind dat altijd zorgt voor spanning en sensatie, zowel positief als negatief, het voorkeurskind. De stille, gematigde zoon, die zijn zaakjes prima voor elkaar heeft niet. Hoe zwager leeft en keuzes maakt heeft altijd de voorkeur en staat vaak haaks op wat wij doen. En dan gaat het over kamperen versus hotel. Nieuwe versus tweedehands auto. Zelfs als zwagers keuzes 180 graden draaien en die van ons ook dan is zwagers keus de beste. Dus toen wij na jaren kamperen een keer een andere vakantie boekten en zwager dat jaar ging kamperen was ineens kamperen het meest geweldige wat je kon doen met kinderen. En begrepen ze niet dat wij in zo'n suf huisje gingen.
zaterdag 30 mei 2015 om 08:38
quote:lilalollie schreef op 30 mei 2015 @ 05:05:
Ik zie het overall, als een kind een makkelijker karakter heft dan een broertje of zusje en daardoor meer gemeen heft met een ouder, kan de ouder dat kind veel makkelijker 'belonen' met aandacht, geduld en support.
Ouders zijn eigenlijk geen opvoeders, ze handelen vooral impulsief en geven een kind wat ze kunnen delen. Meestal vinden ze dit total gerechtvaardigd en zijn ze niet bij machte om de situatie eens vanuit een breder perpectief te zien. Als je dit als kind kunt inzien en je eigenwaarde niet van deze mensen laat afhangen dan maakt het niet zoveel uit.
Mooie post. Ik zie het ook bij een kennis van mij. Ze bewondert haar ene dochter heel erg, daar herkent ze zich heel erg in. De andere dochter herkent ze zich veel minder in, dus minder gemeen, en over deze dochter wordt heel anders gesproken dan over voorkeursdochter. Heel erg vind ik dit.
Als kind je eigenwaarde niet laten afhangen van je ouders, dat zal slechts weinigen gegeven worden, want daarom ben je kind. Je bent afhankelijk van je ouders en kan dat breder perspectief nog helemaal niet zien, als je het al ooit ziet.
Ik zie het overall, als een kind een makkelijker karakter heft dan een broertje of zusje en daardoor meer gemeen heft met een ouder, kan de ouder dat kind veel makkelijker 'belonen' met aandacht, geduld en support.
Ouders zijn eigenlijk geen opvoeders, ze handelen vooral impulsief en geven een kind wat ze kunnen delen. Meestal vinden ze dit total gerechtvaardigd en zijn ze niet bij machte om de situatie eens vanuit een breder perpectief te zien. Als je dit als kind kunt inzien en je eigenwaarde niet van deze mensen laat afhangen dan maakt het niet zoveel uit.
Mooie post. Ik zie het ook bij een kennis van mij. Ze bewondert haar ene dochter heel erg, daar herkent ze zich heel erg in. De andere dochter herkent ze zich veel minder in, dus minder gemeen, en over deze dochter wordt heel anders gesproken dan over voorkeursdochter. Heel erg vind ik dit.
Als kind je eigenwaarde niet laten afhangen van je ouders, dat zal slechts weinigen gegeven worden, want daarom ben je kind. Je bent afhankelijk van je ouders en kan dat breder perspectief nog helemaal niet zien, als je het al ooit ziet.
zaterdag 30 mei 2015 om 08:39
Hquote:wauqs schreef op 30 mei 2015 @ 08:16:
Ik ben benieuwd hoe de kinderen hun jeugd later ervaren van de ouders die er nu van overtuigd zijn hun kinderen de juiste aandacht te geven.Wij proberen het gelijk te houden, ikzelf heb echt geen voorkeur, alledrie de kinderen hebben wel iets dat klikt en wel iets dat niet klikt. Maar we leren ze ook dingen uit te spreken zodat wij de koers kunnen bijstellen. Middelste heeft het lange tijd moeilijk gehad op school. Op dat moment ging veel van onze aandacht naar hem uit. Oudste heeft dat met ons besproken, en wij weer met iedereen. Tijdje later had dochter een heel groot probleem en waren we 14 dagen 24/7 met haar bezig, toen trokken de jongens aan de bel. Dor het bespreekaar te maken en echt te luisteren hopen wij excessen te voorkomen.
Ik ben benieuwd hoe de kinderen hun jeugd later ervaren van de ouders die er nu van overtuigd zijn hun kinderen de juiste aandacht te geven.Wij proberen het gelijk te houden, ikzelf heb echt geen voorkeur, alledrie de kinderen hebben wel iets dat klikt en wel iets dat niet klikt. Maar we leren ze ook dingen uit te spreken zodat wij de koers kunnen bijstellen. Middelste heeft het lange tijd moeilijk gehad op school. Op dat moment ging veel van onze aandacht naar hem uit. Oudste heeft dat met ons besproken, en wij weer met iedereen. Tijdje later had dochter een heel groot probleem en waren we 14 dagen 24/7 met haar bezig, toen trokken de jongens aan de bel. Dor het bespreekaar te maken en echt te luisteren hopen wij excessen te voorkomen.
zaterdag 30 mei 2015 om 09:08
Natuurlijk Wauqs, noem een slechte opvoeding maar een vorm van kritiek. Bovengenoemde reacties zijn gewoon verknipte ouders die blijkbaar niet in staat zijn om verder dan hunzelf te kijken en zich aan te sluiten bij het kind dat zich het gemakkelijkst aanpast.
Bij ons was het goed verdeeld, mijn broers trokken heel erg naar mijn moeder en ik naar mijn vader. Ik kan we wel herinneren dat mijn moeder het niet fijn heeft gevonden dat ik zo'n papa's meisje was. Ondanks dat ze haar best deed het niet te laten merken, merkte ik het toch. Ik heb mijn best gedaan ook haar te plezieren maar dat was best moeilijk. Pas toen ik uit huis ging en mijn eigen ding ging doen en wat assertiever werd, is het juist omgedraaid. Een van mijn broers is nu erg naar mijn vader toe getrokken en ik juist meer naar mijn moeder.
Bij ons was het goed verdeeld, mijn broers trokken heel erg naar mijn moeder en ik naar mijn vader. Ik kan we wel herinneren dat mijn moeder het niet fijn heeft gevonden dat ik zo'n papa's meisje was. Ondanks dat ze haar best deed het niet te laten merken, merkte ik het toch. Ik heb mijn best gedaan ook haar te plezieren maar dat was best moeilijk. Pas toen ik uit huis ging en mijn eigen ding ging doen en wat assertiever werd, is het juist omgedraaid. Een van mijn broers is nu erg naar mijn vader toe getrokken en ik juist meer naar mijn moeder.
zaterdag 30 mei 2015 om 09:19
Grappig om te lezen, had het hier pas met mijn zus over. Ik ben de spontane lachebek, die overal een mooie wending aan kan geven, erg zwart/wit/grijs. Mijn zusje de gene die een grove mond heeft als haar iets niet zind, zwart/wit. Wij hadden alle 2 het idee dat onze ouders voorkeur had voor 1 van de 2.
Ik omdat zij alle aandacht kreeg, want liefkind is bijna altijd positief en komt op haar pootjes terecht. Zuslief kreeg alle aandacht omdat ze vaak negatief dacht.
Zuslief vond dat ik alle aandacht kreeg, omdat ik behulpzaam ben, bijna nooit geen ruzie had met mijn ouders en altijd met ze overweg kon.
Nu weten we dat we anders worden behandeld vanwege karakters en botsende karakters en zeker hetzelfde behandeld worden, we keken er alleen in onze jeugd alleen anders tegen aan.
Heeft TO niks aan, want daar ligt zoals zij schrijft de situatie anders. Maar ben wel van mening zoals meerdere hier zeggen dat het ook een stukje zelfreflectie is hoe je anders bent dan broer of zus.
Ik omdat zij alle aandacht kreeg, want liefkind is bijna altijd positief en komt op haar pootjes terecht. Zuslief kreeg alle aandacht omdat ze vaak negatief dacht.
Zuslief vond dat ik alle aandacht kreeg, omdat ik behulpzaam ben, bijna nooit geen ruzie had met mijn ouders en altijd met ze overweg kon.
Nu weten we dat we anders worden behandeld vanwege karakters en botsende karakters en zeker hetzelfde behandeld worden, we keken er alleen in onze jeugd alleen anders tegen aan.
Heeft TO niks aan, want daar ligt zoals zij schrijft de situatie anders. Maar ben wel van mening zoals meerdere hier zeggen dat het ook een stukje zelfreflectie is hoe je anders bent dan broer of zus.
zaterdag 30 mei 2015 om 12:01
oh ja, heel erg herkenbaar. bij mij is het zelfs nog zo dat mijn zwagers en neefje en nichtje nog voor mij gaan. Vorig jaar heeft mijn moeder in een aangeschoten bui zelfs bekend dat mijn oudste zus het lievelingetje is van haar vader. mijn oudste zus krijgt alles voor elkaar bij mijn vader, ik moet alles minstens 2 weken van te voren in de week leggen bij mijn moeder en als het zover is, weet mijn vader van niks en dat het allemaal niet waar is.. Mijn middelste zus is al 15 jaar niet meer bij mij op bezoek geweest, ik altijd wel. maar daar ben ik mee gestopt, toen de laatste keer dat ik er was,, in het verdomhoekje werd getrapt, bij de keuken, kreeg geen drinken ondanks dat er steeds werd gevraagd wil je wat drinken, en ik ben niet iemand die zo in de koelkast gaat kijken voor drinken of zo maar een glas water pakt. eten kreeg ik ook bijna niet. maar wel gaan ze naar verjaardag van zwager, zus en neefje en nichtje
dat ik word genegeerd is ook al mijn hele leven zo. dit word nog regelmatig gezegd: mijn 2 zussen gingen vroeger toen ze nog klein waren lekker de hort op, en dat ik liever thuis bleef, compleet gelogen, ik mocht niet mee. mijn zussen mochten op tienertoer, ik niet. en zo nog veel meer.
niet quoten, wil misschien nog weg halen
dat ik word genegeerd is ook al mijn hele leven zo. dit word nog regelmatig gezegd: mijn 2 zussen gingen vroeger toen ze nog klein waren lekker de hort op, en dat ik liever thuis bleef, compleet gelogen, ik mocht niet mee. mijn zussen mochten op tienertoer, ik niet. en zo nog veel meer.
niet quoten, wil misschien nog weg halen
zaterdag 30 mei 2015 om 12:31
quote:Marthe. schreef op 29 mei 2015 @ 23:27:
[...]
Dat geloof ik ook wel. Maar zou het zo moeilijk zijn om dat niet aan het kind te laten merken?
Denk dat een kind dat wel voelt.
Mijn zusje voelde zich ook altijd achtergesteld. Haalt met 30+ nog oude koeien uit de sloot. Waar zij zich meent te herinneren van vakantie x in 1988 dat voor broertje en zus wel een souveniertje werd gekocht en voor haar niet, staan mij hele andere herinneringen bij. Van een zuigend en etterend zusje dat zelfs babybroertje stiekem wakker kneep om haar zin maar te krijgen. En dat pa op een van de weinige momenten eens zijn poot stijf hield.
Dus heel veel 'gedeelde' herinneringen hebben wij niet. Wel van wie, waar maar wat en waarom verschilt als dag en nacht.
Mijn moeder heeft altijd op haar tenen rondom zusje gelopen, zij vond dat zo erg dat zusje zich zo voelde. Daar heb ik haar vaker stiekem om horen huilen. En mijn vader trok ook fluwelen handschoenen aan want anders had hij een huilende puberella en vrouw.
Zusje heeft volgens mij heel erg met zichzelf in de knoop gelegen. Pa werd op afstand gehouden, ma werd geclaimd. Liet ma zich niet claimen dan hield niemand van haar. Ze is nu een echt 'moederskindje'. Alles doet ma samen met zusje. En toch durf ik er mijn handen voor in het vuur te steken dat mijn moeder geen greintje minder liefde voelt voor de overige twee. En dat is geen bewijsbaar iets (tenminste, ik heb nooit de behoefte gevoeld in mijn jonge jaren om dit te 'testen') maar een gevoel. Ik voel gewoon dat mijn moeder evenveel van al haar kinderen houdt. Misschien juist omdat wij zo verschillend zijn van elkaar? Dat je in ieder kind wel iets 'herkent' van jezelf en/of partner? Of van ieder kind ook de unieke pluspunten ziet?
[...]
Dat geloof ik ook wel. Maar zou het zo moeilijk zijn om dat niet aan het kind te laten merken?
Denk dat een kind dat wel voelt.
Mijn zusje voelde zich ook altijd achtergesteld. Haalt met 30+ nog oude koeien uit de sloot. Waar zij zich meent te herinneren van vakantie x in 1988 dat voor broertje en zus wel een souveniertje werd gekocht en voor haar niet, staan mij hele andere herinneringen bij. Van een zuigend en etterend zusje dat zelfs babybroertje stiekem wakker kneep om haar zin maar te krijgen. En dat pa op een van de weinige momenten eens zijn poot stijf hield.
Dus heel veel 'gedeelde' herinneringen hebben wij niet. Wel van wie, waar maar wat en waarom verschilt als dag en nacht.
Mijn moeder heeft altijd op haar tenen rondom zusje gelopen, zij vond dat zo erg dat zusje zich zo voelde. Daar heb ik haar vaker stiekem om horen huilen. En mijn vader trok ook fluwelen handschoenen aan want anders had hij een huilende puberella en vrouw.
Zusje heeft volgens mij heel erg met zichzelf in de knoop gelegen. Pa werd op afstand gehouden, ma werd geclaimd. Liet ma zich niet claimen dan hield niemand van haar. Ze is nu een echt 'moederskindje'. Alles doet ma samen met zusje. En toch durf ik er mijn handen voor in het vuur te steken dat mijn moeder geen greintje minder liefde voelt voor de overige twee. En dat is geen bewijsbaar iets (tenminste, ik heb nooit de behoefte gevoeld in mijn jonge jaren om dit te 'testen') maar een gevoel. Ik voel gewoon dat mijn moeder evenveel van al haar kinderen houdt. Misschien juist omdat wij zo verschillend zijn van elkaar? Dat je in ieder kind wel iets 'herkent' van jezelf en/of partner? Of van ieder kind ook de unieke pluspunten ziet?
zaterdag 30 mei 2015 om 12:39
quote:wauqs schreef op 30 mei 2015 @ 08:50:
Mijn moeder zei altijd: "Hoe je je kinderen ook opvoed, de kritiek komt later altijd".
Eens.
En zo hoort het in mijn ogen ook.
Het handelen van een moeder/moeder/opvoeder vormt een maatstaf waar tegen afgezet kan worden. Zodat het ontwikkelen van eigen mening en de persoonlijkheidsvorming plaats kan hebben. Maar wat sommigen hier schrijven is niet meer een 'gewone' opvoeding. Ik schrik echt van sommige verhalen en ik lees dat als zware nalatigheid van sommige ouders.
Mijn moeder zei altijd: "Hoe je je kinderen ook opvoed, de kritiek komt later altijd".
Eens.
En zo hoort het in mijn ogen ook.
Het handelen van een moeder/moeder/opvoeder vormt een maatstaf waar tegen afgezet kan worden. Zodat het ontwikkelen van eigen mening en de persoonlijkheidsvorming plaats kan hebben. Maar wat sommigen hier schrijven is niet meer een 'gewone' opvoeding. Ik schrik echt van sommige verhalen en ik lees dat als zware nalatigheid van sommige ouders.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 30 mei 2015 om 12:41