Psyche
alle pijlers
Voorkeur voor kind
vrijdag 29 mei 2015 om 23:05
Wie heeft nog meer moeite met het gevoel dat je ouders een voorkeur hebben voor een kind?
Ik heb vanaf mijn pubertijd dit besef.
Mijn ouders laten duidelijk blijken dat ze meer interesse hebben in 2 andere kinderen, door geïnteresseerder naar hen te luisteren, vaak over hen praten, en veel complimenten te geven.
Als ik wat vertel of heb lijken mijn ouders veel minder geïnteresseerd, en voel ik me afgewezen.
Bij mijn moeder is het bijvoorbeeld zo dat als ik wat vertel ze gewoon doorgaat met werk. En ik hoor vaak terug van m'n zusje/moeder wat ze samen doen, samen winkelen, eten, op de thee gaan.
Ik heb vroeger best wat (psychische) problemen gehad en nog steeds wel, zou het kunnen dat mijn ouders daarom meer naar de kinderen trekken die het wel goed doen.?
Ik heb op internet gelezen dat die voorkeur er voor kan zorgen dat kinderen die 'minder geliefd' zijn vaak depressief, en een laag zelfbeeld ontwikkelen.
Wie herkent dit nog meer? (Ik herken dit zelf)
Ik heb mijn ouders er trouwens wel eens op gewezen (er over geprobeerd te praten) maar er valt niet over te praten, mijn ouders ontkennen het en worden boos. Ze hebben wel eens toegegeven dat het met de een nou eenmaal beter klikt dan met de andere.
Soms heb ik wel eens de neiging om me af te zonderen bij familie aangelegenheden omdat alle aandacht naar de anderen gaat. Daar bij ben ik nu ook single en heb ik het gevoel er maar een beetje bij te hangen.(5de wiel) En word ik door die gevoelens van afwijzing heel onzeker, waardoor ik na zo 'n verjaardag of etentje me down voel.
Voel me dus niet echt veilig bij hen.
Is het soms beter her contact hierdoor (tijdelijk) te verbreken? Of op laag pitje te zetten?
Ik heb vanaf mijn pubertijd dit besef.
Mijn ouders laten duidelijk blijken dat ze meer interesse hebben in 2 andere kinderen, door geïnteresseerder naar hen te luisteren, vaak over hen praten, en veel complimenten te geven.
Als ik wat vertel of heb lijken mijn ouders veel minder geïnteresseerd, en voel ik me afgewezen.
Bij mijn moeder is het bijvoorbeeld zo dat als ik wat vertel ze gewoon doorgaat met werk. En ik hoor vaak terug van m'n zusje/moeder wat ze samen doen, samen winkelen, eten, op de thee gaan.
Ik heb vroeger best wat (psychische) problemen gehad en nog steeds wel, zou het kunnen dat mijn ouders daarom meer naar de kinderen trekken die het wel goed doen.?
Ik heb op internet gelezen dat die voorkeur er voor kan zorgen dat kinderen die 'minder geliefd' zijn vaak depressief, en een laag zelfbeeld ontwikkelen.
Wie herkent dit nog meer? (Ik herken dit zelf)
Ik heb mijn ouders er trouwens wel eens op gewezen (er over geprobeerd te praten) maar er valt niet over te praten, mijn ouders ontkennen het en worden boos. Ze hebben wel eens toegegeven dat het met de een nou eenmaal beter klikt dan met de andere.
Soms heb ik wel eens de neiging om me af te zonderen bij familie aangelegenheden omdat alle aandacht naar de anderen gaat. Daar bij ben ik nu ook single en heb ik het gevoel er maar een beetje bij te hangen.(5de wiel) En word ik door die gevoelens van afwijzing heel onzeker, waardoor ik na zo 'n verjaardag of etentje me down voel.
Voel me dus niet echt veilig bij hen.
Is het soms beter her contact hierdoor (tijdelijk) te verbreken? Of op laag pitje te zetten?
vrijdag 29 mei 2015 om 23:12
Dit is echt een taboe in Nederland althans!
Het is voor ons echt lastig te zeggen of jij je het inbeeldt of dat het werkelijk zo is. En dan is de vraag in hoeverre is het zo. Als het zo is zullen je ouders dat waarschijnlijk toch nooit bekennen. Nogmaals taboe, je hoort van alle kinderen evenveel te houden.
Vroeger heb ik zovaak ruzie met mijn moeder gehad dat ze mijn zusje voortrok. Misschien was het zo misschien niet. Maar nu zou het mij echt niets meer kunnen schelen als het zo was. Ik heb een goeie band met mijn moeder en misschien heeft zij een nog betere band met mijn zusje, soit. Maar ik moet zeggen dat ik dit gevoel pas kon loslaten toen ik de mijn man kreeg en nog meer kinderen kreeg. Mijn eigen nestje.
Het is voor ons echt lastig te zeggen of jij je het inbeeldt of dat het werkelijk zo is. En dan is de vraag in hoeverre is het zo. Als het zo is zullen je ouders dat waarschijnlijk toch nooit bekennen. Nogmaals taboe, je hoort van alle kinderen evenveel te houden.
Vroeger heb ik zovaak ruzie met mijn moeder gehad dat ze mijn zusje voortrok. Misschien was het zo misschien niet. Maar nu zou het mij echt niets meer kunnen schelen als het zo was. Ik heb een goeie band met mijn moeder en misschien heeft zij een nog betere band met mijn zusje, soit. Maar ik moet zeggen dat ik dit gevoel pas kon loslaten toen ik de mijn man kreeg en nog meer kinderen kreeg. Mijn eigen nestje.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:13
Wat moeilijk. Ik kan me heel goed voorstellen dat het je onzeker maakt.
Misschien is tijdelijke afstand inderdaad een goed idee. In die tijd kun je kijken of je hen zelf eigenlijk wel mist, wellicht voelt het als een bevrijding. Het kan ook nog zijn dat bij je ouders de ogen open gaan als ze ineens beseffen dat ze zo weinig van je horen.
Misschien iets te positief ingeschat, maar hoop het echt voor je.
Ik vind het echt niet kunnen dat je het bij ze hebt aangegeven, maar ze daar vervolgens niets mee hebben gedaan. Tijd voor actie aan jouw kant.
Misschien is tijdelijke afstand inderdaad een goed idee. In die tijd kun je kijken of je hen zelf eigenlijk wel mist, wellicht voelt het als een bevrijding. Het kan ook nog zijn dat bij je ouders de ogen open gaan als ze ineens beseffen dat ze zo weinig van je horen.
Misschien iets te positief ingeschat, maar hoop het echt voor je.
Ik vind het echt niet kunnen dat je het bij ze hebt aangegeven, maar ze daar vervolgens niets mee hebben gedaan. Tijd voor actie aan jouw kant.
.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:13
Ik merk het best wel bij mijn moeder, eigenlijk van ook jongs af aan al, dat ze een voorkeur voor mijn broer heeft. Die is makkelijker in de omgang, getalenteerder en meer. Het zal invloed hebben gehad op mij; misschien deels de oorzaak van mijn onzekerheid. Ik beperk het contact automatisch omdat ik het erg vermoeiend vind maar het is niet zó erg dat ik met haar zou breken.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:14
vrijdag 29 mei 2015 om 23:20
quote:Summerdance schreef op 29 mei 2015 @ 23:16:
Hier is het omgekeerd
Ik heb een overduidelijke voorkeur voor 1 van mijn ouders
De ene ouder is gewoon mijn ouder
De andere is meer dan belangrijk voor me
Even offtopic en benieuwd: hoe vindt de ouder waar je minder mee hebt dat? Voelt hij/zij het?
Lijkt me ook best moeilijk voor diegene maar niet heel onlogisch, denk dat het veel voorkomt.
Hier is het omgekeerd
Ik heb een overduidelijke voorkeur voor 1 van mijn ouders
De ene ouder is gewoon mijn ouder
De andere is meer dan belangrijk voor me
Even offtopic en benieuwd: hoe vindt de ouder waar je minder mee hebt dat? Voelt hij/zij het?
Lijkt me ook best moeilijk voor diegene maar niet heel onlogisch, denk dat het veel voorkomt.
.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:21
quote:Marthe. schreef op 29 mei 2015 @ 23:20:
[...]
Even offtopic en benieuwd: hoe vindt de ouder waar je minder mee hebt dat? Voelt hij/zij het?
Lijkt me ook best moeilijk voor diegene maar niet heel onlogisch, denk dat het veel voorkomt.Dan komt het bij ouders en hun kinderen dus net zo goed veel voor.
[...]
Even offtopic en benieuwd: hoe vindt de ouder waar je minder mee hebt dat? Voelt hij/zij het?
Lijkt me ook best moeilijk voor diegene maar niet heel onlogisch, denk dat het veel voorkomt.Dan komt het bij ouders en hun kinderen dus net zo goed veel voor.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:29
Ik herken het 100%. Mijn situatie: een 10 jaar oudere zus. Zij was volgens moeder de leukste. Ik was een raar kind met depressieve klachten en gesloten.
Zus wilde altijd iets met mijn moeder doen, ik niet.
Ze was alleen vergeten dat tijdens de tienerjaren van mijn zus mijn moeder niet zoop, en tijdens de mijne wel. Dat mijn zus een "leuke" moeder heeft gekend, ik een agressief drankorgel.
En dan klagen dat ik nooit met haar (en haar drankkegel) wilde winkelen en me terugtrok.
Er was nooit echte interesse in mij, en ik hing er een beetje bij. Ook later toen ik een baan had en een relatie. Mijn zus bleef de leukste en ik bleef in hun ogen raar. Raar? Zwaar beschadigd zullen ze bedoelen. Na een jeugd van agressie en emotionele mishandeling had ik geen trek in meer in ze.
Ik heb jarenlang het contact op een laag pitje gehad, het contact tussen mij en zus is slecht.
Maar nu ik ouder ben, zal het me een rotzorg zijn.
Mijn tip: trek je terug van mensen die je een naar gevoel bezorgen, ookal is het familie. Zoek mensen waar je wel mee "klikt". En laat je later niet verleiden om je benen uit je lijf te rennen als ze oud en ziek zijn. Want dan weten ze je wél te vinden. Dat verdienen ze niet, en daar hebben ze dan fijn hun andere kinderen voor. Geen interesse in jou, jij geen interesse in hun. Veel beter voor jezelf. Je mist niks aan familie die je zelfbeeld ondermijnt.
Zus wilde altijd iets met mijn moeder doen, ik niet.
Ze was alleen vergeten dat tijdens de tienerjaren van mijn zus mijn moeder niet zoop, en tijdens de mijne wel. Dat mijn zus een "leuke" moeder heeft gekend, ik een agressief drankorgel.
En dan klagen dat ik nooit met haar (en haar drankkegel) wilde winkelen en me terugtrok.
Er was nooit echte interesse in mij, en ik hing er een beetje bij. Ook later toen ik een baan had en een relatie. Mijn zus bleef de leukste en ik bleef in hun ogen raar. Raar? Zwaar beschadigd zullen ze bedoelen. Na een jeugd van agressie en emotionele mishandeling had ik geen trek in meer in ze.
Ik heb jarenlang het contact op een laag pitje gehad, het contact tussen mij en zus is slecht.
Maar nu ik ouder ben, zal het me een rotzorg zijn.
Mijn tip: trek je terug van mensen die je een naar gevoel bezorgen, ookal is het familie. Zoek mensen waar je wel mee "klikt". En laat je later niet verleiden om je benen uit je lijf te rennen als ze oud en ziek zijn. Want dan weten ze je wél te vinden. Dat verdienen ze niet, en daar hebben ze dan fijn hun andere kinderen voor. Geen interesse in jou, jij geen interesse in hun. Veel beter voor jezelf. Je mist niks aan familie die je zelfbeeld ondermijnt.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:31
quote:Marthe. schreef op 29 mei 2015 @ 23:20:
[...]
Even offtopic en benieuwd: hoe vindt de ouder waar je minder mee hebt dat? Voelt hij/zij het?
Lijkt me ook best moeilijk voor diegene maar niet heel onlogisch, denk dat het veel voorkomt.
Ja hoor, de andere ouder weet het
Gelukkig hebben ze twee dochters, en mijn zus heeft het precies omgekeerd
Dus het is fair verdeeld zullen we maar zeggen
[...]
Even offtopic en benieuwd: hoe vindt de ouder waar je minder mee hebt dat? Voelt hij/zij het?
Lijkt me ook best moeilijk voor diegene maar niet heel onlogisch, denk dat het veel voorkomt.
Ja hoor, de andere ouder weet het
Gelukkig hebben ze twee dochters, en mijn zus heeft het precies omgekeerd
Dus het is fair verdeeld zullen we maar zeggen
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 29 mei 2015 om 23:32
De relatie die ik met mijn kinderen heb is heel verschillend. Dat kan ook niet anders want zij zijn ook heel verschillend. Maar verschillend hoeft echt niet te betekenen dat de relaties van een meer- of mindere kwaliteit zouden zijn. Ik geloof gelijk dat het wel kan hoor, dat er dus ouders zijn die voorkeuren hebben. Maar ik denk wel dat het belangrijk is om er in de eerste instantie dus niet direct te denken dat verschillen in relaties van ouders met hun kinderen ook direct een kwaliteitsverschil betekent. Maar dit kan wel.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:36
Herkenning, niet van ouders maar van schoonouders. Schoonouders hebben een voorkeurskind, en aansluitend dus ook twee voorkeurskleinkinderen. Het maakte mijn man niet onzeker in het gewone leven, wel veel drang om zich te laten zien. Hij hoopt nog steeds dat ze hemgaan waarderen. Onze kinderen staan er heel onverschillig in. Wij kennen elkaar al sinds onze tienertijd en ik ben me er heel erg van bewust dat ik mijn kinderen gelijk moet/wil behandelen en daar kan ik dan wel eens een beetje in doorslaan.
Het rijkt dus soms verder dan alleen de eigen kinderen.
Het rijkt dus soms verder dan alleen de eigen kinderen.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:39
quote:Mopsie41 schreef op 29 mei 2015 @ 23:29:
Ik herken het 100%. Mijn situatie: een 10 jaar oudere zus. Zij was volgens moeder de leukste. Ik was een raar kind met depressieve klachten en gesloten.
Zus wilde altijd iets met mijn moeder doen, ik niet.
Ze was alleen vergeten dat tijdens de tienerjaren van mijn zus mijn moeder niet zoop, en tijdens de mijne wel. Dat mijn zus een "leuke" moeder heeft gekend, ik een agressief drankorgel.
En dan klagen dat ik nooit met haar (en haar drankkegel) wilde winkelen en me terugtrok.
Er was nooit echte interesse in mij, en ik hing er een beetje bij. Ook later toen ik een baan had en een relatie. Mijn zus bleef de leukste en ik bleef in hun ogen raar. Raar? Zwaar beschadigd zullen ze bedoelen. Na een jeugd van agressie en emotionele mishandeling had ik geen trek in meer in ze.
Ik heb jarenlang het contact op een laag pitje gehad, het contact tussen mij en zus is slecht.
Maar nu ik ouder ben, zal het me een rotzorg zijn.
Mijn tip: trek je terug van mensen die je een naar gevoel bezorgen, ookal is het familie. Zoek mensen waar je wel mee "klikt". En laat je later niet verleiden om je benen uit je lijf te rennen als ze oud en ziek zijn. Want dan weten ze je wél te vinden. Dat verdienen ze niet, en daar hebben ze dan fijn hun andere kinderen voor. Geen interesse in jou, jij geen interesse in hun. Veel beter voor jezelf. Je mist niks aan familie die je zelfbeeld ondermijnt.Ben even benieuwd, heb je op eigen kracht afstand genomen of heb je emdr gehad en was je daardoor sterker geworden en toen afstand genomen?
Ik herken het 100%. Mijn situatie: een 10 jaar oudere zus. Zij was volgens moeder de leukste. Ik was een raar kind met depressieve klachten en gesloten.
Zus wilde altijd iets met mijn moeder doen, ik niet.
Ze was alleen vergeten dat tijdens de tienerjaren van mijn zus mijn moeder niet zoop, en tijdens de mijne wel. Dat mijn zus een "leuke" moeder heeft gekend, ik een agressief drankorgel.
En dan klagen dat ik nooit met haar (en haar drankkegel) wilde winkelen en me terugtrok.
Er was nooit echte interesse in mij, en ik hing er een beetje bij. Ook later toen ik een baan had en een relatie. Mijn zus bleef de leukste en ik bleef in hun ogen raar. Raar? Zwaar beschadigd zullen ze bedoelen. Na een jeugd van agressie en emotionele mishandeling had ik geen trek in meer in ze.
Ik heb jarenlang het contact op een laag pitje gehad, het contact tussen mij en zus is slecht.
Maar nu ik ouder ben, zal het me een rotzorg zijn.
Mijn tip: trek je terug van mensen die je een naar gevoel bezorgen, ookal is het familie. Zoek mensen waar je wel mee "klikt". En laat je later niet verleiden om je benen uit je lijf te rennen als ze oud en ziek zijn. Want dan weten ze je wél te vinden. Dat verdienen ze niet, en daar hebben ze dan fijn hun andere kinderen voor. Geen interesse in jou, jij geen interesse in hun. Veel beter voor jezelf. Je mist niks aan familie die je zelfbeeld ondermijnt.Ben even benieuwd, heb je op eigen kracht afstand genomen of heb je emdr gehad en was je daardoor sterker geworden en toen afstand genomen?
vrijdag 29 mei 2015 om 23:40
Klinkt me bekend in de oren, helaas.. Als ik bij mijn ouders ben is mijn zus bijna altijd het hoofdgespreksonderwerp en mijn moeder en zij ondernemen samen ook vanalles. Als er iets met mijn zus is, al is het een simpele verkoudheid, moet alles wijken.
Als ik eens wat heb waar ik mee zit of advies bij wil, dan wordt dat gewoon genegeerd of krijg ik n snauw. Ze interesseert zich ook totaal niet voor mijn passies (zo wist ze een tijd lang niet eens wat ik studeerde) Erg jammer, maar het is niet anders. (niet dat ik er nooit meer last van heb, integendeel)
Ik snap ook heel goed dat je het contact wilt verbreken, omdat je alleen maar energie erin stopt, maar niks terug krijgt. Ikheb zelf ook vaak op dat punt gestaan, maar uiteindelijk lukte dat altijd maar even, meestal omdat ik me dan besefte dat ik dan in feite even kinderachtig bezig was als zij. Maar soms ook omdat ze dan op m'n schuldgevoel gaat spelen en daar heb ik helemaal geen zin in want dat kost veel teveel energie. Ik kan je dus niet zo goed advies geven, alleen zeggen dat ik begrijp hoe je je voelt..
Als ik eens wat heb waar ik mee zit of advies bij wil, dan wordt dat gewoon genegeerd of krijg ik n snauw. Ze interesseert zich ook totaal niet voor mijn passies (zo wist ze een tijd lang niet eens wat ik studeerde) Erg jammer, maar het is niet anders. (niet dat ik er nooit meer last van heb, integendeel)
Ik snap ook heel goed dat je het contact wilt verbreken, omdat je alleen maar energie erin stopt, maar niks terug krijgt. Ikheb zelf ook vaak op dat punt gestaan, maar uiteindelijk lukte dat altijd maar even, meestal omdat ik me dan besefte dat ik dan in feite even kinderachtig bezig was als zij. Maar soms ook omdat ze dan op m'n schuldgevoel gaat spelen en daar heb ik helemaal geen zin in want dat kost veel teveel energie. Ik kan je dus niet zo goed advies geven, alleen zeggen dat ik begrijp hoe je je voelt..
vrijdag 29 mei 2015 om 23:41
Ik merk het ook wel eens bij mijn ouders, maar dat verschilt echt. De enge keer gaat alle aandacht uit naar mijn broer, en de andere keer naar mij. Maar hoewel ik lang geen perfecte dochter ben, ben ik volgensmij wel altijd het lievelingetje geweest . De jongste en dochter, dat is voor vaders vaak speciaal en voor moeders leuk, want ook een meisje ofzo. Ik weet het niet.
Als ik merkte dat dit gebeurde ging ik juist interesse tonen in mijn broer. Zoals ik al zei, het was heel wisselend dus ik wist ook wel hoe dat voelde als de ander meer positieve aandacht krijgt.
Ik vind het eigenlijk niet heel raar dat dit gebeurd. Zoals Enn zegt is ieder kind anders. Dat hoeft echt niet te betekenen dat ze minder van je houden dan van je broer/zus.
Wel heel vervelend TO, je hebt het over familiegelegenheden. Doet je familie dit ook? Zo niet dan kan het misschien ook een beetje helpen om zelf gesprekjes aan te knopen, het zijn immers geen vreemden dus dat maakt het misschien wat makkelijker.
Als ik merkte dat dit gebeurde ging ik juist interesse tonen in mijn broer. Zoals ik al zei, het was heel wisselend dus ik wist ook wel hoe dat voelde als de ander meer positieve aandacht krijgt.
Ik vind het eigenlijk niet heel raar dat dit gebeurd. Zoals Enn zegt is ieder kind anders. Dat hoeft echt niet te betekenen dat ze minder van je houden dan van je broer/zus.
Wel heel vervelend TO, je hebt het over familiegelegenheden. Doet je familie dit ook? Zo niet dan kan het misschien ook een beetje helpen om zelf gesprekjes aan te knopen, het zijn immers geen vreemden dus dat maakt het misschien wat makkelijker.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:46
quote:alinea schreef op 29 mei 2015 @ 23:39:
[...]
Ben even benieuwd, heb je op eigen kracht afstand genomen of heb je emdr gehad en was je daardoor sterker geworden en toen afstand genomen?
Eigen kracht. Voor mij geen EMDR (hadden ze niet 25 jaar terug) Wel 2 jaar psychotherapie. En daar geleerd dat het helemaal niet erg is om je uit giftige relaties te onttrekken. Ook al is het familie. Familie is niet heilig, sterker nog, familie kan in je jonge leven als eerste je leven tot een hel maken.
Ik heb niks met familie. Natuurlijk heeft het lang pijn gedaan, is het een proces geweest, maar afkappen was het beste. Daarna ben ik pas gegroeid.
[...]
Ben even benieuwd, heb je op eigen kracht afstand genomen of heb je emdr gehad en was je daardoor sterker geworden en toen afstand genomen?
Eigen kracht. Voor mij geen EMDR (hadden ze niet 25 jaar terug) Wel 2 jaar psychotherapie. En daar geleerd dat het helemaal niet erg is om je uit giftige relaties te onttrekken. Ook al is het familie. Familie is niet heilig, sterker nog, familie kan in je jonge leven als eerste je leven tot een hel maken.
Ik heb niks met familie. Natuurlijk heeft het lang pijn gedaan, is het een proces geweest, maar afkappen was het beste. Daarna ben ik pas gegroeid.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:49
Ik las laatst in de collumn van Daphne Dekkers in de Vrouw (ja, heel betrouwbare bron ) dat best heel veel ouders een voorkeurskind schijnen te hebben, alhoewel ze dat doorgaans niet (bewust) delen met hun kinderen. Als enig kind zonder kinderen kan ik er niet over mee praten, maar het lijkt me wel heel naar om het als kind te moeten ervaren.
vrijdag 29 mei 2015 om 23:53
quote:Mopsie41 schreef op 29 mei 2015 @ 23:46:
[...]
Eigen kracht. Voor mij geen EMDR (hadden ze niet 25 jaar terug) Wel 2 jaar psychotherapie. En daar geleerd dat het helemaal niet erg is om je uit giftige relaties te onttrekken. Ook al is het familie. Familie is niet heilig, sterker nog, familie kan in je jonge leven als eerste je leven tot een hel maken.
Ik heb niks met familie. Natuurlijk heeft het lang pijn gedaan, is het een proces geweest, maar afkappen was het beste. Daarna ben ik pas gegroeid.
Ok bedankt voor je antwoord!
Ik heb ook vaak afstand genomen en na emdr kwam ik pas in mijn eigen kracht en kon ik het contact zonder schuldgevoel verbreken en was benieuwd hoe dat bij jou was aangezien jij ook zo resoluut bent haha maar helemaal op eigen kracht, met therapie, dapper!
[...]
Eigen kracht. Voor mij geen EMDR (hadden ze niet 25 jaar terug) Wel 2 jaar psychotherapie. En daar geleerd dat het helemaal niet erg is om je uit giftige relaties te onttrekken. Ook al is het familie. Familie is niet heilig, sterker nog, familie kan in je jonge leven als eerste je leven tot een hel maken.
Ik heb niks met familie. Natuurlijk heeft het lang pijn gedaan, is het een proces geweest, maar afkappen was het beste. Daarna ben ik pas gegroeid.
Ok bedankt voor je antwoord!
Ik heb ook vaak afstand genomen en na emdr kwam ik pas in mijn eigen kracht en kon ik het contact zonder schuldgevoel verbreken en was benieuwd hoe dat bij jou was aangezien jij ook zo resoluut bent haha maar helemaal op eigen kracht, met therapie, dapper!
zaterdag 30 mei 2015 om 00:00
quote:amby schreef op 29 mei 2015 @ 23:49:
Ik las laatst in de collumn van Daphne Dekkers in de Vrouw (ja, heel betrouwbare bron ) dat best heel veel ouders een voorkeurskind schijnen te hebben, alhoewel ze dat doorgaans niet (bewust) delen met hun kinderen. Als enig kind zonder kinderen kan ik er niet over mee praten, maar het lijkt me wel heel naar om het als kind te moeten ervaren. Ik denk dat dat ook best kan, dat je meer hebt met de een dan met de ander, maar dat je er voor kunt kiezen het niet te uiten. Mijn schoonouders vertellen aan mijn ouders verhalen over hun andere zoon, over hun andere kleinkinderen. Hoe goed/leuk enz ze wel niet zijn. Ze passen heel vaak op die andere klein kinderen en de ene keer dat wij het vragen, willen ze niet, want al drie keer opgepast deze week. Ze passen op kinderen van zwager zodat schoonzus naar de kapper kan, maar niet op die van ons zodat wij mijn oom kunnen begraven.
Ik las laatst in de collumn van Daphne Dekkers in de Vrouw (ja, heel betrouwbare bron ) dat best heel veel ouders een voorkeurskind schijnen te hebben, alhoewel ze dat doorgaans niet (bewust) delen met hun kinderen. Als enig kind zonder kinderen kan ik er niet over mee praten, maar het lijkt me wel heel naar om het als kind te moeten ervaren. Ik denk dat dat ook best kan, dat je meer hebt met de een dan met de ander, maar dat je er voor kunt kiezen het niet te uiten. Mijn schoonouders vertellen aan mijn ouders verhalen over hun andere zoon, over hun andere kleinkinderen. Hoe goed/leuk enz ze wel niet zijn. Ze passen heel vaak op die andere klein kinderen en de ene keer dat wij het vragen, willen ze niet, want al drie keer opgepast deze week. Ze passen op kinderen van zwager zodat schoonzus naar de kapper kan, maar niet op die van ons zodat wij mijn oom kunnen begraven.
zaterdag 30 mei 2015 om 00:24
quote:sandt2.0 schreef op 30 mei 2015 @ 00:00:
[...]
Ik denk dat dat ook best kan, dat je meer hebt met de een dan met de ander, maar dat je er voor kunt kiezen het niet te uiten. Mijn schoonouders vertellen aan mijn ouders verhalen over hun andere zoon, over hun andere kleinkinderen. Hoe goed/leuk enz ze wel niet zijn. Ze passen heel vaak op die andere klein kinderen en de ene keer dat wij het vragen, willen ze niet, want al drie keer opgepast deze week. Ze passen op kinderen van zwager zodat schoonzus naar de kapper kan, maar niet op die van ons zodat wij mijn oom kunnen begraven. schandalig dat ouders hier op deze manier naar handelen.. Voorkeur lijkt me normaal, maar zoals al werd gezegd kun je ook kiezen om dit niet te uiten. Onbegrijpelijk.
[...]
Ik denk dat dat ook best kan, dat je meer hebt met de een dan met de ander, maar dat je er voor kunt kiezen het niet te uiten. Mijn schoonouders vertellen aan mijn ouders verhalen over hun andere zoon, over hun andere kleinkinderen. Hoe goed/leuk enz ze wel niet zijn. Ze passen heel vaak op die andere klein kinderen en de ene keer dat wij het vragen, willen ze niet, want al drie keer opgepast deze week. Ze passen op kinderen van zwager zodat schoonzus naar de kapper kan, maar niet op die van ons zodat wij mijn oom kunnen begraven. schandalig dat ouders hier op deze manier naar handelen.. Voorkeur lijkt me normaal, maar zoals al werd gezegd kun je ook kiezen om dit niet te uiten. Onbegrijpelijk.
zaterdag 30 mei 2015 om 00:27
Zonder je gevoel te willen bagatelliseren, kan het zijn dat er met jou altijd meer problemen waren? Dat een uitje met jou vaak energie kostte, en dat het met je zus/broer probleemloos ging? Dan kan ik me voorstellen dat het onbewust zo gegroeid is.
Zorg je voor een positieve inbreng? Of is aan jou interessevragen stellen gelijk aan een bak ellende opentrekken? Dat klinkt negatiever dan ik het bedoel, maar ik kan me voorstellen dat ouders dan 'voorzichtiger' met je zijn. Dat heeft niets met meer of minder houden van te maken.
Contact verbreken vind ik altijd zo wreed voor ouders, ik kan me daar niets bij voorstellen.
Zorg je voor een positieve inbreng? Of is aan jou interessevragen stellen gelijk aan een bak ellende opentrekken? Dat klinkt negatiever dan ik het bedoel, maar ik kan me voorstellen dat ouders dan 'voorzichtiger' met je zijn. Dat heeft niets met meer of minder houden van te maken.
Contact verbreken vind ik altijd zo wreed voor ouders, ik kan me daar niets bij voorstellen.