Gezondheid
alle pijlers
Nee niet nu!
maandag 1 juni 2015 om 19:11
Hallo lieve forummers.
Ik wil graag even van mij afschrijven en als het kan graag advies.
Al een tijdje ben ik moe. Logisch. Ik heb het druk!
Ik werk, volg een 3 jarige opleiding en heb een man en 2 kinderen.
Het begon een maand geleden met buikklachten (naast de al langer aanwezige vermoeidheid) Naar de huisarts geweest en onderzoek laten doen maar niks te vinden direct.
Daarna lijkt het enorm bergafwaarts te gaan, ik kreeg maagklachten, hartkloppingen en stekende hoofdpijn. Vooral op dagen dat ik moest werken waren deze klachten sterker.
Afgelopen weekend ben ik erg beroerd naar huis gereden vanaf mijn werk en de volgende dag reed ik naar mijn werk en werd ik weer beroerd. Toen begon er toch wel een belletje te rinkelen. Dit is stress en niet zo'n beetje ook!
Naast mijn toch al best drukke en hectische leventje kreeg ik te maken met problemen bij mijn dierbaren, en ik sta als eerste klaar natuurlijk. En vandaag kreeg mijn beste vriendin een naar telefoontje toen ze koffie zat te drinken bij mij, en ik luister, troost en sta onvoorwaardelijk voor haar klaar.
Nu zit ik op de bank met letterlijk een brok in mijn keel oftewel het "globusgevoel" en denk: ben ik op?
En dan dikke paniek, ik kan niet op zijn. Dit jaar rond ik mijn opleiding af waarvoor ik nog behoorlijk hard moet werken. Het is een werk en leertraject dus ziekmelden gaat ook niet. De opdrachten moeten immers op de werkvloer gedaan worden. Mijn gezin heeft mij nodig en mijn dierbaren ook.
Maar wat als ik zo doorga?
Ik wil graag even van mij afschrijven en als het kan graag advies.
Al een tijdje ben ik moe. Logisch. Ik heb het druk!
Ik werk, volg een 3 jarige opleiding en heb een man en 2 kinderen.
Het begon een maand geleden met buikklachten (naast de al langer aanwezige vermoeidheid) Naar de huisarts geweest en onderzoek laten doen maar niks te vinden direct.
Daarna lijkt het enorm bergafwaarts te gaan, ik kreeg maagklachten, hartkloppingen en stekende hoofdpijn. Vooral op dagen dat ik moest werken waren deze klachten sterker.
Afgelopen weekend ben ik erg beroerd naar huis gereden vanaf mijn werk en de volgende dag reed ik naar mijn werk en werd ik weer beroerd. Toen begon er toch wel een belletje te rinkelen. Dit is stress en niet zo'n beetje ook!
Naast mijn toch al best drukke en hectische leventje kreeg ik te maken met problemen bij mijn dierbaren, en ik sta als eerste klaar natuurlijk. En vandaag kreeg mijn beste vriendin een naar telefoontje toen ze koffie zat te drinken bij mij, en ik luister, troost en sta onvoorwaardelijk voor haar klaar.
Nu zit ik op de bank met letterlijk een brok in mijn keel oftewel het "globusgevoel" en denk: ben ik op?
En dan dikke paniek, ik kan niet op zijn. Dit jaar rond ik mijn opleiding af waarvoor ik nog behoorlijk hard moet werken. Het is een werk en leertraject dus ziekmelden gaat ook niet. De opdrachten moeten immers op de werkvloer gedaan worden. Mijn gezin heeft mij nodig en mijn dierbaren ook.
Maar wat als ik zo doorga?
maandag 1 juni 2015 om 19:16
Als je zo door gaat, dan krijg je een burnout en daar kun je jaren lang last van houden.
De enige die iets aan deze situatie kan veranderen, ben jij.
Jij zult dus grenzen moeten stellen.
Nee moeten zeggen.
Iemand dingen zelf op moeten laten lossen.
Er gaat niemand dood als jij zo nu en dan voor jezelf kiest.
De wereld vergaat niet als jij zo nu en dan nee zegt.
Dus je stelt eerst prioriteiten. Wat moet, wat mag, wat hoeft niet.
Waar krijg je energie van en waar krijg je dat niet van.
Wat zijn de gevolgen als ik iets doe, wat niet 'moet'. Geeft het je energie? Dan doen. Vreet het energie? Dan niet doen.
Ik raad je aan hier hulp bij te zoeken dmv een coach of psycholoog. Zij kunnen je handvatten geven om uit te zoeken wat je wel en niet aan kan.
De enige die iets aan deze situatie kan veranderen, ben jij.
Jij zult dus grenzen moeten stellen.
Nee moeten zeggen.
Iemand dingen zelf op moeten laten lossen.
Er gaat niemand dood als jij zo nu en dan voor jezelf kiest.
De wereld vergaat niet als jij zo nu en dan nee zegt.
Dus je stelt eerst prioriteiten. Wat moet, wat mag, wat hoeft niet.
Waar krijg je energie van en waar krijg je dat niet van.
Wat zijn de gevolgen als ik iets doe, wat niet 'moet'. Geeft het je energie? Dan doen. Vreet het energie? Dan niet doen.
Ik raad je aan hier hulp bij te zoeken dmv een coach of psycholoog. Zij kunnen je handvatten geven om uit te zoeken wat je wel en niet aan kan.
maandag 1 juni 2015 om 19:38
Het 'neenietnu' gevoel komt me heel bekend voor, maar is natuurlijk precies deel van het probleem he? Je moet constant 'aan' staan, en teert in op je reserves. Doe je dat te lang, dan is je batterij gewoon steeds bijna op. Ik herken het wel, en een weekje vakantie gaat dit niet oplossen. Het gaat je wel helpen om even op adem te komen. Maar als je daarna weer precies hetzelfde programma hebt, steven je elke keer dezelfde situatie in. De oplossing is dan beter iets structureels en kan vrij mentaal zijn voor een deel (i.e. de lat naar beneden bijstellen), en deels praktisch (bv. extra opvang zodat je meer tijd hebt om hetzelfde werk in te doen). Ik liep een half jaar na mijn 2e kindje helemaal vast op mijn werk. Echt overbelast en op het randje van een burnout gebalanceerd. Ik heb veel gehad aan de maatschappelijk werkster die bij onze arbodienst zat, zij heeft mij echt doen inzien dat ik mijn eigen ergste vijand ben door veel te veel van mezelf te eisen en doordat ik nooit 'nee' durf te zeggen. Ik vind het nog steeds moeilijk om zo tegen mijn eigen grenzen aan te knallen, maar vooral het afstoten van taken, het af en toe 'nee' (ZONDER 'sorry' erachteraan) te zeggen heeft me erg veel lucht gegeven.
Sterkte! Bedenk ook dat je gezin niks aan je heeft als je helemaal instort. Dat moet je echt voorkomen, je bent 'n stuk verder van huis als je wacht tot je helemaal opgebrand bent.
Sterkte! Bedenk ook dat je gezin niks aan je heeft als je helemaal instort. Dat moet je echt voorkomen, je bent 'n stuk verder van huis als je wacht tot je helemaal opgebrand bent.
anoniem_64906796581dd wijzigde dit bericht op 01-06-2015 19:39
Reden: grammatica
Reden: grammatica
% gewijzigd
maandag 1 juni 2015 om 19:42
quote:Pil0u schreef op 01 juni 2015 @ 19:16:
Dus je stelt eerst prioriteiten. Wat moet, wat mag, wat hoeft niet.
Waar krijg je energie van en waar krijg je dat niet van.
Wat zijn de gevolgen als ik iets doe, wat niet 'moet'. Geeft het je energie? Dan doen. Vreet het energie? Dan niet doen.
Ik raad je aan hier hulp bij te zoeken dmv een coach of psycholoog. Zij kunnen je handvatten geven om uit te zoeken wat je wel en niet aan kan.
Het probleem is dat alles moet van mij. Ik moet de schouder zijn om op te huilen. Ik moet mijn studie goed afronden. Ik moet mijn werk goed doen. Ik moet er zijn voor mijn gezin.
Hulp zoeken is een goed advies, dankjewel. Maar dan vraag ik mij af, moet ik dit ook met mijn werkgever bespreken? Een groot deel van de zware last nu is mijn werklocatie. Ik werk met mensen met een verstandelijke beperking waarvan ik er 1 heb met ernstige gedragsproblematiek.
Dus je stelt eerst prioriteiten. Wat moet, wat mag, wat hoeft niet.
Waar krijg je energie van en waar krijg je dat niet van.
Wat zijn de gevolgen als ik iets doe, wat niet 'moet'. Geeft het je energie? Dan doen. Vreet het energie? Dan niet doen.
Ik raad je aan hier hulp bij te zoeken dmv een coach of psycholoog. Zij kunnen je handvatten geven om uit te zoeken wat je wel en niet aan kan.
Het probleem is dat alles moet van mij. Ik moet de schouder zijn om op te huilen. Ik moet mijn studie goed afronden. Ik moet mijn werk goed doen. Ik moet er zijn voor mijn gezin.
Hulp zoeken is een goed advies, dankjewel. Maar dan vraag ik mij af, moet ik dit ook met mijn werkgever bespreken? Een groot deel van de zware last nu is mijn werklocatie. Ik werk met mensen met een verstandelijke beperking waarvan ik er 1 heb met ernstige gedragsproblematiek.
maandag 1 juni 2015 om 19:50
quote:gismo72 schreef op 01 juni 2015 @ 19:20:
Kan je thuis wat ontlast worden zodat je wat meer tijd voor werk en studie hebt?
Mijn man doet heel veel met de kinderen en probeert ook wat huishouden te doen en mijn schoonmoeder springt ook bij waar nodig (al vind ik dat lastig accepteren)
Een aantal schoolpleinmoeders weten van mijn werk/studie en bieden vaak bij speelafspraakjes aan om het bij hun thuis te doen zodat ik tijd heb voor mijn studie (lief!)
Ik voel me wel snel bezwaard hierdoor maar weet nu ook dat ik het beter aan kan nemen en netjes dankjewel kan zeggen. Wetende dat de kinderen lekker spelen en goed verzorgd worden en ik even door kan werken
Kan je thuis wat ontlast worden zodat je wat meer tijd voor werk en studie hebt?
Mijn man doet heel veel met de kinderen en probeert ook wat huishouden te doen en mijn schoonmoeder springt ook bij waar nodig (al vind ik dat lastig accepteren)
Een aantal schoolpleinmoeders weten van mijn werk/studie en bieden vaak bij speelafspraakjes aan om het bij hun thuis te doen zodat ik tijd heb voor mijn studie (lief!)
Ik voel me wel snel bezwaard hierdoor maar weet nu ook dat ik het beter aan kan nemen en netjes dankjewel kan zeggen. Wetende dat de kinderen lekker spelen en goed verzorgd worden en ik even door kan werken
maandag 1 juni 2015 om 19:57
Ik herken het wel, ook dat jij alles 'moet' ,maar van wie moet je dat?
Juist
Je zult moeten leren loslaten, al begrijp ik dat dat makkelijk praten is.
Het keerpunt ligt echter wel bij jezelf.
Ik denk wel dat je dit kenbaar moet maken bij je leidinggevende. Zij/hij is er ook om een gezonde werkomgeving te creëeren.
Laat een andere collega die extra taak maar een keer oppakken.
Verder veel sterkte!
Juist
Je zult moeten leren loslaten, al begrijp ik dat dat makkelijk praten is.
Het keerpunt ligt echter wel bij jezelf.
Ik denk wel dat je dit kenbaar moet maken bij je leidinggevende. Zij/hij is er ook om een gezonde werkomgeving te creëeren.
Laat een andere collega die extra taak maar een keer oppakken.
Verder veel sterkte!
Just because I rock, doesn't mean I'm made of stone.
maandag 1 juni 2015 om 20:06
Mijn man had het rond de voorjaarsvakantie. Hij heeft zich eerst een week ziekgemeld en even helemaal bijgeslapen enz. De kinderen gingen naar school en crèche. Hij had het echt nodig. (Studie, werk in het onderwijs en we hebben vijf kinderen) ik heb in die periode gedaan wat ik extra kon doen, maar voor hem was het al lekker dat ie gewoon even niet aan zijn werk hoefde te denken)
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 1 juni 2015 om 20:14
Ik ben bang dat als ik mij ziek meld dat ik dan enorm in de knoei kom met mijn opdrachten. Deze moeten eind deze maand ingeleverd worden en moeten op de werkvloer beoordeeld worden! voor mijn gevoel verschuif ik alleen maar de druk dan
Ik heb zelf al zitten denken om me niet ziek te melden maar even tijdelijk als ondersteunend medewerker te werken. Geen eindverantwoordelijke die dienst en geen slaapdienst en gewoon lekker mee lopen en mijn opdrachten doen. Alleen de stap om mijn leidinggevende in te schakelen is vrij groot en ik vraag me af of mijn klachten daarvoor ernstig genoeg zijn
Ik heb zelf al zitten denken om me niet ziek te melden maar even tijdelijk als ondersteunend medewerker te werken. Geen eindverantwoordelijke die dienst en geen slaapdienst en gewoon lekker mee lopen en mijn opdrachten doen. Alleen de stap om mijn leidinggevende in te schakelen is vrij groot en ik vraag me af of mijn klachten daarvoor ernstig genoeg zijn
maandag 1 juni 2015 om 20:19
Herkenbaar! Ik heb een gezin met drie kinderen, werk drie dagen en doe een HBO-studie. En daarnaast moet ik nog heel veel...
Wat mij helpt om er door te komen is één dag in de week rustdag houden. Ik doe dat op zondag, zit op mijn gemak in de kerk en doe daarna leuke dingen, samen met mijn gezin. De rest van de week kan ik er dan weer tegen. Mijn man deed eerder twee studies en deed het op dezelfde manier.
Natuurlijk gaat er wel eens wat mis en dan voel ik me belabberd, maar ik probeer ook te denken: wat als ik dat niet doe, vallen er dan doden? Meestal (=altijd) is dat niet het geval, dus adem in adem uit...
Maar voor nu: aan de bel trekken bij je leidinggevende en een bezoek brengen aan de arbo-arts. Veel sterkte, het valt niet mee.
Wat mij helpt om er door te komen is één dag in de week rustdag houden. Ik doe dat op zondag, zit op mijn gemak in de kerk en doe daarna leuke dingen, samen met mijn gezin. De rest van de week kan ik er dan weer tegen. Mijn man deed eerder twee studies en deed het op dezelfde manier.
Natuurlijk gaat er wel eens wat mis en dan voel ik me belabberd, maar ik probeer ook te denken: wat als ik dat niet doe, vallen er dan doden? Meestal (=altijd) is dat niet het geval, dus adem in adem uit...
Maar voor nu: aan de bel trekken bij je leidinggevende en een bezoek brengen aan de arbo-arts. Veel sterkte, het valt niet mee.
Alleen kalmte kan ons redden.
maandag 1 juni 2015 om 20:22
Lieve schat, je hebt maagklachten, hartkloppingen en noem maar op.
Hoezo niet ernstig genoeg?
Je leidinggevende zal je klachten ook serieus moeten nemen.
Als je straks door een burn out een tijd uit de running bent, heeft je leidinggevende een veel groter probleem.
Hoezo niet ernstig genoeg?
Je leidinggevende zal je klachten ook serieus moeten nemen.
Als je straks door een burn out een tijd uit de running bent, heeft je leidinggevende een veel groter probleem.
Just because I rock, doesn't mean I'm made of stone.
maandag 1 juni 2015 om 20:22
quote:KeepCalmAndBePopje schreef op 01 juni 2015 @ 20:14:
Ik ben bang dat als ik mij ziek meld dat ik dan enorm in de knoei kom met mijn opdrachten. Deze moeten eind deze maand ingeleverd worden en moeten op de werkvloer beoordeeld worden! voor mijn gevoel verschuif ik alleen maar de druk dan
Ik heb zelf al zitten denken om me niet ziek te melden maar even tijdelijk als ondersteunend medewerker te werken. Geen eindverantwoordelijke die dienst en geen slaapdienst en gewoon lekker mee lopen en mijn opdrachten doen. Alleen de stap om mijn leidinggevende in te schakelen is vrij groot en ik vraag me af of mijn klachten daarvoor ernstig genoeg zijn
Ja. Je klachten zijn ernstig genoeg.
Geef het aan bij je leidinggevende.
Als je doorgaat zoals nu, val je uit en dan is het voor iedereen een veel groter probleem, dan dat je even een stapje terug doet.
Dus doen. Morgen gelijk. Niet uitstellen, zorg goed voor je zelf.
Ik ben bang dat als ik mij ziek meld dat ik dan enorm in de knoei kom met mijn opdrachten. Deze moeten eind deze maand ingeleverd worden en moeten op de werkvloer beoordeeld worden! voor mijn gevoel verschuif ik alleen maar de druk dan
Ik heb zelf al zitten denken om me niet ziek te melden maar even tijdelijk als ondersteunend medewerker te werken. Geen eindverantwoordelijke die dienst en geen slaapdienst en gewoon lekker mee lopen en mijn opdrachten doen. Alleen de stap om mijn leidinggevende in te schakelen is vrij groot en ik vraag me af of mijn klachten daarvoor ernstig genoeg zijn
Ja. Je klachten zijn ernstig genoeg.
Geef het aan bij je leidinggevende.
Als je doorgaat zoals nu, val je uit en dan is het voor iedereen een veel groter probleem, dan dat je even een stapje terug doet.
Dus doen. Morgen gelijk. Niet uitstellen, zorg goed voor je zelf.
maandag 1 juni 2015 om 20:28
Doemediema: Ik heb onregelmatige werktijden en werk vaak in het weekend. Ik heb al hulp gezocht in de vorm van studiebegeleiding om beter te leren plannen maar dat vlot niet zo. De studiebegeleider reageert heel traag. Vaak gun ik mezelf wel een dagdeel niks doen of even lekker op pad maar echt, alsof de duivel ermee speelt, zelfs op die dagen loopt momenteel alles in de soep!
maandag 1 juni 2015 om 20:29
maandag 1 juni 2015 om 20:31
quote:KeepCalmAndBePopje schreef op 01 juni 2015 @ 20:14:
Ik heb zelf al zitten denken om me niet ziek te melden maar even tijdelijk als ondersteunend medewerker te werken. Geen eindverantwoordelijke die dienst en geen slaapdienst en gewoon lekker mee lopen en mijn opdrachten doen. Alleen de stap om mijn leidinggevende in te schakelen is vrij groot en ik vraag me af of mijn klachten daarvoor ernstig genoeg zijnAls je nu niet nar je lijf gaat luisteren, heeft je lijf geen andere keuze dan nog grotere signalen af te gaan geven...komen die jou straks dan wel uit?
Ik heb zelf al zitten denken om me niet ziek te melden maar even tijdelijk als ondersteunend medewerker te werken. Geen eindverantwoordelijke die dienst en geen slaapdienst en gewoon lekker mee lopen en mijn opdrachten doen. Alleen de stap om mijn leidinggevende in te schakelen is vrij groot en ik vraag me af of mijn klachten daarvoor ernstig genoeg zijnAls je nu niet nar je lijf gaat luisteren, heeft je lijf geen andere keuze dan nog grotere signalen af te gaan geven...komen die jou straks dan wel uit?
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
maandag 1 juni 2015 om 20:34
quote:Gamuza schreef op 01 juni 2015 @ 20:31:
[...]
Als je nu niet nar je lijf gaat luisteren, heeft je lijf geen andere keuze dan nog grotere signalen af te gaan geven...komen die jou straks dan wel uit?Precies. Je gezondheid zou altijd nr. 1 moeten zijn, altijd! Een hartinfarct op jonge leeftijd (ik weet niet hoe oud je bent) van de stress is ook niet fijn. Trek aan de rem nu het nog kan!
[...]
Als je nu niet nar je lijf gaat luisteren, heeft je lijf geen andere keuze dan nog grotere signalen af te gaan geven...komen die jou straks dan wel uit?Precies. Je gezondheid zou altijd nr. 1 moeten zijn, altijd! Een hartinfarct op jonge leeftijd (ik weet niet hoe oud je bent) van de stress is ook niet fijn. Trek aan de rem nu het nog kan!
maandag 1 juni 2015 om 20:40
Kijk is je huisarts je wil testen op de maagbacterie Helicobacter Pylorie. Kan men testen middels de adem of door ontlasting in te leveren. Het zou naast stress ook een aanvullende maagklacht kunnen zijn gezien je symptomen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
