Jong en burnout

oe zee, spannend, die alternatieve therapie. Je weet maar nooit!



@Naoko, ik dacht net in de auto aan je, en dat ik je even vergeten was een knuffel te geven paar posts hierboven! Dus ik wil je er bij deze 2 geven

Hoe gaat het daar?

Dat klinkt een beetje spiritueel Zee, maar ja als het helpt, is het zeker de moeite waard om te proberen. Moet je ook je voeding aanpassen (hoor dat vaak bij candida)? Ben benieuwd naar de resultaten. Hou je ons op de hoogte?



Je succesverhaal is prachtig om te lezen Inge. Dit wil ik ook: Eindelijk t gevoel dat ik leef en daarnaast werk ipv werk om een beetje te leven:-) Toch wel een reden om je BO te omarmen. x



Er zit ook wat in Beel, dat die mini-doelen toch weer een moeten zijn. Zo had ik het bezien. He, alweer aan het volgende level begonnen?! Het helpersyndroom (om het een naampje te geven) is niet makkelijk. Had er in het begin van mijn 'carrière' in de zorg veel last van en dat ging ten koste van mezelf. Heb mezelf ingeprent dat ik niet iedereen kan helpen en dat het goed is voor (veel) mensen om zonder hulp dingen voor elkaar te krijgen. Vind vooral in mijn prive-leven dit niet zo makkelijk. Hoe gaat dat bij jou?



He Bloempje wat jammer dat het nog steeds niet zo goed gaat. lief dat je vriend zo medelevend is. Misschien helpt het om je alleen maar met je vakantie bezig te houden? Even niet de mogelijkheid krijgen om te doemdenken en met je genezingsproces bezig zijn. Maar je mindset even alleen nog maar met vakantie bezig te zijn. Lees een reisgids, oefen met strandstoel zitten, leg wat spulletjes klaar zetten, bikini kopen,... geen idee of het helpt, maar misschien kan het je een beetje uit je dip halen? dikke en alvast veel om te 'oefenen'.



Hier gaat het redelijk goed. Paardrijles is heel goed bevallen, ben stiekem trots om ons paardje en mezelf dat we begonnen zijn. Vandaag op het werk veel spierpijn gehad, het was een drukke dag en moest van de ene locatie naar de andere en toen echt wel pijnlijke kuiten en ook wel last van vermoeidheid. Gelukkig gaat het over en recupereert mijn lichaam redelijk goed op dit moment. Hou het wel streng in de gaten, als ik meer spierpijn ga ervaren moet ik echt wel weer naar de huisarts. Moet toegeven ben soms echt heel bang voor een terugval.



Fijne avond allemaal.xxx

quote:@ He PyssyWillow: wat vervelend dat je vriendin zo tegen je uitviel. Heb je het daarna nog kunnen bespreken? Fijn dat er zoveel mensen zijn die je wel steunen en begrijpen. Leuke avator!



@ Vienna; Ik was eigenlijk compleet uit het veld geslagen , op het moment zelf had ik niet de kracht om mezelf te verdedigen (ik zou als ik mezelf was geweest al zeker niet eens accepteren dat iemand zo tegen me schreeuwt). De 'vriendin' heeft nooit excuses gemaakt maar wel geprobeerd het te lijmen en 'het dragelijker te maken' voor mij. Alles mooi en aardig, maar er is iets geknakt waardoor ik niet zeker weet of dit ooit nog te lijmen valt. Ik ben er nog niet aan toe om erover te praten met haar, er alleen al aan denken zorgt dat al mijn energie wegvloeit.

Ik heb sowieso even genoeg van de hele mensheid geloof ik. Liefst zou ik op een onbewoond eiland gaan zitten en nooit meer terugkomen.



Ik heb al jullie berichten wel gelezen maar het duizelt me nog teveel om iedereen uit elkaar te houden en op iedereen te reageren. Hoop niet dat jullie het erg vinden als ik heel even weer in meeleesmodus ga want ik herken wel wat jullie schrijven en vooral ook dat dienstbare gedrag, altijd iedereen willen helpen, zoals Bloem het noemt doorgeschoten loyaliteit en energie steken in alles en iedereen behalve jezelf. Nou ja.. het is nu dus gewoon heel erg op. Gelukkig lees ik hier ook jullie succesjes, naast terugvallen, en successen zoals leven en daarnaast werken. Stuk gezonder voor ons!

Ik verwens die hele burnouttoestand weer even. Ben de laatste week weer een paar keer tegen een muur gebotst, en ik had denk ik stiekem gehoopt dat dat botsen al ietsje anders zou voelen ondertussen. Niet dus, daar ging ik weer helemaal met wazig zijn, niet kunnen nadenken en de hele rits lichamelijke klachten. Pfff.



Gisteren kwam ik een citaat tegen dat ik helemaal in het begin van m’n burnout van ergens heb overgepend: “I was badly burned out. Which, as it turns out, is not the same as being tired, stressed out, bored, or in need of a vacation. It’s more like all those things wrapped together, times ten, plus a lobotomy."

Jup, die lobotomie, ik moest erom grinniken maar soms voelt het echt zo.



Hier elke dag komen lezen doet alleszins deugd, dat helpt tegen het alleen-op-de-wereldgevoel, en ook om geduld te blijven hebben en niet te panikeren over de traagheid van m’n herstel.



Pussywillow, dat onbewoond eiland, ja, dat lijkt me soms ook wel wat. Ik heb de indruk dat ik nu nog meer dan anders (en ik heb anders al behoorlijk veel nood aan alleen zijn) graag veel alleen ben. Anderen zijn niet alleen veel input, maar ik erger me ook regelmatig aan hun goedbedoelde hulp (van ouders bijvoorbeeld, het zijn schatjes maar ik krijg er tegelijk ook horens van als ze voor me willen zorgen). Langs de andere kant denk ik dat dat onbewoond eiland toch geen goed idee is, je helemaal afsluiten van anderen is niet goed, anderen doseren is dat denk ik wel. Geen evident evenwicht.



Vienna, doe je goed, zeg, zo’n nieuwe job! Je verhaal geeft me trouwens echt de moed dat ik er op een bepaald moment klaar voor zal zijn om ineens terug voltijds te beginnen (zoals het bij ons in België helaas werkt). Hoe lang ben jij uiteindelijk thuis geweest?



Bloem, ik geef de dubbele knuffel die ik een paar posts geleden van je kreeg maar even dubbel en dik (dat zijn er dan al vier!) terug aan jou, want jij kan hem best gebruiken denk ik Het klinkt alsof je terugval inderdaad te maken heeft met verwachtingen die je jezelf stelt (bv. het moet deze vakantie beter gaan dan de vorige). Maar weet je, zou het misschien kunnen dat hoe je nu naar je terugval kijkt, gekleurd wordt door je vooruitgang? In het begin is alles moeilijk en zit je echt op een nulpunt, maar naarmate je meer vooruitgaat in je herstel, valt het extra op als je terug een stapje achteruit moet zetten. Waar je dan in het begin wel eens van 2 naar 0 ging, ga je misschien nu van 6 naar 2, en dat voelt als een grote stap achteruit, maar dat kan alleen maar omdat je al aan 6 geraakt bent. Je bent dus helemaal niet terug bij af, zoals het dan wel eens even kan voelen. Hm, ik wou dat ik beter kon uitleggen wat ik bedoel...



Beel, een luisterboek voor het slapengaan is wel een idee eigenlijk. Ga die luisterbieb eens checken. Ben de laatste dagen alvast aan het experimenteren met muziek luisteren tot ik in slaap val, en dat is al drie nachten redelijk gelukt. De psych probeerde me een zelfhypnose-oefening aan te leren, maar dat ging dus nergens naartoe (wegens sceptisch tegenover hypnose misschien?). Toch maar blijven oefenen in combinatie met die muziek, wie weet…

Enneuh, die minidoelen laten voor wat ze zijn, dat klinkt inderdaad wel best bevrijdend. Het is zo allemaal al niet simpel, en dan moeten we onszelf niet te hard gaan pushen, niet?



Zee, wel treffend dat de alternatief arts uitkomt op hetgeen je diëtist ook al opperde. Hopelijk voel je binnenkort al een beetje resultaat van de behandeling.



Degenen die ik vergeten ben: knuffels!

Hihi, toen ik m'n post van zonet nog even opnieuw las, bedacht ik me dat ik hetgeen ik tegen Bloem zei, ook wel tegen mezelf kan zeggen. Toch gek hè, dat het zoveel makkelijker is om anderen advies te geven en de dingen in een ruimer perspectief te plaatsen, dan wanneer het over jezelf en je eigen situatie gaat.

Tiens.

Thanks Inge en Vienna en Naoko voor de tips en lieve woorden! Ik vrees alleen dat het vakantie-verheugen even niet werkt. Heel eerlijk, weet ik nog niet 100% of ik ga. Ik denk het wel, maar ik vrees een beetje dat ik weer helemaal onderuit ga. Ik heb soms echt weer even dat hele nare angstige klamme handjes verlies van controle gevoel van in het begin. Zo'n paniek gevoel, dat je je ergens aan vast wil klampen, maar er is niks. Ik voel me echt zo moe en een beetje dichtgeklapt, en ben bang dat ik alleen maar heel verdrietig ben als ik daar halve dagen in mijn bed/hangmat lig. Maar goed, vandaag even spoed-massage op het programma, misschien dat ik daarvan weer wat ontspan.... Baal ook wel dat ik geboekt heb voor 4 verschillende locaties op bali en lombok, en niet maar 1. Maar geen van de locaties is voor de hele tijd beschikbaar. Dus nah ja, denk maar even kijken daar, we beginnen een week in Sidemen aan de voet van de vulkaan, waanzinnig mooi huis met zicht op de rijstvelden. Dan lombok (eerst Kuta, dan binnenland) en dan nog 5 dagen bij Ubud. Maar eventueel na Sidemen iets anders voor de volle tijd, als ik toch opkijk tegen dat verhuizen telkens.



jaja....



Wat super dat het goed gaat met de paardrijles Vienna, heerlijk! Wel beetje spannend van die spierpijn kan ik me voorstellen, heb er zelf nu ook erg veel last van. Maar dat je goed recupereert vind ik echt een heel goed teken.

@Pussywillow, ook goed natuurlijk als je gewoon fijn meeleest hoor, net wat goed voelt! Knuffel voor jou!!

@Naoko, het is inderdaad erg lastig om ouders goed af te stellen In het begin belde mijn moeder echt 2x per dag.... Die horentjes zijn mij bekend! Supervervelend inderdaad om steeds tegen die muren op te botsen en daar niet te bang of moedeloos van te worden. Beste om het gewoon over je heen te laten komen en niet teveel over oordelen, maar das niet altijd even makkelijk!



doei!

Goed om horen, Bloem en Inge, dat het bij jullie ook zoeken is geweest op het vlak van (over)bezorgde ouders. Ik dacht al dat het aan mij lag en voelde me schuldig over dat ik me zo ergerde aan hun nochtans absoluut goeie bedoelingen. Ja, ik heb wel wat hulp en steun nodig, maar dat wil niet zeggen dat ik opeens graag constant bemoederd word. Ik heb ook geen zin om elke dag aan de telefoon te vertellen hoe het met me gaat, dat overloop ik in m'n hoofd al meer dan genoeg. Durf er voorlopig nog niet echt iets van te zeggen, want het is zo goedbedoeld en ik weet wel dat ze iets willen doen omdat ze zich machteloos voelen. Helaas valt er niet veel meer te doen dan wachten (en aan mezelf werken) en dat geldt dus voor hen ook.

Straks weer bezoek, ik ga toch wat proberen om me niet te hard te ergeren want dat is ook voor niks goed.



Verder een positieve noot: heb al vier nachten op rij best okee geslapen, dankzij de strategie muziek/ontspanningsoefening! Vanavond eens een luisterboek proberen denk ik, zien wat dat zegt.



Bloem, heeft je massage deugd gedaan trouwens?

Wat fijn dat het slapen beter gaat Naoko. Dat helpt je ook om overdag beter verder te kunnen.. ben blij voor jou dat dit werkt!



Gek om jullie zo te horen over over je ouders, mijne doen precies tegenovergesteld... ik hoor nooit iets van ze en zou best graag een beetje meer steun willen. Altijd al zo geweest hoor, ook voor mijn BO. Soms maakt dat me wel even verdrietig. Maar ik kan me helemaal indenken dat de andere kant zoals bij jullie ook niet is waar je op zit te wachten. Konden we ze maar in een grote pot stoppen en mengen totdat de aandacht in de juiste samenstelling is

Kan je niet tegen ze zeggen dat het fijn is als ze minder bellen Naoko.. je kunt ze misschien zeggen dat je veel moe bent dus dat iets minder telefoongesprekken beter zijn voor je energie?



@bloem, hoe is het met je? Morgen staat je vertrekdag gepland toch? Heb je nog plannen aangepast? Ik hoop dat je je wat beter bent gaan voelen en weer meer vertrouwen hebt. Je hoeft in Bali echt niet zo veel te kunnen hoor. Een paar jaar geleden maakte ik een reis door Java met aan het eind een weekje Bali. Aan het eind van de java reis werd ik ziek en heb daarom in die week Bali ook erg weinig gedaan.. hoewel er natuurlijk genoeg te doen is was dat weinig doen ook echt prima.. gewoon lekker veel aan het zwembad relaxen en niets moeten.

Mocht je het toch gecanceld hebben negeer dan mijn verhaal.. jij weet zelf het best wat het juiste is voor jou!



Met mijn kuur gaat het wel ok. Het is wel even raar om dagelijks zo'n grote hoeveelheid pillen te moeten slikken. Helaas heb ik nu wel een blaasontsteking, dat is geen handige combi.. maar er zijn ergere dingen in het leven. Qua energie gaat het deze week eigenlijk best heel goed, weet niet of dat door de behandeling en het dieet komt natuurlijk.. maar het is op z'n minst toevallig. We zullen zien hoe het verder gaat!



Verder weet ik even niet wat tegen iedereen te zeggen en ik moet zo weg.. maar hoop dat jullie een fijn weekend hebben met energie om iets te doen waar je blij van wordt, zelfs al is het maar iets kleins... x

Oh Bloem, ga je morgen al?? Ik ben ook benieuwd of je de plannen ongewijzigd door laat gaan. Ik zat nog te denken, ik merk zelf dat ik van activiteiten die in de toekomst gepland sta ontzettend in de stress/paniek kan schieten. Ik heb het dan nu bijvoorbeeld over een feestje met logeren in een tent enzo, over twee weken, dus ineens dacht ik: een hele vakantie in het verschiet kan wellicht nog veel meer stress opleveren...

Nou ja, ik vind het rot dat je zo aan het struggelen bent de laatste weken, en ik hoop dat, als je gaat, het weg zijn je even wat afstand biedt. Dat kan soms ook wonderen doen.



@Zee: wat fijn dat je een goede week hebt, het zou helemaal mooi zijn als de pillen, maar vooral het dieet daar iets mee te maken hebben. Het zonnetje kan het niet zijn

Ik zit iets meer aan jouw kant qua ouders. Ze zijn echt wel aardig hoor, en vragen ook wel als ik ze zie, maar een echte, duidelijke, speciaal voor mij actie...nou nee, niet echt.



@Naoko: he, wat goed, dat je beter slaapt de laatste dagen, dat scheelt een slok op een borrel. Ben benieuwd wat een luisterboek voor jou doet. Het is hier echt een wondermiddel. Ik luister 'De Grijze Jager' een serie die mijn zoon las, is dus voor oudere kinderen, niet echt mijn ding maar het zijn 10 boeken, compleet bij de Luisterbieb en niet zo verschrikkelijk bloedstollend dat ik er wakker voor wil blijven. Werkt prima. Het is namelijk ook wel belangrijk dat je de voorlezer een beetje kunt hebben. En nu merk ik dat ik langzaam toch het verhaal ben ingezogen en me afvraag hoe het met 'Holt de Grijze Jager' verder gaat... Een volwassen boek dat ik fijn vond om te luisteren was Ventoux. Ik val al luisterend in slaap en als ik dan s nachts wakker word en het speelt nog dan zet ik hem in mijn slaap uit. Een oortje werkt ook handig want die trek je gewoon uit je oor en dan hoor je niks meer.



@Inge: 'Je weer voelen leven'...ik denk soms dat ik niet eens meer weet hoe dat voelt. De vermoeidheid, de grenzen, het op en neer gaan, het terugvallen, de monsters die ik op elk level tegenkom. Het lijkt alsof dit nu voorgoed mijn leven zou kunnen zijn. En dan kan ik me bijna niet meer voorstellen of invoelen hoe het voelt om gewoon: te leven. Dus dank dat je blijft lezen en schrijven, je geeft me weer moed.



@Pussywillow: eigenlijk is dit topic een prima oefengrond om je niet verplicht te voelen om 'het goed' te doen naar iedereen. Iets waar we, kunnen we denk ik wel stellen, bijna allemaal last van hebben in het dagelijks leven. Gewoon ingaan op waar je op in wil gaan, vertellen wat je wil vertellen en je niet schuldig voelen als je een naam mist...(zei ze wijs terwijl ze probeert niemand te vergeten ).



@Vienna: hier ook vooral last van 'het helpersyndroom' (goeie titel) in mijn privé leven. Ik doe het op mijn werk ook wel maar daar kan ik het makkelijker zien en op tijd ingrijpen. In het dagelijkse leven is het zo diep ingesleten dat ik er niet zo één twee drie mee breek, maar zoals het vaak werkt bij mij: de oefeningen worden me in rap tempo aangeboden. En ik ben nu zeg maar beginnend bewust onbekwaam. Een lastige fase. Confronterend, frustrerend, maar ook af en toe een glimpje van een uitweg.



Hier op en neer, heen en weer. Aan het oefenen om mezelf steeds af te vragen: wat vind ik hiervan en wat wil ik eigenlijk. Ik voelde me zo ontzettend rot vorige week, wist niet waar ik met mezelf heen moest. Heb op de één of andere manier mezelf weer weten te omarmen, besloten dat ik me niet zo rot hoefde te voelen, dat er ook echt niemand langs zou komen om het voor me op te lossen, dat ik zelf de slingers op moet hangen. Op de één of andere manier was er een soort klik, een gedachte van: als ik dan zo bezig ben met of iedereen om me heen het wel fijn heeft, waarom kan ik dat dan voor mezelf niet doen.

Klinkt als 1 + 1 = 2, maar voor mij is dit blijkbaar hogere wiskunde.

Verder ben ik MOE, maar heb deze week ook drie dagen van 5,5 uur gewerkt. Das toch alweer 16,5 uur. Op de helft van waar ik heen wil. Weet niet of ik dat nou mee of tegen vind vallen eigenlijk.



Iedereen die ik vergeten ben:

Wow Beel, 16,5 alweer, petje af hoor! Vind het heel fijn te horen dat je jezelf weer terug hebt weten te omarmen. Ik hoop dat het zich ook deze weken voortzet, als ik hoogstwaarschijnlijk op Bali vertoef.



Opzich besloten om te gaan, maar ik had echt beter een minder ambitieuze reisbestemming kunnen kiezen, echt. Het gaat echt niet okee, klamme handjes, stijve spieren van de stress en mijn energie zit op -1. Maar ik ga nu toch online inchecken. Op hoop van zegen. Ik weet echt even niet hoe ik mezelf tot kalmte kan bewegen. Gisteren lukte het wel redelijk, mede door de massage, maar vandaag niet.



@Zee, wat super dat je een goede week achter de rug hebt! Ben benieuwd te horen hoe het je verder vergaat!



Nou allemaal, dag dan maar, ik zal zeker wat van me laten horen. Hopelijk zonnige en vrolijke berichten! Superveel knuffels en liefs en fijne dagen de komende weken!

Thanks Beel, ik zal zien wat wel en niet lukt en proberen het niet 'te goed' te willen doen (valkuil nummer 1 inderdaad).

@Bloem; sleep jezelf even door de reis heen en geniet dan van het niets hoeven. Je zult vast zien dat het allemaal minder erg is, eenmaal in Bali. Gaat echt goedkomen. Er even uit zijn is juist best bevrijdend. Hoewel ik lang zover nog niet ben als jullie bij elkaar heb ik laatst ook een vakantie, inclusief vlucht, goed doorstaan. Ik kon meer dan ik dacht en als ik vermoeid was, laste ik een dagje relaxen in. Is goed bevallen!



Maar nu zit ik in een depressieve mood. Vriend viert binnenkort zijn verjaardag en ik zie erg tegenop, al die mensen over de vloer. Denk dat ik het niet of slecht trek, maar wil ook niet dat hij het afblaast. Het is ook zijn leven en zijn feestje...

Trouwens Beel dat feestje met slapen in tenten klinkt echt van de zotte. Kan je niet lekker met een taxi terug 's avonds laat? Of anders dat in ieder geval in gedachten houden, dat je echt weg kan als je wil, niemand die je dwingt te blijven- behalve de sociaal wenselijke versie van jezelf, die allang bij het grofvuil is gezet.



Oh balen pussywillow, begrijp helemaal hoe je je voelt, rot hoor! Ik woon niet samen, voor dit soort dingen wel fijn, op zijn feestje in zijn huis (ik was toen net een week BO) ben ik even langsgewipt... kreeg een paniekaanval en ging linea recta naar huis. Stond wel een beetje raar maar ik had grotere zorgen aan mijn hoofd. Zou je vriend liefdevol te bewegen zijn om het feestje in een cafe te vieren o.i.d? Tenzij het familie is met jong grut, dan is dat misschien weer wat ongepast... Ik heb net ook een enorme schuldgevoel-zo zielig voor mijn vriendje- week gehad. Dat is shit. Maar dat is ook liefde. Uitspreken helpt wel!

Een hele leuke vakantie Bloem! xxx

Eigenlijk zouden wij met zijn allen gerust een stevige dosis egoïsme kunnen gebruiken. Bestaat dat in pilletjesvorm? Tentenfeestjes en jarige vriendjes, eigenlijk zouden we dan best kunnen inschatten wat voor onszelf wel en niet goed zou zijn, en daarnaar handelen. Maar het is niet makkelijk als je je ook zorgen maakt om de gevolgen voor anderen als je zou kiezen wat voor jezelf het beste voelt. Misschien toch die groepsaankoop egoïsme eens plannen, krijgen we misschien nog een korting



Bloem, een hele goeie reis gewenst! Ik duim met vingers én tenen.

Tipje: wat mij soms helpt als ik helemaal in de stress schiet met bijbehorende fysieke troep, is me afvragen: "Kan ik die stress en al waar ik last van heb op dít moment af?" En raar genoeg is het antwoord meestal ja. Vaak is het immers net de angst voor het blijven voortduren van stress en klachten die het moeilijk maakt, meer dan de klachten op zich. Probeer vooral niet heel je reis in één keer te overzien, probeer het zoveel mogelijk van moment tot moment te bekijken. Het zal daar sowieso mooi en warm zijn, das al een zekerheid.

Heel fijne vakantie gewenst Bloem!



Sorry aan de rest, ik ben zo moe, ik kom amper aan het forum toe... Ik heb ook bijna vakantie. Hopelijk gaat het daarna eindelijk weer wat beter.

quote:beel schreef op 19 juni 2015 @ 17:04:

@Pussywillow: eigenlijk is dit topic een prima oefengrond om je niet verplicht te voelen om 'het goed' te doen naar iedereen. Iets waar we, kunnen we denk ik wel stellen, bijna allemaal last van hebben in het dagelijks leven. Gewoon ingaan op waar je op in wil gaan, vertellen wat je wil vertellen en je niet schuldig voelen als je een naam mist...(zei ze wijs terwijl ze probeert niemand te vergeten ).

Oh, dit had ik moeten lezen voor ik mijn vorige berichtje postte. Nu ik zo moe ben, voel ik me niet bepaald sterk en dan kan ik me erg schuldig voelen over dit soort dingen. Goed advies Beel en ik ga het proberen op te volgen! Oa door nu te gaan slapen en niet alsnog alles te lezen en op alles te reageren.

Merci voor je wijze woorden Inge. Probeer zoveel mogelijk rustmomenten in mijn werkdagen in te bouwen en dat lukt redelijk. Soms door gewoon te zijn (zoals tijdens een lunch niet volop meedoen met gesprekken, maar genieten van andere en bij mezelf proberen te blijven). Een oef die mij ook helpt (tip van een vriendin gekregen) is je even lekker gaan uitrekken. Moet zeggen doe dat op wc, niet de meest prettig omgeving. Het helpt mij mij, vooral gewoon met je armen gestrekt boven je hoofd een dikke minuut rekken, voel mij daarna beter en zelf wat zelfverzekerder.



Moeilijk PussyWillow dat je zo uit je lood geslagen bent, na de woordenwisseling met je vriendin en dat zij doet alsof er niets aan de hand is. Ja praten lijkt mij het beste, er komt vast een moment dat , dat wel lukt. Moet je naar het feestje van je vriend? Misschien een rare vraag, maar misschien wil hijzelf niet eens een feestje. Hoor van steeds meer mensen dat ze hun verjaardag met alleen hun geliefde of beste vriend vieren.



Fijn dat je beter slaapt Naoko! Dat doet toch veel. Was bij mij de eerste stap in het een klein klein beetje beter voelen. Het kan wel van niets naar fulltime (deze week 40 u, da was niet de bedoeling). Heb wel het idee goed voorbereid te geweest te zijn en nu nog steeds, opletten en luisteren naar mijn lichaam. Ik ben van begin oktober tot eind mei thuis geweest, een kleine 8 maanden. Ben blij dat ik die periode gekregen heb en super blij met mijn nieuwe job . De bemoeizucht van moeders heb ik ook gekend. Heb eigenlijk een tijdje iedereen uit mijn leven geweerd (volgens manlief was ik een perfecte kluizenaar geweest) en heel erg nadrukkelijk mijn grenzen aangegeven. Zeker naar mijn mama toe, die het heel goed bedoeld (oh laten we iets leuks gaan doen, daar knap je vast van op...). Het klinkt soms hard, maar het is een belangrijke stap in jezelf op de eerste plek zetten. En probeer mensen je situatie en behoeften uit te leggen (niet simpel!), dan kunnen ze daar zelf rekening mee houden. x



He Zee, mooi dat je qua energie beter gaat. Ben wel heel benieuwd hoe het gaat met de medicatie en adviezen van de alternatieve geneesheer?



Dag Beel, al 16,5u werken. Je gaat echt wel de goeie richting uit!



Hoi Stokstaartje, we willen toch met z'n allen graag goeddoen en niemand vergeten?! Goed dat je jezelf op de eerste plek zet.



Gisteren op het werk naar een opendeur van een organisatie waar we veel mee samen werken geweest. Merkte dat dat nog teveel is. Echt netwerken is nog moeilijk, zoveel mensen, indrukken etc. Heb dus maar regelmatig gezegd dat ik nog aan het inwerken ben en zo snel ik mijn eigen organisatie beter ken, ik met hun contact opneem. Heb een hele stapel visitekaartjes en door deze aanpak heb ik het redelijk kort kunnen houden. Niet heel professioneel, wel een moetje. Nog iemand tips hoe ik dit in de toekomst beter kan aanpakken? Netwerken is sowieso niet mijn sterkte kant en wordt wel een beetje van mij verwacht.



Fijn weekend allemaal! xxx

Vandaag een hele slechte dag. Eerst veel te vroeg wakker, zo rond 3u30 en daarna niet meer in slaap geraken. Dit bleef de hele dag wat nasluimeren. Twee keer echt super super moe geweest, dat ik echt het idee had, dat ik zou omvallen van vermoeidheid. Niet leuk zo'n dag

wauww dames wat houden jullie toch goed de moed erin,



@vienna, haha daar heb je gelijk in! Ik merk dat het langzaam aan al wat beter met me gaat dus ga even kijken hoe het loopt de komende tijd Fijn dat het voor jou wel goede uitkomst en werking heeft gegeven!



@bloem wat super dat je een reis naar Bali gaat maken en wat leuk voor je, onbewust geeft dat je denk ik wel stress waardoor je je nu weer zo kl*terig voelt. Misschien gedachten opschrijven en proberen te rationaliseren? En gewoon lekker blijven janken dat kan ook lekker opluchten misschien zodat je daarna kunt denken "he, dat ben ik weer kwijt". Een andere omgeving en gedachten doen je vast goed en let gewoon op je grenzen als je die niet te veel overloopt ga je het vast fijn hebben! Je bent misschien nu weer even bij square 1 maar je gaat daar ook weer boven komen!



@zee Herkenbaar, mijn vrienden en vriendinnen zagen mij ook altijd als "o bij haar kan ik mijn verhaal kwijt" maar ik kreeg er niet altijd wat voor terug.

Wat een uitkomst bij de natuur arts! hoop dat deze wat voor je kan betekenen. Ik ben er zelf ook geweest en krijg bach bloesem remedies. Ook zij ze dat mijn hormonen totaal van slag waren.



Verder ga ik nu ook naar een psycholoog waar ik gesprekken mee heb, en merk dat dit eigenlijk best helpt ook al vond ik het lastig mij hier voor open te stellen. Ook stuurde ze mij naar een cursus stress en ontspanning, waar ook veel andere mensen waren die een BO hadden. Best fijn te horen dat je niet te enige bent.

Verder probeer ik elke keer als ik wat onderneem van te voren te denken of dit mij energie kost of oplevert, als het me energie kost doe ik het niet en kies ik voor wat anders of doe ik het niet zo lang. Gelukkig kan ik wel een beetje van mijn structuur af en hoef ik s'ochtends geen structuur plan meer op te stellen. Al een week geen paniekaanvallen meer gehad (HOERA).

Wees trots op kleine stapjes goed dat jullie allemaal dingen ondernemen!

@Vienna: Ah wat vervelend dat je zo slecht geslapen hebt vannacht. Hoop dat je vannacht meer uurtjes pakt, dat scheelt alles. Ik las net toevallig een ander topic, het schijnt heel veel voor te komen dat mensen van zondag op maandag slecht slapen. Begin van de week stress denk ik, weer aan het werk moeten na de ontspanning van het weekend. Nou ik hoop van harte dat je dit niet meer leest omdat je al ligt te slapen en een hele dikke .



@Jade: wat fijn dat je geen paniekaanvallen hebt gehad en je energie analyse klinkt mij ook goed in de oren. Dat ben ik nu ook weer wat actiever aan het doen met mensen. Kosten ze me energie of leveren ze het me op.

@Bloem: ben heel benieuwd hoe het je vergaat in paradise... Kan me voorstellen dat je niet leest hier want je hebt hopelijk volledig vakantie genomen van je BO. Maar mocht je toch even spieken:

Hey Vienna wat naar.. je kan je zo op voelen na een slechte nacht he. Als je vannacht goed slaapt voel je je morgen vast weer een stukje sterker



Morgen zal ik even reageren op de andere posts.. het was een beetje een rollercoaster hier, dus ik heb er even de puf niet voor nu.



Slaap lekker allemaal! x