Zwanger
alle pijlers
Ik wil rust...
maandag 22 juni 2015 om 14:00
Hi lieve dames,
Ik moet even mijn geklaag en relaas kwijt, weet niet zo goed hoe ik het tegen anderen moet vertellen, dus de lekkere anonimiteit van dit forum werkt eventjes in mijn voordeel.
Vandaag ben ik 17 weken zwanger, zwanger van onze lieve, mooie dochter.
Helaas verloopt mijn zwangerschap niet zoals ik had gehoopt en ben ik er dan ook eventjes helemaal klaar mee.
Voor mijn zwangerschap heb ik 3 jaar geworsteld met een eetstoornis, gevolg van mijn laag zelfvertrouwen/zelfbeeld. Na een intensief traject van 1 jaar was ik eindelijk weer op de goede weg, mijn eetpatroon begon weer een normale vorm aan te nemen en ik gaf niet meer toe aan de gedachtes om te braken of laxeermiddelen te gebruiken.
Maart 2015: na wat onzekere dagen over het uitblijven van mijn menstruatie ben ik dan toch een zwagerschapstest gaan doen, wat bleek... we zijn zwanger! Niet gepland aangezien we net een huis hadden gekocht en onze kinderwens even op een laag pite wilde zetten. Maar toch beide dolgelukkig met het nieuws!
Nu, zoveel weken verder ben ik 1 brok ellende... ik voel me niet thuis in dit 'nieuwe lichaam', ik kan niet wennen aan het feit dat ik zwanger ben, ik ben niet voorruit te branden, ik vind alles teveel moeite of teveel gedoe.
Momenteel werk ik 40 uur per week, mijn contract loopt af op 1 december, mijn uitgerekende datum is 1 november.
De kans dat mijn contract verlengd gaat worden is nihil (mijn directeur heeft al aangegeven hier voor mijn zwangerschapsverlof geen uitspraken over te willen doen) ik werk in een commerciële omgeving maar moet plots mijn klanten aan andere collega's overdragen en het werk wordt me steeds lastiger gemaakt... (de sfeer is om te snijden)
Het liefst zou ik lekker mijn middelvinger opsteken en thuis in bed gaan liggen.. die ontzettende hoofdpijn helpt namelijk ook niet echt mee in mijn productiviteit!! Maar mijn partner vind dat ik me niet moet laten kennen en mijn werkgever dwars moet zitten door juist 40 uur per week te blijven werken.
Ik ben pas 17 weken zwanger, maar heb nog geen 1 moment kunnen genieten van mijn zwangerschap. Niet vanwege kwaaltjes of dergelijke... maar vanwege het feit dat ik emotioneel helemaal uitgeput ben. De spontane, sportieve, sociale jongemeid (27) die ik eerst was is nu verre van te zoeken...
Nogmaals, het is voor mij nu even geklaag en teveel... zeg me niet dat het allemaal wel goed komt want dan wordt ik gillend gek! Naar de buitenwereld toe houd ik mij groot en sterk, tegen iedereen zeg ik dat ik me prima voel en niks te klagen heb... maar van binnen ga ik stuk.
Ik moet even mijn geklaag en relaas kwijt, weet niet zo goed hoe ik het tegen anderen moet vertellen, dus de lekkere anonimiteit van dit forum werkt eventjes in mijn voordeel.
Vandaag ben ik 17 weken zwanger, zwanger van onze lieve, mooie dochter.
Helaas verloopt mijn zwangerschap niet zoals ik had gehoopt en ben ik er dan ook eventjes helemaal klaar mee.
Voor mijn zwangerschap heb ik 3 jaar geworsteld met een eetstoornis, gevolg van mijn laag zelfvertrouwen/zelfbeeld. Na een intensief traject van 1 jaar was ik eindelijk weer op de goede weg, mijn eetpatroon begon weer een normale vorm aan te nemen en ik gaf niet meer toe aan de gedachtes om te braken of laxeermiddelen te gebruiken.
Maart 2015: na wat onzekere dagen over het uitblijven van mijn menstruatie ben ik dan toch een zwagerschapstest gaan doen, wat bleek... we zijn zwanger! Niet gepland aangezien we net een huis hadden gekocht en onze kinderwens even op een laag pite wilde zetten. Maar toch beide dolgelukkig met het nieuws!
Nu, zoveel weken verder ben ik 1 brok ellende... ik voel me niet thuis in dit 'nieuwe lichaam', ik kan niet wennen aan het feit dat ik zwanger ben, ik ben niet voorruit te branden, ik vind alles teveel moeite of teveel gedoe.
Momenteel werk ik 40 uur per week, mijn contract loopt af op 1 december, mijn uitgerekende datum is 1 november.
De kans dat mijn contract verlengd gaat worden is nihil (mijn directeur heeft al aangegeven hier voor mijn zwangerschapsverlof geen uitspraken over te willen doen) ik werk in een commerciële omgeving maar moet plots mijn klanten aan andere collega's overdragen en het werk wordt me steeds lastiger gemaakt... (de sfeer is om te snijden)
Het liefst zou ik lekker mijn middelvinger opsteken en thuis in bed gaan liggen.. die ontzettende hoofdpijn helpt namelijk ook niet echt mee in mijn productiviteit!! Maar mijn partner vind dat ik me niet moet laten kennen en mijn werkgever dwars moet zitten door juist 40 uur per week te blijven werken.
Ik ben pas 17 weken zwanger, maar heb nog geen 1 moment kunnen genieten van mijn zwangerschap. Niet vanwege kwaaltjes of dergelijke... maar vanwege het feit dat ik emotioneel helemaal uitgeput ben. De spontane, sportieve, sociale jongemeid (27) die ik eerst was is nu verre van te zoeken...
Nogmaals, het is voor mij nu even geklaag en teveel... zeg me niet dat het allemaal wel goed komt want dan wordt ik gillend gek! Naar de buitenwereld toe houd ik mij groot en sterk, tegen iedereen zeg ik dat ik me prima voel en niks te klagen heb... maar van binnen ga ik stuk.
maandag 22 juni 2015 om 14:04
maandag 22 juni 2015 om 14:11
quote:3wieler schreef op 22 juni 2015 @ 14:08:
Waarom die farce en mooi weer spelen terwijl dat helemaal niet zo is? Voor wie doe je dat en wat denk je daarmee te bereiken.
Ga naar de huisarts en leg je kaarten op tafel. Wat nz zegt, dit is een recept voor een weg naar beneden.
De reden waarom ik in de situatie rondom mijn eetstoornis ben gekomen is vanwege het feit dat ik het ten alle tijden belangrijker vind hoe anderen over mij denken, ik wil niet dat andere denken dat ik niet perfect ben, dat ik het moeilijk heb of wat dan ook.
Daarom dacht ik ook dat ik door extreem af te vallen ineens als een beter mens gezien zou worden.. Daarom durf ik nu niet toe te geven aan hoe ik mij voel omdat dit betekend dat het dus helemaal niet goed zou gaan met mij en ik zo graag die perfecte zwangere wil zijn..
Waarom die farce en mooi weer spelen terwijl dat helemaal niet zo is? Voor wie doe je dat en wat denk je daarmee te bereiken.
Ga naar de huisarts en leg je kaarten op tafel. Wat nz zegt, dit is een recept voor een weg naar beneden.
De reden waarom ik in de situatie rondom mijn eetstoornis ben gekomen is vanwege het feit dat ik het ten alle tijden belangrijker vind hoe anderen over mij denken, ik wil niet dat andere denken dat ik niet perfect ben, dat ik het moeilijk heb of wat dan ook.
Daarom dacht ik ook dat ik door extreem af te vallen ineens als een beter mens gezien zou worden.. Daarom durf ik nu niet toe te geven aan hoe ik mij voel omdat dit betekend dat het dus helemaal niet goed zou gaan met mij en ik zo graag die perfecte zwangere wil zijn..
maandag 22 juni 2015 om 14:19
Heb je nog een hulpverlener uit het behandeltraject van je eetstoornis? Neem dan contact op met hem/haar.
Ga naar de huisarts en je verloskundige en zeg hoe ellendig je je voelt. Zorg dat je daar hulp bij krijgt! Je hoeft dit niet alleen op te lossen!
Als je je werk niet volhoudt door je psychische klachten, overleg dan met de bedrijfsarts zodat je evt minder kan werken.
Goed voor jezelf zorgen! Want op dit moment kan alleen jij voor jullie baby zorgen dus het is belangrijk dat het goed gaat met jou!
Ga naar de huisarts en je verloskundige en zeg hoe ellendig je je voelt. Zorg dat je daar hulp bij krijgt! Je hoeft dit niet alleen op te lossen!
Als je je werk niet volhoudt door je psychische klachten, overleg dan met de bedrijfsarts zodat je evt minder kan werken.
Goed voor jezelf zorgen! Want op dit moment kan alleen jij voor jullie baby zorgen dus het is belangrijk dat het goed gaat met jou!
maandag 22 juni 2015 om 14:21
Eens met bovenstaande twee reacties.
En dat je nu niet meer de "De spontane, sportieve, sociale jongemeid" bent.. leg het naast je neer!
Ik ben nu zwanger van de 3e, pas 10 weken. Ik ben ook niet vooruit te branden en ik ben als ik niet zwanger ben ook erg sportief en actief.. Ik heb het inmiddels geaccepteerd dat ik op zijn zachtst gezegd niet op mijn best ben als ik zwanger ben. Dat komt wel weer...
Denk aan jezelf en aan je kindje!
En dat je nu niet meer de "De spontane, sportieve, sociale jongemeid" bent.. leg het naast je neer!
Ik ben nu zwanger van de 3e, pas 10 weken. Ik ben ook niet vooruit te branden en ik ben als ik niet zwanger ben ook erg sportief en actief.. Ik heb het inmiddels geaccepteerd dat ik op zijn zachtst gezegd niet op mijn best ben als ik zwanger ben. Dat komt wel weer...
Denk aan jezelf en aan je kindje!
maandag 22 juni 2015 om 14:31
Ik heb nog wel contact met mijn behandelaars vanuit het vorige traject maar wilde dit zoveel mogelijk vermijden.
Iets in mij zegt dat ik het nog niet op moet geven op mijn werk... misschien krijg ik straks toch wel dat vaste contract wat ons meer zekerheid zal geven... als ik nu hulp ga zoeken (en dit moet altijd tijdens werktijden gebeuren, en moet ik dit probleem dus ook kenbaar maken bij mijn werkgever) maak ik waarschijnlijk echt 0,0 kans op een verlenging, want de kans is groot dat ik dan na de bevalling ook niet stabiel ben.
Iets in mij zegt dat ik het nog niet op moet geven op mijn werk... misschien krijg ik straks toch wel dat vaste contract wat ons meer zekerheid zal geven... als ik nu hulp ga zoeken (en dit moet altijd tijdens werktijden gebeuren, en moet ik dit probleem dus ook kenbaar maken bij mijn werkgever) maak ik waarschijnlijk echt 0,0 kans op een verlenging, want de kans is groot dat ik dan na de bevalling ook niet stabiel ben.
maandag 22 juni 2015 om 14:44
Je hoeft je werkgever helemaal niets te vertellen.
Wat je nu doet is oud gedrag vertonen. Je wilt weer perfect zijn. Ik vind je vriend ook raar advies geven. Als je werkgever je weg wil hebben, krijg je echt geen contract. Ook niet als je blijft doen of alles goed gaat.
Al die stress is juist slecht voor jullie kind.
Geef jezelf nu een schop onder je kont en ga voor jezelf en je kind zorgen. Laat die werkgever lekker verrekken. Als jij een paar uur per week nodig hebt voor je mentale toestand, is de enige die daar wat van hoeft te weten de bedrijfsarts.
Wat je nu doet is oud gedrag vertonen. Je wilt weer perfect zijn. Ik vind je vriend ook raar advies geven. Als je werkgever je weg wil hebben, krijg je echt geen contract. Ook niet als je blijft doen of alles goed gaat.
Al die stress is juist slecht voor jullie kind.
Geef jezelf nu een schop onder je kont en ga voor jezelf en je kind zorgen. Laat die werkgever lekker verrekken. Als jij een paar uur per week nodig hebt voor je mentale toestand, is de enige die daar wat van hoeft te weten de bedrijfsarts.
maandag 22 juni 2015 om 14:44
quote:NummerZoveel schreef op 22 juni 2015 @ 14:14:
Je wordt nu moeder en dat betekent dat jij de perfecte moeder moet worden.
Wat gevaarlijk om dit zo te zeggen tegen iemand die geestelijk al behoorlijk op is. Geen moeder is perfect.
Het is juist belangrijk om te accepteren dat je fouten mag maken. Zolang je daar maar van leert en/of er hulp bij inroept. En dat laatste lijkt me nu hoog tijd.
Je wordt nu moeder en dat betekent dat jij de perfecte moeder moet worden.
Wat gevaarlijk om dit zo te zeggen tegen iemand die geestelijk al behoorlijk op is. Geen moeder is perfect.
Het is juist belangrijk om te accepteren dat je fouten mag maken. Zolang je daar maar van leert en/of er hulp bij inroept. En dat laatste lijkt me nu hoog tijd.
maandag 22 juni 2015 om 14:51
Mijn vriend hoopt gewoon heel sterk nog op het feit dat er een vast contract zit aan te komen... maar die kans is zo nihil (ik heb in de afgelopen 2 jaar 17 collega's zien vertrekken zonder vast contract) we zijn een klein bedrijf met ongeveer 20 medewerkers waarvan er nu 4 een vast contract hebben (Directie en 1 medewerker die er al 5 jaar zit)
We hebben ook geen bedrijfsarts, dus zou niet weten bij wie ik terecht moet?
Onze HR medewerker is een goede vriendin van onze directeur... dus echt in vertrouwen kan ik daar niks kwijt...
En ja, ik verval in mijn oude gedrag. ik wil niet toegeven dat het niet lekker gaat en ik wil niet toegeven dat ik op mijn laatste stukjes energie loop, voor de buitenwereld wil ik de perfecte zwangere zijn met een goed humeur en een prettige zwangerschap.
Daar ben ik me degelijk van bewust... de stress die het met zich meebrengt om het voor iedereen goed te willen doen, de angst dat ik straks werkeloos ben, met een dochter en een hypotheek benauwt me... en ik wil het liefst mezelf verstoppen en hopen dat het overwaait.
We hebben ook geen bedrijfsarts, dus zou niet weten bij wie ik terecht moet?
Onze HR medewerker is een goede vriendin van onze directeur... dus echt in vertrouwen kan ik daar niks kwijt...
En ja, ik verval in mijn oude gedrag. ik wil niet toegeven dat het niet lekker gaat en ik wil niet toegeven dat ik op mijn laatste stukjes energie loop, voor de buitenwereld wil ik de perfecte zwangere zijn met een goed humeur en een prettige zwangerschap.
Daar ben ik me degelijk van bewust... de stress die het met zich meebrengt om het voor iedereen goed te willen doen, de angst dat ik straks werkeloos ben, met een dochter en een hypotheek benauwt me... en ik wil het liefst mezelf verstoppen en hopen dat het overwaait.
maandag 22 juni 2015 om 14:54
Wat anderen zeggen lieve TO.
Door de hormonen kun je ook in een enorme dip komen. Niet iedereen gaat vrolijk fluitend door die negen maanden heen, ieder lichaam reageert anders. En ik kan me zomaar voorstellen dat jouw lichaam een eigen afweermechanisme heeft ontwikkeld vanwege je eetstoornis uit het verleden.
En dat is niet erg. Maar wel klote voor jou, dus inderdaad, deel dit met de bedrijfsarts, je verloskundige en eventuele oude behandelaars, want je kunt echt afstevenen op een depressie, en je moet nog 23 weken. Laat je hierin serieus nemen.
Ik denk trouwens dat hoe het op je werk gaat (snijdende sfeer, onzekerheid over verlenging) niets met je zwangerschap heeft te maken. Het is waarschijnlijk een bedrijf met een niet een al te gezonde werksfeer en dat trekt ook een enorme wissel op je.
Sterkte!
Door de hormonen kun je ook in een enorme dip komen. Niet iedereen gaat vrolijk fluitend door die negen maanden heen, ieder lichaam reageert anders. En ik kan me zomaar voorstellen dat jouw lichaam een eigen afweermechanisme heeft ontwikkeld vanwege je eetstoornis uit het verleden.
En dat is niet erg. Maar wel klote voor jou, dus inderdaad, deel dit met de bedrijfsarts, je verloskundige en eventuele oude behandelaars, want je kunt echt afstevenen op een depressie, en je moet nog 23 weken. Laat je hierin serieus nemen.
Ik denk trouwens dat hoe het op je werk gaat (snijdende sfeer, onzekerheid over verlenging) niets met je zwangerschap heeft te maken. Het is waarschijnlijk een bedrijf met een niet een al te gezonde werksfeer en dat trekt ook een enorme wissel op je.
Sterkte!
Today is a good day
maandag 22 juni 2015 om 14:59
En als je weer wat ruimte in je hoofd heb: sorteer voor op dat wat waarschijnlijk komen gaat. Namelijk dat je straks geen baan meer hebt, en inderdaad wel een hypotheek en prachtige dochter. Mensen hebben voor hetere vuren gestaan. Dus oriënteer je alvast op de arbeidsmarkt, zoek uit hoe lang je recht heb op WW, of jullie uitgavenpatroon misschien moet veranderen tegen die tijd. Regeren is vooruitzien.
Today is a good day
maandag 22 juni 2015 om 15:15
Bedankt voor jullie reacties.
Ik heb zojuist een afspraak gemaakt voor a.s. donderdag bij een oud behandelaar.
Heb mijn vriend een bericht gestuurd om hem ook op de hoogte te stellen van het feit dat ik het toch echt even niet meer trek.
De tranen rollen over mijn wangen, nog even een paar uurtjes doorzetten en dan kan ik eindelijk naar huis.
Ik heb zojuist een afspraak gemaakt voor a.s. donderdag bij een oud behandelaar.
Heb mijn vriend een bericht gestuurd om hem ook op de hoogte te stellen van het feit dat ik het toch echt even niet meer trek.
De tranen rollen over mijn wangen, nog even een paar uurtjes doorzetten en dan kan ik eindelijk naar huis.
maandag 22 juni 2015 om 15:22
quote:riannerianne schreef op 22 juni 2015 @ 14:44:
[...]
Wat gevaarlijk om dit zo te zeggen tegen iemand die geestelijk al behoorlijk op is. Geen moeder is perfect.
Het is juist belangrijk om te accepteren dat je fouten mag maken. Zolang je daar maar van leert en/of er hulp bij inroept. En dat laatste lijkt me nu hoog tijd.Nee, geen moeder is perfect, maar daar zal haar behandelaar haar bij helpen. Ik wilde TO alleen even in de taal aanspreken die haar gevoel spreekt, zodat ze tot actie over kan gaan. Is denk ik gelukt.
[...]
Wat gevaarlijk om dit zo te zeggen tegen iemand die geestelijk al behoorlijk op is. Geen moeder is perfect.
Het is juist belangrijk om te accepteren dat je fouten mag maken. Zolang je daar maar van leert en/of er hulp bij inroept. En dat laatste lijkt me nu hoog tijd.Nee, geen moeder is perfect, maar daar zal haar behandelaar haar bij helpen. Ik wilde TO alleen even in de taal aanspreken die haar gevoel spreekt, zodat ze tot actie over kan gaan. Is denk ik gelukt.
maandag 22 juni 2015 om 15:24
quote:Toesie88 schreef op 22 juni 2015 @ 15:15:
Bedankt voor jullie reacties.
Ik heb zojuist een afspraak gemaakt voor a.s. donderdag bij een oud behandelaar.
Heb mijn vriend een bericht gestuurd om hem ook op de hoogte te stellen van het feit dat ik het toch echt even niet meer trek.
De tranen rollen over mijn wangen, nog even een paar uurtjes doorzetten en dan kan ik eindelijk naar huis.Goedzo, Toesie! Ik hoop dat het je zal helpen om je snel weer beter te voelen. Succes!
Bedankt voor jullie reacties.
Ik heb zojuist een afspraak gemaakt voor a.s. donderdag bij een oud behandelaar.
Heb mijn vriend een bericht gestuurd om hem ook op de hoogte te stellen van het feit dat ik het toch echt even niet meer trek.
De tranen rollen over mijn wangen, nog even een paar uurtjes doorzetten en dan kan ik eindelijk naar huis.Goedzo, Toesie! Ik hoop dat het je zal helpen om je snel weer beter te voelen. Succes!
maandag 22 juni 2015 om 15:25
Goed gedaan!
En als het vandaag niet meer gaat: meld je ziek, ga naar huis en neem een bad, plof op de bank/ in bed, ga wandelen/fietsen of wat dan ook wat je tot rust laat komen.
Jij, jullie dochter en je baas hebben er niks aan als je vanmiddag niks meer doet op je werk omdat het niet gaat. Die ruimte mag je jezelf echt wel een keer gunnen.
En als het vandaag niet meer gaat: meld je ziek, ga naar huis en neem een bad, plof op de bank/ in bed, ga wandelen/fietsen of wat dan ook wat je tot rust laat komen.
Jij, jullie dochter en je baas hebben er niks aan als je vanmiddag niks meer doet op je werk omdat het niet gaat. Die ruimte mag je jezelf echt wel een keer gunnen.
maandag 22 juni 2015 om 15:49
quote:Toesie88 schreef op 22 juni 2015 @ 15:15:
Bedankt voor jullie reacties.
Ik heb zojuist een afspraak gemaakt voor a.s. donderdag bij een oud behandelaar.
Heb mijn vriend een bericht gestuurd om hem ook op de hoogte te stellen van het feit dat ik het toch echt even niet meer trek.
De tranen rollen over mijn wangen, nog even een paar uurtjes doorzetten en dan kan ik eindelijk naar huis.
Je hebt het juiste gedaan! Het is goed dat je op tijd aan de bel trekt en dat je goed voor jezelf, en dus ook voor je kindje, zorgt. Ben eerlijk naar je behandelaar.
Zoals er postnatale depressies bestaan, kun je ook in die situatie terecht komen in een zwangerschap. Ik hoop dat je er op tijd bij bent en je snel de weg naar boven weer vindt. Sterkte en succes!
Bedankt voor jullie reacties.
Ik heb zojuist een afspraak gemaakt voor a.s. donderdag bij een oud behandelaar.
Heb mijn vriend een bericht gestuurd om hem ook op de hoogte te stellen van het feit dat ik het toch echt even niet meer trek.
De tranen rollen over mijn wangen, nog even een paar uurtjes doorzetten en dan kan ik eindelijk naar huis.
Je hebt het juiste gedaan! Het is goed dat je op tijd aan de bel trekt en dat je goed voor jezelf, en dus ook voor je kindje, zorgt. Ben eerlijk naar je behandelaar.
Zoals er postnatale depressies bestaan, kun je ook in die situatie terecht komen in een zwangerschap. Ik hoop dat je er op tijd bij bent en je snel de weg naar boven weer vindt. Sterkte en succes!
maandag 22 juni 2015 om 15:49
Als je via de hr medewerker moet en je wilt daar niet teveel kwijt kun je natuurlijk gewoon zeggen dat je ivm de zwangerschap een extra (medische) afspraak hebt. Dat is namelijk gewoon zo en je hebt het RECHT dit onder werktijd te doen als het niet anders kan. Verder kun je ook kijken of er een psycholoog is die ook 's avonds kan, misschien is dat voor je eigen gevoel beter?
Verder zou ik adviseren om iets van zwangerfit/mom in balance/zwangerschapszwemmen/iets anders sportiefs te doen: is goed voor je lijf, je zelfvertrouwen en leuk om andere zwangeren te ontmoeten. Verder bewezen dat dit (sporten) gunstige effecten heeft bij psychische klachten....
Verder zou ik adviseren om iets van zwangerfit/mom in balance/zwangerschapszwemmen/iets anders sportiefs te doen: is goed voor je lijf, je zelfvertrouwen en leuk om andere zwangeren te ontmoeten. Verder bewezen dat dit (sporten) gunstige effecten heeft bij psychische klachten....
Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.
maandag 22 juni 2015 om 15:51
Heel goed Toetsie, dapper dat je uit je patroon durft te stappen. Weet je, goed voor jezelf zorgen is goed voor jullie kindje zorgen. Bespreek alsjeblieft ook alles wat je bezig houdt met je verloskundige. Zij hebben veel ervaring hiermee en kunnen een geweldige steun zijn.
Bij jouw vriend moet nog even de knop om denk ik. Jouw gezondheid en die van de baby zijn belangrijker dan een heel onzekere mogelijkheid op een contract bij een commercieel bedrijf (waar alleen nog maar ontslagen vallen). Laten we het beestje bij de naam noemen, het is super oneerlijk, maar natuurlijk gaan ze jou geen baan aanbieden. Of doe jij iets dat niemand anders in het bedrijf kan?
Bij beide zwangerschappen zat ik (of kwam ik daardoor) in een onzekere arbeidspositie. Maar ik had alle steun thuis. We hadden immers samen voor kinderen gekozen en het laatste wat mijn vriend wil is dat ik totaal gestrest en ongelukkig ben. Ik gun jou dat ook heel erg. Praat erover met elkaar.
Bij jouw vriend moet nog even de knop om denk ik. Jouw gezondheid en die van de baby zijn belangrijker dan een heel onzekere mogelijkheid op een contract bij een commercieel bedrijf (waar alleen nog maar ontslagen vallen). Laten we het beestje bij de naam noemen, het is super oneerlijk, maar natuurlijk gaan ze jou geen baan aanbieden. Of doe jij iets dat niemand anders in het bedrijf kan?
Bij beide zwangerschappen zat ik (of kwam ik daardoor) in een onzekere arbeidspositie. Maar ik had alle steun thuis. We hadden immers samen voor kinderen gekozen en het laatste wat mijn vriend wil is dat ik totaal gestrest en ongelukkig ben. Ik gun jou dat ook heel erg. Praat erover met elkaar.
maandag 22 juni 2015 om 16:29
quote:blijftgewoondametje schreef op 22 juni 2015 @ 15:51:
Heel goed Toetsie, dapper dat je uit je patroon durft te stappen. Weet je, goed voor jezelf zorgen is goed voor jullie kindje zorgen. Bespreek alsjeblieft ook alles wat je bezig houdt met je verloskundige. Zij hebben veel ervaring hiermee en kunnen een geweldige steun zijn.
Bij jouw vriend moet nog even de knop om denk ik. Jouw gezondheid en die van de baby zijn belangrijker dan een heel onzekere mogelijkheid op een contract bij een commercieel bedrijf (waar alleen nog maar ontslagen vallen). Laten we het beestje bij de naam noemen, het is super oneerlijk, maar natuurlijk gaan ze jou geen baan aanbieden. Of doe jij iets dat niemand anders in het bedrijf kan?
Bij beide zwangerschappen zat ik (of kwam ik daardoor) in een onzekere arbeidspositie. Maar ik had alle steun thuis. We hadden immers samen voor kinderen gekozen en het laatste wat mijn vriend wil is dat ik totaal gestrest en ongelukkig ben. Ik gun jou dat ook heel erg. Praat erover met elkaar.
Mijn vriend en ik passen zo goed bij elkaar omdat ik overal over na denk (alles is grijs) en hij is zeer direct (alles is zwart of wit) maar dit is soms wel moeilijk als er dus 'vage emotionele dingen' aan de hand zijn, hij voelt zich machteloos en wil me helpen door adviezen te geven en ik wil begrepen worden en beschermd worden. We doen ons best om elkaar daarin zoveel mogelijk tegenmoet te komen, maar ik merk dat hij het er ook erg moeilijk mee heeft dat hij ziet hoe ik zo aan het worstelen ben met mezelf.
@leuketas, ik sport 3 a 4 keer per week, maar dit is juist vanwege mijn angst om aan te komen/overgewicht ivm de eetstoornis, vanwege de problemen die ik heb met mijn zelfbeeld dwing ik mijzelf om te gaan sporten en niet teveel te eten.. dit is niet echt ontspanning voor me
Heel goed Toetsie, dapper dat je uit je patroon durft te stappen. Weet je, goed voor jezelf zorgen is goed voor jullie kindje zorgen. Bespreek alsjeblieft ook alles wat je bezig houdt met je verloskundige. Zij hebben veel ervaring hiermee en kunnen een geweldige steun zijn.
Bij jouw vriend moet nog even de knop om denk ik. Jouw gezondheid en die van de baby zijn belangrijker dan een heel onzekere mogelijkheid op een contract bij een commercieel bedrijf (waar alleen nog maar ontslagen vallen). Laten we het beestje bij de naam noemen, het is super oneerlijk, maar natuurlijk gaan ze jou geen baan aanbieden. Of doe jij iets dat niemand anders in het bedrijf kan?
Bij beide zwangerschappen zat ik (of kwam ik daardoor) in een onzekere arbeidspositie. Maar ik had alle steun thuis. We hadden immers samen voor kinderen gekozen en het laatste wat mijn vriend wil is dat ik totaal gestrest en ongelukkig ben. Ik gun jou dat ook heel erg. Praat erover met elkaar.
Mijn vriend en ik passen zo goed bij elkaar omdat ik overal over na denk (alles is grijs) en hij is zeer direct (alles is zwart of wit) maar dit is soms wel moeilijk als er dus 'vage emotionele dingen' aan de hand zijn, hij voelt zich machteloos en wil me helpen door adviezen te geven en ik wil begrepen worden en beschermd worden. We doen ons best om elkaar daarin zoveel mogelijk tegenmoet te komen, maar ik merk dat hij het er ook erg moeilijk mee heeft dat hij ziet hoe ik zo aan het worstelen ben met mezelf.
@leuketas, ik sport 3 a 4 keer per week, maar dit is juist vanwege mijn angst om aan te komen/overgewicht ivm de eetstoornis, vanwege de problemen die ik heb met mijn zelfbeeld dwing ik mijzelf om te gaan sporten en niet teveel te eten.. dit is niet echt ontspanning voor me
maandag 22 juni 2015 om 16:35
Lieve TO,
Generaliserend, mannen zijn vaak van de praktische nuchtere adviezen en vinden inkomen ineens extra belangrijk met een baby op komst. Niks mis mee. Toch is het goed er met elkaar over te blijven praten en inderdaad, wat jullie dus al hebben, oog te hebben voor elkaars verschillen.
Daarom zijn vriendinnen, verloskundige etc ook zo belangrijk. Omdat je daar iets anders kwijt kunt en je gesteund kunt voelen bij dingen die misschien voor jouw vriend triviaal zijn.
Maar jij draagt zijn kind en het zijn taak nu om je te behoeden voor stress, en niet om je nog meer stress aan te praten. Heeft hij al boeken gelezen over wat een zwangerschap met je doet? Dat boekje van Kluun is superdun en een goed begin.
Generaliserend, mannen zijn vaak van de praktische nuchtere adviezen en vinden inkomen ineens extra belangrijk met een baby op komst. Niks mis mee. Toch is het goed er met elkaar over te blijven praten en inderdaad, wat jullie dus al hebben, oog te hebben voor elkaars verschillen.
Daarom zijn vriendinnen, verloskundige etc ook zo belangrijk. Omdat je daar iets anders kwijt kunt en je gesteund kunt voelen bij dingen die misschien voor jouw vriend triviaal zijn.
Maar jij draagt zijn kind en het zijn taak nu om je te behoeden voor stress, en niet om je nog meer stress aan te praten. Heeft hij al boeken gelezen over wat een zwangerschap met je doet? Dat boekje van Kluun is superdun en een goed begin.
maandag 22 juni 2015 om 16:42
Je hoeft je werkgever niet te vertellen waarom je naar een arts/behandelaar moet hé?
Je kunt het gewoon vaag houden, of zelfs helemaal niets zeggen, en anders houdt je het op 'zwangerschaps gerelateerd'.
De hormonen kunnen je behoorlijk van slag brengen.
Dus dat de zwangerschap geen roze wolk is is geen 'falen' van jou kant. Je lichaam en hormonen halen gewoon nare trucjes uit. Het enige is dat heel veel aanstaande moeders dit voor zichzelf houden. En dus eigenlijk mooi weer spelen...... En nu wil jij hetzelfde, doen alsof het allemaal leuk en geweldig en fantastisch is.
Terwijl je lichaam veranderd, je door de hormonen om alles kan janken, je niet jezelf voelt, je jezelf kwijtraakt: dat is gewoon heel veel gevraagd, en waarschijnlijk te hoog gegrepen.
Aan de andere kant kan het best zijn dat je je over een paar weken geweldig voelt, maar dat hoeft niet.
Wat dat betreft is een zwangerschap iets wat je ondergaat, je hebt er weinig grip en invloed op, en dat is lastig.
Veel sterkte!
Je kunt het gewoon vaag houden, of zelfs helemaal niets zeggen, en anders houdt je het op 'zwangerschaps gerelateerd'.
De hormonen kunnen je behoorlijk van slag brengen.
Dus dat de zwangerschap geen roze wolk is is geen 'falen' van jou kant. Je lichaam en hormonen halen gewoon nare trucjes uit. Het enige is dat heel veel aanstaande moeders dit voor zichzelf houden. En dus eigenlijk mooi weer spelen...... En nu wil jij hetzelfde, doen alsof het allemaal leuk en geweldig en fantastisch is.
Terwijl je lichaam veranderd, je door de hormonen om alles kan janken, je niet jezelf voelt, je jezelf kwijtraakt: dat is gewoon heel veel gevraagd, en waarschijnlijk te hoog gegrepen.
Aan de andere kant kan het best zijn dat je je over een paar weken geweldig voelt, maar dat hoeft niet.
Wat dat betreft is een zwangerschap iets wat je ondergaat, je hebt er weinig grip en invloed op, en dat is lastig.
Veel sterkte!
