Zwanger
alle pijlers
Ik wil rust...
maandag 22 juni 2015 om 14:00
Hi lieve dames,
Ik moet even mijn geklaag en relaas kwijt, weet niet zo goed hoe ik het tegen anderen moet vertellen, dus de lekkere anonimiteit van dit forum werkt eventjes in mijn voordeel.
Vandaag ben ik 17 weken zwanger, zwanger van onze lieve, mooie dochter.
Helaas verloopt mijn zwangerschap niet zoals ik had gehoopt en ben ik er dan ook eventjes helemaal klaar mee.
Voor mijn zwangerschap heb ik 3 jaar geworsteld met een eetstoornis, gevolg van mijn laag zelfvertrouwen/zelfbeeld. Na een intensief traject van 1 jaar was ik eindelijk weer op de goede weg, mijn eetpatroon begon weer een normale vorm aan te nemen en ik gaf niet meer toe aan de gedachtes om te braken of laxeermiddelen te gebruiken.
Maart 2015: na wat onzekere dagen over het uitblijven van mijn menstruatie ben ik dan toch een zwagerschapstest gaan doen, wat bleek... we zijn zwanger! Niet gepland aangezien we net een huis hadden gekocht en onze kinderwens even op een laag pite wilde zetten. Maar toch beide dolgelukkig met het nieuws!
Nu, zoveel weken verder ben ik 1 brok ellende... ik voel me niet thuis in dit 'nieuwe lichaam', ik kan niet wennen aan het feit dat ik zwanger ben, ik ben niet voorruit te branden, ik vind alles teveel moeite of teveel gedoe.
Momenteel werk ik 40 uur per week, mijn contract loopt af op 1 december, mijn uitgerekende datum is 1 november.
De kans dat mijn contract verlengd gaat worden is nihil (mijn directeur heeft al aangegeven hier voor mijn zwangerschapsverlof geen uitspraken over te willen doen) ik werk in een commerciële omgeving maar moet plots mijn klanten aan andere collega's overdragen en het werk wordt me steeds lastiger gemaakt... (de sfeer is om te snijden)
Het liefst zou ik lekker mijn middelvinger opsteken en thuis in bed gaan liggen.. die ontzettende hoofdpijn helpt namelijk ook niet echt mee in mijn productiviteit!! Maar mijn partner vind dat ik me niet moet laten kennen en mijn werkgever dwars moet zitten door juist 40 uur per week te blijven werken.
Ik ben pas 17 weken zwanger, maar heb nog geen 1 moment kunnen genieten van mijn zwangerschap. Niet vanwege kwaaltjes of dergelijke... maar vanwege het feit dat ik emotioneel helemaal uitgeput ben. De spontane, sportieve, sociale jongemeid (27) die ik eerst was is nu verre van te zoeken...
Nogmaals, het is voor mij nu even geklaag en teveel... zeg me niet dat het allemaal wel goed komt want dan wordt ik gillend gek! Naar de buitenwereld toe houd ik mij groot en sterk, tegen iedereen zeg ik dat ik me prima voel en niks te klagen heb... maar van binnen ga ik stuk.
Ik moet even mijn geklaag en relaas kwijt, weet niet zo goed hoe ik het tegen anderen moet vertellen, dus de lekkere anonimiteit van dit forum werkt eventjes in mijn voordeel.
Vandaag ben ik 17 weken zwanger, zwanger van onze lieve, mooie dochter.
Helaas verloopt mijn zwangerschap niet zoals ik had gehoopt en ben ik er dan ook eventjes helemaal klaar mee.
Voor mijn zwangerschap heb ik 3 jaar geworsteld met een eetstoornis, gevolg van mijn laag zelfvertrouwen/zelfbeeld. Na een intensief traject van 1 jaar was ik eindelijk weer op de goede weg, mijn eetpatroon begon weer een normale vorm aan te nemen en ik gaf niet meer toe aan de gedachtes om te braken of laxeermiddelen te gebruiken.
Maart 2015: na wat onzekere dagen over het uitblijven van mijn menstruatie ben ik dan toch een zwagerschapstest gaan doen, wat bleek... we zijn zwanger! Niet gepland aangezien we net een huis hadden gekocht en onze kinderwens even op een laag pite wilde zetten. Maar toch beide dolgelukkig met het nieuws!
Nu, zoveel weken verder ben ik 1 brok ellende... ik voel me niet thuis in dit 'nieuwe lichaam', ik kan niet wennen aan het feit dat ik zwanger ben, ik ben niet voorruit te branden, ik vind alles teveel moeite of teveel gedoe.
Momenteel werk ik 40 uur per week, mijn contract loopt af op 1 december, mijn uitgerekende datum is 1 november.
De kans dat mijn contract verlengd gaat worden is nihil (mijn directeur heeft al aangegeven hier voor mijn zwangerschapsverlof geen uitspraken over te willen doen) ik werk in een commerciële omgeving maar moet plots mijn klanten aan andere collega's overdragen en het werk wordt me steeds lastiger gemaakt... (de sfeer is om te snijden)
Het liefst zou ik lekker mijn middelvinger opsteken en thuis in bed gaan liggen.. die ontzettende hoofdpijn helpt namelijk ook niet echt mee in mijn productiviteit!! Maar mijn partner vind dat ik me niet moet laten kennen en mijn werkgever dwars moet zitten door juist 40 uur per week te blijven werken.
Ik ben pas 17 weken zwanger, maar heb nog geen 1 moment kunnen genieten van mijn zwangerschap. Niet vanwege kwaaltjes of dergelijke... maar vanwege het feit dat ik emotioneel helemaal uitgeput ben. De spontane, sportieve, sociale jongemeid (27) die ik eerst was is nu verre van te zoeken...
Nogmaals, het is voor mij nu even geklaag en teveel... zeg me niet dat het allemaal wel goed komt want dan wordt ik gillend gek! Naar de buitenwereld toe houd ik mij groot en sterk, tegen iedereen zeg ik dat ik me prima voel en niks te klagen heb... maar van binnen ga ik stuk.
maandag 22 juni 2015 om 16:52
Hey Toetsie, ik wil je alleen even een hart onder de riem steken. Fijn dat je al tot actie bent over gegaan, voor jezelf zorgen is nu extra belangrijk. Ik herken je gevoel (ten dele) wel, ik ben normaal ook sportief en ga er graag opuit maar nu ik zwanger ben wil ik alleen maar slapen en overdag ben ik voornamelijk aan het gapen. Ik ga er maar vanuit dat mijn lichaam wat meer rust nodig heeft. Heel veel succes met de rest van de zwangerschap!
dinsdag 23 juni 2015 om 10:19
Als ik jou was zou ik me toch maar eens ziek gaan melden en een week of twee weken rust nemen. Je holt jezelf helemaal voorbij. 40 uren is niet niks en je schijnt te vergeten dat je een heel mens aan het creëren bent. Dat kost veel energie hoor, dat gaat echt niet vanzelf.
Ik zou dus zeggen ga naar de ha en meld je ziek. Kijk na een tijdje rust eens hoe je je dan voelt. Oververmoeidheid kan zomaar onverwacht toeslaan.
Ik zou dus zeggen ga naar de ha en meld je ziek. Kijk na een tijdje rust eens hoe je je dan voelt. Oververmoeidheid kan zomaar onverwacht toeslaan.
