Psyche
alle pijlers
Wordt t ooit makkelijker?
donderdag 2 juli 2015 om 21:38
Aankomende nacht is het al weer 2 jaar geleden... De temperaturen waren hetzelfde. Bloedje heet was het..
2 jaar geleden dat mijn moeder op 56 jarige leeftijd overleed.
De 4 wkn ervoor herinner ik me in een roes. Ik was er, ging op de automatische piloot met veel steun van de slimme meiden van hier. Dagelijks hield ik hen op de hoogte en maakten zij zich zorgen om mij. Ze waren er, ze zorgden op afstand voor me.
Ik was bang, gespannen en verdrietig.. De strijd was niet te winnen, en nam haar snel over. Ze was niet meer mijn moeder.. Ze was een warrige vrouw die steeds meer levensfuncties kwijt raakte.
Nu 2 jaar later.. Al een week zit ik aan te hikken tegen morgen.. Laatst zei iemand tegen me; de pijn slijt.. Ik dacht toen nee, het slijt niet. Je went er aan, accepteert het. Maar het doet nog steeds pijn.
Ik heb buikpijn en mis mijn moeder nog iedere dag. Maar morgen is het al weer 2 jaar.. 2 jaar zonder moeder.. 2 jaar waarin ik haar niet even kon bellen.. Niet zag..
Alhoewel ik haar altijd mis, is het morgen een stuk heftiger.. Went dat ooit??
2 jaar geleden dat mijn moeder op 56 jarige leeftijd overleed.
De 4 wkn ervoor herinner ik me in een roes. Ik was er, ging op de automatische piloot met veel steun van de slimme meiden van hier. Dagelijks hield ik hen op de hoogte en maakten zij zich zorgen om mij. Ze waren er, ze zorgden op afstand voor me.
Ik was bang, gespannen en verdrietig.. De strijd was niet te winnen, en nam haar snel over. Ze was niet meer mijn moeder.. Ze was een warrige vrouw die steeds meer levensfuncties kwijt raakte.
Nu 2 jaar later.. Al een week zit ik aan te hikken tegen morgen.. Laatst zei iemand tegen me; de pijn slijt.. Ik dacht toen nee, het slijt niet. Je went er aan, accepteert het. Maar het doet nog steeds pijn.
Ik heb buikpijn en mis mijn moeder nog iedere dag. Maar morgen is het al weer 2 jaar.. 2 jaar zonder moeder.. 2 jaar waarin ik haar niet even kon bellen.. Niet zag..
Alhoewel ik haar altijd mis, is het morgen een stuk heftiger.. Went dat ooit??
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
donderdag 2 juli 2015 om 21:56
Ja, al zou ik het geen wennen noemen, eerder berusting. Zo voelt t nu niet en misschien heb je er zelfs moeite mee om het te laten wennen omdat je vast wil blijven houden aan elk gevoel mbt je moeder. Er komt een moment dat jouw gedachtes aan je moeder niet meteen verdriet veroorzaken maar je zelfs laten glimlachen.
Tot die tijd, wees lief voor jezelf en heel veel sterkte
Tot die tijd, wees lief voor jezelf en heel veel sterkte
donderdag 2 juli 2015 om 22:05
quote:jo12345 schreef op 02 juli 2015 @ 22:00:
Het overlijden van je ouders is de natuurlijke gang der dingen. Het hoort bij het leven.
Dat klopt, alleen hoort dat niet te gebeuren als je 30 bent.. Op mijn 30ste ouderloos. Allebei overleden op 56 jarige leeftijd..
En dat het er bij hoort wil niet zeggen dat het geen pijn doet.
Het overlijden van je ouders is de natuurlijke gang der dingen. Het hoort bij het leven.
Dat klopt, alleen hoort dat niet te gebeuren als je 30 bent.. Op mijn 30ste ouderloos. Allebei overleden op 56 jarige leeftijd..
En dat het er bij hoort wil niet zeggen dat het geen pijn doet.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
donderdag 2 juli 2015 om 22:06
Sterkte Biol
Voor mij is het alweer 12 jaar geleden en het went nooit maar je kan het een plekje geven. Het missen blijft maar het hoort bij me. Het slijt dus wel maar heel langzaam. En soms word ik nog wel eens overvallen door het verdriet, maar het is niet meer zo rauw. Wat dat betreft wordt het wel iets makkelijker.
En ik weet niet hoe oud TO's moeder was maar de mijne heeft helaas niet ouder mogen worden dan 48. Daar was niks natuurlijks aan.
Voor mij is het alweer 12 jaar geleden en het went nooit maar je kan het een plekje geven. Het missen blijft maar het hoort bij me. Het slijt dus wel maar heel langzaam. En soms word ik nog wel eens overvallen door het verdriet, maar het is niet meer zo rauw. Wat dat betreft wordt het wel iets makkelijker.
En ik weet niet hoe oud TO's moeder was maar de mijne heeft helaas niet ouder mogen worden dan 48. Daar was niks natuurlijks aan.
donderdag 2 juli 2015 om 22:09
quote:Chi.caatje schreef op 02 juli 2015 @ 22:06:
Sterkte Biol
Voor mij is het alweer 12 jaar geleden en het went nooit maar je kan het een plekje geven. Het missen blijft maar het hoort bij me. Het slijt dus wel maar heel langzaam. En soms word ik nog wel eens overvallen door het verdriet, maar het is niet meer zo rauw. Wat dat betreft wordt het wel iets makkelijker.
En ik weet niet hoe oud TO's moeder was maar de mijne heeft helaas niet ouder mogen worden dan 48. Daar was niks natuurlijks aan.56 chi.caatje.. Dus inderdaad ook niets natuurlijks aan. Dat is te jong.. Mijn dochter van 4 herinnert haar niet. Dat soort dingen doet me nog het meest pijn...
Sterkte Biol
Voor mij is het alweer 12 jaar geleden en het went nooit maar je kan het een plekje geven. Het missen blijft maar het hoort bij me. Het slijt dus wel maar heel langzaam. En soms word ik nog wel eens overvallen door het verdriet, maar het is niet meer zo rauw. Wat dat betreft wordt het wel iets makkelijker.
En ik weet niet hoe oud TO's moeder was maar de mijne heeft helaas niet ouder mogen worden dan 48. Daar was niks natuurlijks aan.56 chi.caatje.. Dus inderdaad ook niets natuurlijks aan. Dat is te jong.. Mijn dochter van 4 herinnert haar niet. Dat soort dingen doet me nog het meest pijn...
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
donderdag 2 juli 2015 om 22:16
quote:biol schreef op 02 juli 2015 @ 22:09:
[...]
56 chi.caatje.. Dus inderdaad ook niets natuurlijks aan. Dat is te jong.. Mijn dochter van 4 herinnert haar niet. Dat soort dingen doet me nog het meest pijn...Dat is ook zeker veel te jong. En ja, dat zijn inderdaad de moeilijkste dingen. Mijn jongens hebben mijn moeder ook nooit gekend. Maar mijn oudste krijgt nu de leeftijd dat ik hem meer kan vertellen, foto's kan laten zien. En dat is fijn, vertellen over haar, haar laten zien.
[...]
56 chi.caatje.. Dus inderdaad ook niets natuurlijks aan. Dat is te jong.. Mijn dochter van 4 herinnert haar niet. Dat soort dingen doet me nog het meest pijn...Dat is ook zeker veel te jong. En ja, dat zijn inderdaad de moeilijkste dingen. Mijn jongens hebben mijn moeder ook nooit gekend. Maar mijn oudste krijgt nu de leeftijd dat ik hem meer kan vertellen, foto's kan laten zien. En dat is fijn, vertellen over haar, haar laten zien.
donderdag 2 juli 2015 om 22:17
Bij mij wennen dat soort dagen ook nog niet biol... Maar mijn vriend bekijkt het zo: als iemand zoveel voor je betekent heeft dan is het logisch dat het soms pijn blijft doen.
Daar zit wel waarheid in vind ik.
Met wat ik lees, krijg ik de indruk dat je moeder snel heel ziek is geworden en jij die weken in een rollercoaster hebt gezeten?
Dat zijn dingen die moeilijk te verwerken zijn. Geef jezelf een stukje ruimte voor je verdriet!
Sterkte!
Daar zit wel waarheid in vind ik.
Met wat ik lees, krijg ik de indruk dat je moeder snel heel ziek is geworden en jij die weken in een rollercoaster hebt gezeten?
Dat zijn dingen die moeilijk te verwerken zijn. Geef jezelf een stukje ruimte voor je verdriet!
Sterkte!
donderdag 2 juli 2015 om 22:17
Wordt het ooit makkelijker? Poeh, mijn moeder is ruim 10 jaar geleden overleden op 56 jarige leeftijd, ik was toen 26. Ik heb het er dit jaar erg moeilijk mee gehad. Ze heeft mijn kinderen nooit gezien, wist niet dat ik net zwanger was toen ze overleed.
De heftige pijn zoals net na haar overlijden, toen ik elke dag huilde is er niet meer. Maar het gemis wordt steeds groter, steeds meer dingen waar ze niet bij is. En dat gemis is ook pijnlijk.
En ja het is de natuurlijke gang van zaken, maar je oma van 87 moeten vertellen dat haar oudste dochter is overleden is dan ineens niet natuurlijk.
De heftige pijn zoals net na haar overlijden, toen ik elke dag huilde is er niet meer. Maar het gemis wordt steeds groter, steeds meer dingen waar ze niet bij is. En dat gemis is ook pijnlijk.
En ja het is de natuurlijke gang van zaken, maar je oma van 87 moeten vertellen dat haar oudste dochter is overleden is dan ineens niet natuurlijk.
donderdag 2 juli 2015 om 22:21
quote:reisa1978 schreef op 02 juli 2015 @ 22:17:
En ja het is de natuurlijke gang van zaken, maar je oma van 87 moeten vertellen dat haar oudste dochter is overleden is dan ineens niet natuurlijk.
Dat ook nog ja.. Mijn oma is haar man, broers/zussen, beste vriendin kwijt. En nu ook nog haar oudste dochter. En aangezien oma dementeert vergeet ze nog wel eens dat ze niet meer leeft. Ook zo confronterend.
Vooral omdat mijn oma en moeder 2 handen op 1 buik waren en minimaal 3 dgn per week bij elkaar waren..
En ja het is de natuurlijke gang van zaken, maar je oma van 87 moeten vertellen dat haar oudste dochter is overleden is dan ineens niet natuurlijk.
Dat ook nog ja.. Mijn oma is haar man, broers/zussen, beste vriendin kwijt. En nu ook nog haar oudste dochter. En aangezien oma dementeert vergeet ze nog wel eens dat ze niet meer leeft. Ook zo confronterend.
Vooral omdat mijn oma en moeder 2 handen op 1 buik waren en minimaal 3 dgn per week bij elkaar waren..
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
donderdag 2 juli 2015 om 22:23
quote:jadaiswa schreef op 02 juli 2015 @ 22:17:
Bij mij wennen dat soort dagen ook nog niet biol... Maar mijn vriend bekijkt het zo: als iemand zoveel voor je betekent heeft dan is het logisch dat het soms pijn blijft doen.
Daar zit wel waarheid in vind ik.
Met wat ik lees, krijg ik de indruk dat je moeder snel heel ziek is geworden en jij die weken in een rollercoaster hebt gezeten?
Dat zijn dingen die moeilijk te verwerken zijn. Geef jezelf een stukje ruimte voor je verdriet!
Sterkte!Dat klopt idd. Vanaf openbaring ziek zijn tot overlijden zat nog net geen 4 wkn.. 4 helse weken waarbij het schok over schok was.
Bij mij wennen dat soort dagen ook nog niet biol... Maar mijn vriend bekijkt het zo: als iemand zoveel voor je betekent heeft dan is het logisch dat het soms pijn blijft doen.
Daar zit wel waarheid in vind ik.
Met wat ik lees, krijg ik de indruk dat je moeder snel heel ziek is geworden en jij die weken in een rollercoaster hebt gezeten?
Dat zijn dingen die moeilijk te verwerken zijn. Geef jezelf een stukje ruimte voor je verdriet!
Sterkte!Dat klopt idd. Vanaf openbaring ziek zijn tot overlijden zat nog net geen 4 wkn.. 4 helse weken waarbij het schok over schok was.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
donderdag 2 juli 2015 om 22:39
ik vind het ook nog zo ontzettend moeilijk en oneerlijk dat ik afscheid van mijn vader moest nemen. Het is nu anderhalf jaar geleden. Hij was niet veel ouder dan jouw moeder. Het maakt me ook nog steeds zo boos dat hij ziek moest worden en zoveel pijn en ellende moest doorstaan terwijl hij zo genoot van het leven... Ik hoop ook dat de pijn, boosheid en verdriet zal slijten maar het is nu bij vlagen nog erg aanwezig.
donderdag 2 juli 2015 om 22:44
Ik herinner me het nog Biol. Is het alweer twee jaar geleden?
Nee het gemis en verdriet went nooit behalve dan dat het met het verstrijjken van de tijd met momenten bjna gewoon lijkt te worden dat het er is en dus alsnog niet went.
Sterkte
Nee het gemis en verdriet went nooit behalve dan dat het met het verstrijjken van de tijd met momenten bjna gewoon lijkt te worden dat het er is en dus alsnog niet went.
Sterkte
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 2 juli 2015 om 23:09
Mijn vader is alweer 5 jr overleden ik was ook nog net geen 30, hij heeft mijn kinderen niet gekend.. Maar hij was wel al jaren erg ziek. Dat is wel een heel ander proces merk ik vaak: ik sprak met artsen over of we niets konden doen om zijn dood te versnellen om het lijden te doen stoppen.. Zo anders dan bij jou. Maar op het moment dat hij overleed overviel me heel sterk het gevoel dat hij deel is van mij, als een cirkel van het leven; hij leeft voort in mij, precies zoals het hoort te zijn: ik in zijn voetsporen, mijn kinderen in de mijne en zo gaat het leven door.. Dat was zon extreem berustend gevoel dat ik daar nog steeds veel vrede uithaal. Denk dat proces voorafgaand aan dood wel een grote rol speelt, maar ik zou je heel graag dat gevoel -dat best moeilijk uit te leggen is merk ik- gunnen. Dan blijven er nog verdrietige momenten, maar de frustratie, boosheid en niet bij neer kunnen leggen, dat gevoel heb ik helemaal niet.. Hoe terecht die gevoelens ook zouden zijn.