Psyche
alle pijlers
Vraag angststoornis
donderdag 9 juli 2015 om 17:00
Hallo allemaal,
Oeps, ik voel me wel een soort 'stalker' van het forum haha heb namelijk ook een ander topic lopen :S Heb een vraag: omdat ik na een stressvolle periode terug ben gevallen in m'n angststoornis, slaap ik nu tijdelijk bij m'n ouders. Vanmiddag ben ik even naar m'n eigen huis gegaan en toen ik daar kwam voelde ik me zó vreemd. Werd superlicht in m'n hoofd en heel nerveus. Ben wel gewoon gebleven en heb wat dingen gedaan, maar het was echt belachelijk onbehagelijk
Eigenlijk voelde ik me gewoon verschrikkelijk! Een paar weken geleden zat ik nog chill thuis op de bank, nu voelde ik me vreselijk.
Herkent iemand dit?
Oeps, ik voel me wel een soort 'stalker' van het forum haha heb namelijk ook een ander topic lopen :S Heb een vraag: omdat ik na een stressvolle periode terug ben gevallen in m'n angststoornis, slaap ik nu tijdelijk bij m'n ouders. Vanmiddag ben ik even naar m'n eigen huis gegaan en toen ik daar kwam voelde ik me zó vreemd. Werd superlicht in m'n hoofd en heel nerveus. Ben wel gewoon gebleven en heb wat dingen gedaan, maar het was echt belachelijk onbehagelijk
Eigenlijk voelde ik me gewoon verschrikkelijk! Een paar weken geleden zat ik nog chill thuis op de bank, nu voelde ik me vreselijk. Herkent iemand dit?
donderdag 9 juli 2015 om 17:37
Ik heb 2 jaar keihard gevochten tegen de angststoornis en toen ik uitbehandeld was bleef ik die 'zenuwen' houden. Na dat 6 maanden te hebben aangevoeld ben ik aan de anti depressiva gegaan. De zin is weer gaan schijnen en ik voel me beter dan ooit.
Ik hoop dat je er weer bovenop komt, een kloterige gevoel bestaat er niet.
Ik hoop dat je er weer bovenop komt, een kloterige gevoel bestaat er niet.
donderdag 9 juli 2015 om 18:59
Hey, nee niet zozeer ervaring met angst/paniek. Maar wat mij hielp was vervelende gevoelens leren uithouden. Jaja, dat weet je vast ook wel uit je therapie. Maar als ik me kut voelde las ik boeken van Russ Harris (ACT-methode) en die hebben me enorm geholpen om 'terugvallen' zoals jij ze noemt te erkennen als part of life. Niet om de impact te bagatelliseren, maar om je te laten zien dat zo n angstaanval, dat lichte gevoel BIJ JE VOORUITGANG HOORT 
! Het is niet iets dat daar los van staat. Die vooruitgang is niet zomaar weg als je je wiebelig gaat voelen. Dus, proost vanavond op jezelf met een heerlijk glas ice tea: je bent weer in je eigen huis geweest, en je gaat proberen je angst weer aan te gaan, alleen. Dat is niet zo'n klein pluimpje waard, meis, dus geef jezelf die credits: you did it
Vergeet niet dat er niet zoiets bestaat als je voor altijd angst-vrij voelen. Voor niemand.
Maar dat je voor die angst een plekje kunt maken waar ie je niet meer belemmert.
En lees als je zin hebt The reality slap van Russ Harris. Ook in t Nederlands verschenen.
Ook deze talk van Brené Brown http://99u.com/videos/200 ... -focusing-on-your-critics moest ik aan denken.
In plaats van die plekken in de arena voor 'je critici' te reserveren (zie talk!) kun jij 'angsten' invullen. Reserveer plekken voor ze. Maar je bent niet langer van plan je leven te laten (af)leiden door angsten. Je kunt dat onbehagelijke gevoel uithouden. Het is ook weer weg gegaan. Hoe kut het ook voelde (nogmaals ik ga dat gevoel niet bagatelliseren, it sucks ongetwijfeld, maar het ging weer voorbij!), en je weet nog hoe je ook een tijd geleden chill op je bank zat. Dat ging ook voorbij. Alle gevoelens komen en gaan.
Dat is op het moment zelf geen troost, maar ik probeer het altijd vast te houden, en t besef dat gevoelens opkomen en weer wegebben helpt om de nare gevoelens uit te houden.
Zoeits, bekijk de talk maar met dit in je achterhoofd, misschien is die link iets waar je wat aan hebt.
! Het is niet iets dat daar los van staat. Die vooruitgang is niet zomaar weg als je je wiebelig gaat voelen. Dus, proost vanavond op jezelf met een heerlijk glas ice tea: je bent weer in je eigen huis geweest, en je gaat proberen je angst weer aan te gaan, alleen. Dat is niet zo'n klein pluimpje waard, meis, dus geef jezelf die credits: you did it Vergeet niet dat er niet zoiets bestaat als je voor altijd angst-vrij voelen. Voor niemand.
Maar dat je voor die angst een plekje kunt maken waar ie je niet meer belemmert.
En lees als je zin hebt The reality slap van Russ Harris. Ook in t Nederlands verschenen.
Ook deze talk van Brené Brown http://99u.com/videos/200 ... -focusing-on-your-critics moest ik aan denken.
In plaats van die plekken in de arena voor 'je critici' te reserveren (zie talk!) kun jij 'angsten' invullen. Reserveer plekken voor ze. Maar je bent niet langer van plan je leven te laten (af)leiden door angsten. Je kunt dat onbehagelijke gevoel uithouden. Het is ook weer weg gegaan. Hoe kut het ook voelde (nogmaals ik ga dat gevoel niet bagatelliseren, it sucks ongetwijfeld, maar het ging weer voorbij!), en je weet nog hoe je ook een tijd geleden chill op je bank zat. Dat ging ook voorbij. Alle gevoelens komen en gaan.
Dat is op het moment zelf geen troost, maar ik probeer het altijd vast te houden, en t besef dat gevoelens opkomen en weer wegebben helpt om de nare gevoelens uit te houden.
Zoeits, bekijk de talk maar met dit in je achterhoofd, misschien is die link iets waar je wat aan hebt.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 9 juli 2015 om 19:21
Herkenbaar. Wat mij heel erg heeft geholpen om (voor het grootste gedeelte, het is nooit helemaal weg helaas) van mijn angststoornis af te komen, is door mijn eigen angsten serieus te nemen. Ze te mogen voelen. En er daardoor mee om te kunnen gaan. Voelde jij je thuis zo onbehaaglijk en rot omdat je er (misschien onbewust) vantevoren bang voor was om alleen te zijn? Misschien zit ik er naast hoor, het is maar een gedachte. Hoe dan ook helpt het als je ook je onbewuste angsten in kaart kunt brengen. En wat bij mij ook een wereld van verschil heeft gemaakt, is mezelf een goede ademhaling aangeleerd te hebben (met hulp van een deskundige).
Mijn angststoornis is begonnen rond mijn 18e, en ik ben nu bijna 32. Pas sinds 2 jaar ben ik er echt zo goed als vanaf. Bij bijvoorbeeld een tandartsbezoek of iets anders waarvoor ik me schaam of echt bang ben, heb ik er nog wel last van. Voorbeeld: ik heb een heel slecht gebit. Door de genen maar ook omdat ik er door die angststoornis en straatvrees zolang niks aan heb laten doen. Dus ik schaamde me om met mn mond open te lachen en zelfs in gesprek met mensen dacht ik er altijd aan. Zo van: als ze maar niks merken. Ik werk in de kinderopvang en spreek dus veel mensen op een dag. Heel vermoeiend om daar telkens zo mee bezig te moeten zijn. Nu heb ik gisteren eindelijk (zelfs onder plaatselijke verdoving in plaats van narcose, wat ik eerst alleen durfde) mijn twee slechte voortanden laten trekken en daar een plaatje voor in de plaats gekregen met twee vervangende tanden. Het is erg wennen en ik heb geen oog dicht gedaan vannacht, en ja het doet pijn, maar ik voel me nu alleen al zooooveel beter dan hiervoor! Mijn angststoornis word bij mij veroorzaakt door onzekerheid over mezelf. Een laag zelfbeeld. Maar ik doe daar wat aan, ook op andere manieren dan naar de tandarts te gaan, bijvoorbeeld 2 jaar geleden door weer volop te gaan werken, waarvan ik eerst ook dacht dat ik dat niet kon of vol zou houden, omdat dat door die angststoornis al vaker mis was gegaan en je daardoor alleen maar minder over jezelf gaat denken. Moraal van dit lange verhaal: doe dingen die jou een beter gevoel geven, voor jezelf. Mijn psycholoog, maar ook die angsttandarts zei vorig jaar tegen mij: jij verwaarloosd jezelf. Nou daar hadden ze gelijk in. En sinds ik dat niet meer doe maar beter voor mezelf zorg, voel ik me echt stukken en stukken beter en kan ik de dingen veel beter relativeren, handelen en vooral accepteren van mezelf.
Mijn angststoornis is begonnen rond mijn 18e, en ik ben nu bijna 32. Pas sinds 2 jaar ben ik er echt zo goed als vanaf. Bij bijvoorbeeld een tandartsbezoek of iets anders waarvoor ik me schaam of echt bang ben, heb ik er nog wel last van. Voorbeeld: ik heb een heel slecht gebit. Door de genen maar ook omdat ik er door die angststoornis en straatvrees zolang niks aan heb laten doen. Dus ik schaamde me om met mn mond open te lachen en zelfs in gesprek met mensen dacht ik er altijd aan. Zo van: als ze maar niks merken. Ik werk in de kinderopvang en spreek dus veel mensen op een dag. Heel vermoeiend om daar telkens zo mee bezig te moeten zijn. Nu heb ik gisteren eindelijk (zelfs onder plaatselijke verdoving in plaats van narcose, wat ik eerst alleen durfde) mijn twee slechte voortanden laten trekken en daar een plaatje voor in de plaats gekregen met twee vervangende tanden. Het is erg wennen en ik heb geen oog dicht gedaan vannacht, en ja het doet pijn, maar ik voel me nu alleen al zooooveel beter dan hiervoor! Mijn angststoornis word bij mij veroorzaakt door onzekerheid over mezelf. Een laag zelfbeeld. Maar ik doe daar wat aan, ook op andere manieren dan naar de tandarts te gaan, bijvoorbeeld 2 jaar geleden door weer volop te gaan werken, waarvan ik eerst ook dacht dat ik dat niet kon of vol zou houden, omdat dat door die angststoornis al vaker mis was gegaan en je daardoor alleen maar minder over jezelf gaat denken. Moraal van dit lange verhaal: doe dingen die jou een beter gevoel geven, voor jezelf. Mijn psycholoog, maar ook die angsttandarts zei vorig jaar tegen mij: jij verwaarloosd jezelf. Nou daar hadden ze gelijk in. En sinds ik dat niet meer doe maar beter voor mezelf zorg, voel ik me echt stukken en stukken beter en kan ik de dingen veel beter relativeren, handelen en vooral accepteren van mezelf.
vrijdag 10 juli 2015 om 08:16
Ja ik herken het.. Wat is je angst eigenlijk?
Ik had dit gevoel in drukke en warme ruimtes of het openbaar vervoer. Of als ik alleen thuis was met mijn dochter en ineens de zenuwen kreeg.
Sinds ik gestart ben met antidepressiva (na 10 jaar angst en sinds 2 jaar ook depressies, door de angst) gaat het echt veel beter, bijna geen last meer. Gelukkig!
Wat voor therapie ga je weer oppakken? Een angststoornis is gelukkig vaak heel goed te behandelen met gespreks- en cognitieve therapie. Sterkte.
Ik had dit gevoel in drukke en warme ruimtes of het openbaar vervoer. Of als ik alleen thuis was met mijn dochter en ineens de zenuwen kreeg.
Sinds ik gestart ben met antidepressiva (na 10 jaar angst en sinds 2 jaar ook depressies, door de angst) gaat het echt veel beter, bijna geen last meer. Gelukkig!
Wat voor therapie ga je weer oppakken? Een angststoornis is gelukkig vaak heel goed te behandelen met gespreks- en cognitieve therapie. Sterkte.
vrijdag 10 juli 2015 om 11:37
Klinkt tegenstrijdig: maar probeer zo bang mogelijk te zijn. Sta stil bij die angst en dwing jezelf ertoe je bang te voelen. Want hoe meer je het NIET wilt zijn hoe meer t beklijft.
Dus ben je bang: wees bang. Er kan je niets ernstigs gebeuren!
Dus ben je bang: wees bang. Er kan je niets ernstigs gebeuren!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 12 juli 2015 om 05:38
yesss, goed gedaan. Dat is de spirit, meis. Je hebt het ondanks je angst wel gedaan, dus dat is echt een grote stap in de goede richting!
Ik heb zelf vaak een beeld in mijn hoofd. Ik zit in een bus met allemaal monsters: een angstmonster, een verleden-spook enz, het is een best gezelschap....- en die proberen me af te leiden van het besturen van die bus. Ze keten, ze maken lawaai.....
Maar hé....ze doen maar. Ze vieren hun eigen feestje maar. I keep on steerin'
. Wat ik ervaar in mijn leven: ik hoef die zooi aan angst, verdriet en trauma's enz de bus niet uit te werken, dat gaat me bij dat stelletje ongeregeld toch niet lukken. Ze rijden gewoon mee als ze willen; best! Maar ik ga me concentreren op de weg die voor me ligt, mijn stuur goed vasthouden en een vrolijk muziekje opzetten. En ik blijf rijden naar waar ik naartoe wil. Met soms een kleine of grote inzinking, maar ik blijf op weg; MIJN weg.
Ik heb zelf vaak een beeld in mijn hoofd. Ik zit in een bus met allemaal monsters: een angstmonster, een verleden-spook enz, het is een best gezelschap....- en die proberen me af te leiden van het besturen van die bus. Ze keten, ze maken lawaai.....
Maar hé....ze doen maar. Ze vieren hun eigen feestje maar. I keep on steerin'
. Wat ik ervaar in mijn leven: ik hoef die zooi aan angst, verdriet en trauma's enz de bus niet uit te werken, dat gaat me bij dat stelletje ongeregeld toch niet lukken. Ze rijden gewoon mee als ze willen; best! Maar ik ga me concentreren op de weg die voor me ligt, mijn stuur goed vasthouden en een vrolijk muziekje opzetten. En ik blijf rijden naar waar ik naartoe wil. Met soms een kleine of grote inzinking, maar ik blijf op weg; MIJN weg.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 14 juli 2015 om 14:41
Hey,
Ik ben al 6 jaar in strijd met mijn angst- en paniekstoornis. Dit uit zich eigenlijk in elke situatie en op elk willekeurig moment van de dag. In die 6 jaar tijd heb ik in totaal bijna de helft thuis gezeten (ziek) maar de andere helft fulltime gewerkt.
Inmiddels leer ik dat, omdat ik het al zo lang heb, ik niet meer weet wáár ik eigenlijk bang voor ben. Ik ben bijvoorbeeld momenteel bang om naar de supermarkt te gaan. Maar wat kan er dan precies gebeuren? En als dat gebeurd, wat gebeurd er dan?
Oftewel, ik ben bang voor een monster in de kast, maar of dat monster nou een teletubbie of een zombie is weet ik niet, want die kast is al zolang niet open geweest.
Ik ben nu dus continue heel bewust mijzelf aan het afvragen wat er nou eigenlijk aan de hand is. En vaak, maar lang niet altijd, kom ik dan beter door een situatie heen. En zo zet ik kleine stapjes.
Verder ben ik erg gebaat bij adem- en ontspanningstherapie via de methode van Dixhoorn
Heel veel succes met het aangaan van de uitdagingen! Ik weet er alles van ...
Ik ben al 6 jaar in strijd met mijn angst- en paniekstoornis. Dit uit zich eigenlijk in elke situatie en op elk willekeurig moment van de dag. In die 6 jaar tijd heb ik in totaal bijna de helft thuis gezeten (ziek) maar de andere helft fulltime gewerkt.
Inmiddels leer ik dat, omdat ik het al zo lang heb, ik niet meer weet wáár ik eigenlijk bang voor ben. Ik ben bijvoorbeeld momenteel bang om naar de supermarkt te gaan. Maar wat kan er dan precies gebeuren? En als dat gebeurd, wat gebeurd er dan?
Oftewel, ik ben bang voor een monster in de kast, maar of dat monster nou een teletubbie of een zombie is weet ik niet, want die kast is al zolang niet open geweest.
Ik ben nu dus continue heel bewust mijzelf aan het afvragen wat er nou eigenlijk aan de hand is. En vaak, maar lang niet altijd, kom ik dan beter door een situatie heen. En zo zet ik kleine stapjes.
Verder ben ik erg gebaat bij adem- en ontspanningstherapie via de methode van Dixhoorn
Heel veel succes met het aangaan van de uitdagingen! Ik weet er alles van ...
vrijdag 17 juli 2015 om 08:25
Hallo allemaal,
Ik doe inmiddels mn dingen weer (werk, sport, sociaal), moet alleen nog naar huis gaan. Met de psycholoog overlegd dat ik dit wknd weer terugga. Nou het klinkt goed, maar helaas voel ik me niet goed! Geen zin in dingen, bang dat t nooit meer goedkomt, gek gevoel in hoofd, angstvlagen van Dit blijf je voor de rest v je leven voelen. Ik kan t niet goed uitleggen maar het is erg naar. Hoe lang duurde dit bij jullie? Zou dit slijten?
Ik doe inmiddels mn dingen weer (werk, sport, sociaal), moet alleen nog naar huis gaan. Met de psycholoog overlegd dat ik dit wknd weer terugga. Nou het klinkt goed, maar helaas voel ik me niet goed! Geen zin in dingen, bang dat t nooit meer goedkomt, gek gevoel in hoofd, angstvlagen van Dit blijf je voor de rest v je leven voelen. Ik kan t niet goed uitleggen maar het is erg naar. Hoe lang duurde dit bij jullie? Zou dit slijten?
vrijdag 17 juli 2015 om 09:52
Hoi Boeddha,
Dank je wel! Ja, ergens weet ik ook wel dat het goedkomt, maar het duurt zo lang! En sleet het bij jou gewoon? Na hoe lang? Ik ben in therapie, probeer gewoon alles te doen en ga dus ook weer naar huis (ook weer raar gevoel). Alles voelt zo anders dan voorheen, eng gevoel dat ik nergens echt zin meer in heb.
Dank je wel! Ja, ergens weet ik ook wel dat het goedkomt, maar het duurt zo lang! En sleet het bij jou gewoon? Na hoe lang? Ik ben in therapie, probeer gewoon alles te doen en ga dus ook weer naar huis (ook weer raar gevoel). Alles voelt zo anders dan voorheen, eng gevoel dat ik nergens echt zin meer in heb.
vrijdag 17 juli 2015 om 14:58
Hey Newyorkert,
Het wordt uiteindelijk minder... maar ik weet er alles van. Ik ben al 6 jaar bezig om mijn angstproblematiek te overwinnen - en zit nu alweer 2 maanden ziek thuis.
Wat mij altijd helpt bij zulke dingen als in jouw geval, terug naar huis gaan, te overwinnen is acceptatie. Ik mág het eng vinden. Dat is prima. Ik ga daar gewoon heen. En ergens zitten. En oke, misschien heb ik dan super veel onrust en angst. Maar ik heb voldoende zuurstof, het is er veilig, ik hoef nergens heen, ik MAG nu even bang zijn.
En dat dan de volgende keer weer. En dan nog een keer. En weer. En uiteindelijk.... gaat 't beter
Succes!
Het wordt uiteindelijk minder... maar ik weet er alles van. Ik ben al 6 jaar bezig om mijn angstproblematiek te overwinnen - en zit nu alweer 2 maanden ziek thuis.
Wat mij altijd helpt bij zulke dingen als in jouw geval, terug naar huis gaan, te overwinnen is acceptatie. Ik mág het eng vinden. Dat is prima. Ik ga daar gewoon heen. En ergens zitten. En oke, misschien heb ik dan super veel onrust en angst. Maar ik heb voldoende zuurstof, het is er veilig, ik hoef nergens heen, ik MAG nu even bang zijn.
En dat dan de volgende keer weer. En dan nog een keer. En weer. En uiteindelijk.... gaat 't beter
Succes!
vrijdag 17 juli 2015 om 15:49
vrijdag 17 juli 2015 om 18:43
Tja, zo is het leven Newyorkert.
Daarmee wil ik je probleem niet bagatelliseren. Als je lijdt onder je angst dan pak m aan en dat DOE je ook!!! Dus daarmee ben je op de goede weg....
MAAR, en ik schreef het al eerder: een minder gevoel volgend op een goede tijd, dat heeft IEDEREEN!! Echt iedereen heeft die golfbeweging.......staar je niet blind op jouw ongelukkige periodes, alsof je de enige bent..... Dacht je dat anderen elke maand zich het zelfde flierefluitende zelfje voelden??
En jij de enige bent die zich dan weer meer on top of the world en dan weer minder en zelfs neerslachtig voelt??? NO WAY
Dus zie jezelf ook niet als een uitzondering en die shift in je gevoelens niet als iets dat je moet fixen!!
HET IS ZOALS HET LEVEN GAAT!
Natuurlijk, als angst je leven beheerst is dit NIET wat ik je gun noch gezond. En ik denk ook zeker dat je lijdt onder die vorm van angst....ik weet uit ervaring wat angst met je kan doen................- maar ik lees ook een soort focus op je neerslachtigheid.
Die gaat niet weg, die zal je blijven houden zo af en toe. Omdat het leven niet altijd fijn is. Omdat je angst boosheid en verdriet en alle andere ingewikkelde dingen kunt tegenkomen op je pad. Dan voel je je kut. Punt. Zoals iedereen. Dus waarom je die perioden niet gewoon gunnen...in plaats van eruit te concluderen dat je een angstige minkukel bent en t nooit beter zal gaan worden?
Want, nu komt het: Uitgaande van je ervaringen zou je kunnen concluderen dat deze periode dus ook weer beter zal worden.
En zie je gevoelens als trancient.... ze blijven dus niet hetzelfde!
Focus je niet zo op dat geweldige gevoel, dat is zo vluchtig als de rest. Als je zo streeft naar je-altijd-gelukkig voelen of altijd-angstvrij, heb je nog een harde dobber.
Zodra je ziet hoe gevoelens komen en gaan, een beetje als eb en vloed, EN dat IEDEREEN dit heeft, heb je niet meer van die strakke en strenge kaders, en mag je je ook een week of langer minder voelen.
Ik denk dat dat wel een rust kan geven die je nu mist.
Just my idea..... (is niet de waarheid!)
Je bent geen uitzondering.... en bent níet 'dat mens met die angststoornis'- dus stop jezelf als zodanig te definiëren. Hoe moeilijk ook. En dat doe je echt door andere zaken in je leven op te zoeken. Je focus te verschuiven. Juist als je je kut voelt. Again: hoe moeilijk ook.
Daarmee wil ik je probleem niet bagatelliseren. Als je lijdt onder je angst dan pak m aan en dat DOE je ook
!!! Dus daarmee ben je op de goede weg....MAAR, en ik schreef het al eerder: een minder gevoel volgend op een goede tijd, dat heeft IEDEREEN!! Echt iedereen heeft die golfbeweging.......staar je niet blind op jouw ongelukkige periodes, alsof je de enige bent..... Dacht je dat anderen elke maand zich het zelfde flierefluitende zelfje voelden??
En jij de enige bent die zich dan weer meer on top of the world en dan weer minder en zelfs neerslachtig voelt??? NO WAY
Dus zie jezelf ook niet als een uitzondering en die shift in je gevoelens niet als iets dat je moet fixen!!
HET IS ZOALS HET LEVEN GAAT!
Natuurlijk, als angst je leven beheerst is dit NIET wat ik je gun noch gezond. En ik denk ook zeker dat je lijdt onder die vorm van angst....ik weet uit ervaring wat angst met je kan doen................- maar ik lees ook een soort focus op je neerslachtigheid.
Die gaat niet weg, die zal je blijven houden zo af en toe. Omdat het leven niet altijd fijn is. Omdat je angst boosheid en verdriet en alle andere ingewikkelde dingen kunt tegenkomen op je pad. Dan voel je je kut. Punt. Zoals iedereen. Dus waarom je die perioden niet gewoon gunnen...in plaats van eruit te concluderen dat je een angstige minkukel bent en t nooit beter zal gaan worden?
Want, nu komt het: Uitgaande van je ervaringen zou je kunnen concluderen dat deze periode dus ook weer beter zal worden.
En zie je gevoelens als trancient.... ze blijven dus niet hetzelfde!
Focus je niet zo op dat geweldige gevoel, dat is zo vluchtig als de rest. Als je zo streeft naar je-altijd-gelukkig voelen of altijd-angstvrij, heb je nog een harde dobber.
Zodra je ziet hoe gevoelens komen en gaan, een beetje als eb en vloed, EN dat IEDEREEN dit heeft, heb je niet meer van die strakke en strenge kaders, en mag je je ook een week of langer minder voelen.
Ik denk dat dat wel een rust kan geven die je nu mist.
Just my idea..... (is niet de waarheid
!)Je bent geen uitzondering.... en bent níet 'dat mens met die angststoornis'- dus stop jezelf als zodanig te definiëren. Hoe moeilijk ook. En dat doe je echt door andere zaken in je leven op te zoeken. Je focus te verschuiven. Juist als je je kut voelt. Again: hoe moeilijk ook.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)