Psyche
alle pijlers
Zwanger maar niet happy
vrijdag 24 juli 2015 om 21:05
Sorry hoor mensen maar ik moet het gewoon ff kwijt en hoop dat er dames zijn die zich erin herkennen en wellicht mee willen kletsen in de hoop dat het er iets makkelijker op word.
Ik ben bewust zwanger geworden, nu bijna 15 weken. Ik heb een zoontje van 3 waar ik onwijs gek op ben. Echter waar ik altijd al bang voor was is dat ik vanaf het moment weer zwanger te zijn meer niet happy bij voel. Bij de zwangerschap van mijn zoontje had ik er ook last van maar nu lijkt het wel veel heftiger te zijn. Ik vind zwanger zijn echt niet leuk, vind de lichamelijke veranderingen echt vreselijk en heb vaak negatieve gevoelens waarbij ik zelfs zou willen de zwangerschap af te breken. Ik weet dat hormonen een grote rol hierin spelen, ben normaal al erg gevoelig voor hormoon schommelingen maar toch word ik steeds weer overvallen door negatieve gedachtes.
Ik heb reeds 3 goede echo's gehad en dat vond ik wel heel mooi om te zien maar daarna sloeg het alweer snel om. Ik zie ertegenop om naar de vk te gaan, verzet steeds mijn afspraak en kan mezelf nu ook niet zover krijgen om een afspraak voor de 20 week echo te plannen.
Ik heb geprobeerd er met mijn vriend over te praten maar krijg dan alleen maar een reactie van 'dat zijn de hormonen schat, had je vorige keer ook' en 'je hebt ook momenten dat je het wel leuk vind' andere momenten is hij boos omdat ik zo denk. Ik probeer me erdoor te worstelen en me met leuke dingen bezig te houden maar hoe meer plezier ik in het leven heb hoe harder ik daarna weer in de negatieve gedachten geslonken en niet zwanger wil zijn.
Ik ik heb verder niemand om erover te kunnen praten, dus ik hoop via deze weg mijn ei kwijt te kunnen.
Ik ben bewust zwanger geworden, nu bijna 15 weken. Ik heb een zoontje van 3 waar ik onwijs gek op ben. Echter waar ik altijd al bang voor was is dat ik vanaf het moment weer zwanger te zijn meer niet happy bij voel. Bij de zwangerschap van mijn zoontje had ik er ook last van maar nu lijkt het wel veel heftiger te zijn. Ik vind zwanger zijn echt niet leuk, vind de lichamelijke veranderingen echt vreselijk en heb vaak negatieve gevoelens waarbij ik zelfs zou willen de zwangerschap af te breken. Ik weet dat hormonen een grote rol hierin spelen, ben normaal al erg gevoelig voor hormoon schommelingen maar toch word ik steeds weer overvallen door negatieve gedachtes.
Ik heb reeds 3 goede echo's gehad en dat vond ik wel heel mooi om te zien maar daarna sloeg het alweer snel om. Ik zie ertegenop om naar de vk te gaan, verzet steeds mijn afspraak en kan mezelf nu ook niet zover krijgen om een afspraak voor de 20 week echo te plannen.
Ik heb geprobeerd er met mijn vriend over te praten maar krijg dan alleen maar een reactie van 'dat zijn de hormonen schat, had je vorige keer ook' en 'je hebt ook momenten dat je het wel leuk vind' andere momenten is hij boos omdat ik zo denk. Ik probeer me erdoor te worstelen en me met leuke dingen bezig te houden maar hoe meer plezier ik in het leven heb hoe harder ik daarna weer in de negatieve gedachten geslonken en niet zwanger wil zijn.
Ik ik heb verder niemand om erover te kunnen praten, dus ik hoop via deze weg mijn ei kwijt te kunnen.
vrijdag 24 juli 2015 om 21:08
vrijdag 24 juli 2015 om 21:17
Da's rot Solletje. Er zijn er meer hoor die heel neerslachtige gevoelens krijgen tijdens de zwangerschap. Ik ken zelf twee vrouwen die daar ook last van hadden, naast allerlei lichamelijke kwalen. Gelukkig verdwenen de gevoelens en de gebreken na 9 mnd weer net zo snel als ze gekomen waren.
Als je wil dan kun je het wel aangeven bij je verloskundige of huisarts. Het is vast niet de eerste keer dat ze er van horen.
En verder kun je je ei hier wel kwijt natuurlijk.
Wat vind je zo erg aan de lichamelijke veranderingen? De opmerkelijke gelijkenis met een aangespoelde potvis? Feit dat je eigenlijk die enorme buik nodig hebt om die reusachtige voorgevel te verklaren? Spataderen op plaatsen waar je niet eens aan dacht dat het daar ook kon? Schimmelinfecties waar niets tegen gedaan kan worden? Ik denk gelijk aan een plaatjestopic
Als je wil dan kun je het wel aangeven bij je verloskundige of huisarts. Het is vast niet de eerste keer dat ze er van horen.
En verder kun je je ei hier wel kwijt natuurlijk.
Wat vind je zo erg aan de lichamelijke veranderingen? De opmerkelijke gelijkenis met een aangespoelde potvis? Feit dat je eigenlijk die enorme buik nodig hebt om die reusachtige voorgevel te verklaren? Spataderen op plaatsen waar je niet eens aan dacht dat het daar ook kon? Schimmelinfecties waar niets tegen gedaan kan worden? Ik denk gelijk aan een plaatjestopic
vrijdag 24 juli 2015 om 21:17
Nee alleen mijn vriend weet ervanaf verder niemand, ben niet zo'n prater met vreemden, tijdens vorige zwangerschap heb ik het er wel met vk over gehad en toen hadden ze gelijk pop-poli ingeschakeld en daar zit ik nou ook weer niet op te wachten.... Het liefst ga ik dus ook niet naar de verloskundige omdat ik niet wil dat ze er achter komen....
vrijdag 24 juli 2015 om 21:18
Heel herkenbaar! Al heb ik het wel in mindere mate dan jij nu beschrijft. Zo verzet ik nog geen afspraken met de vk e.d. Maar er zijn momenten dat ik het echt leuk vind, maar minstens zoveel dat ik denk. Waar ben ik aan begonnen.... Maar ik had op internet gelezen dat het idd door de hormonen kan komen. Misschien een idee om toch te bespreken met je verloskundige? Zij zullen dit wel vaker tegenkomen.
Hoe was het toen je zoontje destijds geboren was? Was je toen wel blij met hem? Gaat het echt om het zwanger zijn, of zie je ook op tegen de komst van de baby?
Hoe was het toen je zoontje destijds geboren was? Was je toen wel blij met hem? Gaat het echt om het zwanger zijn, of zie je ook op tegen de komst van de baby?
Ik wil ook een motto
vrijdag 24 juli 2015 om 21:21
De lichamelijke veranderingen, als in dikke buik en borsten krijgen, ben erg slank van mezelf en ben bang na zwangerschap dik en uitgerekt te zijn....zeker nu ik merk dat ik nu al buikje krijg dit was de erste keer veel later pas....
Toen mijn zoontje geboren was verdwenen al mijn negatieve gevoelens en was en ben nog steeds zielgelukkig met hem, dus het is echt alleen de zwangerschap!
Toen mijn zoontje geboren was verdwenen al mijn negatieve gevoelens en was en ben nog steeds zielgelukkig met hem, dus het is echt alleen de zwangerschap!
vrijdag 24 juli 2015 om 21:22
Misschien kan je het met je huisarts bespreken? Mijn (beperkte) ervaring met de verloskundigen tot nu toe is dat de huisarts er iets nuchterder en neutraler in staat. De verloskundigen in de praktijk waar ik bij zit zijn heel lief en vriendelijk, maar ook een beetje 'jubelend' als het over de baby en de zwangerschap gaat. Terwijl ik zelf heel nuchter ben. Kan het een beetje lastig uitleggen, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. Maar schaam je er alsjeblieft niet voor en maak gewoon een afspraak met de huisarts. Daar word je ook niet geconfronteerd met allemaal andere zwangeren in bijvoorbeeld de wachtkamer.
Ik wil ook een motto
vrijdag 24 juli 2015 om 21:23
quote:Solletje123 schreef op 24 juli 2015 @ 21:17:
Nee alleen mijn vriend weet ervanaf verder niemand, ben niet zo'n prater met vreemden, tijdens vorige zwangerschap heb ik het er wel met vk over gehad en toen hadden ze gelijk pop-poli ingeschakeld en daar zit ik nou ook weer niet op te wachten.... Het liefst ga ik dus ook niet naar de verloskundige omdat ik niet wil dat ze er achter komen....Dus dan weet je eigenlijk zelf ook dat je hulp nodig hebt. Het hoeft niet zo ellendig te zijn en je wilt ook niet dat het doorloopt tot een postnatale depressie. Je hebt zo jezelf ermee (en man en misschien straks je kinderen) door geen hulp te vragen. Echt doen! Sterkte!
Nee alleen mijn vriend weet ervanaf verder niemand, ben niet zo'n prater met vreemden, tijdens vorige zwangerschap heb ik het er wel met vk over gehad en toen hadden ze gelijk pop-poli ingeschakeld en daar zit ik nou ook weer niet op te wachten.... Het liefst ga ik dus ook niet naar de verloskundige omdat ik niet wil dat ze er achter komen....Dus dan weet je eigenlijk zelf ook dat je hulp nodig hebt. Het hoeft niet zo ellendig te zijn en je wilt ook niet dat het doorloopt tot een postnatale depressie. Je hebt zo jezelf ermee (en man en misschien straks je kinderen) door geen hulp te vragen. Echt doen! Sterkte!
vrijdag 24 juli 2015 om 21:29
quote:Solletje123 schreef op 24 juli 2015 @ 21:21:
De lichamelijke veranderingen, als in dikke buik en borsten krijgen, ben erg slank van mezelf en ben bang na zwangerschap dik en uitgerekt te zijn....zeker nu ik merk dat ik nu al buikje krijg dit was de erste keer veel later pas....
Toen mijn zoontje geboren was verdwenen al mijn negatieve gevoelens en was en ben nog steeds zielgelukkig met hem, dus het is echt alleen de zwangerschap!
Volgens mij is het heel normaal dat je bij de tweede eerder een buikje krijgt. Had ik ook hoor.
Maar is het zo dat de gedachte wel eens door je heen schiet of lig je er wakker van?
De lichamelijke veranderingen, als in dikke buik en borsten krijgen, ben erg slank van mezelf en ben bang na zwangerschap dik en uitgerekt te zijn....zeker nu ik merk dat ik nu al buikje krijg dit was de erste keer veel later pas....
Toen mijn zoontje geboren was verdwenen al mijn negatieve gevoelens en was en ben nog steeds zielgelukkig met hem, dus het is echt alleen de zwangerschap!
Volgens mij is het heel normaal dat je bij de tweede eerder een buikje krijgt. Had ik ook hoor.
Maar is het zo dat de gedachte wel eens door je heen schiet of lig je er wakker van?
vrijdag 24 juli 2015 om 21:34
quote:Vl43inder schreef op 24 juli 2015 @ 21:29:
[...]
Volgens mij is het heel normaal dat je bij de tweede eerder een buikje krijgt. Had ik ook hoor.
Maar is het zo dat de gedachte wel eens door je heen schiet of lig je er wakker van?
Ik lig er echt wakker van, zodra ik mezelf in de spiegel zie walg ik ervan en ik vind het echt heel erg als iemand een opmerking maakt zo van 'zie ik daar een buikje komen'.
Ik denk dat ik zelf ook weet dat ik hulp nodig heb maar schaam me ervoor en wil me vriend niet teleurstellen... Heb wel zitten denken om een contact met een kennis op te nemen, zij is holistisch en bij haar durf ik er wel voor uit te komen, wellicht dat zij me kan helpen...
[...]
Volgens mij is het heel normaal dat je bij de tweede eerder een buikje krijgt. Had ik ook hoor.
Maar is het zo dat de gedachte wel eens door je heen schiet of lig je er wakker van?
Ik lig er echt wakker van, zodra ik mezelf in de spiegel zie walg ik ervan en ik vind het echt heel erg als iemand een opmerking maakt zo van 'zie ik daar een buikje komen'.
Ik denk dat ik zelf ook weet dat ik hulp nodig heb maar schaam me ervoor en wil me vriend niet teleurstellen... Heb wel zitten denken om een contact met een kennis op te nemen, zij is holistisch en bij haar durf ik er wel voor uit te komen, wellicht dat zij me kan helpen...
vrijdag 24 juli 2015 om 22:00
Schaam je er echt niet voor. Als je nu bijvoorbeeld zwangerschapsdiabetes zou krijgen, zou je je dan schamen? Daar kan je toch ook niets aan doen. Dit is gewoon ook iets dat kan gebeuren bij je zwangerschap en er zijn mensen die je daar mee kunnen helpen. Echt zonde als je hier mee blijft doorlopen. Zeker als je vanuit de eerste zwangerschap weet dat het puur zwangerschapgerelateerd is.
Ik wil ook een motto
zaterdag 25 juli 2015 om 00:08
Waarom vind je dat buikje zo erg? Het klinkt eig meer dat je meer moeite heb met de angst om aan te lomen dan de zwangerschap opzich?
Ik zou wel even met je huisarts of een psycholoog gaan praten want je afspraken en alles verzetten klinkt niet goed! Wat is de reden eig dat je dat doet?
Ik zou wel even met je huisarts of een psycholoog gaan praten want je afspraken en alles verzetten klinkt niet goed! Wat is de reden eig dat je dat doet?
Liever spijt van iets wat je heb gedaan, dan spijt van iets wat je niet heb gedaan
zaterdag 25 juli 2015 om 06:38
quote:Solletje123 schreef op 24 juli 2015 @ 21:21:
De lichamelijke veranderingen, als in dikke buik en borsten krijgen, ben erg slank van mezelf en ben bang na zwangerschap dik en uitgerekt te zijn....zeker nu ik merk dat ik nu al buikje krijg dit was de erste keer veel later pas....
Toen mijn zoontje geboren was verdwenen al mijn negatieve gevoelens en was en ben nog steeds zielgelukkig met hem, dus het is echt alleen de zwangerschap!
Waarom ben je zo bang "dik en uitgerekt"te zijn?
Een buikje vind ik heel lief bij een vrouw
De lichamelijke veranderingen, als in dikke buik en borsten krijgen, ben erg slank van mezelf en ben bang na zwangerschap dik en uitgerekt te zijn....zeker nu ik merk dat ik nu al buikje krijg dit was de erste keer veel later pas....
Toen mijn zoontje geboren was verdwenen al mijn negatieve gevoelens en was en ben nog steeds zielgelukkig met hem, dus het is echt alleen de zwangerschap!
Waarom ben je zo bang "dik en uitgerekt"te zijn?
Een buikje vind ik heel lief bij een vrouw
wie de toekomst als tegenwind ervaart, loopt in de verkeerde richting.
dinsdag 28 juli 2015 om 15:36
Nou de verloskundige gaat mij zeker niet verder helpen, voel me ook totaal niet gerespecteerd omdat ze me dwingen bloedonderzoek te laten doen terwijl ik dit niet wil. Zit nu te overdenken om me uit te schrijven bij deze praktijk, denk dan zonder verloskundige te doen, aangezien er ook geen andere praktijk in de buurt zit waar ik bij zou willen.
Heb inmiddels wel hulp om te zorgen dat ik beter in mijn vel kom.
Heb inmiddels wel hulp om te zorgen dat ik beter in mijn vel kom.
dinsdag 28 juli 2015 om 15:37
quote:Solletje123 schreef op 28 juli 2015 @ 15:36:
Nou de verloskundige gaat mij zeker niet verder helpen, voel me ook totaal niet gerespecteerd omdat ze me dwingen bloedonderzoek te laten doen terwijl ik dit niet wil. Zit nu te overdenken om me uit te schrijven bij deze praktijk, denk dan zonder verloskundige te doen, aangezien er ook geen andere praktijk in de buurt zit waar ik bij zou willen.
Heb inmiddels wel hulp om te zorgen dat ik beter in mijn vel kom.Ze dwingen je om bloedonderzoek te doen? Waarom wil je dit niet, lijkt me dat ze dit alleen doen voor jou en je baby om te kijken of alles goed is.
Nou de verloskundige gaat mij zeker niet verder helpen, voel me ook totaal niet gerespecteerd omdat ze me dwingen bloedonderzoek te laten doen terwijl ik dit niet wil. Zit nu te overdenken om me uit te schrijven bij deze praktijk, denk dan zonder verloskundige te doen, aangezien er ook geen andere praktijk in de buurt zit waar ik bij zou willen.
Heb inmiddels wel hulp om te zorgen dat ik beter in mijn vel kom.Ze dwingen je om bloedonderzoek te doen? Waarom wil je dit niet, lijkt me dat ze dit alleen doen voor jou en je baby om te kijken of alles goed is.
dinsdag 28 juli 2015 om 15:49
Omdat het vorige zwangerschap ook in orde was en er niks veranderd is in tussentijd, geen andere partners waardoor er ziektes zouden kunnen zijn. Bovendien moet ik het zelf betalen omdat ik het niet vergoed krijg dus vind ik het zonde geld als ik nu zeker weet dat alles in orde is. En suiker en ijzer kunnen makkelijk met 1 druppel bepaald worden, wat ze nu ook maar gedaan heeft en was prima in orde.
Ik vind het gewoon belachelijk dat ze mij op kosten jagen terwijl het niet nodig is.
Ik vind het gewoon belachelijk dat ze mij op kosten jagen terwijl het niet nodig is.
dinsdag 28 juli 2015 om 18:20
Hee, ik begrijp je enigszins wel.. Er gebeurt een hoop met je lichaam en geest als je zwanger bent en dat is niet niks.
Ik zou je wel willen adviseren er een keertje met je huisarts over te gaan praten, want, dit kan ook niet fijn zijn voor jou zelf toch?
Ik weet dat ik dit heel makkelijk kan zeggen, en dat het niet zo 1 2 3 is dat jij dat dan ook doet, maar probeer er in godsnaam van te genieten .. Dit maak je niet vaak in je leven mee en het is zoiets moois..
Wel vind ik het goed dat je aan je zelf toegeeft dat je negatieve gevoelens erbij hebt. Maar na twee weken geleden mijn dochtertje met 22 weken geboren en gecremeerd hebben moeten laten worden zou ik echt op het hart willen drukken om alles uit je zwangerschap te halen wat er in zit. Negatieve gevoelens zijn niet erg, zolang ze maar niet de overhand hebben. Je zegt dat je er bewust voor hebt gekozen, geniet dan alsjeblieft van al de (kleine) momenten waarop je er enigszins tevreden/blij mee bent.
Neem het niet als iets vanzelfsprekends maar haal alles eruit! Ik kan je oogkleppen niet openen en je er niet bewust van maken, maar neem van mij aan dat je heel dankbaar mag zijn dat je gezond zwanger bent.
Nog een keertje, praat aub met vrienden of je huisarts. Doe hier iets mee!
Ik zou je wel willen adviseren er een keertje met je huisarts over te gaan praten, want, dit kan ook niet fijn zijn voor jou zelf toch?
Ik weet dat ik dit heel makkelijk kan zeggen, en dat het niet zo 1 2 3 is dat jij dat dan ook doet, maar probeer er in godsnaam van te genieten .. Dit maak je niet vaak in je leven mee en het is zoiets moois..
Wel vind ik het goed dat je aan je zelf toegeeft dat je negatieve gevoelens erbij hebt. Maar na twee weken geleden mijn dochtertje met 22 weken geboren en gecremeerd hebben moeten laten worden zou ik echt op het hart willen drukken om alles uit je zwangerschap te halen wat er in zit. Negatieve gevoelens zijn niet erg, zolang ze maar niet de overhand hebben. Je zegt dat je er bewust voor hebt gekozen, geniet dan alsjeblieft van al de (kleine) momenten waarop je er enigszins tevreden/blij mee bent.
Neem het niet als iets vanzelfsprekends maar haal alles eruit! Ik kan je oogkleppen niet openen en je er niet bewust van maken, maar neem van mij aan dat je heel dankbaar mag zijn dat je gezond zwanger bent.
Nog een keertje, praat aub met vrienden of je huisarts. Doe hier iets mee!