Psyche
alle pijlers
Ik kijk neer op mensen
dinsdag 29 juli 2014 om 18:43
Onlangs kwam ik een klasgenoot tegen van de basisschool. Op dit moment is ze negentien jaar en heeft ze een dochtertje, woont ze samen met haar vriend en heeft ze geen baan. Daarnaast heeft ze geen opleiding afgerond en ze heeft zelfs geen middelbare school diploma.
En toen besefte ik het me weer. Ik kijk neer op mensen, ik kijk neer op mensen met de aller-stomste keuzes ooit en ik voel dat ik mijzelf veel beter vind. En tijdens het gesprek bedacht ik me tegelijkertijd: waarom doe ik dit? Waarom kan haar keuze voor dit leven in mijn ogen niet goed zijn? En waarom vind ik dat ik beter ben? Ik ben ook negentien jaar, maar ik máák iets van mijn leven.
En terwijl ik dacht, vond ik dat ik gelijk had. Nog steeds vind ik dat ik gelijk heb. Ik vind dat ik het goed doe en als iemand anders keuzes maakt waar ik negatief over denk, dan vind ik dat ik beter ben. Maar eigenlijk wil ik helemaal niet zo denken. Ik wil denken: ‘joh, wat leuk dat je een kind hebt en wat ontzettend knap van je dat het zo goed gaat’. Maar dat denk ik niet. Ik denk: ‘wat ben jij dom om op je zeventiende een kind te krijgen, te profiteren en je afhankelijk te maken van een man’.
Mijn wereld is zwart-wit. En het aller kutste is: ik kan niet anders denken. Of ik weet niet hoe. Het zijn onaardige gedachten. Want ik weet dat ik niet beter ben dan een ander omdat ik wel studeer, omdat ik wel werk, omdat ik sport, omdat ik aan mijn uiterlijk en voedingsstijl werk en omdat ik mijn leven anders indeel. Toch schreeuwt er iets in mij dat ik wel beter ben. En ergens vind ik het ontzettend kut dat ik neerkijk op mensen, want ik wil dat helemaal niet.
En laat ik eerlijk zijn: ik ben ook niet perfect. Ik heb slechte kanten en ik maak ook wel eens kut keuzes. Maar waarom kijk ik dan zo op mensen neer? Heeft het te maken met onzekerheid? Dat ik niet altijd tevreden ben met mijn eigen keuzes? Of heb ik onbewust een heel slecht zelfbeeld en vind ik het daarom nodig om op mensen neer te kijken? Want ook om eerlijk te zijn: dat neerkijken op andere mensen geeft mij wel een verdomd lekker gevoel.
Ik heb dit topic geopend omdat ik heel benieuwd ben of andere mensen deze gevoelens ook hebben of hebben gehad. Ik wil ook weten wat ik eraan kan doen, want ik wil niet zo vervelend denken over mensen.
En toen besefte ik het me weer. Ik kijk neer op mensen, ik kijk neer op mensen met de aller-stomste keuzes ooit en ik voel dat ik mijzelf veel beter vind. En tijdens het gesprek bedacht ik me tegelijkertijd: waarom doe ik dit? Waarom kan haar keuze voor dit leven in mijn ogen niet goed zijn? En waarom vind ik dat ik beter ben? Ik ben ook negentien jaar, maar ik máák iets van mijn leven.
En terwijl ik dacht, vond ik dat ik gelijk had. Nog steeds vind ik dat ik gelijk heb. Ik vind dat ik het goed doe en als iemand anders keuzes maakt waar ik negatief over denk, dan vind ik dat ik beter ben. Maar eigenlijk wil ik helemaal niet zo denken. Ik wil denken: ‘joh, wat leuk dat je een kind hebt en wat ontzettend knap van je dat het zo goed gaat’. Maar dat denk ik niet. Ik denk: ‘wat ben jij dom om op je zeventiende een kind te krijgen, te profiteren en je afhankelijk te maken van een man’.
Mijn wereld is zwart-wit. En het aller kutste is: ik kan niet anders denken. Of ik weet niet hoe. Het zijn onaardige gedachten. Want ik weet dat ik niet beter ben dan een ander omdat ik wel studeer, omdat ik wel werk, omdat ik sport, omdat ik aan mijn uiterlijk en voedingsstijl werk en omdat ik mijn leven anders indeel. Toch schreeuwt er iets in mij dat ik wel beter ben. En ergens vind ik het ontzettend kut dat ik neerkijk op mensen, want ik wil dat helemaal niet.
En laat ik eerlijk zijn: ik ben ook niet perfect. Ik heb slechte kanten en ik maak ook wel eens kut keuzes. Maar waarom kijk ik dan zo op mensen neer? Heeft het te maken met onzekerheid? Dat ik niet altijd tevreden ben met mijn eigen keuzes? Of heb ik onbewust een heel slecht zelfbeeld en vind ik het daarom nodig om op mensen neer te kijken? Want ook om eerlijk te zijn: dat neerkijken op andere mensen geeft mij wel een verdomd lekker gevoel.
Ik heb dit topic geopend omdat ik heel benieuwd ben of andere mensen deze gevoelens ook hebben of hebben gehad. Ik wil ook weten wat ik eraan kan doen, want ik wil niet zo vervelend denken over mensen.
dinsdag 29 juli 2014 om 23:45
Probeer het te relativeren,
19 is nog veel te jong om de balans op te maken,
50 ook maar wie weet,
Heeft je klasgenootje alsnog via haar werk wat ze vond toen haar dochter naar school ging een leuke opleiding gedaan, zijn haar kinderen volwassen en zelfstandig en heeft zij haar handen vrij om een leidinggevende carriere te hebben alsmede geld en tijd voor verre reizen met haar jeugdliefde.
En wie weet heb jij helaas toch de boot gemist, alle leuke mannen afgewezen want geen tijd en heb je een prachtig appartement met drie leuke katten maar een midlifecrisis want wat moet je met je leven, je hebt immers alles al gedaan en gezien.
Zou zomaar kunnen,
Dus bedenk dat en ga daarna weer verder met je leven.
19 is nog veel te jong om de balans op te maken,
50 ook maar wie weet,
Heeft je klasgenootje alsnog via haar werk wat ze vond toen haar dochter naar school ging een leuke opleiding gedaan, zijn haar kinderen volwassen en zelfstandig en heeft zij haar handen vrij om een leidinggevende carriere te hebben alsmede geld en tijd voor verre reizen met haar jeugdliefde.
En wie weet heb jij helaas toch de boot gemist, alle leuke mannen afgewezen want geen tijd en heb je een prachtig appartement met drie leuke katten maar een midlifecrisis want wat moet je met je leven, je hebt immers alles al gedaan en gezien.
Zou zomaar kunnen,
Dus bedenk dat en ga daarna weer verder met je leven.
donderdag 31 juli 2014 om 18:36
Ik wou dat ik jouw probleem had! Heb juist het tegenovergestelde. Er is niks mis mee dan af en toe trots op jezelf te zijn. Als je het alleen denkt, is het zo erg niet. Maar mensen die het ook altijd laten merken, zijn niet mijn vrienden. Want dat betekent dat ze mij minder vinden. Maar goed, zo'n houding lijkt me heeeeel relaxt voor jezelf. Zelf kijk ik gauw tegen leeftijdsgenoten op dat ze meer bereikt hebben dan ik. Nu hoef ik niet de beste te zijn, maar je altijd minder voelen dan anderen is niet leuk. Ik zou best wel eens van hersenen willen ruilen.
donderdag 30 juli 2015 om 20:53
Het is redelijk herkenbaar, dat op anderen neerkijken.
Ik heb het zelf ook gedaan, en soms betrap ik mezelf er nog steeds op.
Ik weet wel: het is iets afschuwelijks, iets waar je vroeger of later je prijs voor gaat betalen.
Het zit 'm namelijk hierin dat elk mens gelijkwaardig is, ongeacht leeftijd, status, kleur of teennagellengte.
Dus als je fantaseert dat je zelf meer waard bent dan de ander op basis van hoe iemands leven eruit ziet, dan ga je vroeg of laat zelf voor de bijl.
Behandel de ander zoals je zelf behandeld wenst te worden. Dan zit je altijd goed.
Ik heb het zelf ook gedaan, en soms betrap ik mezelf er nog steeds op.
Ik weet wel: het is iets afschuwelijks, iets waar je vroeger of later je prijs voor gaat betalen.
Het zit 'm namelijk hierin dat elk mens gelijkwaardig is, ongeacht leeftijd, status, kleur of teennagellengte.
Dus als je fantaseert dat je zelf meer waard bent dan de ander op basis van hoe iemands leven eruit ziet, dan ga je vroeg of laat zelf voor de bijl.
Behandel de ander zoals je zelf behandeld wenst te worden. Dan zit je altijd goed.