Werk & Studie
alle pijlers
Het promovendi topic 2.0
vrijdag 28 maart 2014 om 12:51
Dag allemaal!
N.a.v. een topic over scripties en proefschriften leek het ons leuk om (weer) een topic over promoveren te starten.
Uiteraard zijn andere academici (in spe) ook welkom om leed en ervaringen te delen en tips op te doen!
Dus vertel wat over jezelf (als je wilt) en voel je verder vrij om van je af te schrijven.
N.a.v. een topic over scripties en proefschriften leek het ons leuk om (weer) een topic over promoveren te starten.
Uiteraard zijn andere academici (in spe) ook welkom om leed en ervaringen te delen en tips op te doen!
Dus vertel wat over jezelf (als je wilt) en voel je verder vrij om van je af te schrijven.
vrijdag 31 juli 2015 om 23:21
Ik denk dat je met promoveren zeker prikkeling zal vinden. Ik vond het een fantastische ervaring die je zo rijk kan maken als je wilt. Dus ik zou zeker solliciteren.
Maar ik begrijp je twijfels wel. Ik ben ook maar gaan promoveren omdat het 'makkelijk' was, had al een research master, was al een promotieplek voor me enz. Nooit echt in de academische wereld willen blijven. Met een PhD ben je voor 99,5% van de online vacatures ongekwalificeerd, blijkt uit recent onderzoek van Jobfeed. WO+ vacatures die ik dan wel zie zijn vaak voor bèta's, bijv. bij het KNMI, of als data scientist. Ik heb een PhD in management.
Ik heb gelukkig via mijn netwerk een bedrijf gevonden die mij me gang laat gaan, en daarmee ook het beste uit me kan halen. Maar hoe de rest van m'n carrière eruit gaat zien...ik ben erg benieuwd. Toch heb ik er absoluut geen spijt van dat ik gepromoveerd ben. Los van de ervaring, en de trots om zo'n prestatie te bereiken, zou ik met alleen een master ook niet de baan kunnen hebben die ik nu heb. En wie weet wat er nog moge volgen!
Maar ik begrijp je twijfels wel. Ik ben ook maar gaan promoveren omdat het 'makkelijk' was, had al een research master, was al een promotieplek voor me enz. Nooit echt in de academische wereld willen blijven. Met een PhD ben je voor 99,5% van de online vacatures ongekwalificeerd, blijkt uit recent onderzoek van Jobfeed. WO+ vacatures die ik dan wel zie zijn vaak voor bèta's, bijv. bij het KNMI, of als data scientist. Ik heb een PhD in management.
Ik heb gelukkig via mijn netwerk een bedrijf gevonden die mij me gang laat gaan, en daarmee ook het beste uit me kan halen. Maar hoe de rest van m'n carrière eruit gaat zien...ik ben erg benieuwd. Toch heb ik er absoluut geen spijt van dat ik gepromoveerd ben. Los van de ervaring, en de trots om zo'n prestatie te bereiken, zou ik met alleen een master ook niet de baan kunnen hebben die ik nu heb. En wie weet wat er nog moge volgen!
vrijdag 31 juli 2015 om 23:51
quote:DixieKong schreef op 31 juli 2015 @ 22:21:
Ha fijn, een promotietopic.
Ben sinds enige tijd klaar met mijn masteropleiding en ben gevraagd om te solliciteren op een promotieplaats, het gesprek is dit najaar. Heb mijn universitaire opleiding in deeltijd gedaan, naast mijn fulltime baan. Het onderwerp van het onderzoek zal ook verband houden met mijn werkveld. Nu komt zo 'n nieuwe uitdaging als geroepen, want ben al enige tijd uitgekeken op mijn huidige werkzaamheden. Het is geen WO-functie en ik merk dat ik veel meer prikkels nodig heb, wil het mijn interesse blijven houden. Af en toe bekruipt mij de twijfel en vraag ik mij af of ik werkelijk wil promoveren, ik heb nooit nagedacht over een academische carrière. Zelfstandig onderzoek doen is wel mijn specialiteit, maar ik vraag mij af of ik dit echt wil of dat het gewoon een vlucht is uit mijn huidige werk, waarvan ik op het moment niet inzie hoe ik een grote sprong voorwaarts moet maken. Ook ben ik bang dat het na een promotie juist lastiger wordt om te komen waar ik wil, omdat je misschien overgekwalificeerd en te specifiek opgeleid bent.
Het houdt mij in ieder geval bezig en ik weet nog niet wat ik zal doen.Waar wil je komen?
Ha fijn, een promotietopic.
Ben sinds enige tijd klaar met mijn masteropleiding en ben gevraagd om te solliciteren op een promotieplaats, het gesprek is dit najaar. Heb mijn universitaire opleiding in deeltijd gedaan, naast mijn fulltime baan. Het onderwerp van het onderzoek zal ook verband houden met mijn werkveld. Nu komt zo 'n nieuwe uitdaging als geroepen, want ben al enige tijd uitgekeken op mijn huidige werkzaamheden. Het is geen WO-functie en ik merk dat ik veel meer prikkels nodig heb, wil het mijn interesse blijven houden. Af en toe bekruipt mij de twijfel en vraag ik mij af of ik werkelijk wil promoveren, ik heb nooit nagedacht over een academische carrière. Zelfstandig onderzoek doen is wel mijn specialiteit, maar ik vraag mij af of ik dit echt wil of dat het gewoon een vlucht is uit mijn huidige werk, waarvan ik op het moment niet inzie hoe ik een grote sprong voorwaarts moet maken. Ook ben ik bang dat het na een promotie juist lastiger wordt om te komen waar ik wil, omdat je misschien overgekwalificeerd en te specifiek opgeleid bent.
Het houdt mij in ieder geval bezig en ik weet nog niet wat ik zal doen.Waar wil je komen?
zaterdag 1 augustus 2015 om 11:17
Heb het topic nog niet gelezen, dus misschien is dit een beetje mosterd. Ik ben nu halverwege mijn research master politicologie en twijfel over promoveren. Cum Laude gaat me niet meer lukken helaas (1 x 6.5 en een paar 7s te veel...), maar verder gaat het goed genoeg om een promotieplekje te vinden. Onderzoek doen vind ik leuk, alleen twijfel of ik de rest van mijn leven aan de uni wil blijven werken. Bovendien hoor ik van mensen dat lastig is om een baan te vinden als je 4, 5 jaar later begint met werken dan de gemiddelde student en geen werkervaring hebt.
Zijn er hier toevallig mensen die al gepromoveerd zijn en mij wat kunnen vertellen over 'het leven na een promotie'?
Zijn er hier toevallig mensen die al gepromoveerd zijn en mij wat kunnen vertellen over 'het leven na een promotie'?
zaterdag 1 augustus 2015 om 12:50
Misschien in jouw vakgebied wel, maar daar valt denk ik niet iets algemeens over te zeggen. Ik vind het een beetje een vreemde statement om te zeggen dat je na je promotie 'geen werkervaring' hebt, dan lijk je toch niet helemaal te begrijpen van een promotie inhoudt. Wat wel klopt, is dat je natuurlijk een bepaalde werkervaring hebt, en andere niet. Als je na je promotie als lasser aan de slag zou willen (even overdreven), dan heb je weinig aan je ervaring, en ben je inderdaad een beginner. Maar in bv beleidsfuncties heb je juist wel wat aan ervaring met het doorwerken van heel veel informatie, filteren, zelf de juiste vragen en oplossingen scherp formuleren. Dan vind ik het echt onzin om te beweren dat iemand geen werkervaring heeft.
Ik zit in de medische hoek, en ben in de academie gebleven, dus voor mij was promoveren eigenlijk de enige optie (ik ken geen enkele wetenschapper in mijn gebied die niet gepromoveerd is). Maar veel vrienden van me zijn na hun promotie de academie uitgegaan, en werken nu als consultant, als octrooi gemachtigde, als beleidsadviseur en bij een hogeschool. En allemaal hadden ze die banen niet gekregen zonder de ervaring van hun promotie-tijd. Soms is de feitelijke kennis niet zo belangrijk, maar de mentale ontwikkeling wel.
Wat ik me wel voor kan stellen is dat het bij bepaalde banen een nadeel kan zijn omdat je wat ouder bent. Als je bv advocaat wilt worden, zou ik niet per se aanraden om eerst te promoveren. De meerwaarde van je promotie weegt dan wellicht niet op tegen 4 jaar ouder zijn.
En wat wel belangrijk is, is dat je jezelf bewust bent van wat jouw meerwaarde zou kunnen zijn. Een PhD is absoluut geen reden om bij allerlei bedrijven onmiddellijk aangenomen te worden. Maar als je goed kunt overbrengen wat je in die periode geleerd hebt, kan dat wel voor je werken. Dus als je al weet dat je niet academisch wilt blijven werken, doe dan bewust cursussen op het gebied van projectmanagement, iets met beleidswerk etc. Een uitgebreide cursus wetenschappelijke artikelen schrijven is dan misschien minder belangrijk. En schrijf bv opiniestukken oid in vakbladen die ook buiten de wetenschap gelezen worden, zodat mensen je naam leren kennen zonder de associatie 'alleen moeilijke theoretische kennis'.
Ik zit in de medische hoek, en ben in de academie gebleven, dus voor mij was promoveren eigenlijk de enige optie (ik ken geen enkele wetenschapper in mijn gebied die niet gepromoveerd is). Maar veel vrienden van me zijn na hun promotie de academie uitgegaan, en werken nu als consultant, als octrooi gemachtigde, als beleidsadviseur en bij een hogeschool. En allemaal hadden ze die banen niet gekregen zonder de ervaring van hun promotie-tijd. Soms is de feitelijke kennis niet zo belangrijk, maar de mentale ontwikkeling wel.
Wat ik me wel voor kan stellen is dat het bij bepaalde banen een nadeel kan zijn omdat je wat ouder bent. Als je bv advocaat wilt worden, zou ik niet per se aanraden om eerst te promoveren. De meerwaarde van je promotie weegt dan wellicht niet op tegen 4 jaar ouder zijn.
En wat wel belangrijk is, is dat je jezelf bewust bent van wat jouw meerwaarde zou kunnen zijn. Een PhD is absoluut geen reden om bij allerlei bedrijven onmiddellijk aangenomen te worden. Maar als je goed kunt overbrengen wat je in die periode geleerd hebt, kan dat wel voor je werken. Dus als je al weet dat je niet academisch wilt blijven werken, doe dan bewust cursussen op het gebied van projectmanagement, iets met beleidswerk etc. Een uitgebreide cursus wetenschappelijke artikelen schrijven is dan misschien minder belangrijk. En schrijf bv opiniestukken oid in vakbladen die ook buiten de wetenschap gelezen worden, zodat mensen je naam leren kennen zonder de associatie 'alleen moeilijke theoretische kennis'.
zaterdag 1 augustus 2015 om 13:04
Eens met nausicaa. Ik vind dat het promovendi ook beter geleerd mag worden hoe je die skills die je tijdens je promotie leert voor de niet-academische arbeidsmarkt omschrijft. Het is ook wel zo dat je tijdens je promotie tijd vooral met mensen werkt die meer ervaring of dezelfde ervaring als jij hebben. Daardoor zie je niet altijd wat je leert. Een presentatie maken voor een conferentie bijvoorbeeld, daar zitten heel wat skills in over informatie samen vatten, overbrengen en het presenteren zelf. Omdat je omringd bent met mensen die hetzelfde kunnen (en wellicht beter dan jij) valt dat niet op, maar er zijn genoeg mensen op de arbeidsmarkt die dat helemaal niet zo goed kunnen.
Ik was op een feestje een paar maanden geleden met iemand die in HR (of zo, ik ben er niet in thuis ) in London werkt. Hij stond er van te kijken dat als ze soms een baan op HBO niveau hebben zeg maar, dat er dan zoveel promovendi reageren en zichzelf veels te goedkoop willen verkopen omdat ze denken dat ze nog maar onderaan de ladder staan.
Verder hele goede tips van nausicaa over andere ervaring opdoen.
Ik was op een feestje een paar maanden geleden met iemand die in HR (of zo, ik ben er niet in thuis ) in London werkt. Hij stond er van te kijken dat als ze soms een baan op HBO niveau hebben zeg maar, dat er dan zoveel promovendi reageren en zichzelf veels te goedkoop willen verkopen omdat ze denken dat ze nog maar onderaan de ladder staan.
Verder hele goede tips van nausicaa over andere ervaring opdoen.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
zaterdag 1 augustus 2015 om 15:56
quote:amby schreef op 31 juli 2015 @ 23:21:
Ik denk dat je met promoveren zeker prikkeling zal vinden. Ik vond het een fantastische ervaring die je zo rijk kan maken als je wilt. Dus ik zou zeker solliciteren.
Maar ik begrijp je twijfels wel. Ik ben ook maar gaan promoveren omdat het 'makkelijk' was, had al een research master, was al een promotieplek voor me enz. Nooit echt in de academische wereld willen blijven. Met een PhD ben je voor 99,5% van de online vacatures ongekwalificeerd, blijkt uit recent onderzoek van Jobfeed. WO+ vacatures die ik dan wel zie zijn vaak voor bèta's, bijv. bij het KNMI, of als data scientist. Ik heb een PhD in management.
Ik heb gelukkig via mijn netwerk een bedrijf gevonden die mij me gang laat gaan, en daarmee ook het beste uit me kan halen. Maar hoe de rest van m'n carrière eruit gaat zien...ik ben erg benieuwd. Toch heb ik er absoluut geen spijt van dat ik gepromoveerd ben. Los van de ervaring, en de trots om zo'n prestatie te bereiken, zou ik met alleen een master ook niet de baan kunnen hebben die ik nu heb. En wie weet wat er nog moge volgen!
Dat valt mij inderdaad ook op, wel veel vacatures voor bètastudies. Het lijkt mij heel interessant, maar er zijn meer wegen die naar Rome leiden. Ik pin mij er niet op vast, ben blij als ik word aangenomen, maar indien dit niet het geval is heb ik een plan b.
Vind het fijn om even wat pagina 's vol met ervaring hier door te kunnen lezen.
Ik denk dat je met promoveren zeker prikkeling zal vinden. Ik vond het een fantastische ervaring die je zo rijk kan maken als je wilt. Dus ik zou zeker solliciteren.
Maar ik begrijp je twijfels wel. Ik ben ook maar gaan promoveren omdat het 'makkelijk' was, had al een research master, was al een promotieplek voor me enz. Nooit echt in de academische wereld willen blijven. Met een PhD ben je voor 99,5% van de online vacatures ongekwalificeerd, blijkt uit recent onderzoek van Jobfeed. WO+ vacatures die ik dan wel zie zijn vaak voor bèta's, bijv. bij het KNMI, of als data scientist. Ik heb een PhD in management.
Ik heb gelukkig via mijn netwerk een bedrijf gevonden die mij me gang laat gaan, en daarmee ook het beste uit me kan halen. Maar hoe de rest van m'n carrière eruit gaat zien...ik ben erg benieuwd. Toch heb ik er absoluut geen spijt van dat ik gepromoveerd ben. Los van de ervaring, en de trots om zo'n prestatie te bereiken, zou ik met alleen een master ook niet de baan kunnen hebben die ik nu heb. En wie weet wat er nog moge volgen!
Dat valt mij inderdaad ook op, wel veel vacatures voor bètastudies. Het lijkt mij heel interessant, maar er zijn meer wegen die naar Rome leiden. Ik pin mij er niet op vast, ben blij als ik word aangenomen, maar indien dit niet het geval is heb ik een plan b.
Vind het fijn om even wat pagina 's vol met ervaring hier door te kunnen lezen.
zondag 2 augustus 2015 om 09:17
quote:nausicaa schreef op 01 augustus 2015 @ 12:50:
Misschien in jouw vakgebied wel, maar daar valt denk ik niet iets algemeens over te zeggen. Ik vind het een beetje een vreemde statement om te zeggen dat je na je promotie 'geen werkervaring' hebt, dan lijk je toch niet helemaal te begrijpen van een promotie inhoudt. Wat wel klopt, is dat je natuurlijk een bepaalde werkervaring hebt, en andere niet. Als je na je promotie als lasser aan de slag zou willen (even overdreven), dan heb je weinig aan je ervaring, en ben je inderdaad een beginner. Maar in bv beleidsfuncties heb je juist wel wat aan ervaring met het doorwerken van heel veel informatie, filteren, zelf de juiste vragen en oplossingen scherp formuleren. Dan vind ik het echt onzin om te beweren dat iemand geen werkervaring heeft.
Nee natuurlijk heb je wel werkervaring als je hebt gepromoveerd, wat je zegt, je hebt veel aan je analytische vaardigheden. (Ik formuleerde het misschien wat onhandig.) Ik hoorde namelijk van de week van een vriendin die binnenkort gaat promoveren dat in het bedrijfsleven promotie niet als 'relevante' werkervaring wordt gezien. Men denkt dat je toch de onderhandelingsvaardigheden mist en minder 'street wise' bent. Ik vraag me af of dat echt zo is en of promovendi daar meer last van hebben. Kan het me niet voorstellen omdat ik denk dat je gedurende een promotietraject een ongelooflijke persoonlijke groei doormaakt..
Misschien in jouw vakgebied wel, maar daar valt denk ik niet iets algemeens over te zeggen. Ik vind het een beetje een vreemde statement om te zeggen dat je na je promotie 'geen werkervaring' hebt, dan lijk je toch niet helemaal te begrijpen van een promotie inhoudt. Wat wel klopt, is dat je natuurlijk een bepaalde werkervaring hebt, en andere niet. Als je na je promotie als lasser aan de slag zou willen (even overdreven), dan heb je weinig aan je ervaring, en ben je inderdaad een beginner. Maar in bv beleidsfuncties heb je juist wel wat aan ervaring met het doorwerken van heel veel informatie, filteren, zelf de juiste vragen en oplossingen scherp formuleren. Dan vind ik het echt onzin om te beweren dat iemand geen werkervaring heeft.
Nee natuurlijk heb je wel werkervaring als je hebt gepromoveerd, wat je zegt, je hebt veel aan je analytische vaardigheden. (Ik formuleerde het misschien wat onhandig.) Ik hoorde namelijk van de week van een vriendin die binnenkort gaat promoveren dat in het bedrijfsleven promotie niet als 'relevante' werkervaring wordt gezien. Men denkt dat je toch de onderhandelingsvaardigheden mist en minder 'street wise' bent. Ik vraag me af of dat echt zo is en of promovendi daar meer last van hebben. Kan het me niet voorstellen omdat ik denk dat je gedurende een promotietraject een ongelooflijke persoonlijke groei doormaakt..
zondag 2 augustus 2015 om 09:36
Nou, ik merkte toen ik ooit met wat consultants werkte (terwijl ik post-docte) dat je tijdens je promotie soms zo de dingen leert uitkauwen dat je misschien in het bedrijfsleven niet snel genoeg bent met beslissingen maken omdat je gewend bent aan zoveel tijd om ideeen te ontwikkelen.
Nu valt dat natuurlijk ook wel weer wat af te leren . Ken genoeg mensen die na hun promotie toch in dat wereldje terecht zijn gekomen. Ik vond wat nausicaa zei over cusrsussen volgen een hele goede. Bij 'mijn' landelijke orgaan van wetenschappers kun je dat als AIO of post-doc inderdaad doen, dus het zal in andere takken vast ook zo zijn. Het nadeel was dat ik er zélf toen weinig oren naar had omdat ik me er niet op richtte toen.
Nu valt dat natuurlijk ook wel weer wat af te leren . Ken genoeg mensen die na hun promotie toch in dat wereldje terecht zijn gekomen. Ik vond wat nausicaa zei over cusrsussen volgen een hele goede. Bij 'mijn' landelijke orgaan van wetenschappers kun je dat als AIO of post-doc inderdaad doen, dus het zal in andere takken vast ook zo zijn. Het nadeel was dat ik er zélf toen weinig oren naar had omdat ik me er niet op richtte toen.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
zondag 2 augustus 2015 om 09:45
Bij het bedrijf waar ik werk worden senior onderzoekers gevraagd, maar mensen die alleen een promotie hebben gedaan en verder niet zoveel worden niet uitgenodigd of vallen in de eerste ronde al af. Dan zitten de onderzoeksvaardigheden misschien wel goed, maar dingen als projectmanagement, acquisitie, teams leiden, adviseren etc is dan nog echt vaak op junior-niveau. Dus dingen erbij doen tijdens je promotie is, bij ons althans, zeker wat waard!
Die persoonlijke groei is natuurlijk waar, maar wat lastig hard te maken. Presentaties kunnen geven, schrijven enzo wordt bij ons van iedereen verwacht, ook van junioren en niet-onderzoekers, daarmee onderscheid je je echt niet voor een senior positie.
Die persoonlijke groei is natuurlijk waar, maar wat lastig hard te maken. Presentaties kunnen geven, schrijven enzo wordt bij ons van iedereen verwacht, ook van junioren en niet-onderzoekers, daarmee onderscheid je je echt niet voor een senior positie.
We gon' boogie oogie oggi, jiggle, wiggle and dance. Like the roof on fire.
zondag 2 augustus 2015 om 11:35
Projectmanagement leer ook tijdens de meeste promoties, sowieso je eigen project en de meeste AIOs die ik ken hebben dingen georganiseerd zoals internationale congressen etc.
Dat mensen uit het onderzoek niet gewend zijn aan snel schakelen hoor ik vaker, maar is juist niet mijn ervaring. Ik werk nu nauw samen met verschillende bedrijven en word juist gek van de traagheid waarmee beslissingen worden genomen. Niemand durft echt verantwoordelijkheid te nemen, alles moet over zes schijven. ik ben juist veel meer gewend aan een beslissing nemen en doorgaan. Maar misschien komt dat wel omdat ik in een relatief praktisch vakgebied zit (als in: labwerk), waar je de hele dag samenwerkt. Ik herken het beeld van 'wekenlang alleen in een kamertje zitten lezen' ook totaal niet.
Wat betreft vacatures, je moet natuurlijk niet gaan zoeken naar banen waar echt een PhD gevraagd wordt. Die zijn inderdaad extreem schaars. Maar juist als je je tijdens je promotie al bewust bent van de vaardigheden die je kunt en wilt ontwikkelen, kun je daar naar zoeken en ook duidelijk aangeven wat jij kunt bijdragen.
Dat mensen uit het onderzoek niet gewend zijn aan snel schakelen hoor ik vaker, maar is juist niet mijn ervaring. Ik werk nu nauw samen met verschillende bedrijven en word juist gek van de traagheid waarmee beslissingen worden genomen. Niemand durft echt verantwoordelijkheid te nemen, alles moet over zes schijven. ik ben juist veel meer gewend aan een beslissing nemen en doorgaan. Maar misschien komt dat wel omdat ik in een relatief praktisch vakgebied zit (als in: labwerk), waar je de hele dag samenwerkt. Ik herken het beeld van 'wekenlang alleen in een kamertje zitten lezen' ook totaal niet.
Wat betreft vacatures, je moet natuurlijk niet gaan zoeken naar banen waar echt een PhD gevraagd wordt. Die zijn inderdaad extreem schaars. Maar juist als je je tijdens je promotie al bewust bent van de vaardigheden die je kunt en wilt ontwikkelen, kun je daar naar zoeken en ook duidelijk aangeven wat jij kunt bijdragen.
dinsdag 25 augustus 2015 om 21:20
Ik lees al een tijdje mee en ik heb ook een paar keer gereageerd en het valt me op hoe blij iedereen is met zijn of haar promotie. Ik ben helemaal niet meer blij met mijn promotie. Ik ben nu 2,5 jaar bezig en als ik vandaag nog kon stoppen dan zou ik dat doen. Mijn PhD voelt als een complete mislukking door mijn constante falen en eindeloze (domme) fouten. Ik weet niet meer of ik vooruit of achteruit moet... Ik zit gewoon hartstikke vast. In combinatie met het sterke gevoel dat ik sowieso niet verder wil in de wetenschap, maakt dat het afgelopen jaar ongelofelijk zwaar is geweest. Ik heb continu geprobeerd om te verbeteren, maar ik maak gewoon niet de progressie die een PhD-er zou moeten maken. Stomme spelfouten, verkeerd gelezen e-mails, continu niet halen van deadlines, verkeerde analyses, "ik heb het gevoel dat je maar wat doet, wat wil je hiermee?" opmerkingen van supervisors.... Ik ben er helemaal klaar mee!!
Zijn er anderen die dit ook hebben meegemaakt? Hoe hebben jullie dat aangepakt?? Is er nog een weg uit deze hel??
Want één ding is zeker: ik kan dit niet heel veel langer meer trekken!
Zijn er anderen die dit ook hebben meegemaakt? Hoe hebben jullie dat aangepakt?? Is er nog een weg uit deze hel??
Want één ding is zeker: ik kan dit niet heel veel langer meer trekken!
dinsdag 25 augustus 2015 om 21:49
Wat vervelend Fast_89. Zelf ben ik regelmatig onzeker omdat ik mezelf niet altijd slim genoeg vind en ik ook echt anderen nodig heb, maar zoals jij het beschrijft heb ik het niet. Ik zie het ook wel als leertrajecten, waarin je dus ook fouten kan maken. Het vraagt ook gewoon veel van je.
Wel ken ik een aantal mensen die gestopt zijn met hun PhD. Een na een jaar, ander toen ze bijna op het eind was. En ik ken nog meer mensen die na hun promotie helemaal klaar waren met de academische wereld. Allemaal zijn ze heel blij dat ze gestopt zijn, omdat het niet iets was wat uiteindelijk bij hen paste. Degenen die tijdens het traject gestopt zijn, zeggen ook dat ze dat al eerder hadden moeten doen. Het is niet erg om erachter te komen dat het niet voor jou is. Heb je mensen met wie je erover kan praten?
Wel ken ik een aantal mensen die gestopt zijn met hun PhD. Een na een jaar, ander toen ze bijna op het eind was. En ik ken nog meer mensen die na hun promotie helemaal klaar waren met de academische wereld. Allemaal zijn ze heel blij dat ze gestopt zijn, omdat het niet iets was wat uiteindelijk bij hen paste. Degenen die tijdens het traject gestopt zijn, zeggen ook dat ze dat al eerder hadden moeten doen. Het is niet erg om erachter te komen dat het niet voor jou is. Heb je mensen met wie je erover kan praten?
We gon' boogie oogie oggi, jiggle, wiggle and dance. Like the roof on fire.
dinsdag 25 augustus 2015 om 22:06
Hoe lang heb je dat gevoel al? Want vergis je niet, niemand is vier jaar lang blij met zijn promotie traject hoor! Juist zo rond de 2,5 à 3 jaar heeft vrijwel iedereen een enorme dip. Het gevoel dat je al zo'n tijd bezig bent, en eigenlijk helemaal niet zo lang meer hebt. Maar tegelijk ook het idee hebt dat je nog helemaal geen data hebt. Ik heb inmiddels al heel veel promovendi zien komen en gaan, en het patroon is vrijwel altijd hetzelfde. Stug doorgaan en hulp vragen bij mensen die ergens echt verstand van hebben is dan de oplossing (bv voor verkeerde analyses, zou je niet kunnen overleggen met een afdeling statistiek, die zijn altijd wel ergens, en vaak verrassend behulpzaam).
Iets anders is het als je het nooit leuk gevonden hebt. Dan is er toch iets niet ok, en moet je proberen wat te veranderen. Heb je dit al met je promotor of dagelijks begeleider besproken. Een opmerking als 'ik snap niet waar je heen wilt' kan ook een mooie aanleiding zijn voor jou om te zeggen 'ik ben ook de weg kwijt, heb moeite met het doorzien van een grote lijn. Kunnen we dat bespreken.' Je hoeft het niet in je eentje te kunnen, je moet wel zelf de verantwoordelijkheid nemen om er iets aan (proberen) te doen. Heb je dat al echt geprobeerd, en willen ze niet luisteren of meedenken, dan wordt het tijd voor externe hulp. Iedere universiteit heeft een decaan voor promoties of iets dergelijks, een vertrouwenspersoon enz. Maar zorg dat je eerst echt goed hebt geprobeerd de hulp te krijgen bij de mensen waar het vandaan hoort te komen. Veel mensen denken dat ze toch duidelijk hebben aangegeven dat het niet lekker loopt, maar in dit soort gevallen moet je extreem duidelijk zijn (zeker bij mannelijke begeleiders ). Dus niet 'ik heb het gevoel dat het niet helemaal lekker loopt'. Maar 'het gaat helemaal niet, en ik heb nu echt hulp nodig'.
En iets wat ik tegen al mijn eigen AIOs zeg: ook vrijwel iedereen heeft het idee dat hij niet echt iets leert. Omdat je als aio zo in een wereld zit waar promoveren de norm is, lijkt het heel normaal en makkelijk. En bijna iedereen om je heen weet en kan meer dan jij. Maar geloof me, als je nu jezelf met het begin zou kunnen vergelijken, zou je verbaasd zijn over de groei.
Iets anders is het als je het nooit leuk gevonden hebt. Dan is er toch iets niet ok, en moet je proberen wat te veranderen. Heb je dit al met je promotor of dagelijks begeleider besproken. Een opmerking als 'ik snap niet waar je heen wilt' kan ook een mooie aanleiding zijn voor jou om te zeggen 'ik ben ook de weg kwijt, heb moeite met het doorzien van een grote lijn. Kunnen we dat bespreken.' Je hoeft het niet in je eentje te kunnen, je moet wel zelf de verantwoordelijkheid nemen om er iets aan (proberen) te doen. Heb je dat al echt geprobeerd, en willen ze niet luisteren of meedenken, dan wordt het tijd voor externe hulp. Iedere universiteit heeft een decaan voor promoties of iets dergelijks, een vertrouwenspersoon enz. Maar zorg dat je eerst echt goed hebt geprobeerd de hulp te krijgen bij de mensen waar het vandaan hoort te komen. Veel mensen denken dat ze toch duidelijk hebben aangegeven dat het niet lekker loopt, maar in dit soort gevallen moet je extreem duidelijk zijn (zeker bij mannelijke begeleiders ). Dus niet 'ik heb het gevoel dat het niet helemaal lekker loopt'. Maar 'het gaat helemaal niet, en ik heb nu echt hulp nodig'.
En iets wat ik tegen al mijn eigen AIOs zeg: ook vrijwel iedereen heeft het idee dat hij niet echt iets leert. Omdat je als aio zo in een wereld zit waar promoveren de norm is, lijkt het heel normaal en makkelijk. En bijna iedereen om je heen weet en kan meer dan jij. Maar geloof me, als je nu jezelf met het begin zou kunnen vergelijken, zou je verbaasd zijn over de groei.
dinsdag 25 augustus 2015 om 22:12
En als je echt echt echt niet meer wilt promoveren, is stoppen altijd een optie natuurlijk. Ik zou zelf zeker willen weten dat ik er alles aan gedaan heb, maar als het echt niet is wat je wilt, dan hoef je niet door te gaan he. Er zal hooguit iemand geïrriteerd zijn, nou ja, dat is dan jammer. Wat je tot nu toe geleerd hebt, is mooi binnen, dus voor niks was het nooit.
Hmm, ik bedenk nu dat dat het misschien ook 'dragelijker' kan maken: als je wel een idee hebt wat je hierna zou willen doen, kun je daar wellicht al wat naartoe werken? Eens wat gesprekken voeren met mensen bij een bedrijf, een cursus gericht op iets waar je 'later' wat aan hebt, zoiets? Dan wordt dat proefschrift namelijk wat meer iets wat gewoon een keer af moet in plaats van je levenswerk. Dat geeft misschien ook wat meer lucht.
Hmm, ik bedenk nu dat dat het misschien ook 'dragelijker' kan maken: als je wel een idee hebt wat je hierna zou willen doen, kun je daar wellicht al wat naartoe werken? Eens wat gesprekken voeren met mensen bij een bedrijf, een cursus gericht op iets waar je 'later' wat aan hebt, zoiets? Dan wordt dat proefschrift namelijk wat meer iets wat gewoon een keer af moet in plaats van je levenswerk. Dat geeft misschien ook wat meer lucht.
dinsdag 25 augustus 2015 om 22:32
Ik probeer mijn promotie ook als leertraject te zien, maar ik maak gewoon zoveel domme fouten (die echt makkelijk voorkomen hadden kunnen worden als ik iets beter had gelezen of iets beter had gepland). En bij mij triggert dat een gevoel van machteloosheid (ik had dit zo graag voorkomen, maar het is me WEER niet gelukt) en algehele somberheid. Het begint me nu gewoon op te breken.
Ik heb vorig jaar een heel moeilijk R&O gehad. Ik had zo'n beetje alles fout gedaan en had op het randje mijn "go" binnen. Ik dacht tijdens dat R&O echt: geef me alstublieft een no-go als alles zo fout is! Gecombineerd met een persoonlijkheidstest die hele moeilijke dingen naar boven bracht, heb ik zeker 3 maanden zeer depressieve gedachtes gehad. Maar ik heb er toen voor gekozen om al die moeilijkheden te overkomen en door te gaan en positief in het proces te staan. Dit is slechts ten dele gelukt.. veel somberheid en depressieve gedachtes ten gevolg. Nu komt het nieuwe R&O eraan... 19 oktober.. het hangt als een donderwolk boven m'n hoofd. Ik krijg het al Spaans benauwd als ik eraan denk. Ik kreeg vandaag de instructies voor het maken van het R&O verslag en ik zie er zo tegenop dat ik geen idee heb hoe ik het deze keer ga overleven....
En dan mijn supervisors... ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik ga niet graag naar mijn supervisors omdat ik ondertussen een beetje bang voor ze ben geworden. Elke keer als ik iets vraag is er wel iets niet goed of had iets anders geregeld moeten worden. Zeker mijn dagelijkse begeleidster is daar zo goed in dat ik het bijna alleen maar fout kan doen. Samen als team van begeleiders zijn ze heel goed en proberen ook goed mee te denk en te helpen. Maar omdat ik faal (om het zo maar te noemen) loop ik gigantisch achter en blijf ik maar domme dingen te doen. Ik schiet voor geen meter op en de mate van verantwoordelijkheid die ik krijg loopt me over de schoenen en gaat m'n pet te boven... Dus het ligt niet aan hen, maar echt aan mij en dat maakt het ook zo moeilijk!
Ik heb vorig jaar een heel moeilijk R&O gehad. Ik had zo'n beetje alles fout gedaan en had op het randje mijn "go" binnen. Ik dacht tijdens dat R&O echt: geef me alstublieft een no-go als alles zo fout is! Gecombineerd met een persoonlijkheidstest die hele moeilijke dingen naar boven bracht, heb ik zeker 3 maanden zeer depressieve gedachtes gehad. Maar ik heb er toen voor gekozen om al die moeilijkheden te overkomen en door te gaan en positief in het proces te staan. Dit is slechts ten dele gelukt.. veel somberheid en depressieve gedachtes ten gevolg. Nu komt het nieuwe R&O eraan... 19 oktober.. het hangt als een donderwolk boven m'n hoofd. Ik krijg het al Spaans benauwd als ik eraan denk. Ik kreeg vandaag de instructies voor het maken van het R&O verslag en ik zie er zo tegenop dat ik geen idee heb hoe ik het deze keer ga overleven....
En dan mijn supervisors... ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik ga niet graag naar mijn supervisors omdat ik ondertussen een beetje bang voor ze ben geworden. Elke keer als ik iets vraag is er wel iets niet goed of had iets anders geregeld moeten worden. Zeker mijn dagelijkse begeleidster is daar zo goed in dat ik het bijna alleen maar fout kan doen. Samen als team van begeleiders zijn ze heel goed en proberen ook goed mee te denk en te helpen. Maar omdat ik faal (om het zo maar te noemen) loop ik gigantisch achter en blijf ik maar domme dingen te doen. Ik schiet voor geen meter op en de mate van verantwoordelijkheid die ik krijg loopt me over de schoenen en gaat m'n pet te boven... Dus het ligt niet aan hen, maar echt aan mij en dat maakt het ook zo moeilijk!
dinsdag 25 augustus 2015 om 22:39
quote:nausicaa schreef op 25 augustus 2015 @ 22:12:
En als je echt echt echt niet meer wilt promoveren, is stoppen altijd een optie natuurlijk. Ik zou zelf zeker willen weten dat ik er alles aan gedaan heb, maar als het echt niet is wat je wilt, dan hoef je niet door te gaan he. Er zal hooguit iemand geïrriteerd zijn, nou ja, dat is dan jammer. Wat je tot nu toe geleerd hebt, is mooi binnen, dus voor niks was het nooit.
Hmm, ik bedenk nu dat dat het misschien ook 'dragelijker' kan maken: als je wel een idee hebt wat je hierna zou willen doen, kun je daar wellicht al wat naartoe werken? Eens wat gesprekken voeren met mensen bij een bedrijf, een cursus gericht op iets waar je 'later' wat aan hebt, zoiets? Dan wordt dat proefschrift namelijk wat meer iets wat gewoon een keer af moet in plaats van je levenswerk. Dat geeft misschien ook wat meer lucht.Wat ik later wil gaan doen .... Geen idee! De persoonlijkheidstest gaf namelijk aan dat ik geschikt ben om kunstenares te worden of dat ik aids-wezen in Afrika moet gaan redden. Wat ik vooral niet moest gaan doen is de wetenschap en al helemaal niet de beta kant op... (wat ik dus nu doe zeg maar). Alleen kan ik totaal niet schilderen of iets dergelijks en heb ik niks met aids-wezen. Wat ik nu soort van overweeg is om iets met data-analyse / programmeren te gaan doen, alleen past dat ook niet echt bij mijn persoonlijk (volgens de test).... Lastig allemaal dus!
En als je echt echt echt niet meer wilt promoveren, is stoppen altijd een optie natuurlijk. Ik zou zelf zeker willen weten dat ik er alles aan gedaan heb, maar als het echt niet is wat je wilt, dan hoef je niet door te gaan he. Er zal hooguit iemand geïrriteerd zijn, nou ja, dat is dan jammer. Wat je tot nu toe geleerd hebt, is mooi binnen, dus voor niks was het nooit.
Hmm, ik bedenk nu dat dat het misschien ook 'dragelijker' kan maken: als je wel een idee hebt wat je hierna zou willen doen, kun je daar wellicht al wat naartoe werken? Eens wat gesprekken voeren met mensen bij een bedrijf, een cursus gericht op iets waar je 'later' wat aan hebt, zoiets? Dan wordt dat proefschrift namelijk wat meer iets wat gewoon een keer af moet in plaats van je levenswerk. Dat geeft misschien ook wat meer lucht.Wat ik later wil gaan doen .... Geen idee! De persoonlijkheidstest gaf namelijk aan dat ik geschikt ben om kunstenares te worden of dat ik aids-wezen in Afrika moet gaan redden. Wat ik vooral niet moest gaan doen is de wetenschap en al helemaal niet de beta kant op... (wat ik dus nu doe zeg maar). Alleen kan ik totaal niet schilderen of iets dergelijks en heb ik niks met aids-wezen. Wat ik nu soort van overweeg is om iets met data-analyse / programmeren te gaan doen, alleen past dat ook niet echt bij mijn persoonlijk (volgens de test).... Lastig allemaal dus!
dinsdag 25 augustus 2015 om 23:06
Fast, ten eerste, wat vervelend dat je je zo voelt. Promoveren is ook absoluut moeilijk, en ik ben juist super blij dat ik gepromoveerd bén, dat het klaar is dus. Bij ons waren veel mensen in een dip na één jaar, omdat je het eerste jaar veel leest, maar nauwelijks iets op papier zet. En idd dat laatste jaar, omdat je nog veel moet doen, en je twijfelt aan je bestaande werk. Want naarmate je meer leert, zie je in hoe eerder werk beter had gekund.
Echter, los van de struggles die we allemaal wel kennen, lijkt dit wel hele grote weerslag te hebben op je persoon en je zelfvertrouwen. Ongeacht of je door wilt gaan of niet, is het misschien wel goed om (professionele) hulp in te schakelen, zodat je op een confortabele manier verder kan.
Echter, los van de struggles die we allemaal wel kennen, lijkt dit wel hele grote weerslag te hebben op je persoon en je zelfvertrouwen. Ongeacht of je door wilt gaan of niet, is het misschien wel goed om (professionele) hulp in te schakelen, zodat je op een confortabele manier verder kan.
dinsdag 25 augustus 2015 om 23:19
Huh, dat klinkt als een persoonlijkheidstest die niet echt bij jouw persoonlijkheid past. Was het een persoonlijkheidstest bij een psycholoog, of een carriere-test? Want uit de eerste hoort helemaal geen beroep te komen, en uit de tweede geen pijnlijke persoonlijke dingen.
Ik geloof niet zo in: bij mijn persoonlijkheid hoort aids wezen helpen en geen beta kant. Aids wezen kun je helpen door hun hand vast te houden, maar ook door als arts daar te werken of in het beleid van ontwikkelingswerk te gaan zitten. En als beta kun je de hele dag achter de computer zitten, of meehelpen aan beleid over hoe je het beste waterputten kun aanleggen (jawel, voor die aidswezen bijvoorbeeld). Ik ben onderzoeker, mijn broertje heeft kunstacademie gedaan. Dat lijken twee totaal tegenovergestelde werelden, maar stiekem zit er toch een hoop overeenkomst in. Hij onderzoekt materialen en de grenzen daaraan, moet vanuit het niks iets maken. Ik moet zelf vragen verzinnen om beantwoorden. Dus zo zwart wit zijn dingen helemaal niet.
Verder klinkt het alsof je het inderdaad heel zwaar hebt. Heb je vorig jaar hulp gehad bij die depressieve gedachten, want die komen volgens mij niet alleen uit de promotie? Als jij je naast je normale werk door allerlei dingen heen hebt moeten worstelen, is het helemaal niet zo gek dat je nu achterloopt. Weten ze dat wel, of probeer je daar ook alleen doorheen te werken? Als het je echt allemaal boven je hoofd groeit, moet je soms heel even pas op de plaats maken. Ook daar heb ik ervaring mee, ik ben ook overspannen geweest tijdens het traject. Grotendeels door oorzaken buiten mijn werk (persoonlijke omstandigheden), maar dat neemt niet weg dat het heel veel invloed heeft. Dan is hulp van buiten plus wat rust (bv uitstel van R&O gesprek, ik weet niet wat dat is, maar ik neem aan iets van een ja/nee gesprek over of je verder mag?) in je hoofd soms heel handig. Ik heb toen ook onwijs getwijfeld of ik dit wel kon, en wat ik anders moest, want ik vind onderzoek wel heel leuk. Maar dat is gewoon over gegaan, en ik werk nu al weer 8 jaar naar volle tevredenheid in het onderzoek (nou ja, met de gebruikelijke frustraties die daar nou eenmaal bijhoren, maar zonder enorme twijfel aan mezelf).
Ik geloof niet zo in: bij mijn persoonlijkheid hoort aids wezen helpen en geen beta kant. Aids wezen kun je helpen door hun hand vast te houden, maar ook door als arts daar te werken of in het beleid van ontwikkelingswerk te gaan zitten. En als beta kun je de hele dag achter de computer zitten, of meehelpen aan beleid over hoe je het beste waterputten kun aanleggen (jawel, voor die aidswezen bijvoorbeeld). Ik ben onderzoeker, mijn broertje heeft kunstacademie gedaan. Dat lijken twee totaal tegenovergestelde werelden, maar stiekem zit er toch een hoop overeenkomst in. Hij onderzoekt materialen en de grenzen daaraan, moet vanuit het niks iets maken. Ik moet zelf vragen verzinnen om beantwoorden. Dus zo zwart wit zijn dingen helemaal niet.
Verder klinkt het alsof je het inderdaad heel zwaar hebt. Heb je vorig jaar hulp gehad bij die depressieve gedachten, want die komen volgens mij niet alleen uit de promotie? Als jij je naast je normale werk door allerlei dingen heen hebt moeten worstelen, is het helemaal niet zo gek dat je nu achterloopt. Weten ze dat wel, of probeer je daar ook alleen doorheen te werken? Als het je echt allemaal boven je hoofd groeit, moet je soms heel even pas op de plaats maken. Ook daar heb ik ervaring mee, ik ben ook overspannen geweest tijdens het traject. Grotendeels door oorzaken buiten mijn werk (persoonlijke omstandigheden), maar dat neemt niet weg dat het heel veel invloed heeft. Dan is hulp van buiten plus wat rust (bv uitstel van R&O gesprek, ik weet niet wat dat is, maar ik neem aan iets van een ja/nee gesprek over of je verder mag?) in je hoofd soms heel handig. Ik heb toen ook onwijs getwijfeld of ik dit wel kon, en wat ik anders moest, want ik vind onderzoek wel heel leuk. Maar dat is gewoon over gegaan, en ik werk nu al weer 8 jaar naar volle tevredenheid in het onderzoek (nou ja, met de gebruikelijke frustraties die daar nou eenmaal bijhoren, maar zonder enorme twijfel aan mezelf).
dinsdag 25 augustus 2015 om 23:21
En eventueel zou na die pas op de plaats en hulp 'nee, dit is het niet voor mij, ik ga iets anders doen' ook een optie zijn. Nogmaals, als dit het echt niet voor je is, en niet alleen nu niet door een samenloop van omstandigheden, dan is daar ook niks mis mee. Er zijn zoveel mensen die na 2/3 jaar van baan veranderen omdat het ze echt niet bevalt.
woensdag 26 augustus 2015 om 01:21
Persoonlijkheids- of beroepstesten doen het bij mij ook niet helemaal goed. Ik ben een beetje een mix van alles en niks springt er heel hoog uit. En daarbij ben ik ook nog vrij wispelturig, dus wat mijn ideale beroep zou zijn verandert van dag tot dag. Op zich uit zich dat bij mij ook wel in mijn onderzoek: een beetje een mix van verschillende vakgebieden.
Ik heb tijdens mijn promotie ook best heel erg getwijfeld. Ik vind onderzoek doen ontzettend interessant, maar vond de belasting bij tijden erg zwaar en vroeg me af of ik het wel aan zou kunnen. Uiteindelijk ben ik blij dat ik wel doorgezet heb. Ik werk ook nog steeds in de wetenschap en dat bevalt eigenlijk ontzettend goed. Domme fouten maakte ik trouwens ook wel, en nog steeds. Niemand is onfaalbaar. En vaak hadden dingen ook wel beter of anders gekund. Nou ja, dat onthou ik dan en probeer ik de volgende keer beter te doen. De halve kunst van het promoveren is om je het commentaar op je werk niet persoonlijk aan te trekken (hoewel het zomaar wat doen het natuurlijk eigenlijk wel gelijk persoonlijk maakt).
Dat gezegd hebbende, heb ik ook iemand in haar tweede jaar zien stoppen en die persoon is zich vrijwel gelijk een stuk beter gaan voelen. Als je al vanaf het begin het gevoel hebt achter de feiten aan te lopen kan ik me voorstellen dat dat erg belastend is.
Als je er serieus over nadenkt om te stoppen, zou het dan geen idee zijn om dit open te gooien? Of in ieder geval aan te geven dat je je verloren voelt en dat je graag wat handvaten zou willen krijgen om verder te kunnen? Je zou eventueel nog kunnen vragen of je begeleiders een idee hebben van wat er in z'n algemeenheid niet zo lekker gaat. Misschien is er een eigenschap ofzo die je in de weg staat en die effect heeft op het geheel. Dan denk ik aan hoe secuur je werkt bijvoorbeeld. Als je gericht weet wat je zou kunnen verbeteren kom je vaak al een stuk verder dan als je voelt dat je faalt maar niet weet waaraan het ligt. In het ergste geval zou je na zo'n gesprek nog ontslag kunnen nemen; dat is uiteindelijk jouw beslissing. Maar het zou voor mezelf wel fijner zijn te weten dat het niet iets kleins en relatief verbeterbaars is dat me uiteindelijk ontslag doet nemen.
Overigens ben ik het ook eens met degenen die aangeven dat je wellicht professionele hulp zou kunnen inschakelen. Al heeft het z'n oorsprong in je werk, dan nog lijkt het me vervelend dat je telkens zulke depressieve gedachten hebt.
Ik heb tijdens mijn promotie ook best heel erg getwijfeld. Ik vind onderzoek doen ontzettend interessant, maar vond de belasting bij tijden erg zwaar en vroeg me af of ik het wel aan zou kunnen. Uiteindelijk ben ik blij dat ik wel doorgezet heb. Ik werk ook nog steeds in de wetenschap en dat bevalt eigenlijk ontzettend goed. Domme fouten maakte ik trouwens ook wel, en nog steeds. Niemand is onfaalbaar. En vaak hadden dingen ook wel beter of anders gekund. Nou ja, dat onthou ik dan en probeer ik de volgende keer beter te doen. De halve kunst van het promoveren is om je het commentaar op je werk niet persoonlijk aan te trekken (hoewel het zomaar wat doen het natuurlijk eigenlijk wel gelijk persoonlijk maakt).
Dat gezegd hebbende, heb ik ook iemand in haar tweede jaar zien stoppen en die persoon is zich vrijwel gelijk een stuk beter gaan voelen. Als je al vanaf het begin het gevoel hebt achter de feiten aan te lopen kan ik me voorstellen dat dat erg belastend is.
Als je er serieus over nadenkt om te stoppen, zou het dan geen idee zijn om dit open te gooien? Of in ieder geval aan te geven dat je je verloren voelt en dat je graag wat handvaten zou willen krijgen om verder te kunnen? Je zou eventueel nog kunnen vragen of je begeleiders een idee hebben van wat er in z'n algemeenheid niet zo lekker gaat. Misschien is er een eigenschap ofzo die je in de weg staat en die effect heeft op het geheel. Dan denk ik aan hoe secuur je werkt bijvoorbeeld. Als je gericht weet wat je zou kunnen verbeteren kom je vaak al een stuk verder dan als je voelt dat je faalt maar niet weet waaraan het ligt. In het ergste geval zou je na zo'n gesprek nog ontslag kunnen nemen; dat is uiteindelijk jouw beslissing. Maar het zou voor mezelf wel fijner zijn te weten dat het niet iets kleins en relatief verbeterbaars is dat me uiteindelijk ontslag doet nemen.
Overigens ben ik het ook eens met degenen die aangeven dat je wellicht professionele hulp zou kunnen inschakelen. Al heeft het z'n oorsprong in je werk, dan nog lijkt het me vervelend dat je telkens zulke depressieve gedachten hebt.
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
woensdag 26 augustus 2015 om 14:53
Ik ben inmiddels bijna een jaar met mijn promotietraject bezig en lees hier graag mee. Ik ben nog steeds erg blij met mijn onderwerp en het toegepaste onderzoek waar ik mee bezig ben! Ook over mijn begeleiders (en collega's) heb ik niet te klagen. Wel herken ik de onzekerheid waar ook Fast_89 last van heeft. Ik heb vaak het gevoel dat ik een minder goede onderzoeker ben dan de andere aio's die ik tegenkom. Vooral als het bijvoorbeeld om Engels (schrijven en spreken) en statistiek gaat, heb ik vaak het idee dat ik ver achterloop (en ik ben al best oud voor een promovendus, dus heb het gevoel dat ik juist voor zou moeten lopen). Gelukkig zijn er cursussen genoeg om daarmee aan de slag te gaan. Het helpt mij inderdaad erg om mijn promotie als leertraject te zien, en ik heb al erg veel geleerd moet ik zeggen..
Die onzekerheid kan vervelend zijn, maar bij jou klinkt het alsof je behoorlijk ongelukkig bent Fast_89. Denk je dat je je anders zou voelen als je ander werk had?
Die onzekerheid kan vervelend zijn, maar bij jou klinkt het alsof je behoorlijk ongelukkig bent Fast_89. Denk je dat je je anders zou voelen als je ander werk had?
woensdag 26 augustus 2015 om 16:30
Fast, ik vind dat je erg hard en veeleisend bent naar jezelf. Promoveren is niet makkelijk, maar zoals iemand schreef zou ik wat je ook doet (doorgaan/stoppen) op zoek gaan naar een coach of iets dergelijks die jou kan helpen je beter te voelen.
Daarnaast klinkt die test die je hebt gedaan ook wat merkwaardig en ook een beetje als een simpele oplossing voor een moeilijke vraag, namelijk wat jij met je leven zou moeten/willen doen. Ik zou meer vertrouwen op een loopbaantraject dan op een test, maar goed, ik ben geen HR specialist. Zelf heb ik me ook een tijdje afgevraagd wat ik zou moeten doen met m'n leven. Na heel veel nadenken en heel veel dingen opschrijven over mezelf, oefeningen doen en met heel veel mensen gepraat te hebben heb ik gesolliciteerd op een promotieplaats. Dus ik zou nog eens kritisch kijken naar die test die je noemt.
Verder staat het je natuurlijk vrij te stoppen met je promotietraject, maar zeker als je geen plan B hebt, zou ik er wel alles aan doen je huidige baan te houden. Zie het als een kans om te leren over jezelf, wie jezelf bent.
Heel veel succes!!!
Daarnaast klinkt die test die je hebt gedaan ook wat merkwaardig en ook een beetje als een simpele oplossing voor een moeilijke vraag, namelijk wat jij met je leven zou moeten/willen doen. Ik zou meer vertrouwen op een loopbaantraject dan op een test, maar goed, ik ben geen HR specialist. Zelf heb ik me ook een tijdje afgevraagd wat ik zou moeten doen met m'n leven. Na heel veel nadenken en heel veel dingen opschrijven over mezelf, oefeningen doen en met heel veel mensen gepraat te hebben heb ik gesolliciteerd op een promotieplaats. Dus ik zou nog eens kritisch kijken naar die test die je noemt.
Verder staat het je natuurlijk vrij te stoppen met je promotietraject, maar zeker als je geen plan B hebt, zou ik er wel alles aan doen je huidige baan te houden. Zie het als een kans om te leren over jezelf, wie jezelf bent.
Heel veel succes!!!
woensdag 26 augustus 2015 om 17:32
De persoonlijkheidstest was gedaan op basis van een aantal testen en een persoonlijk gesprek met een psycholoog. Daar zou uit moeten komen wat je sterke kanten en wat je zwakke kanten zijn en als je deze dingen zou moeten combineren in een beroep, wat dan het beste bij jou zou passen. Uit de test kwam onder andere dat ik heel creatief ben (tijdens het laatste begeleidingsgesprek kreeg ik op m'n bordje dat ik niet creatief genoeg was), dat ik zeer emotioneel gevoelig ben (en ik wil helemaal geen emo zeikwijf zijn!), en dat ik niet goed ben in sociale contacten. Voor iemand die al niet zoveel zelfvertrouwen heeft, is dit nou niet de uitslag waar je op zit te wachten.
Vanochtend met een andere PhD-er gehad over mijn supervisors en zij vond dat ze erg negatief zijn en te precies. Ik kan het alleen maar eens met haar zijn, want dit is ook mijn ervaring met mijn supervisors. Ik wil niet de schuld bij hen neerleggen, want het komt ook zeker van mijn kant.
In de late namiddag had ik helaas weer een aanvaring met mijn dagelijkse begeleidster over het feit dat ik een verkeerd bestand via de mail had opgestuurd. "Ik ben er NIET om je te controleren!!!!!!". "Zorg dat je dit zo snel mogelijk opgelost hebt!!!!" Nadat ze vertrokken was, heb ik wat met een collega gesproken totdat ik mijn tranen niet meer kon bedwingen. De arme man wist niet zo goed wat hij ermee moest... en ik ook niet..
Vanochtend met een andere PhD-er gehad over mijn supervisors en zij vond dat ze erg negatief zijn en te precies. Ik kan het alleen maar eens met haar zijn, want dit is ook mijn ervaring met mijn supervisors. Ik wil niet de schuld bij hen neerleggen, want het komt ook zeker van mijn kant.
In de late namiddag had ik helaas weer een aanvaring met mijn dagelijkse begeleidster over het feit dat ik een verkeerd bestand via de mail had opgestuurd. "Ik ben er NIET om je te controleren!!!!!!". "Zorg dat je dit zo snel mogelijk opgelost hebt!!!!" Nadat ze vertrokken was, heb ik wat met een collega gesproken totdat ik mijn tranen niet meer kon bedwingen. De arme man wist niet zo goed wat hij ermee moest... en ik ook niet..
woensdag 26 augustus 2015 om 18:43
Och meis. Laat je niet op je kop zitten door zo'n test hoor! En je begeleiders lijken me toch ook wel een redelijk significante rol in dit alles te spelen. Ik zou dan toch ook een vertrouwenspersoon op de uni inschakelen. Ik kan het natuurlijk niet zo goed inschatten op basis van een paar posts, maar ze zouden echt niet de eerste begeleiders zijn die ver buiten een boekje gaan waar een 'normale leidinggevende' niet zou durven komen.
woensdag 26 augustus 2015 om 18:55
Ik ga morgen een vertrouwenspersoon mailen en kijken of we binnenkort een gesprek kunnen hebben. Ik denk dat zo'n gesprek sowieso nuttig is, of ik nou doorga of niet.
Ik wil iedereen bedanken voor het lezen en meedenken! Het doet me veel dat mensen die me niet kennen toch proberen om zich in te leven in mijn situatie en me proberen te helpen. Echt super!
Ik wil iedereen bedanken voor het lezen en meedenken! Het doet me veel dat mensen die me niet kennen toch proberen om zich in te leven in mijn situatie en me proberen te helpen. Echt super!
