Zwanger
alle pijlers
Wat te doen?
zaterdag 8 augustus 2015 om 16:39
Hoi!
Ik heb nog nooit een topic geopend en vind het dus erg spannend.
Ik vroeg mij af of jullie mij advies willen geven. Ik zou het echt heel erg waarderen. Bedankt alvast.
Ondanks dat ik de pil slik blijk ik zwanger te zijn. (voor je denkt: daar heb je er weer 1, lees alsjeblieft even verder). Mijn huisarts, waar ik dus al ben geweest, die zegt dat dit vaker voorkomt. Zelf geloofde ik dit dus echt nooit! Maar het is mij nu echt overkomen. Ik denk zelf wel dat er iets meespeelt waardoor mijn pil niet optimaal heeft gewerkt want ik slik al 3 jaar de pil en het is mij echt nog nooit overkomen. Ik heb rustgevende pilletjes gebruikt omdat ik al een tijd niet lekker in mijn vel zat. En nu lees ik dus dat sint janskruid de pil kan beinvloeden. Hiervan was ik niet op de hoogte. En ook kan het natuurlijk zijn dat ik over heb gegeven of last van mijn buik had (dat kan ik mij nu even niet meer voor de geest halen). En dit is zeker de afgelopen jaren vaker voorgekomen terwijl ik de pil slikte dus ik heb er niet bij stil gestaan. In mijn vorige relatie heb ik zelfs geprobeerd om zwanger te worden (dus gebruikte ik de pil niet voor zeker 2 jaar) en dit lukte zelfs met behulp van artsen niet. De oorzaak was niet helemaal bekend. Wij zijn al 4 jaar uit elkaar. Ik ging er dus eigenlijk ook vanuit dat ik niet zomaar zwanger zou kunnen raken. Dus wel.
Ik zou vorige week mijn stopweek hebben maar ondanks de kwaaltjes, kwam er niks. Ik heb heel de week gedacht nu komt het. Toen begin deze week nog niks was gekomen ben ik gaan testen. Eigenlijk meer met de gedachte: dat zal wel niet en dat het daarna ineens zou komen. Ik was alleen en toen er twee streepjes op het display stonden, ben ik nog een test gaan halen want ik kon het niet geloven. Ik was blij, in paniek, verbaasd en bang tegelijk. Ik heb, nadat die test ook positief was, meteen mijn vriend gebeld.
Mijn vriend is erg geschrokken. Ik ook. We willen zeker kinderen en hebben het in het verleden over gehad maar niet echt in een heel serieus gesprek (wat ik nu heel spijtig vind want hadden we maar ergens besproken what if...).
We zijn 3 jaar samen en wonen niet samen maar het gaat wel erg goed. Het is ons echt overvallen. En ik twijfel echt heel erg. Aan de ene kant denk ik: we hebben genoeg geld, het gaat goed tussen ons, we hoopten ooit kinderen te krijgen (en ik vind de stap om het te laten afbreken HEEL erg heftig) dus wat is nou het probleem? Maar ik zit al maanden niet lekker in mijn vel en er zal een hoop veranderen in ons leven waar we nog niet helemaal aan toe waren. Toch denk ik dat ik het wel zou aankunnen want ineens lijkt het alsof alle twijfels over mezelf van de afgelopen maanden VER weg zijn (de twijfels gingen heel ironisch genoeg ook vooral over mijn toekomst veroorzaakt door een heftig verleden), maar ik wil ook niet voorbij rennen aan de gevoelens van mijn vriend (en de twijfels van mijzelf). Mijn vriend zegt: ik heb liever spijt dat we het niet laten komen dan dat we spijt krijgen dat we het wel laten komen. Een kind hoort alle liefde in de wereld te krijgen en niet dat we, ondanks dat we er blij mee zijn toch ergens denken van waarom nu? Hij zegt dat hij kinderen met mij wil maar wel dat hij vooraf weet dat het kan gebeuren. Uiteraard begrijp ik hem ECHT. Hij is een verstandig en hele lieve man en daarom is dit ook zo onverwachts. Het is voor een man natuurlijk ook een beetje anders omdat het niet in zijn lichaam is. Hij heeft nu gezegd: we hebben nog even de tijd om erover na te denken dus laten we dat doen.
Toch....Als vrouw merk ik de verandering in mijn lichaam en er is gewoon een stem wat tegen mij zegt: je gaat spijt krijgen als je het laat afbreken en dat ik een super lieve (en hopelijk goede) moeder zal zijn. Ik ben zo erg in de war dat ik hoop dat hier ervaringen zijn of meningen (of ze nou negatief of beschuldigend zijn want ja ik had, blijkbaar, beter moeten opletten) wat mij helpen kan mijn gedachtes (en gevoelens) een plek te geven om een juiste beslissing te maken. Ik heb met de huisarts afgesproken dat ik dinsdag contact opneem over onze beslissing. Zijn er vrouwen hier die hier in dezelfde situatie hebben gezeten en dat ondanks alles goed is gekomen met het kindje, met hun relatie etc etc? Of juist vrouwen die de zwangerschap hebben af laten breken en (zonder schuldgevoelens?) later alsnog een gezin zijn begonnen?
Alvast bedankt!
Ik heb nog nooit een topic geopend en vind het dus erg spannend.
Ik vroeg mij af of jullie mij advies willen geven. Ik zou het echt heel erg waarderen. Bedankt alvast.
Ondanks dat ik de pil slik blijk ik zwanger te zijn. (voor je denkt: daar heb je er weer 1, lees alsjeblieft even verder). Mijn huisarts, waar ik dus al ben geweest, die zegt dat dit vaker voorkomt. Zelf geloofde ik dit dus echt nooit! Maar het is mij nu echt overkomen. Ik denk zelf wel dat er iets meespeelt waardoor mijn pil niet optimaal heeft gewerkt want ik slik al 3 jaar de pil en het is mij echt nog nooit overkomen. Ik heb rustgevende pilletjes gebruikt omdat ik al een tijd niet lekker in mijn vel zat. En nu lees ik dus dat sint janskruid de pil kan beinvloeden. Hiervan was ik niet op de hoogte. En ook kan het natuurlijk zijn dat ik over heb gegeven of last van mijn buik had (dat kan ik mij nu even niet meer voor de geest halen). En dit is zeker de afgelopen jaren vaker voorgekomen terwijl ik de pil slikte dus ik heb er niet bij stil gestaan. In mijn vorige relatie heb ik zelfs geprobeerd om zwanger te worden (dus gebruikte ik de pil niet voor zeker 2 jaar) en dit lukte zelfs met behulp van artsen niet. De oorzaak was niet helemaal bekend. Wij zijn al 4 jaar uit elkaar. Ik ging er dus eigenlijk ook vanuit dat ik niet zomaar zwanger zou kunnen raken. Dus wel.
Ik zou vorige week mijn stopweek hebben maar ondanks de kwaaltjes, kwam er niks. Ik heb heel de week gedacht nu komt het. Toen begin deze week nog niks was gekomen ben ik gaan testen. Eigenlijk meer met de gedachte: dat zal wel niet en dat het daarna ineens zou komen. Ik was alleen en toen er twee streepjes op het display stonden, ben ik nog een test gaan halen want ik kon het niet geloven. Ik was blij, in paniek, verbaasd en bang tegelijk. Ik heb, nadat die test ook positief was, meteen mijn vriend gebeld.
Mijn vriend is erg geschrokken. Ik ook. We willen zeker kinderen en hebben het in het verleden over gehad maar niet echt in een heel serieus gesprek (wat ik nu heel spijtig vind want hadden we maar ergens besproken what if...).
We zijn 3 jaar samen en wonen niet samen maar het gaat wel erg goed. Het is ons echt overvallen. En ik twijfel echt heel erg. Aan de ene kant denk ik: we hebben genoeg geld, het gaat goed tussen ons, we hoopten ooit kinderen te krijgen (en ik vind de stap om het te laten afbreken HEEL erg heftig) dus wat is nou het probleem? Maar ik zit al maanden niet lekker in mijn vel en er zal een hoop veranderen in ons leven waar we nog niet helemaal aan toe waren. Toch denk ik dat ik het wel zou aankunnen want ineens lijkt het alsof alle twijfels over mezelf van de afgelopen maanden VER weg zijn (de twijfels gingen heel ironisch genoeg ook vooral over mijn toekomst veroorzaakt door een heftig verleden), maar ik wil ook niet voorbij rennen aan de gevoelens van mijn vriend (en de twijfels van mijzelf). Mijn vriend zegt: ik heb liever spijt dat we het niet laten komen dan dat we spijt krijgen dat we het wel laten komen. Een kind hoort alle liefde in de wereld te krijgen en niet dat we, ondanks dat we er blij mee zijn toch ergens denken van waarom nu? Hij zegt dat hij kinderen met mij wil maar wel dat hij vooraf weet dat het kan gebeuren. Uiteraard begrijp ik hem ECHT. Hij is een verstandig en hele lieve man en daarom is dit ook zo onverwachts. Het is voor een man natuurlijk ook een beetje anders omdat het niet in zijn lichaam is. Hij heeft nu gezegd: we hebben nog even de tijd om erover na te denken dus laten we dat doen.
Toch....Als vrouw merk ik de verandering in mijn lichaam en er is gewoon een stem wat tegen mij zegt: je gaat spijt krijgen als je het laat afbreken en dat ik een super lieve (en hopelijk goede) moeder zal zijn. Ik ben zo erg in de war dat ik hoop dat hier ervaringen zijn of meningen (of ze nou negatief of beschuldigend zijn want ja ik had, blijkbaar, beter moeten opletten) wat mij helpen kan mijn gedachtes (en gevoelens) een plek te geven om een juiste beslissing te maken. Ik heb met de huisarts afgesproken dat ik dinsdag contact opneem over onze beslissing. Zijn er vrouwen hier die hier in dezelfde situatie hebben gezeten en dat ondanks alles goed is gekomen met het kindje, met hun relatie etc etc? Of juist vrouwen die de zwangerschap hebben af laten breken en (zonder schuldgevoelens?) later alsnog een gezin zijn begonnen?
Alvast bedankt!
zaterdag 8 augustus 2015 om 16:48
Oh en ik was onverwacht zwanger, maar ik ben echt van mening dat het leven niet maakbaar is en dat ik ook niet moet proberen om alles naar mijn hand te zetten. En dat het soms gewoon verstandiger, wijzer en beter is om jezelf aan te passen naar de omstandigheden dan krampachtig proberen de omstandigheden te beïnvloeden.
En ja dat was eng, ik was 22, student, ongeschikt huis en geen geld. Maar aangezien ik kinderen wilde binnen toen en een jaar of 6/7 was er wat mij betreft geen enkele reden om het af te breken. Ik was gezond, ik had mogelijkheden genoeg, een goede relatie en ik kan me prima aanpassen. Nooit spijt van gehad.
En ja dat was eng, ik was 22, student, ongeschikt huis en geen geld. Maar aangezien ik kinderen wilde binnen toen en een jaar of 6/7 was er wat mij betreft geen enkele reden om het af te breken. Ik was gezond, ik had mogelijkheden genoeg, een goede relatie en ik kan me prima aanpassen. Nooit spijt van gehad.
zaterdag 8 augustus 2015 om 16:48
"Als vrouw merk ik de verandering in mijn lichaam en er is gewoon een stem wat tegen mij zegt: je gaat spijt krijgen als je het laat afbreken en dat ik een super lieve (en hopelijk goede) moeder zal zijn."
Geen ervaring met de keuze, maar dit zinnetje sprong er voor mij uit. Ik denk uit je woorden af te lezen dat je er eigenlijk wel uit bent dat je het wil houden, maar vooral last hebt van angst, angst dat jij of je partner er spijt van gaan krijgen als je het wel houdt. Die kans bestaat natuurlijk. Maar de kans dat je spijt krijgt als je het weghaalt is in jouw situatie denk ik veel groter. Althans, dat is mijn inschatting op basis van jouw verhaal.
Geen ervaring met de keuze, maar dit zinnetje sprong er voor mij uit. Ik denk uit je woorden af te lezen dat je er eigenlijk wel uit bent dat je het wil houden, maar vooral last hebt van angst, angst dat jij of je partner er spijt van gaan krijgen als je het wel houdt. Die kans bestaat natuurlijk. Maar de kans dat je spijt krijgt als je het weghaalt is in jouw situatie denk ik veel groter. Althans, dat is mijn inschatting op basis van jouw verhaal.
zaterdag 8 augustus 2015 om 16:52
Hoi Jotje,
Wat een heftig moment in je leven. Ben je al naar de huisarts geweest? Die kan je hierin helpen & begeleiden, wat je keuze ook is.
Daarnaast zou je contact op kunnen nemen met 't Fiom. Daar kunnen jij en je vriend hulp krijgen om deze beslissing samen te nemen. Ze zijn getraind om geen oordeel te hebben, maar om jullie te helpen de voor& nadelen van beide keuzes onder elkaar te zetten.
https://fiom.nl/ongewenst-zwanger
Ik wens je veel sterkte & succes!
Wat een heftig moment in je leven. Ben je al naar de huisarts geweest? Die kan je hierin helpen & begeleiden, wat je keuze ook is.
Daarnaast zou je contact op kunnen nemen met 't Fiom. Daar kunnen jij en je vriend hulp krijgen om deze beslissing samen te nemen. Ze zijn getraind om geen oordeel te hebben, maar om jullie te helpen de voor& nadelen van beide keuzes onder elkaar te zetten.
https://fiom.nl/ongewenst-zwanger
Ik wens je veel sterkte & succes!
zaterdag 8 augustus 2015 om 16:55
Hoi,
Bedankt voor je reactie! Ik ben het helemaal met je eens en als ik mij niet zo ongelukkig had gevoeld de laatste maanden dan was ik er ook voor de volle 100 procent voor gegaan. Maar ik denk dat mijn vriend daarom ook twijfelt of ik het NU aankan. Maar wat fijn om te horen dat jij, het zo jong, zo goed wel hebt kunnen doen. Misschien twijfel ik teveel aan mijzelf. Ik ben 29 jaar en heb altijd moeder willen worden, en ook nooit getwijfeld of ik het zou kunnen. Maar de afgelopen maanden waren een hel en ik wil niet een ander leven daarmee opzadelen.
Bedankt voor je reactie! Ik ben het helemaal met je eens en als ik mij niet zo ongelukkig had gevoeld de laatste maanden dan was ik er ook voor de volle 100 procent voor gegaan. Maar ik denk dat mijn vriend daarom ook twijfelt of ik het NU aankan. Maar wat fijn om te horen dat jij, het zo jong, zo goed wel hebt kunnen doen. Misschien twijfel ik teveel aan mijzelf. Ik ben 29 jaar en heb altijd moeder willen worden, en ook nooit getwijfeld of ik het zou kunnen. Maar de afgelopen maanden waren een hel en ik wil niet een ander leven daarmee opzadelen.
zaterdag 8 augustus 2015 om 16:58
quote:Doortje_16 schreef op 08 augustus 2015 @ 16:52:
Hoi Jotje,
Wat een heftig moment in je leven. Ben je al naar de huisarts geweest? Die kan je hierin helpen & begeleiden, wat je keuze ook is.
Daarnaast zou je contact op kunnen nemen met 't Fiom. Daar kunnen jij en je vriend hulp krijgen om deze beslissing samen te nemen. Ze zijn getraind om geen oordeel te hebben, maar om jullie te helpen de voor& nadelen van beide keuzes onder elkaar te zetten.
https://fiom.nl/ongewenst-zwanger
Ik wens je veel sterkte & succes!Ik zou haar post wat beter lezen.
Hoi Jotje,
Wat een heftig moment in je leven. Ben je al naar de huisarts geweest? Die kan je hierin helpen & begeleiden, wat je keuze ook is.
Daarnaast zou je contact op kunnen nemen met 't Fiom. Daar kunnen jij en je vriend hulp krijgen om deze beslissing samen te nemen. Ze zijn getraind om geen oordeel te hebben, maar om jullie te helpen de voor& nadelen van beide keuzes onder elkaar te zetten.
https://fiom.nl/ongewenst-zwanger
Ik wens je veel sterkte & succes!Ik zou haar post wat beter lezen.
zaterdag 8 augustus 2015 om 17:00
Epinephrine87 Dat heb je inderdaad mooi gezegd want zo is het ook. Ik wil het heel goed doen, juist omdat ik een kind een mooi leven wil geven. Ik was erg down de laatste maanden omdat ik nare ervaringen heb gehad met mijn ex. Ik had liever eerst dat helemaal met mijzelf opgelost voor ik een kind kreeg. (juist omdat ik het goed wil doen....Maar nu blijk ik ineens zwanger).
zaterdag 8 augustus 2015 om 17:26
Alweer 6 jaar geleden zat ik in een vergelijkbare situatie.
Toen ik mijn positieve test in handen had was ik blij,bang en onzeker tegelijk.Ik was nog maar een jaar samen met mijn partner.Wij hadden al over kinderen gesproken en wilde ze allebei graag,alleen nog niet op dit moment.Wij wilden graag nog reizen,sparen,gaan samenwonen etc.Mijn vriend was er al eerder over uit.Hij wilde graag dat ik de zwangerschap niet afbrak.Wat mij heeft geholpen is in gesprek gaan met het fiom.Na een aantal gesprekken wist ik dat ik de zwangerschap niet wilde beëindigen.Wij hebben geen seconde spijt gehad van onze keuze,ondanks dat wij het niet altijd makkelijk hadden.Wat zijn wij dol op ons kindje en ook nog steeds op elkaar.
Toen ik mijn positieve test in handen had was ik blij,bang en onzeker tegelijk.Ik was nog maar een jaar samen met mijn partner.Wij hadden al over kinderen gesproken en wilde ze allebei graag,alleen nog niet op dit moment.Wij wilden graag nog reizen,sparen,gaan samenwonen etc.Mijn vriend was er al eerder over uit.Hij wilde graag dat ik de zwangerschap niet afbrak.Wat mij heeft geholpen is in gesprek gaan met het fiom.Na een aantal gesprekken wist ik dat ik de zwangerschap niet wilde beëindigen.Wij hebben geen seconde spijt gehad van onze keuze,ondanks dat wij het niet altijd makkelijk hadden.Wat zijn wij dol op ons kindje en ook nog steeds op elkaar.
zaterdag 8 augustus 2015 om 17:27
quote:Epinephrine87 schreef op 08 augustus 2015 @ 16:48:
"Als vrouw merk ik de verandering in mijn lichaam en er is gewoon een stem wat tegen mij zegt: je gaat spijt krijgen als je het laat afbreken en dat ik een super lieve (en hopelijk goede) moeder zal zijn."
Geen ervaring met de keuze, maar dit zinnetje sprong er voor mij uit. Ik denk uit je woorden af te lezen dat je er eigenlijk wel uit bent dat je het wil houden, maar vooral last hebt van angst, angst dat jij of je partner er spijt van gaan krijgen als je het wel houdt. Die kans bestaat natuurlijk. Maar de kans dat je spijt krijgt als je het weghaalt is in jouw situatie denk ik veel groter. Althans, dat is mijn inschatting op basis van jouw verhaal.
+1
In januari ben ik ook onverwacht zwanger geraakt. Tuurlijk was ik in eerste in instantie geschrokken en mijn vriend ook. En waar ik voor mijn zwangerschap veel twijfels had of ik wel moeder wilde worden en of ik het aankon, kreeg ik 'opeens' veel zelfvertrouwen. Onverwacht, maar wel gewenst. Ik lees dit terug in jouw verhaal.
"Als vrouw merk ik de verandering in mijn lichaam en er is gewoon een stem wat tegen mij zegt: je gaat spijt krijgen als je het laat afbreken en dat ik een super lieve (en hopelijk goede) moeder zal zijn."
Geen ervaring met de keuze, maar dit zinnetje sprong er voor mij uit. Ik denk uit je woorden af te lezen dat je er eigenlijk wel uit bent dat je het wil houden, maar vooral last hebt van angst, angst dat jij of je partner er spijt van gaan krijgen als je het wel houdt. Die kans bestaat natuurlijk. Maar de kans dat je spijt krijgt als je het weghaalt is in jouw situatie denk ik veel groter. Althans, dat is mijn inschatting op basis van jouw verhaal.
+1
In januari ben ik ook onverwacht zwanger geraakt. Tuurlijk was ik in eerste in instantie geschrokken en mijn vriend ook. En waar ik voor mijn zwangerschap veel twijfels had of ik wel moeder wilde worden en of ik het aankon, kreeg ik 'opeens' veel zelfvertrouwen. Onverwacht, maar wel gewenst. Ik lees dit terug in jouw verhaal.
zaterdag 8 augustus 2015 om 17:32
Sidroht, nee ik was gewoon erg verdrietig (of boos). Ik ben in mijn vorige relatie mishandeld en nu alles goed ging, kwam het allemaal naar boven. Ik ben jaren lang gewoon door gegaan zonder er zelfs ook maar 1 keer aan te denken en ineens BAM was alles donker in mijn hoofd. Het gaat sinds ik praat met mensen wel veel beter en ik heb zeker niet meer het idee dat het blijvend is. Misschien dat daar ook mijn twijfels vandaan komt want je gaat natuurlijk wel erg aan jezelf twijfelen als je dat meemaakt en die donkere periode, toen alles naar boven kwam, was ook niet bepaald een pretje. Maar ik denk dat ik het juist eerst moest verwerken tot ik op het punt kwam dat ik het kon afsluiten.
zaterdag 8 augustus 2015 om 17:36
zondag 9 augustus 2015 om 08:07
[quote]gismo72 schreef op 08 augustus 2015 @ 16:58:
[...]
Ik zou haar post wat beter lezen.[/quote
Ik zie dat je naar de huisarts bent geweest. Hartstikke goed, sorry dat ik dat eerder niet goed had gezien.
Het leek me goed om plekken te vinden waar je onafhankelijke hulp en begeleiding kan krijgen. Dit is een belangrijke en individuele keuze.
Wellicht gaan je eigen gedachten & gevoelens heen & weer. En vind je op internet uiteraard veel persoonlijk gekleurde verhalen. Dat is niet erg, maar wel de vraag wat de beste begeleiding voor jou & je partner is op dit moment.
Het Fiom kan je echt verder helpen denk ik. Welke keuze je ook maakt.
Nogmaals veel sterkte & succes!
[...]
Ik zou haar post wat beter lezen.[/quote
Ik zie dat je naar de huisarts bent geweest. Hartstikke goed, sorry dat ik dat eerder niet goed had gezien.
Het leek me goed om plekken te vinden waar je onafhankelijke hulp en begeleiding kan krijgen. Dit is een belangrijke en individuele keuze.
Wellicht gaan je eigen gedachten & gevoelens heen & weer. En vind je op internet uiteraard veel persoonlijk gekleurde verhalen. Dat is niet erg, maar wel de vraag wat de beste begeleiding voor jou & je partner is op dit moment.
Het Fiom kan je echt verder helpen denk ik. Welke keuze je ook maakt.
Nogmaals veel sterkte & succes!
