Psyche
alle pijlers
Emmertje zand
vrijdag 21 augustus 2015 om 13:55
De sterke ik zit onder een berg zand. Langs de berg staat de kleine ik met een emmertje.
De berg zand wordt automatisch en geregeld aangevuld.
Mijn ex-vrouw komt geregeld een vracht zand aanvoeren. Mijn kinderen gooien er af en toe een schepje op. Mijn moeder komt al eens af met een kruiwagen vol. Een zogenaamde vriendin van me heeft er ook al een vracht zand bij aangevoerd.
Mijn ex-vrouw en mijn ex-vriendin hebben samengelegd om een dumptruck vol zand te lossen.
En ik sta daar dapper met mijn emmertje, zand van de berg af te scheppen. Iedereen kijkt toe. De kleine ik vraagt raad aan andere mensen en psychologen en een psychiater. Het enige wat ze doen is me wijzen op mijn eigen aandeel. Of ze schrijven me pilletjes voor om me sneller te doen scheppen. Niemand die zegt, kom, ik help mee scheppen. Het heeft geen zin meer. Er is geen beginnen meer aan. Het maakt niet meer uit wat de kleine ik doet. Een stap naar voren, naar achter, naar links of rechts, of zelfs blijven stilstaan. De berg wordt groter en groter. De kleine ik heeft zijn emmertje omgedraait en is er op gaan zitten.
Ze zeggen allemaal, speel maar lekker in het zand, amuseer je, doe de dingen die je graag doet. Maar er is niemand om mee te spelen, ze brengen allemaal alleen maar meer zand aan. De sterke ik is gestikt.
De kleine ik wil bovenaaan de berg gaan staan, wachtend op de volgende lading. Dan kan iedereen achteraf zeggen dat het zijn eigen keuze was. dat was zijn eigen aandeel. Iedereen blij en ik verlost.
De berg zand wordt automatisch en geregeld aangevuld.
Mijn ex-vrouw komt geregeld een vracht zand aanvoeren. Mijn kinderen gooien er af en toe een schepje op. Mijn moeder komt al eens af met een kruiwagen vol. Een zogenaamde vriendin van me heeft er ook al een vracht zand bij aangevoerd.
Mijn ex-vrouw en mijn ex-vriendin hebben samengelegd om een dumptruck vol zand te lossen.
En ik sta daar dapper met mijn emmertje, zand van de berg af te scheppen. Iedereen kijkt toe. De kleine ik vraagt raad aan andere mensen en psychologen en een psychiater. Het enige wat ze doen is me wijzen op mijn eigen aandeel. Of ze schrijven me pilletjes voor om me sneller te doen scheppen. Niemand die zegt, kom, ik help mee scheppen. Het heeft geen zin meer. Er is geen beginnen meer aan. Het maakt niet meer uit wat de kleine ik doet. Een stap naar voren, naar achter, naar links of rechts, of zelfs blijven stilstaan. De berg wordt groter en groter. De kleine ik heeft zijn emmertje omgedraait en is er op gaan zitten.
Ze zeggen allemaal, speel maar lekker in het zand, amuseer je, doe de dingen die je graag doet. Maar er is niemand om mee te spelen, ze brengen allemaal alleen maar meer zand aan. De sterke ik is gestikt.
De kleine ik wil bovenaaan de berg gaan staan, wachtend op de volgende lading. Dan kan iedereen achteraf zeggen dat het zijn eigen keuze was. dat was zijn eigen aandeel. Iedereen blij en ik verlost.
vrijdag 21 augustus 2015 om 17:01
pff, denk dat we een andere metafoor kunnen bedenken. Stuifzand om te beginnen. Dat van je afwaait. Of water dat van je afdruipt. Je kunt je gevoelens ook proberen te sturen door andere beelden te verzinnen. Ik kan je een boek aanraden: The reality slap, van Russ Harris.
Beeldend geschreven, ik denk dat het je aan zal spreken, en qua inhoud echt goed. Niet zweverig, maar hands-on oefeningen en dingen om te overdenken.
Je moet echt weg van dat wollige, TO. In mijn ogen (tuurlijk, je hoeft het niet met me eens te zijn hierin)
Durf je dat?
Beeldend geschreven, ik denk dat het je aan zal spreken, en qua inhoud echt goed. Niet zweverig, maar hands-on oefeningen en dingen om te overdenken.
Je moet echt weg van dat wollige, TO. In mijn ogen (tuurlijk, je hoeft het niet met me eens te zijn hierin)
Durf je dat?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 21 augustus 2015 om 17:18
Misschien kan de grote jij de kleine jij helpen? Als de kleine jij nou een extra emmertje kan vinden, dan kan de grote jij het ene emmertje steeds vullen terwijl de kleine jij het andere emmertje leeg gooit.
Ik herken overigens wat signalen die mij zorgen baren. Ik zou je hulpverleners deze tekst mailen, zodat ze op de hoogte zijn van hoe jij je voelt.
En misschien ook handig om de huisarts en/of de crisisdienst even te bellen. Het klinkt niet alsof het goed gaat.
Ik herken overigens wat signalen die mij zorgen baren. Ik zou je hulpverleners deze tekst mailen, zodat ze op de hoogte zijn van hoe jij je voelt.
En misschien ook handig om de huisarts en/of de crisisdienst even te bellen. Het klinkt niet alsof het goed gaat.
vrijdag 21 augustus 2015 om 17:40
vrijdag 21 augustus 2015 om 19:30
Zolang TO niet reageert/wil vertellen hoe en wat, en niet dat dat verplicht is overigens, is het lastig om mee te denken.
En dát vind ik ook het mooie aan dit forum, er staan hier zoveel topics waarin een TO zoveel lieve hulp, zowel online als off-line heeft gekregen, en deze lijkt me er daar ook 1 van.
TO, het is niet voor niets dat je hier een topic opent. Wat hoop je hier te krijgen?
En dát vind ik ook het mooie aan dit forum, er staan hier zoveel topics waarin een TO zoveel lieve hulp, zowel online als off-line heeft gekregen, en deze lijkt me er daar ook 1 van.
TO, het is niet voor niets dat je hier een topic opent. Wat hoop je hier te krijgen?
Krijg motto niet verwijderd :-)
vrijdag 21 augustus 2015 om 21:45
quote:iceteapeach schreef op 21 augustus 2015 @ 21:40:
[...]
Want/vanwege/waarom vind je dat?een metafoor dat de hele wereld jou belast? En dan vragen of mensen jouw metafoor willen opruimen? Onzin, omdat jezelf de enige bent die verantwoordelijk is voor je eigen geluk. Dat proberen anderen TO ook al duidelijk te maken, maar hij is liever druk met zijn metafoor.
[...]
Want/vanwege/waarom vind je dat?een metafoor dat de hele wereld jou belast? En dan vragen of mensen jouw metafoor willen opruimen? Onzin, omdat jezelf de enige bent die verantwoordelijk is voor je eigen geluk. Dat proberen anderen TO ook al duidelijk te maken, maar hij is liever druk met zijn metafoor.
vrijdag 21 augustus 2015 om 22:12
Mmm, niet alles in het leven is maakbaar of ben je zelf verantwoordelijk voor. Er zijn echt wel eens situaties in het leven waar je nul invloed op hebt.
Als ik dat op mijn eigen leven bekijk, zo'n ruim 14 jaar geleden, dan zie ik werkelijk niet in, waar mijn aandeel heeft gelegen in het feit dat mijn (wijlen) man is verongelukt tijdens de zwangerschap.
Nu is dat een extreem voorbeeld, want zovaak komt het niet voor, wel om aan te geven, dat je niet áltijd, voor élke situatie verantwoordelijk bent en dat het dus best weleens buiten jezelf kan liggen.
Als ik dat op mijn eigen leven bekijk, zo'n ruim 14 jaar geleden, dan zie ik werkelijk niet in, waar mijn aandeel heeft gelegen in het feit dat mijn (wijlen) man is verongelukt tijdens de zwangerschap.
Nu is dat een extreem voorbeeld, want zovaak komt het niet voor, wel om aan te geven, dat je niet áltijd, voor élke situatie verantwoordelijk bent en dat het dus best weleens buiten jezelf kan liggen.
Krijg motto niet verwijderd :-)
vrijdag 21 augustus 2015 om 22:59
iceteapeach, eens met je standpunt. En zeker met wat je meemaakte , dante denken: ik heb mijn geluk in eigen hand is zeker in de eerste (lange) tijd wel erg veel gevraagd. Tuurlijk, ieder mens houdt keuzes, maar er heerst zo'n taboe op bijvoorbeeld slachtofferschap, je mag nooit de schuld geven aan het lot of aan die ander(en).....vooral je niet hopeloos en overgeleverd voelen.
Dat kan dan gewoon weg niet, want t zal altijd ook met jezelf te maken hebben gehad.
Die ander zal er een goede reden voor hebben gehad. Zo er geen anderen bij betrokken waren, kun je beter niet te veel kniezen bij een speling van het lot, want ja, t is wel wat je er zelf van maakt uiteindelijk.
Die eerste tijd na een vreselijke gebeurtenis hoor je dat niet uiteraard, maar best snel erna kun je het gevoel krijgen: ik zeur.
De nadruk op zelfredzaamheid en hand-in-eigen-boezem, bij alles dat je overkomt, is zo aanwezig dat het bijna t enige gevoel is van waaruit je zou mogen praten met iemand.
Terwijl dat ook vanuit wanhoop kan.
Maar dat is lastiger voor die ander.
Maar zelfredzaam ben je pas als je ook kunt en MAG toegeven dat iets niet gaat, dat je misschien geen gat er meer in ziet en wanhopig bent (als je dat zo voelt) - dat je durft toe te laten dat je geen antwoorden meer hebt als je dat zo voelt. Dat je bij de pakken neerzit als het niet gaat.
En soms is het denk ik ook nodig jezelf zo te voelen om verder te komen. Daar kom je vanzelf wel weer uit. Maar veel mensen zijn bang dat t altijd zo blijft en beginnen je gelijk te herinneren aan, ja, je hebt je eigen geluk in de hand, hoor.
Jammer, want net als dat zelfmedelijden niet permanent is in de meeste gevallen is het tegendeel dat ook niet, dat zou even ziekelijk zijn. Niemand is permanent in staat zijn/haar eigen geluk te maken.
Je hebt keuzes, maar je hebt ook slachtofferschap.
Dat vind ik het vreemde eraan: jezelf slachtoffer voelen mag geen seconde, maar actiebereid en go-gettem moet je je permanent voelen. Hoezo? Zijn niet alle gevoelens even vluchtig?
Denk dat het veel ongemak veroorzaakt bij de omstanders. Die dat dan liefst zo snel mogelijk willen wegpoetsen. Je maakt zelf je eigen geluk tegen iemand zeggen die in zak en as zit, zegt ook veel over diegene die zoiets zegt. Over diens onvermogen om te gaan met iets dat in de meeste gevallen tijdelijk is: wanhoop en radeloosheid. T kan de besten nog overkomen, afhankelijk van wat er gebeurt- net als alle andere gevoelens.
Dat kan dan gewoon weg niet, want t zal altijd ook met jezelf te maken hebben gehad.
Die ander zal er een goede reden voor hebben gehad. Zo er geen anderen bij betrokken waren, kun je beter niet te veel kniezen bij een speling van het lot, want ja, t is wel wat je er zelf van maakt uiteindelijk.
Die eerste tijd na een vreselijke gebeurtenis hoor je dat niet uiteraard, maar best snel erna kun je het gevoel krijgen: ik zeur.
De nadruk op zelfredzaamheid en hand-in-eigen-boezem, bij alles dat je overkomt, is zo aanwezig dat het bijna t enige gevoel is van waaruit je zou mogen praten met iemand.
Terwijl dat ook vanuit wanhoop kan.
Maar dat is lastiger voor die ander.
Maar zelfredzaam ben je pas als je ook kunt en MAG toegeven dat iets niet gaat, dat je misschien geen gat er meer in ziet en wanhopig bent (als je dat zo voelt) - dat je durft toe te laten dat je geen antwoorden meer hebt als je dat zo voelt. Dat je bij de pakken neerzit als het niet gaat.
En soms is het denk ik ook nodig jezelf zo te voelen om verder te komen. Daar kom je vanzelf wel weer uit. Maar veel mensen zijn bang dat t altijd zo blijft en beginnen je gelijk te herinneren aan, ja, je hebt je eigen geluk in de hand, hoor.
Jammer, want net als dat zelfmedelijden niet permanent is in de meeste gevallen is het tegendeel dat ook niet, dat zou even ziekelijk zijn. Niemand is permanent in staat zijn/haar eigen geluk te maken.
Je hebt keuzes, maar je hebt ook slachtofferschap.
Dat vind ik het vreemde eraan: jezelf slachtoffer voelen mag geen seconde, maar actiebereid en go-gettem moet je je permanent voelen. Hoezo? Zijn niet alle gevoelens even vluchtig?
Denk dat het veel ongemak veroorzaakt bij de omstanders. Die dat dan liefst zo snel mogelijk willen wegpoetsen. Je maakt zelf je eigen geluk tegen iemand zeggen die in zak en as zit, zegt ook veel over diegene die zoiets zegt. Over diens onvermogen om te gaan met iets dat in de meeste gevallen tijdelijk is: wanhoop en radeloosheid. T kan de besten nog overkomen, afhankelijk van wat er gebeurt- net als alle andere gevoelens.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 21 augustus 2015 om 23:12
quote:iceteapeach schreef op 21 augustus 2015 @ 22:12:
Mmm, niet alles in het leven is maakbaar of ben je zelf verantwoordelijk voor. Er zijn echt wel eens situaties in het leven waar je nul invloed op hebt.
Als ik dat op mijn eigen leven bekijk, zo'n ruim 14 jaar geleden, dan zie ik werkelijk niet in, waar mijn aandeel heeft gelegen in het feit dat mijn (wijlen) man is verongelukt tijdens de zwangerschap.
Nu is dat een extreem voorbeeld, want zovaak komt het niet voor, wel om aan te geven, dat je niet áltijd, voor élke situatie verantwoordelijk bent en dat het dus best weleens buiten jezelf kan liggen.het gaat niet om een aandeel in de dingen die je overkomen, het gaat om jouw aandeel in hoe je met die dingen omgaat.
Mmm, niet alles in het leven is maakbaar of ben je zelf verantwoordelijk voor. Er zijn echt wel eens situaties in het leven waar je nul invloed op hebt.
Als ik dat op mijn eigen leven bekijk, zo'n ruim 14 jaar geleden, dan zie ik werkelijk niet in, waar mijn aandeel heeft gelegen in het feit dat mijn (wijlen) man is verongelukt tijdens de zwangerschap.
Nu is dat een extreem voorbeeld, want zovaak komt het niet voor, wel om aan te geven, dat je niet áltijd, voor élke situatie verantwoordelijk bent en dat het dus best weleens buiten jezelf kan liggen.het gaat niet om een aandeel in de dingen die je overkomen, het gaat om jouw aandeel in hoe je met die dingen omgaat.
vrijdag 21 augustus 2015 om 23:13
quote:misia schreef op 21 augustus 2015 @ 22:59:
iceteapeach, eens met je standpunt. En zeker met wat je meemaakte , dante denken: ik heb mijn geluk in eigen hand is zeker in de eerste (lange) tijd wel erg veel gevraagd. Tuurlijk, ieder mens houdt keuzes, maar er heerst zo'n taboe op bijvoorbeeld slachtofferschap, je mag nooit de schuld geven aan het lot of aan die ander(en).....vooral je niet hopeloos en overgeleverd voelen.
Dat kan dan gewoon weg niet, want t zal altijd ook met jezelf te maken hebben gehad.
Die ander zal er een goede reden voor hebben gehad. Zo er geen anderen bij betrokken waren, kun je beter niet te veel kniezen bij een speling van het lot, want ja, t is wel wat je er zelf van maakt uiteindelijk.
Die eerste tijd na een vreselijke gebeurtenis hoor je dat niet uiteraard, maar best snel erna kun je het gevoel krijgen: ik zeur.
De nadruk op zelfredzaamheid en hand-in-eigen-boezem, bij alles dat je overkomt, is zo aanwezig dat het bijna t enige gevoel is van waaruit je zou mogen praten met iemand.
Terwijl dat ook vanuit wanhoop kan.
Maar dat is lastiger voor die ander.
Maar zelfredzaam ben je pas als je ook kunt en MAG toegeven dat iets niet gaat, dat je misschien geen gat er meer in ziet en wanhopig bent (als je dat zo voelt) - dat je durft toe te laten dat je geen antwoorden meer hebt als je dat zo voelt. Dat je bij de pakken neerzit als het niet gaat.
En soms is het denk ik ook nodig jezelf zo te voelen om verder te komen. Daar kom je vanzelf wel weer uit. Maar veel mensen zijn bang dat t altijd zo blijft en beginnen je gelijk te herinneren aan, ja, je hebt je eigen geluk in de hand, hoor.
Jammer, want net als dat zelfmedelijden niet permanent is in de meeste gevallen is het tegendeel dat ook niet, dat zou even ziekelijk zijn. Niemand is permanent in staat zijn/haar eigen geluk te maken.
Je hebt keuzes, maar je hebt ook slachtofferschap.
Dat vind ik het vreemde eraan: jezelf slachtoffer voelen mag geen seconde, maar actiebereid en go-gettem moet je je permanent voelen. Hoezo? Zijn niet alle gevoelens even vluchtig?
Denk dat het veel ongemak veroorzaakt bij de omstanders. Die dat dan liefst zo snel mogelijk willen wegpoetsen. Je maakt zelf je eigen geluk tegen iemand zeggen die in zak en as zit, zegt ook veel over diegene die zoiets zegt. Over diens onvermogen om te gaan met iets dat in de meeste gevallen tijdelijk is: wanhoop en radeloosheid. T kan de besten nog overkomen, afhankelijk van wat er gebeurt- net als alle andere gevoelens.verantwoordelijk zijn voor je eigen geluk betekent ook rouwen als je een groot verlies hebt geleden.
iceteapeach, eens met je standpunt. En zeker met wat je meemaakte , dante denken: ik heb mijn geluk in eigen hand is zeker in de eerste (lange) tijd wel erg veel gevraagd. Tuurlijk, ieder mens houdt keuzes, maar er heerst zo'n taboe op bijvoorbeeld slachtofferschap, je mag nooit de schuld geven aan het lot of aan die ander(en).....vooral je niet hopeloos en overgeleverd voelen.
Dat kan dan gewoon weg niet, want t zal altijd ook met jezelf te maken hebben gehad.
Die ander zal er een goede reden voor hebben gehad. Zo er geen anderen bij betrokken waren, kun je beter niet te veel kniezen bij een speling van het lot, want ja, t is wel wat je er zelf van maakt uiteindelijk.
Die eerste tijd na een vreselijke gebeurtenis hoor je dat niet uiteraard, maar best snel erna kun je het gevoel krijgen: ik zeur.
De nadruk op zelfredzaamheid en hand-in-eigen-boezem, bij alles dat je overkomt, is zo aanwezig dat het bijna t enige gevoel is van waaruit je zou mogen praten met iemand.
Terwijl dat ook vanuit wanhoop kan.
Maar dat is lastiger voor die ander.
Maar zelfredzaam ben je pas als je ook kunt en MAG toegeven dat iets niet gaat, dat je misschien geen gat er meer in ziet en wanhopig bent (als je dat zo voelt) - dat je durft toe te laten dat je geen antwoorden meer hebt als je dat zo voelt. Dat je bij de pakken neerzit als het niet gaat.
En soms is het denk ik ook nodig jezelf zo te voelen om verder te komen. Daar kom je vanzelf wel weer uit. Maar veel mensen zijn bang dat t altijd zo blijft en beginnen je gelijk te herinneren aan, ja, je hebt je eigen geluk in de hand, hoor.
Jammer, want net als dat zelfmedelijden niet permanent is in de meeste gevallen is het tegendeel dat ook niet, dat zou even ziekelijk zijn. Niemand is permanent in staat zijn/haar eigen geluk te maken.
Je hebt keuzes, maar je hebt ook slachtofferschap.
Dat vind ik het vreemde eraan: jezelf slachtoffer voelen mag geen seconde, maar actiebereid en go-gettem moet je je permanent voelen. Hoezo? Zijn niet alle gevoelens even vluchtig?
Denk dat het veel ongemak veroorzaakt bij de omstanders. Die dat dan liefst zo snel mogelijk willen wegpoetsen. Je maakt zelf je eigen geluk tegen iemand zeggen die in zak en as zit, zegt ook veel over diegene die zoiets zegt. Over diens onvermogen om te gaan met iets dat in de meeste gevallen tijdelijk is: wanhoop en radeloosheid. T kan de besten nog overkomen, afhankelijk van wat er gebeurt- net als alle andere gevoelens.verantwoordelijk zijn voor je eigen geluk betekent ook rouwen als je een groot verlies hebt geleden.
vrijdag 21 augustus 2015 om 23:38
quote:sabbaticalmeds schreef op 21 augustus 2015 @ 23:12:
[...]
het gaat niet om een aandeel in de dingen die je overkomen, het gaat om jouw aandeel in hoe je met die dingen omgaat.
Deels eens en dan nog kan het iemand weleens teveel worden, is best menselijk lijkt me. Zelden dat iemand geen emotie voelt als moeilijke/lastige zaken zich opeen stapelen. Niemand is een robot tenslotte.
Afdoen als gezeur vind ik klinken als, joh, wat jij meemaakt doet er niet toe, stelt niks voor.
[...]
het gaat niet om een aandeel in de dingen die je overkomen, het gaat om jouw aandeel in hoe je met die dingen omgaat.
Deels eens en dan nog kan het iemand weleens teveel worden, is best menselijk lijkt me. Zelden dat iemand geen emotie voelt als moeilijke/lastige zaken zich opeen stapelen. Niemand is een robot tenslotte.
Afdoen als gezeur vind ik klinken als, joh, wat jij meemaakt doet er niet toe, stelt niks voor.
Krijg motto niet verwijderd :-)
vrijdag 21 augustus 2015 om 23:46
quote:iceteapeach schreef op 21 augustus 2015 @ 23:38:
[...]
Deels eens en dan nog kan het iemand weleens teveel worden, is best menselijk lijkt me. Zelden dat iemand geen emotie voelt als moeilijke/lastige zaken zich opeen stapelen. Niemand is een robot tenslotte.
Afdoen als gezeur vind ik klinken als, joh, wat jij meemaakt doet er niet toe, stelt niks voor.ik vind de OP gezeur. Ik heb geen idee welke lastige dingen zich opstapelen en waarom TO daar niet tegen opgewassen. Ik kan daar niks van vinden want daar schrijft hij niet over.
[...]
Deels eens en dan nog kan het iemand weleens teveel worden, is best menselijk lijkt me. Zelden dat iemand geen emotie voelt als moeilijke/lastige zaken zich opeen stapelen. Niemand is een robot tenslotte.
Afdoen als gezeur vind ik klinken als, joh, wat jij meemaakt doet er niet toe, stelt niks voor.ik vind de OP gezeur. Ik heb geen idee welke lastige dingen zich opstapelen en waarom TO daar niet tegen opgewassen. Ik kan daar niks van vinden want daar schrijft hij niet over.
vrijdag 21 augustus 2015 om 23:50
quote:iceteapeach schreef op 21 augustus 2015 @ 22:12:
Mmm, niet alles in het leven is maakbaar of ben je zelf verantwoordelijk voor. Er zijn echt wel eens situaties in het leven waar je nul invloed op hebt.
Als ik dat op mijn eigen leven bekijk, zo'n ruim 14 jaar geleden, dan zie ik werkelijk niet in, waar mijn aandeel heeft gelegen in het feit dat mijn (wijlen) man is verongelukt tijdens de zwangerschap.
Nu is dat een extreem voorbeeld, want zovaak komt het niet voor, wel om aan te geven, dat je niet áltijd, voor élke situatie verantwoordelijk bent en dat het dus best weleens buiten jezelf kan liggen.
Je hoeft niet verantwoordelijk te zijn voor de situatie waar je in zit. Het leven is tenslotte niet maakbaar, al lijkt het tegenwoordig wel algemeen gedachtegoed te zijn dat het dat wel is.
Máár, je bent wel verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt en de acties die je onderneemt als je in die situatie terecht bent gekomen.
En over het algemeen lost bij de pakken neer gaan zitten, of zoals in het geval van TO onder een berg zand gaan liggen, helemaal niets op en blijft de situatie in stand.
Mmm, niet alles in het leven is maakbaar of ben je zelf verantwoordelijk voor. Er zijn echt wel eens situaties in het leven waar je nul invloed op hebt.
Als ik dat op mijn eigen leven bekijk, zo'n ruim 14 jaar geleden, dan zie ik werkelijk niet in, waar mijn aandeel heeft gelegen in het feit dat mijn (wijlen) man is verongelukt tijdens de zwangerschap.
Nu is dat een extreem voorbeeld, want zovaak komt het niet voor, wel om aan te geven, dat je niet áltijd, voor élke situatie verantwoordelijk bent en dat het dus best weleens buiten jezelf kan liggen.
Je hoeft niet verantwoordelijk te zijn voor de situatie waar je in zit. Het leven is tenslotte niet maakbaar, al lijkt het tegenwoordig wel algemeen gedachtegoed te zijn dat het dat wel is.
Máár, je bent wel verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt en de acties die je onderneemt als je in die situatie terecht bent gekomen.
En over het algemeen lost bij de pakken neer gaan zitten, of zoals in het geval van TO onder een berg zand gaan liggen, helemaal niets op en blijft de situatie in stand.
vrijdag 21 augustus 2015 om 23:58
Zoals ik de OP lees, geeft TO toch best een aantal zaken weer (mag OP niet quoten) waarin hij, naar mijn idee, best uiteenzet waar oa de pijnpunten zitten en dat hij op dit moment niet meer weet hoe daar mee om te gaan omdat het voor hem teveel is geworden.
Hoe lees jij het dan Meds?
Enne, TO, meeschrijven in je eigen topic wordt hier wel erg op prijs gesteld.
Hoe lees jij het dan Meds?
Enne, TO, meeschrijven in je eigen topic wordt hier wel erg op prijs gesteld.
Krijg motto niet verwijderd :-)