Is mijn moeder een narcist ?

kopjekoffie70: het is echt heel erg moeilijk om contact met een ouder te verbreken.. Je hebt ook te maken met schuldgevoel naar de ouder toe en je vindt het ook zielig om een relatie te verbreken voor haar.

Soms zijn er nog kleinkinderen in het spel.

Je doet je moeder niet zomaar weg, dat is anders als bij een vriendschap verbreken.

Ook duurt het jaren om daar emotioneel klaar voor te zijn, omdat men vaak loyaal is naar de ouders, ookal zuigen ze je energie op.

quote:Pannekoekmetspek schreef op 24 augustus 2015 @ 20:47:

Ja liefzoontje, dat klopt wat je zegt; ik heb er mijn eigen aandeel in, in de zin van dat ik zelf kan bepalen hoe het mij beïnvloed.

Ik moet zeggen dat het tot nu toe best redelijk ging. Tot mijn vader ziek werd en haar gedrag echt onacceptabel werd.

Ze zit zeker in de slachtofferrol, vertelt ook aan mensen (om medelijden te wekken ?) dat haar kinderen niet willen helpen en niets willen doen en dat ze alles alleen moet doen. Dat is best tegen het zere been moet ik je zeggen, we doen juist heel veel voor haar en mijn vader.



Op zich kon ik best met de dingen leven zoals ze gingen. We hadden af en toe contact, ik heb het altijd wat oppervlakkig gehouden, ik wil haar niet te dicht in mijn leven, en dat ging aardig. Er was dus best balans!

Maar nu ze met haar gedrag goede zorg voor mijn vader ontzegt gaat dat ons als kinderen ook aan! Hij kan niet meer voor zichzelf zorgen namelijk. En zij wil het niet en helpt hem in niets met wat hij nog wel zou kunnen of moeten doen. Ze kan hem alleen maar tot op het bot toe afkraken. Dat is heel pijnlijk.......

En het erge is, mijn vader aanbidt haar nog steeds. Altijd al gedaan. Wee de gebeente als je iets slechts over ma zei/zegt! Hij deed alles voor haar, echt alles. Als een hondje achter haar aan, gaf al zijn eigen dingen op voor haar. Zo'n scheve verhouding was dat, zij super dominant en hij zat op en gaf pootjes. Echt bijzonder, zij heeft hem in alles altijd tot op de grond toe afgebrand, gewoon waar iedereen bij zat. Niets kon hij goed doen, niets.........



Dit is ook de keus van je vader zelf geweest.

Hij heeft er zelf voor gekozen om haar te aanbidden etc en misschien had hij een bord voor zijn hoofd, maar hij was er duidelijk erg gelukkig mee, dus dan is dat prima.

Hij is volwassen dus kan daar zelf zijn keuzes in maken.

Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om aan te zien nu hij ``zwak`` is, maar misschien is hij er nu ook wel net zo gelukkig mee?

En hij is inderdaad ziek, maar hij kan misschien nog wel voor zichzelf opkomen?

Er zijn ook mensen die het juist fijn vinden om volgzaam te zijn.

Zou het kunnen helpen om aan het begin van je komst eigenlijk (voor jou gevoel overdreven) stil te staan bij hoe zwaar ze het heeft. Dus dat jij het al benoemt. "He mam, hoe is het nu? Het is wel heel zwaar he allemaal." dan laat je zien dat jij ziet dat ze het zwaar heeft en dan biedt je haar de mogelijk om even te spuien. Daarna zou je dan kunnen zeggen, zal ik nu even bij papa gaan zitten, dan heb jij ook even je handen vrij of iets dergelijks zodat je daarna de aandacht naar je vader kan verschuiven.

Ik heb alleen de OP gelezen en herken er een beetje een vroegere vriendin van mij in. Natuurlijk niet 100%, die vriendin had nog wel wat andere 'gekke trekjes'. Ik had bij haar een soort openbaring toen ik toevallig over een theatrale persoonlijkheidsstoornis las.

Als je even googlet, dan ben ik benieuwd of jij je moeder daar misschien ook in herkent?

quote:Pannekoekmetspek schreef op 24 augustus 2015 @ 21:04:

Doreia; ik begrijp nu wat je bedoelt.

En je hebt gelijk; ik zal zeker niet alles weten (gelukkig niet haha). Wel heeft mijn moeder zich altijd beklaagd bij mij over wat onze vader niet goed deed en wat ze niet leuk vond aan hem (eigenlijk was niets leuk aan hem vond ze).



Liefzoontje; je hebt wederom gelijk (het wordt saai haha); dat is zeker de keus van mijn vader geweest en er zal op een of andere manier best een balans zijn geweest tussen hen maar ik heb me jarenlang verwonderd over het feit dat die 2 samen bleven

Nu kan hij niet meer voor zichzelf opkomen helaas.



Charlotte; goed idee wel!



Ik ben helaas ervaringsdeskundige, dus heb ook veel nagedacht hierover.

Kan het nu allemaal wel wijs voor jou opschrijven, maar ben er ook nog lang niet hoor.

Maar misschien is je vader nu ook wel gewoon gelukkig met haar, ook al kun je het je niet voorstellen.

Maar kan me voorstellen dat het moeilijk is om aan te zien.

Ik denk helaas dat je moeder niet gaat veranderen, ze ziet zelf het ``probleem`` er niet eens van in.

Je denkt vermoedelijk iets tekort te komen en reageert dat af op je moeder.

Vertrouw er maar op dat je vader nog gelukkig is. Als hij dat altijd al was, zou hij het misschien wel rot vinden als ze opeens heel anders zou doen?

Ik denk trouwens dat jouw vader een kant van jouw moeder kent, die jij nooit hebt gezien. Er moet toch iets zijn wat hem zo verliefd op haar maakt. Dat zit waarschijnlijk ook in dat stukje tussen hen samen.

quote:Pannekoekmetspek schreef op 24 augustus 2015 @ 21:23:

Ik denk dat mijn vader inderdaad op zijn manier wel gelukkig is met mijn moeder, het is altijd duidelijk geweest dat hij heel veel van haar houdt. Andersom hebben we nooit gezien.

Ik weet dat mijn moeder nooit zal gaan veranderen en inderdaad; zelf ziet ze geen probleem. Zelfs nu niet, hoe ze met de ziekte van mijn vader omgaat. Wij (broer en ik) proberen nu zo goed als mogelijk voor onze vader te zorgen.



Iedereen (ook retrostar, ik heb in ieder geval lol gehad van je bijdrage )tot nu toe bedankt voor de input ! Het hier neerzetten helpt mij even te spuien hier en jullie bijdrage helpt mij weer om dingen van andere kant te bekijken etc. Fijn!



Dat is denk ik het enige wat je kunt doen, je vader steunen.

Probeer niet al je energie te verspillen aan het willen veranderen van je moeder.

En probeer haar negatieve gedrag te negeren, geen discussie aangaan want je komt er toch niet uit.

Sterkte

quote:jo12345 schreef op 24 augustus 2015 @ 20:12:

Het lijkt mij gewoon de gemiddelde moeder van een jaar of 70 eerlijk gezegd.haha, dat vond ik ook al.

quote:dophertje schreef op 24 augustus 2015 @ 20:12:

Wat helpt het je om er wat voor label dan ook aan te hangen. Je vindt haar gedrag vervelend maar zij zal niet veranderen; de vraag is dus wat jij kunt en gaat doen om er minder last van te hebben?+10



Ik denk dat ze niet kan veranderen. Het is geen 'eigenschap' dat ze zelf heeft uitgekozen denk ik.

quote:mel.nl schreef op 24 augustus 2015 @ 20:16:

Waarom wil iedereen tegenwoordig het label narcist op iemand plakken.



Misschien is ze gewoon onaardigOm het te begrijpen waarom ze zich zelf zo ergeren?

quote:Liefzoontje83 schreef op 24 augustus 2015 @ 20:25:

Een narcist denk ik niet, eerder iemand die niet lekker in haar vel zit en zich niet goed kan uiten.

De band met je moeder is niet goed, dat is een feit.

En op het moment dat dat zo is, kun je vaak ook tientallen negatieve dingen over haar benoemen.

Ik heb dezelfde relatie met mijn moeder.

Accepteren dat ze niet gaat veranderen is denk ik het allerbelangrijkst. (want je kunt mensen 100 keer op hun gedrag aanspreken, ze veranderen toch niet, zeker oude mensen niet)

Als je eenmaal beseft dat ze toch niet veranderd, is aan jou de keus in hoeverre je haar toe laat in je leven.

En besef ook, jij kunt wel bij jezelf veranderen hoe je er mee omgaat en hoe zeer je het je aantrekt.

Probeer haar negatieve gedrag te negeren..

Is een lange leerweg en ik ben er ook nog niet, maar heb wel geleerd dat je het beste gewoon niets kan aantrekken van haar gedrag: ``ene oor in, andere uit`` en zeker geen discussie aangaan, jullie komen er toch niet uit samen.Goed advies denk ik.

TO, dat klinkt ontzettend lastig allemaal zeg. En wat het ook is, voorlopig heb je er last van en beïnvloedt het jou wél. Het lijkt wat bagatelliserend om te zeggen: Trek het je niet zo aan/laat haar gedrag gewoon geen effect hebben, maar verdrietig genoeg is dit het enige wat je kan doen –of in ieder geval het enige waar je naar kan streven. Heb je een idee wat je hiervoor nodig zou hebben, hoe je dit zou kunnen bereiken?



En dat een labeltje niet zaligmakend is, is wel waar, alleen snap ik wel dat het ook weer niet compleet om het even is of ze nou een eventuele PS heeft of niet. Gevoelsmatig maakt dat haar toch een beetje meer ‘ontoerekeningsvatbaar’ en ik denk dat wanneer iemand jou pijn doet, die ook nog eens een heel belangrijke rol in je leven speelt, het wel degelijk uitmaakt of dat uit onwil of onmacht is. Je hoopt natuurlijk altijd op dat laatste (en heel kort door de bocht gezegd zou een etiketje dat een beetje kunnen bevestigen). Dus dat vind ik niet zo heel gek.



Ik denk inderdaad dat wat Liefzoontje zegt het hoogst haalbare is tussen jullie. Eigenlijk zoals je het de afgelopen tijd ook hebt uitgehouden dus (voordat je vader ziek werd). Probeer het koeltjes en luchtig te houden, eigenlijk een beetje zakelijk, en probeer haar niet te ‘voeden’ door te veel persoonlijke dingen met haar te delen.

Wat is tussen je moeder en jou de grootste verandering geweest sinds je vader ziek is?



Zou het je kunnen helpen om er met een professional eens over te praten? Het is duidelijk dat -ondanks jouw inspanningen- het toch veel invloed op je heeft, zeker nu in deze periode. Kan je er met je broer goed over praten? Hij zit immers een beetje in hetzelfde schuitje.



In ieder geval veel sterkte toegewenst met deze hele situatie

quote:jo12345 schreef op 24 augustus 2015 @ 20:12:

Het lijkt mij gewoon de gemiddelde moeder van een jaar of 70 eerlijk gezegd.Pardon?

Jeetje wat herkenbaar! Het had mijn moeder kunnen zijn die je beschrijft!



Met er een label op plakken ben ik nooit bezig geweest. Dat heeft alleen maar zin als ze zelf hulp wil, om richting te geven aan de behandeling.

Waar ik me net als jij vooral op hen gericht is het creëeren van een afstand die voor mij prettig is. Ik heb mijn leven en vertel haar daarover wat IK wil (waar ze nog steeds vetontwaardigd over is overigens). Daarnaast bepaalt zij niet waar en wanneer we elkaar zien. Vaak krijg ik mededelingen als 'ik kom zaterdag naar jullie om met je zoon te wandelen'. Als het mij/ons niet uitkomt gaat het niet door.

Jaren is het contact redelijk geweest.

Maar net als bij jou zijn er omstandigheden waardoor het misloopt. Bij ons de geboorte van onze zoon vorig jaar zomer. Ze wil hem claimen, zelf bepalen hoe vaak ze hem ziet, hem voor zich alleen hebben. Maar als wij iets vragen, bijv een avond oppas Omar we naar een concert gaan, kan het niet. Als ze oppast overlegt ze niets, ik hoor ook niets, ze houdt zich niet aan afspraken (zoals tijd waarop ze hem terugbrengt). Wat heeft gemaakt dat wij nu alleen nog samen met hem naar haar toe gaan, ik vertrouw haar niet alleen met hem. Maar nu gaat het alleen maar over haar. Hoe zielig ze is dat ze hem zo weinig ziet, dat ze nooit tijd met hem alleen krijgt. Past niet in haar plaatje van oma zijn. Ik word zwart gemaakt bij de hele familie. En weet je: het zal me een rotzorg zijn



Momenteel is er geen contact. Wat een rust. Als ze bij een volgend contact weer verwijten maakt en ruzie zoekt ben ik gelijk weg



Ik weet dat ik zelf ook overkom als een vreselijk egoïstisch persoon als ik dit typ. Dat ze het met goede bedoelingen doet. Maar ze sloopt me emotioneel en gaat alle grenzen over als ze de ruimte krijgt. Ik heb het gevoel dat ik geen andere keus heb



Fijn dat jij een goed contact hebt met je broer! Ik ook met mijn broertje, helaas laten mijn zusjes en vader zich sterk beïnvloeden

Ah ja, dan word je er inderdaad wel weer extra pijnlijk mee geconfronteerd en helemaal logisch dat juist dat soort uitspraken tegen het zere been zijn. Zegt ze dat over haar kinderen als jullie erbij zijn, of hoor je dat juist achteraf?

Misschien is het een idee om haar oprecht te vragen wat ze vindt dat je anders kan doen, en dan concreet. En dan niet van: "Wát doe ik dan allemaal niet goed volgens jou?!" Maar meer: "Wat vervelend dat je dat zo ervaart, wij hebben dat blijkbaar niet door. Laten we een plan/verdeling maken waar iedereen tevreden mee is." Zo geef je háár denk ik meer verantwoordelijkheid over haar ontevredenheid -waar het ook hoort.

En zo geldt het denk ik voor veel situaties, alles waarbij je de bal op een luchtige, vriendelijke manier bij haar kan leggen, geheel bij haar leggen (of laten). Verantwoordelijk zijn in een bepaalde situatie gaat namelijk niet goed samen met een slachtofferrol, dus ik denk dat dit veel zou kunnen veranderen.. Kan je je daar in vinden?



Fijn dat je een goede band hebt met broer, dat is denk ik heel belangrijk

quote:_lady_ schreef op 25 augustus 2015 @ 15:15:

Jeetje wat herkenbaar! Het had mijn moeder kunnen zijn die je beschrijft! antw missie M.:...en mijn buurvrouw, mijn tante, de moeder van mijn vriendin, mijn oma-zaliger, de vrouw van de bakker....de tante van mijn vriendin.....



Met er een label op plakken ben ik nooit bezig geweest. antw missie M.:Goed zo.Dat heeft alleen maar zin als ze zelf hulp wil, om richting te geven aan de behandeling.antw missie M.:Hulp wil??? Behandeling?? Omdat 'wie' last heeft?

Waar ik me net als jij vooral op hen gericht is het creëeren van een afstand die voor mij prettig is. Ik heb mijn leven en vertel haar daarover wat IK wil (waar ze nog steeds vetontwaardigd over is overigens). Daarnaast bepaalt zij niet waar en wanneer we elkaar zien. Vaak krijg ik mededelingen als 'ik kom zaterdag naar jullie om met je zoon te wandelen'. Als het mij/ons niet uitkomt gaat het niet door.antw missie M.: Goed zo, duidelijke afspraken en gewoon aangeven als het niet uitkomt.

Jaren is het contact redelijk geweest. antw missie M.:zie je wel, het kan dus toch.

Maar net als bij jou zijn er omstandigheden waardoor het misloopt. Bij ons de geboorte van onze zoon vorig jaar zomer. Ze wil hem claimen, zelf bepalen hoe vaak ze hem ziet, hem voor zich alleen hebben. Maar als wij iets vragen, bijv een avond oppas Omar we naar een concert gaan,kan het niet. antw missie M: Logisch kan kunnen ze dan niet. Als ze kaartjes hebben voor een concert, dan hebben ze kaartjes voor een concert. Klaar! Dan had jij maar eerder een afspraak moeten maken vóórdat ze de kaartjes hadden. Of omdat jullie naar een concert willen gaan? Misschien heeft ze daar een reden voor? Als ze oppast overlegt ze niets, ik hoor ook niets, ze houdt zich niet aan afspraken (zoals tijd waarop ze hem terugbrengt).antw missie M; Zij is nou eenmaal oma en jij de moeder. Wat heeft gemaakt dat wij nu alleen nog samen met hem naar haar toe gaan, ik vertrouw haar niet alleen met hem. antw missie M.:iewwww, wat een enge uitspraak. Maar nu gaat het alleen maar over haar. Hoe zielig ze is dat ze hem zo weinig ziet, antw missie M.:achhhhhh wat lief, ze mist haar kleinkindje....dan neem ik aan dat ze van haar kleinkindje heel veel houd.....en dat haar kleinkindjes niet op de gang moeten wachten tot dat de ouders weer naar huis toe gaan omdat oma en opa niet van drukte houden.dat ze nooit tijd met hem alleen krijgt. Past niet in haar plaatje van oma zijn. Ik word zwart gemaakt bij de hele familie. antw missie M:Misschien opent ze wel een topic op een openbaar forum met de vraag "is mijn dochter een narcist?"En weet je: het zal me een rotzorg zijn



Momenteel is er geen contact. Wat een rust. Als ze bij een volgend contact weer verwijten maakt en ruzie zoekt ben ik gelijk weg



Ik weet dat ik zelf ook overkom als een vreselijk egoïstisch persoon als ik dit typ. antw missie M:.....Dat ze het met goede bedoelingen doet. Maar ze sloopt me emotioneel en gaat alle grenzen over antw missie M.: Het zijn jouw grenzen, Jij moet waken voor je eigen grenzen want zij ziet die grens niet als ze de ruimte krijgt. Ik heb het gevoel dat ik geen andere keus heb



Fijn dat jij een goed contact hebt met je broer! Ik ook met mijn broertje, helaas laten mijn zusjes en vader zich sterk beïnvloeden antw missie M.: .....je haalt haar later vast in huis als je gaat mantelzorgen??