Psyche
alle pijlers
Oma wilde niet dood
zondag 30 augustus 2015 om 10:50
Mijn oma is twee dagen geleden overleden na enkele weken niet meer te kunnen eten. Ze was net 90 geworden. Het klinkt misschien gek maar ik heb er heel veel moeite mee omdat ze gewoon nog echt niet dood wilde en zoveel plannen had om met ons op vakantie te gaan enz. Ze was van plan om 101 te worden en wij geloofden er allemaal in, daarom is het nu zon schok ook al klinkt het raar over iemand van 90. Ze vertelde altijd: Ik kan niet zo veel meer als vroeger maar ik leef nog zo graag. Ze had het ook altijd 'druk' want dan moest ze die krant lezen en dit en dat doen en dan was de dag weer voorbij, zo schattig. Ik ben afgelopen jaar twee keer naar het buitenland geweest met haar. Ik ging al met mijn ouder dus ik dacht waarom kan zij niet gewoon mee? Ze was heel afhankelijk maar ik wist gewon dat ze het helemaal geweldig zou vinden ook al kostte het ons wel echt meer moeite dan we vooraf hadden gedacht en we moesten ook dingen laten maar dat gaf niet want zij was er bij en ik zou het zo nog 10x doen 
Ook gingen we voor haar verjaardag sinds een paar jaar uit eten met alleen de kleinkinderen en dat hadden we de grootste lol zon groep jongeren met één oma. Maar deze verjaardag was ze ziek en zei ze ach joh dan gaan we toch weer als ik beter ben 
Ik probeer verhalen te vinden op internet om daar troost of enige vorm van het begin van acceptatie uit te halen maar het enige wat ik kan vinden zijn topics over dat hun oma juist niet meer wilde eten en het goed vond zo. Mijn oma forceerde het eten naar binnen ook al smaakte het haar niet meer omdat ze zo graag weer beter wilde worden..waarna haar lichaam het weer naar buiten gooide.
Zelfs nog de dag voordat ze stierf kreeg ze alweer een beetje praatjes over wat ze allemaal wilde hebben uit de folder en wat voor plantjes en waar die dan moesten staan. En dat ze in oktober met ons wel naar Kroatie zou willen :') We dachten juist dat het ietsje beter ging. Maar dus niet goed genoeg na zo lang niets gegeten te hebben.
Ik weet ook dat het tijd nodig heeft.. Maar ik wil graag iets vertellen op haar uitvaart en ik ben bang dat ik dan ga zeggen dat ik er nog geen vrede mee heb en dat dat verontrustend is voor de anderen..Maar ik wil ook niet liegen dat het allemaal goed is zo.
Daarom wil ik ook graag jullie verhalen horen. Ik mis haar heel erg
Ook gingen we voor haar verjaardag sinds een paar jaar uit eten met alleen de kleinkinderen en dat hadden we de grootste lol zon groep jongeren met één oma. Maar deze verjaardag was ze ziek en zei ze ach joh dan gaan we toch weer als ik beter ben Ik probeer verhalen te vinden op internet om daar troost of enige vorm van het begin van acceptatie uit te halen maar het enige wat ik kan vinden zijn topics over dat hun oma juist niet meer wilde eten en het goed vond zo. Mijn oma forceerde het eten naar binnen ook al smaakte het haar niet meer omdat ze zo graag weer beter wilde worden..waarna haar lichaam het weer naar buiten gooide.
Zelfs nog de dag voordat ze stierf kreeg ze alweer een beetje praatjes over wat ze allemaal wilde hebben uit de folder en wat voor plantjes en waar die dan moesten staan. En dat ze in oktober met ons wel naar Kroatie zou willen :') We dachten juist dat het ietsje beter ging. Maar dus niet goed genoeg na zo lang niets gegeten te hebben.
Ik weet ook dat het tijd nodig heeft.. Maar ik wil graag iets vertellen op haar uitvaart en ik ben bang dat ik dan ga zeggen dat ik er nog geen vrede mee heb en dat dat verontrustend is voor de anderen..Maar ik wil ook niet liegen dat het allemaal goed is zo.
Daarom wil ik ook graag jullie verhalen horen. Ik mis haar heel erg
zondag 30 augustus 2015 om 10:56
Gecondoleerd met je oma. Mijn oma was ook 90, ik weet niet of ze er klaar voor was, ze was vooral bang om te gaan denk ik. Je zou het positief kunnen maken in je toespraak. Dat ze tot het laatst toe zo van het leven genoot dat ze altijd zei dat ze nog heel lang wilde. Dat is toch een positieve boodschap aan de nabestaanden lijkt mij, dat komt door hen, omdat zij nog leuke dingen met haar deden.
zondag 30 augustus 2015 om 10:56
Gewoon vertellen wie ze was. Mijn moeder heeft de 60 niet eens gehaald dus 90 is een mooie leeftijd. Je mag er heel erg verdrietig van zijn want het is je lieve oma maar het is ook goed zo. Geen aftakeling en erge ellende .
Eer haar door over te vertellen zoals je haar herinnert.
Eer haar door over te vertellen zoals je haar herinnert.
Keep Calm and Love Your Sjoe
zondag 30 augustus 2015 om 11:01
Je schetst hier al een mooi beeld van haar, het lukt je vast ook om een mooi verhaal voor bij haar uitvaart te maken. En dan kun je behalve herinneringen vertellen toch ook vertellen wat je graag nog samen had willen doen, tot ze bij wijze van spreken 101 zou zijn geworden.
Sterkte!
Sterkte!
Everytime you make a typo, the errorists win.
zondag 30 augustus 2015 om 11:13
Pijnlijk om je verhaal te lezen. Mijn oma is vorige week overleden op 74 jarige leeftijd nadat ze 8 jaar ziek was en eigk maar een jaar zou hebben. Ze had zoveel overlevingsdrang dat ze het uiteindelijk 8 jaar heeft volgehouden (artsen noemen haar ook een medisch wonder) en een half jaar terug zeiden ze; ze heeft niet meer dan een maand. En heeft ze toch nog een half jaar geleefd door gedwongen altijd naar beneden te gaan en op haar stoel te zitten ipv in bed te liggen.
Bij haar sterfbed waar ik bij was riep ze nog dat ze naar beneden wilde.
Bij haar sterfbed waar ik bij was riep ze nog dat ze naar beneden wilde.
zondag 30 augustus 2015 om 11:16
quote:Sjoebaloo schreef op 30 augustus 2015 @ 10:56:
Gewoon vertellen wie ze was. Mijn moeder heeft de 60 niet eens gehaald dus 90 is een mooie leeftijd. Je mag er heel erg verdrietig van zijn want het is je lieve oma maar het is ook goed zo. Geen aftakeling en erge ellende .
Eer haar door over te vertellen zoals je haar herinnert.
+1
Natuurlijk heb je verdriet en mis je je oma, maar besef ook dat er een boel is om dankbaar voor te zijn. Het is veel mensen niet gegeven die leeftijd te bereiken en ook nog zoveel te kunnen doen.
Sterkte!
Gewoon vertellen wie ze was. Mijn moeder heeft de 60 niet eens gehaald dus 90 is een mooie leeftijd. Je mag er heel erg verdrietig van zijn want het is je lieve oma maar het is ook goed zo. Geen aftakeling en erge ellende .
Eer haar door over te vertellen zoals je haar herinnert.
+1
Natuurlijk heb je verdriet en mis je je oma, maar besef ook dat er een boel is om dankbaar voor te zijn. Het is veel mensen niet gegeven die leeftijd te bereiken en ook nog zoveel te kunnen doen.
Sterkte!
zondag 30 augustus 2015 om 11:18
Gecondoleerd met je verlies. Ik zou vertellen over je herinneringen, over het reizen en hoe lief en levendig ze nog was. Dat je blij bent dat ze zo lang van het leven heeft kunnen genieten.
Natuurlijk is het rot en had je haar nog veel meer tijd gegund, maar als ik je zo hoor heeft je oma echt genoten van de tijd die ze had en is het goed dat ze geen lange jaren met aftakeling heeft meer gemaakt. Hou vast aan wie ze was en hoe ze genoot van alles dat ze kon en met jullie heeft gedaan. Heel veel sterkte.
Natuurlijk is het rot en had je haar nog veel meer tijd gegund, maar als ik je zo hoor heeft je oma echt genoten van de tijd die ze had en is het goed dat ze geen lange jaren met aftakeling heeft meer gemaakt. Hou vast aan wie ze was en hoe ze genoot van alles dat ze kon en met jullie heeft gedaan. Heel veel sterkte.
zondag 30 augustus 2015 om 11:24
Mijn moeder wilde ook niet dood, ook zij heeft 8 jaar gevochten en was van plan om 93 te worden... het werd 78. Ze is 6 weken geleden overleden. Uiteindelijk niet door die rotkanker maar een hersenvliesontsteking. Ze was een superleuke hippe vlotte stoere vrouw die intens genoot van het leven en er alles uit wilde halen.
Ze ging tot het naadje met vechten, ook toen haar lichaam het eigenlijk niet meer trok wilde ze maar door gaan. Dat maakt ook dat het onvermijdelijke eigenlijk onbespreekbaar was en daar heb ik het nu erg moeilijk mee. En mijn vijfjarig dochtertje ook, want oma had haar zo beloofd dat ze weer bij oma mocht logeren als ze beter was. Bij haar begrafenis heb ik wel herinneringen aan haar opgehaald en ik vond het fijn na afloop te horen dat iedereen daar mijn moeder zo in herkende.
Ik kan je helaas geen tips vinden en ik denk dat je die ook niet op internet gaat vinden. Ik zit zelf nog in de "het is niet echt" fase, hoewel het heel af en toe even keihard binnenkomt. Ik ben bang voor het moment dat ik voel dat het echt zo is.
Ik begrijp dat je oma pas net is overleden, natuurlijk hoef je er geen vrede mee te hebben en het is helemaal niet verkeerd om dat gewoon te zeggen..
Ze ging tot het naadje met vechten, ook toen haar lichaam het eigenlijk niet meer trok wilde ze maar door gaan. Dat maakt ook dat het onvermijdelijke eigenlijk onbespreekbaar was en daar heb ik het nu erg moeilijk mee. En mijn vijfjarig dochtertje ook, want oma had haar zo beloofd dat ze weer bij oma mocht logeren als ze beter was. Bij haar begrafenis heb ik wel herinneringen aan haar opgehaald en ik vond het fijn na afloop te horen dat iedereen daar mijn moeder zo in herkende.
Ik kan je helaas geen tips vinden en ik denk dat je die ook niet op internet gaat vinden. Ik zit zelf nog in de "het is niet echt" fase, hoewel het heel af en toe even keihard binnenkomt. Ik ben bang voor het moment dat ik voel dat het echt zo is.
Ik begrijp dat je oma pas net is overleden, natuurlijk hoef je er geen vrede mee te hebben en het is helemaal niet verkeerd om dat gewoon te zeggen..
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zondag 30 augustus 2015 om 11:29
quote:Ikbenanoniem schreef op 30 augustus 2015 @ 11:16:
[...]
+1
Natuurlijk heb je verdriet en mis je je oma, maar besef ook dat er een boel is om dankbaar voor te zijn. Het is veel mensen niet gegeven die leeftijd te bereiken en ook nog zoveel te kunnen doen.
Sterkte!
Dit. Klinkt als een hele leuke oma. Geniet van de herinnering hoe ze was, nu staat het verdriet voorop en dat is ook logisch.
Oma van mijn vriend is 94 geworden (of daaromtrent ) en heeft de laatste jaren echt 'uit zitten zitten'. En maar eisen en mopperen en klagen (en geen oplossingen willen horen). Zei zelfs haar dochter, mijn schoonmoeder dus. Terwijl ze voorheen een leuke lieve vrouw was.
Troost je met hoe je oma was en dat ze niet is afgetakeld tot een klagerig wrak maar nog vol plannen zat. Sterkte!
[...]
+1
Natuurlijk heb je verdriet en mis je je oma, maar besef ook dat er een boel is om dankbaar voor te zijn. Het is veel mensen niet gegeven die leeftijd te bereiken en ook nog zoveel te kunnen doen.
Sterkte!
Dit. Klinkt als een hele leuke oma. Geniet van de herinnering hoe ze was, nu staat het verdriet voorop en dat is ook logisch.
Oma van mijn vriend is 94 geworden (of daaromtrent ) en heeft de laatste jaren echt 'uit zitten zitten'. En maar eisen en mopperen en klagen (en geen oplossingen willen horen). Zei zelfs haar dochter, mijn schoonmoeder dus. Terwijl ze voorheen een leuke lieve vrouw was.
Troost je met hoe je oma was en dat ze niet is afgetakeld tot een klagerig wrak maar nog vol plannen zat. Sterkte!
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
In memoriam AnnA_C
In memoriam AnnA_C
zondag 30 augustus 2015 om 11:30
Ten eerste
Ik heb recent mijn vader verloren, en mensen vragen ook regelmatig: "heb je er vrede mee?", maar eigenlijk vind ik dat een idiote vraag. De vraag gaat uit van de veronderstelling dat iemand pas op een bepaald punt, als hij/zij er zelf helemaal klaar voor is én de nabestaanden zijn het erover eens, dood mag gaan. Maar zo werkt het niet, de natuur is grillig en wanneer en hoe je sterft heb je niet in de hand, over het algemeen. Mijn lief zegt altijd: "het is zoals het is" en dat is eigenlijk de enige wijsheid in dit geval. Je oma is overleden, zij wilde nog best verder en jij mist haar. Verdrietig, maar zo is het.
En een toespraak waarin je zegt dat jullie nog plannen hadden, geeft een mooi beeld van hoe ze was. Ik zou niet zeggen dat je er geen vrede mee hebt, want dat klinkt naar boosheid/verwijten. Sterkte!
Ik heb recent mijn vader verloren, en mensen vragen ook regelmatig: "heb je er vrede mee?", maar eigenlijk vind ik dat een idiote vraag. De vraag gaat uit van de veronderstelling dat iemand pas op een bepaald punt, als hij/zij er zelf helemaal klaar voor is én de nabestaanden zijn het erover eens, dood mag gaan. Maar zo werkt het niet, de natuur is grillig en wanneer en hoe je sterft heb je niet in de hand, over het algemeen. Mijn lief zegt altijd: "het is zoals het is" en dat is eigenlijk de enige wijsheid in dit geval. Je oma is overleden, zij wilde nog best verder en jij mist haar. Verdrietig, maar zo is het.
En een toespraak waarin je zegt dat jullie nog plannen hadden, geeft een mooi beeld van hoe ze was. Ik zou niet zeggen dat je er geen vrede mee hebt, want dat klinkt naar boosheid/verwijten. Sterkte!
zondag 30 augustus 2015 om 11:32
Heel erg bedankt voor jullie lieve reacties ik zit met tranen, heel fijn dat jullie het delen. Ik zal alles meenemen. Herken mijn oma daar ook in fjordson, zo eigenwijs. Jouw oma was echt een bikkel. Ik hoop dat je toch nog leuke dingen met haar heb kunnen doen in al die tijd ook al had ze waarschijnlijk veel pijn.
En shoebaloo en Felice, het is mijn oma en bij jullie je moeder.. dat kan ik me niet eens voorstellen dat verdriet dat jullie hebben echt bedankt voor jullie reacties en heel veel sterkte. Mijn moeder heeft het er denk ik heel zwaar mee maar ze laat het niet merken ik mag ook niet langs komen want dan zegt ze 'er is hier toch niks te doen'. Zij heeft gevraagd of ik wil spreken daarom wil ik het ook heel graag goed doen, zij zegt dat ze het niet kan omdat ze dan de hele tijd staat te huilen
En shoebaloo en Felice, het is mijn oma en bij jullie je moeder.. dat kan ik me niet eens voorstellen dat verdriet dat jullie hebben echt bedankt voor jullie reacties en heel veel sterkte. Mijn moeder heeft het er denk ik heel zwaar mee maar ze laat het niet merken ik mag ook niet langs komen want dan zegt ze 'er is hier toch niks te doen'. Zij heeft gevraagd of ik wil spreken daarom wil ik het ook heel graag goed doen, zij zegt dat ze het niet kan omdat ze dan de hele tijd staat te huilen
zondag 30 augustus 2015 om 11:32
Lieve Sopje89,
Ik begrijp dat je heel erg verdrietig bent en het moeilijk kan accepteren aangezien je oma nog zo veel plannen had. Leeftijd maakt hierbij niet uit; je omschrijft je oma met nog veel levensenergie.
Soms is het zo dat het lichaam je in de steek laat, hoe graag je ook nog verder wilt.
Dat was bij jouw oma ook het geval; haar geest was nog "levendig", maar haar lichaam "op".
Dit kan je alleen pas accepteren als jouw tijd daarvoor is, en dat zal zeker niet met haar begrafenis zijn.
Ik wil je als tip geven dat je op haar begrafenis niet letterlijk hoeft te benoemen dat je er geen vrede mee hebt. Je kunt het ook "omschrijven". Als jij vertelt hoe je oma was, welke plannen ze nog allemaal had en dat het jou ontzettend verdriet doet dat het nu niet meer kan, zal iedereen begrijpen dat je er (nu) geen vrede mee hebt. Je hoeft dus niet te eindigen met: " het is goed zo" maar je kan ook " ik mis u nu al.." zeggen.
Heel veel sterkte!
Ik begrijp dat je heel erg verdrietig bent en het moeilijk kan accepteren aangezien je oma nog zo veel plannen had. Leeftijd maakt hierbij niet uit; je omschrijft je oma met nog veel levensenergie.
Soms is het zo dat het lichaam je in de steek laat, hoe graag je ook nog verder wilt.
Dat was bij jouw oma ook het geval; haar geest was nog "levendig", maar haar lichaam "op".
Dit kan je alleen pas accepteren als jouw tijd daarvoor is, en dat zal zeker niet met haar begrafenis zijn.
Ik wil je als tip geven dat je op haar begrafenis niet letterlijk hoeft te benoemen dat je er geen vrede mee hebt. Je kunt het ook "omschrijven". Als jij vertelt hoe je oma was, welke plannen ze nog allemaal had en dat het jou ontzettend verdriet doet dat het nu niet meer kan, zal iedereen begrijpen dat je er (nu) geen vrede mee hebt. Je hoeft dus niet te eindigen met: " het is goed zo" maar je kan ook " ik mis u nu al.." zeggen.
Heel veel sterkte!
zondag 30 augustus 2015 om 11:35
Gecondoleerd
Het is nog zo vers, je hoeft het nu niet al meteen te accepteren.
Ben het meer de rest eens, vertél over haar, haar plannen, de leuke etentjes, jullie mooie tijd met haar.
Mijn oma is 84 geworden en heeft tot het laatst gevochten om bij ons te blijven. We waren bij haar toen ze overleed en zelfs toen was ze nog aan het knokken. Dat was een erg pijnlijk moment maar ze had de rust ook echt verdiend. Ze was zo'n ontzettende lieverd en leeft nog steeds in mijn hart.
Sterkte Sopje
Het is nog zo vers, je hoeft het nu niet al meteen te accepteren.
Ben het meer de rest eens, vertél over haar, haar plannen, de leuke etentjes, jullie mooie tijd met haar.
Mijn oma is 84 geworden en heeft tot het laatst gevochten om bij ons te blijven. We waren bij haar toen ze overleed en zelfs toen was ze nog aan het knokken. Dat was een erg pijnlijk moment maar ze had de rust ook echt verdiend. Ze was zo'n ontzettende lieverd en leeft nog steeds in mijn hart.
Sterkte Sopje
zondag 30 augustus 2015 om 11:37
Het erge van de dood is dat je iemand niet meer even lekker kunt vastpakken of kunt spreken. En dat is denk ik ook wat zo confronterend voor jou is. Inmiddels zijn mijn opa en oma en de opa en oma van mijn vriend overleden. Ik had met allen een goede band en ik mis het om ze niet meer te kunnen zien. Maar ik had wel vrede ermee, want ze waren ziek en ze hebben nu de rust die ze wilden. Dat is misschien ook nog het verschil met jouw oma, omdat zij nog zo in het leven stond.
Maar vergeet niet hoe jij er voor hebt gezorgd dat zij tot het laatst toe kon genieten! Jij hebt haar meegenomen op pad, wat een heerlijk gevoel moet dat voor haar geweest zijn. Ik denk dat je op de begrafenis vanuit je hart kunt spreken. Noem de momenten die zo speciaal waren voor jou samen met je oma. Blijf erover praten met anderen en schrijf het van je af, hier en in een dagboek. En verder kost het tijd om het een plekje te geven, wat natuurlijk niet betekend dat je haar vergeten bent.
Sterkte!
Maar vergeet niet hoe jij er voor hebt gezorgd dat zij tot het laatst toe kon genieten! Jij hebt haar meegenomen op pad, wat een heerlijk gevoel moet dat voor haar geweest zijn. Ik denk dat je op de begrafenis vanuit je hart kunt spreken. Noem de momenten die zo speciaal waren voor jou samen met je oma. Blijf erover praten met anderen en schrijf het van je af, hier en in een dagboek. En verder kost het tijd om het een plekje te geven, wat natuurlijk niet betekend dat je haar vergeten bent.
Sterkte!
zondag 30 augustus 2015 om 11:47
VOor jou allereerst een hele dikke knuffel! Veel sterkte in deze verdrietige tijd Jouw oma klinkt als een fantastisch mens, en wat fijn dat je zoveel bijzondere herinneringen aan haar hebt!
Mijn oma was 97 toen ze overleed (nu 3 jaar terug), heb het daar ook moeilijk mee gehad. Ja, ook al was zij heel oud en kan ik nu wel zeggen dat ik er vrede mee heb. Ik herinner me nog vele pijnlijke reacties van andere mensen, als ik liet blijken dat ik verdrietig was. Keihard zeiden ze: maar ze was toch oud? Daar werd ik wel zo boos om, denk daarom ook altijd goed na voordat ik reageer als iemand in de rouw is. Je begraaft geen leeftijd, maar iemand waar je heel veel van houdt.
Nogmaals veel sterkte! Hou je vast aan de mooie herinneringen, die neemt niemand je meer af! Het is heel bijzonder om zo'n band met een grootouder te hebben mogen ervaren
Jouw oma klinkt als een fantastisch mens, en wat fijn dat je zoveel bijzondere herinneringen aan haar hebt! Mijn oma was 97 toen ze overleed (nu 3 jaar terug), heb het daar ook moeilijk mee gehad. Ja, ook al was zij heel oud en kan ik nu wel zeggen dat ik er vrede mee heb. Ik herinner me nog vele pijnlijke reacties van andere mensen, als ik liet blijken dat ik verdrietig was. Keihard zeiden ze: maar ze was toch oud? Daar werd ik wel zo boos om, denk daarom ook altijd goed na voordat ik reageer als iemand in de rouw is. Je begraaft geen leeftijd, maar iemand waar je heel veel van houdt.
Nogmaals veel sterkte! Hou je vast aan de mooie herinneringen, die neemt niemand je meer af! Het is heel bijzonder om zo'n band met een grootouder te hebben mogen ervaren
zondag 30 augustus 2015 om 11:54
quote:fjordson schreef op 30 augustus 2015 @ 11:13:
Pijnlijk om je verhaal te lezen. Mijn oma is vorige week overleden op 74 jarige leeftijd nadat ze 8 jaar ziek was en eigk maar een jaar zou hebben. Ze had zoveel overlevingsdrang dat ze het uiteindelijk 8 jaar heeft volgehouden (artsen noemen haar ook een medisch wonder) en een half jaar terug zeiden ze; ze heeft niet meer dan een maand. En heeft ze toch nog een half jaar geleefd door gedwongen altijd naar beneden te gaan en op haar stoel te zitten ipv in bed te liggen.
Bij haar sterfbed waar ik bij was riep ze nog dat ze naar beneden wilde.
Mijn vader had ook ontzettend veel overlevingsdrang, maar hij is daar geen medisch wonder van geworden.
Ik kan er nooit zo goed tegen als mensen praten in termen van vechten en overwinnen. Want de rest verliest dus kennelijk? Of wilde niet graag genoeg langer leven?
Misschien ben ik te gevoelig hoor, maar ik hou er niet van om de overlevig toe te schrijven aan de spirit van de zieke. Iedere zieke knokt voor zijn leven. Hooguit op het allerlaatst niet meer. Mijn vader wel trouwens en dat was verschrikkelijk. Die rochelende ademhaling van het naderende einde. Élke keer maar weer een nieuwe teug, uur na uur na uur, veel langer dan ze hadden voorspeld. Elke keer weer: was dit de laatste? Ohnee toch niet. Brrr.
Maar goed, over die overlevingsdrang: mijn vader overleed toen ik 21 was en ik heb hem echt vervloekt om die overlevingsdrang. Heel lang heb ik het gevoeld alsof we geen afscheid konden nemen. Eigenlijk was ik ook boos op m'n pa: HIJ was de vader, HIJ had het goed moeten regelen zodat we afscheid hadden kunnen nemen en niet allerlei plannen moeten maken.
En nu begrijp ik het: hij was er niet klaar voor. Plannen maken (huis kopen, vakanties, etc.), dat was zijn manier om vooruit te kijken. Hij kon niet in de toekomst kijken en leegte zien. Dus maakte hij een toekomst in zijn hoofd, een toekomst waarvan we allemaal wisten dat die er niet was. Maar hij kon niet leven zonder toekomst.
En eigenlijk heeft hij zo afscheid genomen. Niet van een leven dat al ten einde liep, maar een leven waar hij nog volop deel van uit wilde maken en nog volop van wilde genieten.
Dat zal hij vast allemaal niet bewust hebben gedaan hoor, dat geloof ik geen minuut. Maar dat was zijn manier. Niet loslaten, maar weggerukt worden. Een soort psychisch beschermingsmechanisme ofzo.
En toch ging hij. Want doodgaan gaat niet om wat je wil of om wat je wenst. En juist daarom blijven er in de rouw zo makkelijk dingen door je hoofd spoken. Bij mijn vader was dat het zinnetje 'maar ik wil gewoon bij jullie blijven'. Dat zinnetje krijgt me tot de dag van vandaag in tranen, ook al is het alweer 4 jaar geleden.
Niemand hoeft klaar te zijn om te sterven. Zelfs 90-jarigen niet. En dat is nu deel van jouw verdriet, dat ze er nog niet klaar voor was. Waarom zou je niet spreken over je oma's eindeloze levenslust op de begrafenis? Dat is juist wat je het meest aan haar mist, toch?
Ik was ook heel bang iets te zeggen waar ik spijt van zou krijgen en ik had een mooi verhaaltje geschreven over mijn vader en mij dat hij vast mooi had gevonden.
Maar wat ik éígenlijk wilde zeggen was: godverdomme papa. Waarom laat je me nou alleen? Waarom heb je me hier niet op voorbereid? Waarom moet ik dit voelen terwijl jij daar ligt: je weet niks, hoort niks, ziet niks. GODVERDOMME pap! Dit is niet eerlijk. Jij moet me vertellen wat ik nu moet doen. Waar ben je nou eikel? Waarom zeg je niks? Waarom kon je me niet helpen hier klaar voor te zijn?
En denk dat hij dat ook heel mooi had gevonden
Wat ik wil zeggen is: schrijf een mooi verhaal over je oma, over wat je leuk en fijn aan haar vond en waarom ze een geweldige oma was en hoe je haar zult missen.
En schrijf je boosheid op. Hoe oneerlijk je het vindt, hoeveel pijn het doet, dat ze je er niet goed op had voorbereid, of wat je ook wil zeggen.
Gooi het weg, bewaar het, leg het in haar kist, doe ermee wat je wil. Maar die gevoelens horen er gewoon bij. Omdat je je lieve oma zo mist en meer tijd met haar had gewild.
Rouw is rauw, zeg ik altijd maar.
Veel sterkte komende tijd en gecondoleerd
Pijnlijk om je verhaal te lezen. Mijn oma is vorige week overleden op 74 jarige leeftijd nadat ze 8 jaar ziek was en eigk maar een jaar zou hebben. Ze had zoveel overlevingsdrang dat ze het uiteindelijk 8 jaar heeft volgehouden (artsen noemen haar ook een medisch wonder) en een half jaar terug zeiden ze; ze heeft niet meer dan een maand. En heeft ze toch nog een half jaar geleefd door gedwongen altijd naar beneden te gaan en op haar stoel te zitten ipv in bed te liggen.
Bij haar sterfbed waar ik bij was riep ze nog dat ze naar beneden wilde.
Mijn vader had ook ontzettend veel overlevingsdrang, maar hij is daar geen medisch wonder van geworden.
Ik kan er nooit zo goed tegen als mensen praten in termen van vechten en overwinnen. Want de rest verliest dus kennelijk? Of wilde niet graag genoeg langer leven?
Misschien ben ik te gevoelig hoor, maar ik hou er niet van om de overlevig toe te schrijven aan de spirit van de zieke. Iedere zieke knokt voor zijn leven. Hooguit op het allerlaatst niet meer. Mijn vader wel trouwens en dat was verschrikkelijk. Die rochelende ademhaling van het naderende einde. Élke keer maar weer een nieuwe teug, uur na uur na uur, veel langer dan ze hadden voorspeld. Elke keer weer: was dit de laatste? Ohnee toch niet. Brrr.
Maar goed, over die overlevingsdrang: mijn vader overleed toen ik 21 was en ik heb hem echt vervloekt om die overlevingsdrang. Heel lang heb ik het gevoeld alsof we geen afscheid konden nemen. Eigenlijk was ik ook boos op m'n pa: HIJ was de vader, HIJ had het goed moeten regelen zodat we afscheid hadden kunnen nemen en niet allerlei plannen moeten maken.
En nu begrijp ik het: hij was er niet klaar voor. Plannen maken (huis kopen, vakanties, etc.), dat was zijn manier om vooruit te kijken. Hij kon niet in de toekomst kijken en leegte zien. Dus maakte hij een toekomst in zijn hoofd, een toekomst waarvan we allemaal wisten dat die er niet was. Maar hij kon niet leven zonder toekomst.
En eigenlijk heeft hij zo afscheid genomen. Niet van een leven dat al ten einde liep, maar een leven waar hij nog volop deel van uit wilde maken en nog volop van wilde genieten.
Dat zal hij vast allemaal niet bewust hebben gedaan hoor, dat geloof ik geen minuut. Maar dat was zijn manier. Niet loslaten, maar weggerukt worden. Een soort psychisch beschermingsmechanisme ofzo.
En toch ging hij. Want doodgaan gaat niet om wat je wil of om wat je wenst. En juist daarom blijven er in de rouw zo makkelijk dingen door je hoofd spoken. Bij mijn vader was dat het zinnetje 'maar ik wil gewoon bij jullie blijven'. Dat zinnetje krijgt me tot de dag van vandaag in tranen, ook al is het alweer 4 jaar geleden.
Niemand hoeft klaar te zijn om te sterven. Zelfs 90-jarigen niet. En dat is nu deel van jouw verdriet, dat ze er nog niet klaar voor was. Waarom zou je niet spreken over je oma's eindeloze levenslust op de begrafenis? Dat is juist wat je het meest aan haar mist, toch?
Ik was ook heel bang iets te zeggen waar ik spijt van zou krijgen en ik had een mooi verhaaltje geschreven over mijn vader en mij dat hij vast mooi had gevonden.
Maar wat ik éígenlijk wilde zeggen was: godverdomme papa. Waarom laat je me nou alleen? Waarom heb je me hier niet op voorbereid? Waarom moet ik dit voelen terwijl jij daar ligt: je weet niks, hoort niks, ziet niks. GODVERDOMME pap! Dit is niet eerlijk. Jij moet me vertellen wat ik nu moet doen. Waar ben je nou eikel? Waarom zeg je niks? Waarom kon je me niet helpen hier klaar voor te zijn?
En denk dat hij dat ook heel mooi had gevonden
Wat ik wil zeggen is: schrijf een mooi verhaal over je oma, over wat je leuk en fijn aan haar vond en waarom ze een geweldige oma was en hoe je haar zult missen.
En schrijf je boosheid op. Hoe oneerlijk je het vindt, hoeveel pijn het doet, dat ze je er niet goed op had voorbereid, of wat je ook wil zeggen.
Gooi het weg, bewaar het, leg het in haar kist, doe ermee wat je wil. Maar die gevoelens horen er gewoon bij. Omdat je je lieve oma zo mist en meer tijd met haar had gewild.
Rouw is rauw, zeg ik altijd maar.
Veel sterkte komende tijd en gecondoleerd
zondag 30 augustus 2015 om 11:56
quote:Sjoebaloo schreef op 30 augustus 2015 @ 10:56:
Gewoon vertellen wie ze was. Mijn moeder heeft de 60 niet eens gehaald dus 90 is een mooie leeftijd. Je mag er heel erg verdrietig van zijn want het is je lieve oma maar het is ook goed zo. Geen aftakeling en erge ellende .
Eer haar door over te vertellen zoals je haar herinnert.Dit inderdaad. Wees dankbaar dat ze zo oud heeft mogen worden en tot op het laatst nog zo actief was en van en met jullie heeft mogen genieten, prachtig! Natuurlijk ben je versrietig want je mist haar maar probeer idd te accepteren dat het goed zo is en ze (zoals ik het lees) een mooi leven heeft gehad. Sterkte!
Gewoon vertellen wie ze was. Mijn moeder heeft de 60 niet eens gehaald dus 90 is een mooie leeftijd. Je mag er heel erg verdrietig van zijn want het is je lieve oma maar het is ook goed zo. Geen aftakeling en erge ellende .
Eer haar door over te vertellen zoals je haar herinnert.Dit inderdaad. Wees dankbaar dat ze zo oud heeft mogen worden en tot op het laatst nog zo actief was en van en met jullie heeft mogen genieten, prachtig! Natuurlijk ben je versrietig want je mist haar maar probeer idd te accepteren dat het goed zo is en ze (zoals ik het lees) een mooi leven heeft gehad. Sterkte!
zondag 30 augustus 2015 om 12:02
Allereerst gecondoleerd Je oma klinkt inderdaad als een fantastische vrouw. Ik begrijp heel goed dat je er geen vrede mee kan hebben, het is nu een te groot verlies. Ik heb zelf een tijd in een gelegenheid gewerkt die veel werd gebruikt voor koffietafels na een begrafenis en daar viel het me op dat de bijeenkomsten voor een opa/oma vaak het verdrietigst waren, omdat er dan zoveel mensen zijn die zo'n sterke band hadden met de overledene en die nog geen afscheid willen nemen. Dat is dus echt een veelvoorkomend gevoel, schaam je daar niet voor! Ik vind het erg dapper dat je gaat spreken, spreek vooral uit je hart en put uit je herinneringen, dan kun je het echt niet verkeerd doen. Sterkte!
zondag 30 augustus 2015 om 12:22
Lieve Sopje89 gecondoleerd met je verlies.
En ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. Het is best een zware taak die je hebt om te doen.
Ik vind dat je best naar voren mag laten komen dat het afscheid voor jou niet 'af' is. Dat is het ook niet.
Is het een idee/mogelijkheid om m.b.v. een p.c. foto's te laten zien tijden de dienst? Dat je daar meer gevoel met mee geeft dan met een eventueel geschreven tekst als je dat teveel is?
En ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. Het is best een zware taak die je hebt om te doen.
Ik vind dat je best naar voren mag laten komen dat het afscheid voor jou niet 'af' is. Dat is het ook niet.
Is het een idee/mogelijkheid om m.b.v. een p.c. foto's te laten zien tijden de dienst? Dat je daar meer gevoel met mee geeft dan met een eventueel geschreven tekst als je dat teveel is?
When I find a colour darker than black, I'll wear it. But until then, I'm wearing black!
zondag 30 augustus 2015 om 12:40
Tja, heel erg dat velen de 90 niet halen maar deze vrouw was jouw oma en daar heb jij verdriet om. Of ze nou 60 was of 90. Gecondoleerd dus
Mijn opa is 1.5 maand geleden ook op 90-jarige leeftijd overleden. Vrij onverwachts en dat maakt dat ik er elke dag nog aan denk. Maar het komt goed. Schrijf een mooie toespraak, dat heb ik ook gedaan en daar kun je al jouw gevoel inleggen.
Mijn opa is 1.5 maand geleden ook op 90-jarige leeftijd overleden. Vrij onverwachts en dat maakt dat ik er elke dag nog aan denk. Maar het komt goed. Schrijf een mooie toespraak, dat heb ik ook gedaan en daar kun je al jouw gevoel inleggen.
zondag 30 augustus 2015 om 13:06
quote:lux. schreef op 30 augustus 2015 @ 11:54:
[...]
Mijn vader had ook ontzettend veel overlevingsdrang, maar hij is daar geen medisch wonder van geworden.
Ik kan er nooit zo goed tegen als mensen praten in termen van vechten en overwinnen. Want de rest verliest dus kennelijk? Of wilde niet graag genoeg langer leven?
Misschien ben ik te gevoelig hoor, maar ik hou er niet van om de overlevig toe te schrijven aan de spirit van de zieke. Iedere zieke knokt voor zijn leven. Hooguit op het allerlaatst niet meer. Mijn vader wel trouwens en dat was verschrikkelijk. Die rochelende ademhaling van het naderende einde. Élke keer maar weer een nieuwe teug, uur na uur na uur, veel langer dan ze hadden voorspeld. Elke keer weer: was dit de laatste? Ohnee toch niet. Brrr.
Maar goed, over die overlevingsdrang: mijn vader overleed toen ik 21 was en ik heb hem echt vervloekt om die overlevingsdrang. Heel lang heb ik het gevoeld alsof we geen afscheid konden nemen. Eigenlijk was ik ook boos op m'n pa: HIJ was de vader, HIJ had het goed moeten regelen zodat we afscheid hadden kunnen nemen en niet allerlei plannen moeten maken.
En nu begrijp ik het: hij was er niet klaar voor. Plannen maken (huis kopen, vakanties, etc.), dat was zijn manier om vooruit te kijken. Hij kon niet in de toekomst kijken en leegte zien. Dus maakte hij een toekomst in zijn hoofd, een toekomst waarvan we allemaal wisten dat die er niet was. Maar hij kon niet leven zonder toekomst.
En eigenlijk heeft hij zo afscheid genomen. Niet van een leven dat al ten einde liep, maar een leven waar hij nog volop deel van uit wilde maken en nog volop van wilde genieten.
Dat zal hij vast allemaal niet bewust hebben gedaan hoor, dat geloof ik geen minuut. Maar dat was zijn manier. Niet loslaten, maar weggerukt worden. Een soort psychisch beschermingsmechanisme ofzo.
En toch ging hij. Want doodgaan gaat niet om wat je wil of om wat je wenst. En juist daarom blijven er in de rouw zo makkelijk dingen door je hoofd spoken. Bij mijn vader was dat het zinnetje 'maar ik wil gewoon bij jullie blijven'. Dat zinnetje krijgt me tot de dag van vandaag in tranen, ook al is het alweer 4 jaar geleden.
Niemand hoeft klaar te zijn om te sterven. Zelfs 90-jarigen niet. En dat is nu deel van jouw verdriet, dat ze er nog niet klaar voor was. Waarom zou je niet spreken over je oma's eindeloze levenslust op de begrafenis? Dat is juist wat je het meest aan haar mist, toch?
Ik was ook heel bang iets te zeggen waar ik spijt van zou krijgen en ik had een mooi verhaaltje geschreven over mijn vader en mij dat hij vast mooi had gevonden.
Maar wat ik éígenlijk wilde zeggen was: godverdomme papa. Waarom laat je me nou alleen? Waarom heb je me hier niet op voorbereid? Waarom moet ik dit voelen terwijl jij daar ligt: je weet niks, hoort niks, ziet niks. GODVERDOMME pap! Dit is niet eerlijk. Jij moet me vertellen wat ik nu moet doen. Waar ben je nou eikel? Waarom zeg je niks? Waarom kon je me niet helpen hier klaar voor te zijn?
En denk dat hij dat ook heel mooi had gevonden
Wat ik wil zeggen is: schrijf een mooi verhaal over je oma, over wat je leuk en fijn aan haar vond en waarom ze een geweldige oma was en hoe je haar zult missen.
En schrijf je boosheid op. Hoe oneerlijk je het vindt, hoeveel pijn het doet, dat ze je er niet goed op had voorbereid, of wat je ook wil zeggen.
Gooi het weg, bewaar het, leg het in haar kist, doe ermee wat je wil. Maar die gevoelens horen er gewoon bij. Omdat je je lieve oma zo mist en meer tijd met haar had gewild.
Rouw is rauw, zeg ik altijd maar.
Veel sterkte komende tijd en gecondoleerd Wat een prachtige post, helemaal mee eens. En vooral je zin "want dood gaan gaat niet om wat je wil of wat je wenst"
[...]
Mijn vader had ook ontzettend veel overlevingsdrang, maar hij is daar geen medisch wonder van geworden.
Ik kan er nooit zo goed tegen als mensen praten in termen van vechten en overwinnen. Want de rest verliest dus kennelijk? Of wilde niet graag genoeg langer leven?
Misschien ben ik te gevoelig hoor, maar ik hou er niet van om de overlevig toe te schrijven aan de spirit van de zieke. Iedere zieke knokt voor zijn leven. Hooguit op het allerlaatst niet meer. Mijn vader wel trouwens en dat was verschrikkelijk. Die rochelende ademhaling van het naderende einde. Élke keer maar weer een nieuwe teug, uur na uur na uur, veel langer dan ze hadden voorspeld. Elke keer weer: was dit de laatste? Ohnee toch niet. Brrr.
Maar goed, over die overlevingsdrang: mijn vader overleed toen ik 21 was en ik heb hem echt vervloekt om die overlevingsdrang. Heel lang heb ik het gevoeld alsof we geen afscheid konden nemen. Eigenlijk was ik ook boos op m'n pa: HIJ was de vader, HIJ had het goed moeten regelen zodat we afscheid hadden kunnen nemen en niet allerlei plannen moeten maken.
En nu begrijp ik het: hij was er niet klaar voor. Plannen maken (huis kopen, vakanties, etc.), dat was zijn manier om vooruit te kijken. Hij kon niet in de toekomst kijken en leegte zien. Dus maakte hij een toekomst in zijn hoofd, een toekomst waarvan we allemaal wisten dat die er niet was. Maar hij kon niet leven zonder toekomst.
En eigenlijk heeft hij zo afscheid genomen. Niet van een leven dat al ten einde liep, maar een leven waar hij nog volop deel van uit wilde maken en nog volop van wilde genieten.
Dat zal hij vast allemaal niet bewust hebben gedaan hoor, dat geloof ik geen minuut. Maar dat was zijn manier. Niet loslaten, maar weggerukt worden. Een soort psychisch beschermingsmechanisme ofzo.
En toch ging hij. Want doodgaan gaat niet om wat je wil of om wat je wenst. En juist daarom blijven er in de rouw zo makkelijk dingen door je hoofd spoken. Bij mijn vader was dat het zinnetje 'maar ik wil gewoon bij jullie blijven'. Dat zinnetje krijgt me tot de dag van vandaag in tranen, ook al is het alweer 4 jaar geleden.
Niemand hoeft klaar te zijn om te sterven. Zelfs 90-jarigen niet. En dat is nu deel van jouw verdriet, dat ze er nog niet klaar voor was. Waarom zou je niet spreken over je oma's eindeloze levenslust op de begrafenis? Dat is juist wat je het meest aan haar mist, toch?
Ik was ook heel bang iets te zeggen waar ik spijt van zou krijgen en ik had een mooi verhaaltje geschreven over mijn vader en mij dat hij vast mooi had gevonden.
Maar wat ik éígenlijk wilde zeggen was: godverdomme papa. Waarom laat je me nou alleen? Waarom heb je me hier niet op voorbereid? Waarom moet ik dit voelen terwijl jij daar ligt: je weet niks, hoort niks, ziet niks. GODVERDOMME pap! Dit is niet eerlijk. Jij moet me vertellen wat ik nu moet doen. Waar ben je nou eikel? Waarom zeg je niks? Waarom kon je me niet helpen hier klaar voor te zijn?
En denk dat hij dat ook heel mooi had gevonden
Wat ik wil zeggen is: schrijf een mooi verhaal over je oma, over wat je leuk en fijn aan haar vond en waarom ze een geweldige oma was en hoe je haar zult missen.
En schrijf je boosheid op. Hoe oneerlijk je het vindt, hoeveel pijn het doet, dat ze je er niet goed op had voorbereid, of wat je ook wil zeggen.
Gooi het weg, bewaar het, leg het in haar kist, doe ermee wat je wil. Maar die gevoelens horen er gewoon bij. Omdat je je lieve oma zo mist en meer tijd met haar had gewild.
Rouw is rauw, zeg ik altijd maar.
Veel sterkte komende tijd en gecondoleerd Wat een prachtige post, helemaal mee eens. En vooral je zin "want dood gaan gaat niet om wat je wil of wat je wenst"
zondag 30 augustus 2015 om 13:22
Gecondoleerd met het verlies van je oma.
Het verlies van een dierbare is altijd heftig ongeacht de leeftijd.
Mijn moeder wilde ook niet dood. Ze was net met de vut gegaan om juist volop van haar leven te gaan genieten.
Helaas bleek al snel dat de kanker terug was en een half jaar na haar laatste werkdag was ze dood.
Ondanks dat ze een levenslustige vrouw was,was ze ook wel zo nuchter om te beseffen dat ze geen keuze meer had.
Ze accepteerde haar lot en genoot van alle tijd die haar nog gegeven was.
Na haar overlijden hadden we natuurlijk intens veel verdriet. Maar na een tijdje maakte dat vreselijke gevoel plaats voor trots en dankbaarheid. Trots en dankbaar dat zij mijn moeder was.
Nu is je verdriet nog zo vers. Maar uiteindelijk komt voor jou ook de tijd dat je er wél vrede mee hebt. Kwel jezelf niet ,maar koester juist de band en herrinneringen die je met haar hebt.
Heel veel sterkte!
Het verlies van een dierbare is altijd heftig ongeacht de leeftijd.
Mijn moeder wilde ook niet dood. Ze was net met de vut gegaan om juist volop van haar leven te gaan genieten.
Helaas bleek al snel dat de kanker terug was en een half jaar na haar laatste werkdag was ze dood.
Ondanks dat ze een levenslustige vrouw was,was ze ook wel zo nuchter om te beseffen dat ze geen keuze meer had.
Ze accepteerde haar lot en genoot van alle tijd die haar nog gegeven was.
Na haar overlijden hadden we natuurlijk intens veel verdriet. Maar na een tijdje maakte dat vreselijke gevoel plaats voor trots en dankbaarheid. Trots en dankbaar dat zij mijn moeder was.
Nu is je verdriet nog zo vers. Maar uiteindelijk komt voor jou ook de tijd dat je er wél vrede mee hebt. Kwel jezelf niet ,maar koester juist de band en herrinneringen die je met haar hebt.
Heel veel sterkte!