Psyche
alle pijlers
Oma wilde niet dood
zondag 30 augustus 2015 om 10:50
Mijn oma is twee dagen geleden overleden na enkele weken niet meer te kunnen eten. Ze was net 90 geworden. Het klinkt misschien gek maar ik heb er heel veel moeite mee omdat ze gewoon nog echt niet dood wilde en zoveel plannen had om met ons op vakantie te gaan enz. Ze was van plan om 101 te worden en wij geloofden er allemaal in, daarom is het nu zon schok ook al klinkt het raar over iemand van 90. Ze vertelde altijd: Ik kan niet zo veel meer als vroeger maar ik leef nog zo graag. Ze had het ook altijd 'druk' want dan moest ze die krant lezen en dit en dat doen en dan was de dag weer voorbij, zo schattig. Ik ben afgelopen jaar twee keer naar het buitenland geweest met haar. Ik ging al met mijn ouder dus ik dacht waarom kan zij niet gewoon mee? Ze was heel afhankelijk maar ik wist gewon dat ze het helemaal geweldig zou vinden ook al kostte het ons wel echt meer moeite dan we vooraf hadden gedacht en we moesten ook dingen laten maar dat gaf niet want zij was er bij en ik zou het zo nog 10x doen 
Ook gingen we voor haar verjaardag sinds een paar jaar uit eten met alleen de kleinkinderen en dat hadden we de grootste lol zon groep jongeren met één oma. Maar deze verjaardag was ze ziek en zei ze ach joh dan gaan we toch weer als ik beter ben 
Ik probeer verhalen te vinden op internet om daar troost of enige vorm van het begin van acceptatie uit te halen maar het enige wat ik kan vinden zijn topics over dat hun oma juist niet meer wilde eten en het goed vond zo. Mijn oma forceerde het eten naar binnen ook al smaakte het haar niet meer omdat ze zo graag weer beter wilde worden..waarna haar lichaam het weer naar buiten gooide.
Zelfs nog de dag voordat ze stierf kreeg ze alweer een beetje praatjes over wat ze allemaal wilde hebben uit de folder en wat voor plantjes en waar die dan moesten staan. En dat ze in oktober met ons wel naar Kroatie zou willen :') We dachten juist dat het ietsje beter ging. Maar dus niet goed genoeg na zo lang niets gegeten te hebben.
Ik weet ook dat het tijd nodig heeft.. Maar ik wil graag iets vertellen op haar uitvaart en ik ben bang dat ik dan ga zeggen dat ik er nog geen vrede mee heb en dat dat verontrustend is voor de anderen..Maar ik wil ook niet liegen dat het allemaal goed is zo.
Daarom wil ik ook graag jullie verhalen horen. Ik mis haar heel erg
Ook gingen we voor haar verjaardag sinds een paar jaar uit eten met alleen de kleinkinderen en dat hadden we de grootste lol zon groep jongeren met één oma. Maar deze verjaardag was ze ziek en zei ze ach joh dan gaan we toch weer als ik beter ben Ik probeer verhalen te vinden op internet om daar troost of enige vorm van het begin van acceptatie uit te halen maar het enige wat ik kan vinden zijn topics over dat hun oma juist niet meer wilde eten en het goed vond zo. Mijn oma forceerde het eten naar binnen ook al smaakte het haar niet meer omdat ze zo graag weer beter wilde worden..waarna haar lichaam het weer naar buiten gooide.
Zelfs nog de dag voordat ze stierf kreeg ze alweer een beetje praatjes over wat ze allemaal wilde hebben uit de folder en wat voor plantjes en waar die dan moesten staan. En dat ze in oktober met ons wel naar Kroatie zou willen :') We dachten juist dat het ietsje beter ging. Maar dus niet goed genoeg na zo lang niets gegeten te hebben.
Ik weet ook dat het tijd nodig heeft.. Maar ik wil graag iets vertellen op haar uitvaart en ik ben bang dat ik dan ga zeggen dat ik er nog geen vrede mee heb en dat dat verontrustend is voor de anderen..Maar ik wil ook niet liegen dat het allemaal goed is zo.
Daarom wil ik ook graag jullie verhalen horen. Ik mis haar heel erg
zondag 30 augustus 2015 om 13:28
@TO
In de rouw maak je fases door. Schrik en ongeloof, boosheid, verdriet en berusting; het hoort er allemaal bij. En niets is goed of slecht, mensen mogen gewoon voelen wat ze voelen. Jouw oma was jouw oma, en haar leeftijd maakt helemaal niets uit. Ook jij zal alle fases door moeten maken. En hoelang dat duurt, is voor iedereen verschillend. Het maakt daarom ook niet zoveel uit wat je zegt als je spreekt. Mensen weten dat emoties bij zulk verdriet alle kanten uit gaat. Sterkte
@? Sorry, ik weet niet meer wie het schreef
In die fases van verdriet proberen mensen zich vast te houden aan troost. Hij/zij was er aan toe/wilde graag/heeft zo hard gevochten/heeft tot het laatst toe genoten/enz. Het zijn allemaal dingen die we denken en voelen en willen omdat ze ons troost bieden en die ons helpen om al die fases van het verdriet door te komen. Menen dat dergelijke uitspraken ook
iets anders impliceren (zoals dat iemand die dood gaat dan niet hard genoeg gevochten zou hebben), is onnodig. Men is helemaal niet bezig met dat soort dingen in tijden van verdriet, en alleen gericht op het eigen verdriet en op de strohalmen die iemand daarin nog kan zien om zich aan vast te houden.
In de rouw maak je fases door. Schrik en ongeloof, boosheid, verdriet en berusting; het hoort er allemaal bij. En niets is goed of slecht, mensen mogen gewoon voelen wat ze voelen. Jouw oma was jouw oma, en haar leeftijd maakt helemaal niets uit. Ook jij zal alle fases door moeten maken. En hoelang dat duurt, is voor iedereen verschillend. Het maakt daarom ook niet zoveel uit wat je zegt als je spreekt. Mensen weten dat emoties bij zulk verdriet alle kanten uit gaat. Sterkte
@? Sorry, ik weet niet meer wie het schreef
In die fases van verdriet proberen mensen zich vast te houden aan troost. Hij/zij was er aan toe/wilde graag/heeft zo hard gevochten/heeft tot het laatst toe genoten/enz. Het zijn allemaal dingen die we denken en voelen en willen omdat ze ons troost bieden en die ons helpen om al die fases van het verdriet door te komen. Menen dat dergelijke uitspraken ook
iets anders impliceren (zoals dat iemand die dood gaat dan niet hard genoeg gevochten zou hebben), is onnodig. Men is helemaal niet bezig met dat soort dingen in tijden van verdriet, en alleen gericht op het eigen verdriet en op de strohalmen die iemand daarin nog kan zien om zich aan vast te houden.
zondag 30 augustus 2015 om 13:30
Pff Lux ik schiet ook vol van je post.
Zo herkenbaar..
Mijn moeder was naar ons toe heel sterk. Maar ik hoorde haar eens tegen haar oncologisch verpleegkundige zeggen... " Ik ben niet bang voor de dood,ik ben bang voor het feit dat ik mijn kinderen niet meer zie.." 10 jaar later breekt die ene zin me nog steeds.
Zo herkenbaar..
Mijn moeder was naar ons toe heel sterk. Maar ik hoorde haar eens tegen haar oncologisch verpleegkundige zeggen... " Ik ben niet bang voor de dood,ik ben bang voor het feit dat ik mijn kinderen niet meer zie.." 10 jaar later breekt die ene zin me nog steeds.
zondag 30 augustus 2015 om 13:32
Gecondoleerd
Toen mijn oma stierf was dat eigenlijk de eerste overledene waarbij ik het concept 'dood' volledig begreep. Mijn oma was ook al op wat men noemt een gezegende leeftijd (88) maar door zoiets stoms als vallen en een heup breken is zij overleden (kwam nooit meer helemaal goed bij uit de narcose van de operatie).
Ik vond het heel moeilijk maar ik ben blij dat ik op haar uitvaart heb gesproken. En ik heb gewoon verteld dat zij in het harnas is gestorven. Oma kreeg je niet uit haar hoge hakken. En zo is zij gevallen. Ze was haar koppige zelf. De mensen die naar de uitvaart kwamen herkenden haar daarin.
Mijn vader is totaal onverwachts een aantal maanden geleden gestorven. Ook op zijn uitvaart heb ik gesproken. Over hoe hij was maar ook hoe verrekte oneerlijk ik het vond. Dat vinden mensen echt niet raar. De helft van de mensen is daar om de nabestaanden te ondersteunen dus wat je nu precies zegt dat maakt hen niet zoveel uit. De andere helft zijn mensen die afscheid komen nemen en zijn meestal toch in gedachten verzonken. Je kunt zeker zeggen dat oma nog vol plannen zat, dat is niet verontrustend. Dat oma verrast is door de dood, zo was het toch ook?
Heel veel sterkte
Toen mijn oma stierf was dat eigenlijk de eerste overledene waarbij ik het concept 'dood' volledig begreep. Mijn oma was ook al op wat men noemt een gezegende leeftijd (88) maar door zoiets stoms als vallen en een heup breken is zij overleden (kwam nooit meer helemaal goed bij uit de narcose van de operatie).
Ik vond het heel moeilijk maar ik ben blij dat ik op haar uitvaart heb gesproken. En ik heb gewoon verteld dat zij in het harnas is gestorven. Oma kreeg je niet uit haar hoge hakken. En zo is zij gevallen. Ze was haar koppige zelf. De mensen die naar de uitvaart kwamen herkenden haar daarin.
Mijn vader is totaal onverwachts een aantal maanden geleden gestorven. Ook op zijn uitvaart heb ik gesproken. Over hoe hij was maar ook hoe verrekte oneerlijk ik het vond. Dat vinden mensen echt niet raar. De helft van de mensen is daar om de nabestaanden te ondersteunen dus wat je nu precies zegt dat maakt hen niet zoveel uit. De andere helft zijn mensen die afscheid komen nemen en zijn meestal toch in gedachten verzonken. Je kunt zeker zeggen dat oma nog vol plannen zat, dat is niet verontrustend. Dat oma verrast is door de dood, zo was het toch ook?
Heel veel sterkte
zondag 30 augustus 2015 om 14:18
Je hebt nog veel dingen met je oma kunnen doen maar ik begrijp dat het wat jullie betreft liever langer had mogen duren.
Mijn moeder is met 89 gestorven en ze was er helemaal niet klaar mee. Ze wilde nog dolgraag door hoewel ze wel veel lichamelijke kwalen had waar ze ook veel last van had en die haar uiteindelijk ook fataal zijn geworden.
Ze is ook best rottig in het ziekenhuis gestorven waar we ze toch naar toe ging om beter te worden en afscheid hebben we ook niet echt van elkaar genomen omdat ze in het ziekenhuis een delier kregen en daarna erg verward was en bovendien niet meer verstaanbaar kon praten.
Mensen vroegen na haar overlijden vaak hoe oud ze was geworden en dan zei ik dus 89 en dan kreeg je vaak zo'n opmerking dat het een mooie leeftijd was e.d. maar ik voelde me (nu nog als ik er aan denk) er niet goed bij omdat ze helemaal niet wilde gaan. Maar ja haar lichaam zag het anders.
In ieder geval heel veel sterkte met jullie verlies.
Mijn moeder is met 89 gestorven en ze was er helemaal niet klaar mee. Ze wilde nog dolgraag door hoewel ze wel veel lichamelijke kwalen had waar ze ook veel last van had en die haar uiteindelijk ook fataal zijn geworden.
Ze is ook best rottig in het ziekenhuis gestorven waar we ze toch naar toe ging om beter te worden en afscheid hebben we ook niet echt van elkaar genomen omdat ze in het ziekenhuis een delier kregen en daarna erg verward was en bovendien niet meer verstaanbaar kon praten.
Mensen vroegen na haar overlijden vaak hoe oud ze was geworden en dan zei ik dus 89 en dan kreeg je vaak zo'n opmerking dat het een mooie leeftijd was e.d. maar ik voelde me (nu nog als ik er aan denk) er niet goed bij omdat ze helemaal niet wilde gaan. Maar ja haar lichaam zag het anders.
In ieder geval heel veel sterkte met jullie verlies.
zondag 30 augustus 2015 om 14:31
zondag 30 augustus 2015 om 15:03
quote:lux. schreef op 30 augustus 2015 @ 11:54:
[...]
Ik was ook heel bang iets te zeggen waar ik spijt van zou krijgen en ik had een mooi verhaaltje geschreven over mijn vader en mij dat hij vast mooi had gevonden.
Maar wat ik éígenlijk wilde zeggen was: godverdomme papa. Waarom laat je me nou alleen? Waarom heb je me hier niet op voorbereid? Waarom moet ik dit voelen terwijl jij daar ligt: je weet niks, hoort niks, ziet niks. GODVERDOMME pap! Dit is niet eerlijk. Jij moet me vertellen wat ik nu moet doen. Waar ben je nou eikel? Waarom zeg je niks? Waarom kon je me niet helpen hier klaar voor te zijn?
En denk dat hij dat ook heel mooi had gevonden
Heel herkenbaar.
Ook ik heb zo gezeten na m'n vaders overlijden. Lekker ben jij, jij bent nu overal vanaf en ik moet godverdomme m'n hele leven nog door en jou daarin zo missen, ben je nu helemaal?! Ik heb je nog nódig ja?!!
[...]
Ik was ook heel bang iets te zeggen waar ik spijt van zou krijgen en ik had een mooi verhaaltje geschreven over mijn vader en mij dat hij vast mooi had gevonden.
Maar wat ik éígenlijk wilde zeggen was: godverdomme papa. Waarom laat je me nou alleen? Waarom heb je me hier niet op voorbereid? Waarom moet ik dit voelen terwijl jij daar ligt: je weet niks, hoort niks, ziet niks. GODVERDOMME pap! Dit is niet eerlijk. Jij moet me vertellen wat ik nu moet doen. Waar ben je nou eikel? Waarom zeg je niks? Waarom kon je me niet helpen hier klaar voor te zijn?
En denk dat hij dat ook heel mooi had gevonden
Heel herkenbaar.
Ook ik heb zo gezeten na m'n vaders overlijden. Lekker ben jij, jij bent nu overal vanaf en ik moet godverdomme m'n hele leven nog door en jou daarin zo missen, ben je nu helemaal?! Ik heb je nog nódig ja?!!
zondag 30 augustus 2015 om 15:23
Sterkte met het verwerken van je verlies. Het is niet erg als je het nu nog niet kunt accepteren. Het is gewoon heel verdrietig om mensen van wie je zoveel houdt kwijt te raken en aan alleen het idee moet je al wennen,
In je speech kun je de nadruk leggen op alle leuke herinneringen die je aan haar hebt en die delen met de familie en vrienden. Ik ben vorig jaar mijn opa verloren, die op zijn 90e ook nog zo jong van geest was en waar ik zoveel mooie en leuke dingen mee gedaan heb. Het was heerlijk om tijdens de begrafenis en 's middags en 's avonds met de familie bij elkaar mooie herinneringen op te halen. Dat doen we nog steeds vaak. Gone but not forgotten....
In je speech kun je de nadruk leggen op alle leuke herinneringen die je aan haar hebt en die delen met de familie en vrienden. Ik ben vorig jaar mijn opa verloren, die op zijn 90e ook nog zo jong van geest was en waar ik zoveel mooie en leuke dingen mee gedaan heb. Het was heerlijk om tijdens de begrafenis en 's middags en 's avonds met de familie bij elkaar mooie herinneringen op te halen. Dat doen we nog steeds vaak. Gone but not forgotten....
..
zondag 30 augustus 2015 om 15:32
Gecondoleerd met je oma. Je geeft een heel mooi beeld van haar. Ik zou op haar begrafenis dit soort dingen over haar vertellen. Niet te veel over haar dood en dat ze nog wilde en al helemaal niet dat het goed is zo, maar meer over wie ze was. Vertel wat ze graag deed en laat foto's zien van jullie laatste vakanties. En dat je haar zult missen en nooit vergeten. Dat is het eerlijke verhaal hoe het is, toch? Als je dat met digitale foto's via een projector doet kan iedereen goed meekijken en heb je ook even de aandacht daar, zodat jij even een slokje water kan nemen voor je verder praat. Veel sterkte!
Edit: dit is zonder de andere reacties te lezen trouwens.
Edit: dit is zonder de andere reacties te lezen trouwens.
zondag 30 augustus 2015 om 23:26
quote:Grobbekuiken schreef op 30 augustus 2015 @ 11:35:
Gecondoleerd
Het is nog zo vers, je hoeft het nu niet al meteen te accepteren.
Ben het meer de rest eens, vertél over haar, haar plannen, de leuke etentjes, jullie mooie tijd met haar.
Mijn oma is 84 geworden en heeft tot het laatst gevochten om bij ons te blijven. We waren bij haar toen ze overleed en zelfs toen was ze nog aan het knokken. Dat was een erg pijnlijk moment maar ze had de rust ook echt verdiend. Ze was zo'n ontzettende lieverd en leeft nog steeds in mijn hart.
Sterkte Sopje Dit laatste heb ik dus vorige week meegemaakt en ik wist niet dat het vaker voorkwam. Ik dacht altijd dat mensen die doodgingen dit zouden accepteren, dat er een natuurlijk stofje ofzo zou vrijkomen om jezelf te beschermen, en ik vind het heel shockerend dat het niet zo is. Dat mensen vechtend doodgaan en nog willen blijven leven vind ik hartverscheurend
Gecondoleerd
Het is nog zo vers, je hoeft het nu niet al meteen te accepteren.
Ben het meer de rest eens, vertél over haar, haar plannen, de leuke etentjes, jullie mooie tijd met haar.
Mijn oma is 84 geworden en heeft tot het laatst gevochten om bij ons te blijven. We waren bij haar toen ze overleed en zelfs toen was ze nog aan het knokken. Dat was een erg pijnlijk moment maar ze had de rust ook echt verdiend. Ze was zo'n ontzettende lieverd en leeft nog steeds in mijn hart.
Sterkte Sopje Dit laatste heb ik dus vorige week meegemaakt en ik wist niet dat het vaker voorkwam. Ik dacht altijd dat mensen die doodgingen dit zouden accepteren, dat er een natuurlijk stofje ofzo zou vrijkomen om jezelf te beschermen, en ik vind het heel shockerend dat het niet zo is. Dat mensen vechtend doodgaan en nog willen blijven leven vind ik hartverscheurend
zondag 30 augustus 2015 om 23:50
quote:Jeweethetniet schreef op 30 augustus 2015 @ 13:28:
@TO
In de rouw maak je fases door. Schrik en ongeloof, boosheid, verdriet en berusting; het hoort er allemaal bij. En niets is goed of slecht, mensen mogen gewoon voelen wat ze voelen. Jouw oma was jouw oma, en haar leeftijd maakt helemaal niets uit. Ook jij zal alle fases door moeten maken. En hoelang dat duurt, is voor iedereen verschillend. Het maakt daarom ook niet zoveel uit wat je zegt als je spreekt. Mensen weten dat emoties bij zulk verdriet alle kanten uit gaat. Sterkte
@? Sorry, ik weet niet meer wie het schreef
In die fases van verdriet proberen mensen zich vast te houden aan troost. Hij/zij was er aan toe/wilde graag/heeft zo hard gevochten/heeft tot het laatst toe genoten/enz. Het zijn allemaal dingen die we denken en voelen en willen omdat ze ons troost bieden en die ons helpen om al die fases van het verdriet door te komen. Menen dat dergelijke uitspraken ook
iets anders impliceren (zoals dat iemand die dood gaat dan niet hard genoeg gevochten zou hebben), is onnodig. Men is helemaal niet bezig met dat soort dingen in tijden van verdriet, en alleen gericht op het eigen verdriet en op de strohalmen die iemand daarin nog kan zien om zich aan vast te houden.Dat was ik. En dat snap ik wel. Maar ik vond het toch een pijnlijke opmerking. Mijn verdriet is ook niet helemaal weg, ook al is het lang geleden. Of degene die het zei er iets mee doet is uiteraard aan haar. Ik begrijp dat ze het niet slecht bedoelt, of althans, daar ga ik vanuit. Maar ik vind het zelf altijd nuttig als ik bij iemand anders aan iets gevoeligs raak met wat ik zeg.
@TO
In de rouw maak je fases door. Schrik en ongeloof, boosheid, verdriet en berusting; het hoort er allemaal bij. En niets is goed of slecht, mensen mogen gewoon voelen wat ze voelen. Jouw oma was jouw oma, en haar leeftijd maakt helemaal niets uit. Ook jij zal alle fases door moeten maken. En hoelang dat duurt, is voor iedereen verschillend. Het maakt daarom ook niet zoveel uit wat je zegt als je spreekt. Mensen weten dat emoties bij zulk verdriet alle kanten uit gaat. Sterkte
@? Sorry, ik weet niet meer wie het schreef
In die fases van verdriet proberen mensen zich vast te houden aan troost. Hij/zij was er aan toe/wilde graag/heeft zo hard gevochten/heeft tot het laatst toe genoten/enz. Het zijn allemaal dingen die we denken en voelen en willen omdat ze ons troost bieden en die ons helpen om al die fases van het verdriet door te komen. Menen dat dergelijke uitspraken ook
iets anders impliceren (zoals dat iemand die dood gaat dan niet hard genoeg gevochten zou hebben), is onnodig. Men is helemaal niet bezig met dat soort dingen in tijden van verdriet, en alleen gericht op het eigen verdriet en op de strohalmen die iemand daarin nog kan zien om zich aan vast te houden.Dat was ik. En dat snap ik wel. Maar ik vond het toch een pijnlijke opmerking. Mijn verdriet is ook niet helemaal weg, ook al is het lang geleden. Of degene die het zei er iets mee doet is uiteraard aan haar. Ik begrijp dat ze het niet slecht bedoelt, of althans, daar ga ik vanuit. Maar ik vind het zelf altijd nuttig als ik bij iemand anders aan iets gevoeligs raak met wat ik zeg.
zondag 30 augustus 2015 om 23:53
quote:Ikbenanoniem schreef op 30 augustus 2015 @ 11:16:
[...]
+1
Natuurlijk heb je verdriet en mis je je oma, maar besef ook dat er een boel is om dankbaar voor te zijn. Het is veel mensen niet gegeven die leeftijd te bereiken en ook nog zoveel te kunnen doen.
Sterkte!+100
[...]
+1
Natuurlijk heb je verdriet en mis je je oma, maar besef ook dat er een boel is om dankbaar voor te zijn. Het is veel mensen niet gegeven die leeftijd te bereiken en ook nog zoveel te kunnen doen.
Sterkte!+100
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zondag 30 augustus 2015 om 23:53
quote:Bruschetta schreef op 30 augustus 2015 @ 13:30:
Pff Lux ik schiet ook vol van je post.
Zo herkenbaar..
Mijn moeder was naar ons toe heel sterk. Maar ik hoorde haar eens tegen haar oncologisch verpleegkundige zeggen... " Ik ben niet bang voor de dood,ik ben bang voor het feit dat ik mijn kinderen niet meer zie.." 10 jaar later breekt die ene zin me nog steeds.Ja vreselijk hè? iemand zei eens tegen me - zo om te troosten - 'maar hij kijkt naar jullie, dat weet ik zeker'. Verschrikkelijk vond ik dat idee, dat was nog erger. Dat hij lijdzaam moest toezien maar er niet meer bij kon zijn. Hehe I'm not one for the heaven sentiment I suppose
Pff Lux ik schiet ook vol van je post.
Zo herkenbaar..
Mijn moeder was naar ons toe heel sterk. Maar ik hoorde haar eens tegen haar oncologisch verpleegkundige zeggen... " Ik ben niet bang voor de dood,ik ben bang voor het feit dat ik mijn kinderen niet meer zie.." 10 jaar later breekt die ene zin me nog steeds.Ja vreselijk hè? iemand zei eens tegen me - zo om te troosten - 'maar hij kijkt naar jullie, dat weet ik zeker'. Verschrikkelijk vond ik dat idee, dat was nog erger. Dat hij lijdzaam moest toezien maar er niet meer bij kon zijn. Hehe I'm not one for the heaven sentiment I suppose
maandag 31 augustus 2015 om 00:01
quote:mater_matuta schreef op 30 augustus 2015 @ 15:03:
[...]
Heel herkenbaar.
Ook ik heb zo gezeten na m'n vaders overlijden. Lekker ben jij, jij bent nu overal vanaf en ik moet godverdomme m'n hele leven nog door en jou daarin zo missen, ben je nu helemaal?! Ik heb je nog nódig ja?!!Ik denk nu dat we er samen om hadden kunnen lachen. En huilen. En wat zou ik dat graag nog eens met hem kunnen doen. Dat hij me nu zou kunnen zien. Dat we nog eens konden praten. Ben zo benieuwd wat hij nu van me zou vinden, voor m'n gevoel is er alweer een heel leven voorbij zonder hem, zoveel is er veranderd.
[...]
Heel herkenbaar.
Ook ik heb zo gezeten na m'n vaders overlijden. Lekker ben jij, jij bent nu overal vanaf en ik moet godverdomme m'n hele leven nog door en jou daarin zo missen, ben je nu helemaal?! Ik heb je nog nódig ja?!!Ik denk nu dat we er samen om hadden kunnen lachen. En huilen. En wat zou ik dat graag nog eens met hem kunnen doen. Dat hij me nu zou kunnen zien. Dat we nog eens konden praten. Ben zo benieuwd wat hij nu van me zou vinden, voor m'n gevoel is er alweer een heel leven voorbij zonder hem, zoveel is er veranderd.
maandag 31 augustus 2015 om 00:11
quote:sassafras schreef op 30 augustus 2015 @ 13:06:
[...]
Wat een prachtige post, helemaal mee eens. En vooral je zin "want dood gaan gaat niet om wat je wil of wat je wenst"Thanks. En dat was een harde les voor me. Eigenlijk de allereerste keer dat ik me realiseerde dat het leven niet maakbaar is en dat je soms de controle niet meer hebt. Of eigenlijk meestal de controle niet hebt, dat is beter gezegd denk ik. Dat trof me - naast het verlies dan - het meest denk ik. Hoe genadeloos het leven eigenlijk kon zijn en hoe naïef ik was. Niet dat ik mezelf dat kwalijk neem, ik denk dat veel 21-jarigen dat niet (meer?) weten (tegenwoordig?).
[...]
Wat een prachtige post, helemaal mee eens. En vooral je zin "want dood gaan gaat niet om wat je wil of wat je wenst"Thanks. En dat was een harde les voor me. Eigenlijk de allereerste keer dat ik me realiseerde dat het leven niet maakbaar is en dat je soms de controle niet meer hebt. Of eigenlijk meestal de controle niet hebt, dat is beter gezegd denk ik. Dat trof me - naast het verlies dan - het meest denk ik. Hoe genadeloos het leven eigenlijk kon zijn en hoe naïef ik was. Niet dat ik mezelf dat kwalijk neem, ik denk dat veel 21-jarigen dat niet (meer?) weten (tegenwoordig?).
maandag 31 augustus 2015 om 13:03
Natuurlijk heeft TO verdriet om haar oma. En natuurlijk hebben mensen die een moeder/vader op leeftijd (80+) verliezen heel veel verdriet. Het is je oma, je moeder, je vader...
Maar echt, na zoveel voortijdige sterfgevallen te hebben gezien (waaronder mijn ouders met 64 en 69, mijn zus van 59 en een buurjongen van 14), vind ik dat er naast oog voor het verdriet, ook best wat gerelativeerd mag worden.
Misschien moet je het beide meegemaakt hebben om dat te kunnen, dat kan best zijn. Dat zou verklaren waarom ik bij de OP denk: wauw, wat een fantastische manier om oud te worden en wat fijn dat iemand zo oud wordt en zo'n vol en "rijk" leven heeft gehad. Dat is iets om dankbaar voor te zijn en wat later kan helpen om vrede te krijgen met een overlijden, ondanks dat verdriet nu eerst logischerwijs overheerst.
Maar echt, na zoveel voortijdige sterfgevallen te hebben gezien (waaronder mijn ouders met 64 en 69, mijn zus van 59 en een buurjongen van 14), vind ik dat er naast oog voor het verdriet, ook best wat gerelativeerd mag worden.
Misschien moet je het beide meegemaakt hebben om dat te kunnen, dat kan best zijn. Dat zou verklaren waarom ik bij de OP denk: wauw, wat een fantastische manier om oud te worden en wat fijn dat iemand zo oud wordt en zo'n vol en "rijk" leven heeft gehad. Dat is iets om dankbaar voor te zijn en wat later kan helpen om vrede te krijgen met een overlijden, ondanks dat verdriet nu eerst logischerwijs overheerst.
maandag 31 augustus 2015 om 13:13
Eens hoor, ikbenanoniem. Heb twee grootouders verloren na mijn vader en dat voelde heel erg 'zoals het hoort'. Terwijl mijn papa ook zo'n klap was omdat het veel te vroeg was.
Maar ik had ook niet veel verdriet om mijn vaders moeder, toen ik 18 was. Zij is eerder overleden dan mijn vader en ik was gek op haar, maar na een paar weken ging het wel weer. Terwijl het verlies van m'n vader me heel lang heeft gekost.
Maar ik had ook niet veel verdriet om mijn vaders moeder, toen ik 18 was. Zij is eerder overleden dan mijn vader en ik was gek op haar, maar na een paar weken ging het wel weer. Terwijl het verlies van m'n vader me heel lang heeft gekost.