Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 1 september 2015 om 19:46
@Bloem Hoe is het met je? Hopelijk ben je aan het genieten/bijkomen/uitrusten alhoewel dat al op de 2e dag misschien al een beetje teveel gevraagd is.
@Naoko Bij jullie in BE werkt het natuurlijk anders. Weet je al wanneer je naar de controledokter moet? Heb je een partner met inkomen waar jullie van kunnen rondkomen in het slechtste geval? Probeer er niet teveel over te stressen, dat is niet goed voor je gezondheid.
@Vienna: De behandeling begint over een paar weken. Conditieopbouw is juist geen onderdeel van het programma want dat heb ik specifiek gevraagd. Waarschijnlijk is de onderliggende gedachte is dat ze de handvaten geven en je er zelf op de 'vrije' dagen dat ook moet toepassen op je hobbies en dergelijke. Dat is maar een aanname van mij hoor. En misschien is het ook wel lekker om 1 keer per week ergens anders gaan en andere mensen te zien dan je behandelgroep.
Wat fijn dat het iets lijkt te doen!! Kan je ons uitleggen wat de basis is van dat Psych-k? Of vraag ik nu teveel?
@Livehappy Welkom, heel goed van je aan de bel trekt! Heb je verder hulp of therapie of eerder gehad in je leven? Er is een reden waarom je je voelt zoals je voelt en gelijk aan de medicijnen neemt die oorzaak niet weg.
De eerste stap is de huisarts en daar goed uitleggen hoe je je voelt. En het niet wegwuiven of denken dat het best mee valt. Dan kan je samen met hem/haar beslissen wat handig is.
Coach of therapie kan altijd, mediteren kan een goede aanvulling zijn, medicijnen kunnen ook een aanvulling zijn en dat kan ook altijd nog. Hoe staat je partner erin, kan hij/zij eventueel mee naar de huisarts? Hoe eerder je erbij bent, wat dan ook de oorzaak mag wezen, hoe eerder je de boel op de rit hebt. Bij mij heeft het veel en veel te lang geduurd en de weg terug is ook heel erg lang. Oh ik zie nu dat Naoko hetzelfde schreef......de boodschap is duidelijk dus
@Naoko Je tekst is zo herkenbaar, auto rijden? Naar onbekende plekken gaan? Met het ov? Boodschappen doen? Naar een feestje/uit eten enz? en dan ook nog alleen? Eng, naar, angst, paniek en van te voren al stress gevend. Rationeel gezien dikke onzin want voorheen deed je het ook maar je gevoel neemt echt een loopje met je. Heel veel succes met je tripje maar geef ook toe als het niet gaat.
Ik heb voor de tweede keer mijn 'ouwe wijven'schema gedaan en volgende week mag ik iets langer Mijn relatie staat ook weer wat steviger gelukkig (piekerpunt minder) en we zullen zien wat de komende maanden gaan brengen. Die klote BO heeft echt op alles invloed en dat is geen goede invloed. Ben er wel klaar mee!
Fijne avond allemaal!
@Naoko Bij jullie in BE werkt het natuurlijk anders. Weet je al wanneer je naar de controledokter moet? Heb je een partner met inkomen waar jullie van kunnen rondkomen in het slechtste geval? Probeer er niet teveel over te stressen, dat is niet goed voor je gezondheid.
@Vienna: De behandeling begint over een paar weken. Conditieopbouw is juist geen onderdeel van het programma want dat heb ik specifiek gevraagd. Waarschijnlijk is de onderliggende gedachte is dat ze de handvaten geven en je er zelf op de 'vrije' dagen dat ook moet toepassen op je hobbies en dergelijke. Dat is maar een aanname van mij hoor. En misschien is het ook wel lekker om 1 keer per week ergens anders gaan en andere mensen te zien dan je behandelgroep.
Wat fijn dat het iets lijkt te doen!! Kan je ons uitleggen wat de basis is van dat Psych-k? Of vraag ik nu teveel?
@Livehappy Welkom, heel goed van je aan de bel trekt! Heb je verder hulp of therapie of eerder gehad in je leven? Er is een reden waarom je je voelt zoals je voelt en gelijk aan de medicijnen neemt die oorzaak niet weg.
De eerste stap is de huisarts en daar goed uitleggen hoe je je voelt. En het niet wegwuiven of denken dat het best mee valt. Dan kan je samen met hem/haar beslissen wat handig is.
Coach of therapie kan altijd, mediteren kan een goede aanvulling zijn, medicijnen kunnen ook een aanvulling zijn en dat kan ook altijd nog. Hoe staat je partner erin, kan hij/zij eventueel mee naar de huisarts? Hoe eerder je erbij bent, wat dan ook de oorzaak mag wezen, hoe eerder je de boel op de rit hebt. Bij mij heeft het veel en veel te lang geduurd en de weg terug is ook heel erg lang. Oh ik zie nu dat Naoko hetzelfde schreef......de boodschap is duidelijk dus
@Naoko Je tekst is zo herkenbaar, auto rijden? Naar onbekende plekken gaan? Met het ov? Boodschappen doen? Naar een feestje/uit eten enz? en dan ook nog alleen? Eng, naar, angst, paniek en van te voren al stress gevend. Rationeel gezien dikke onzin want voorheen deed je het ook maar je gevoel neemt echt een loopje met je. Heel veel succes met je tripje maar geef ook toe als het niet gaat.
Ik heb voor de tweede keer mijn 'ouwe wijven'schema gedaan en volgende week mag ik iets langer Mijn relatie staat ook weer wat steviger gelukkig (piekerpunt minder) en we zullen zien wat de komende maanden gaan brengen. Die klote BO heeft echt op alles invloed en dat is geen goede invloed. Ben er wel klaar mee!
Fijne avond allemaal!
Keep on, keep keepin' on....
dinsdag 1 september 2015 om 22:43
Tea bee, fijn dat je relatie niet meer zo op het lijstje van lastige punten staat! Je hebt gelijk, zo'n burnout beïnvloed elk aspect van je leven, en is soms ook geen goede raadgever. Soms ook wel, maar je moet het maar uit elkaar proberen te houden wanneer wel en wanneer niet...
Het doet me altijd 'goed' te horen dat anderen ook van die irrationele stress hebben voor banale dingen die je voorheen zonder nadenken deed. Voel ik me weer wat normaler, of zo. Verder heb je groot gelijk dat ik moet toegeven als het niet gaat, want de druk dat het 'moet' lukken is er jammer genoeg wel een beetje, dus ik neem je boodschap mee!
Ik kreeg vandaag de gevreesde brief van de controledokter in de bus, binnen twee weken moet ik langs. Ik schoot meteen helemaal in paniek... Wat als...?! Tot een vriendin van me zei: "paniek verandert helemaal niets aan hoe het gaat zijn", toen zag ik het weer wat terug in perspectief. Misschien is het goed dat de datum nu tenminste vaststaat, en dat dat niet meer hangende is. Hoop dat ik het piekeren hierover tijdens m'n tripje wat kan loslaten...
Het doet me altijd 'goed' te horen dat anderen ook van die irrationele stress hebben voor banale dingen die je voorheen zonder nadenken deed. Voel ik me weer wat normaler, of zo. Verder heb je groot gelijk dat ik moet toegeven als het niet gaat, want de druk dat het 'moet' lukken is er jammer genoeg wel een beetje, dus ik neem je boodschap mee!
Ik kreeg vandaag de gevreesde brief van de controledokter in de bus, binnen twee weken moet ik langs. Ik schoot meteen helemaal in paniek... Wat als...?! Tot een vriendin van me zei: "paniek verandert helemaal niets aan hoe het gaat zijn", toen zag ik het weer wat terug in perspectief. Misschien is het goed dat de datum nu tenminste vaststaat, en dat dat niet meer hangende is. Hoop dat ik het piekeren hierover tijdens m'n tripje wat kan loslaten...
dinsdag 1 september 2015 om 23:22
De laatste weken waren druk. Heb vaak aan jullie gedacht, maar geen tijd of gelegenheid gehad om te lezen en reageren. En dan ben je zo een maand verder, oeps! Er waren flink wat dipjes, las ik, maar ook weer veel mooie dingen. Te veel om allemaal apart op te reageren. Schouderklopjes en knuffels voor jullie allemaal!
Ik ben heel druk met solliciteren en alles wat daarbij komt kijken. Met de energie die het soms geeft als je een leuke vacature ziet en de baaldag als je wordt afgewezen. Lijkt wel een burn-out, zo als alles weer in golfbewegingen gaat.
Over het algemeen gaat het nog altijd best goed met mij (yes!). Ik heb na mijn vakantie keihard gewerkt om er bovenop te komen en dat lijkt zowaar gelukt. Nog niet voor de volle 100%, maar het krijgt zeker een dikke voldoende.
Ik doe dingen nog wel met mate, en misschien is dat wel zoals het voortaan bij mij past, zat ik vandaag te bedenken. Misschien is het niet zozeer de eindfase van de burnout, maar is het al de nieuwe Stokstaartje. Ik zit in ieder geval weer op een punt dat ik goed wil bekijken wat nu echt bij me past en wat niet. Zo heb ik wat hobby's in verenigingsverband en die vinden 's avonds plaats, zo vanaf 20 uur. Maar ik vind het helemaal niet meer fijn om 's avonds laat nog zo actief te zijn. Dus nu moet ik bedenken of ik die hobby's wil aanhouden en/of dat ik ze op een andere manier (en andere tijdstippen) wil invullen. Lastig hoor, want ik doe die dingen wel heel graag.
Ik ben heel druk met solliciteren en alles wat daarbij komt kijken. Met de energie die het soms geeft als je een leuke vacature ziet en de baaldag als je wordt afgewezen. Lijkt wel een burn-out, zo als alles weer in golfbewegingen gaat.
Over het algemeen gaat het nog altijd best goed met mij (yes!). Ik heb na mijn vakantie keihard gewerkt om er bovenop te komen en dat lijkt zowaar gelukt. Nog niet voor de volle 100%, maar het krijgt zeker een dikke voldoende.
Ik doe dingen nog wel met mate, en misschien is dat wel zoals het voortaan bij mij past, zat ik vandaag te bedenken. Misschien is het niet zozeer de eindfase van de burnout, maar is het al de nieuwe Stokstaartje. Ik zit in ieder geval weer op een punt dat ik goed wil bekijken wat nu echt bij me past en wat niet. Zo heb ik wat hobby's in verenigingsverband en die vinden 's avonds plaats, zo vanaf 20 uur. Maar ik vind het helemaal niet meer fijn om 's avonds laat nog zo actief te zijn. Dus nu moet ik bedenken of ik die hobby's wil aanhouden en/of dat ik ze op een andere manier (en andere tijdstippen) wil invullen. Lastig hoor, want ik doe die dingen wel heel graag.
dinsdag 1 september 2015 om 23:36
quote:*bloem schreef op 18 augustus 2015 @ 12:39:
@pussywillow: https://www.youtube.com/watch?v=uFX0JdLQ2M4 Hahaha deze is geweldig!!!
@pussywillow: https://www.youtube.com/watch?v=uFX0JdLQ2M4 Hahaha deze is geweldig!!!
woensdag 2 september 2015 om 19:09
@Naoko Mijn uitspraak over de slechte invloed van de BO van gisteren moet ik ietsje nuanceren
Door de BO gaan er ook goede dingen komen, er is een reden(en) waardoor we allemaal vastgelopen zijn en was het nu niet gebeurd dan later in je leven wel een keer. Het goede is dat we straks met nieuwe inzichten en de versie 2.0 van onszelf het leven weer oppakken. In de retrospect is de weg naar de BO lang geweest en verdomd wat is de weg terug lang en zwaar en wat ben je op jezelf teruggeworpen.
Fijn dat je je gesterkt voelt door mijn herkenning, ik voel me ook weer gesterkt door jouw woorden.
Ook de rest van je post is ook zo herkenbaar. Als iets stress oplevert is het dit soort afspraken, er hangt nogal wat vanaf. Je vriendin heeft gelijk want piekeren heeft geen zin. Het enige wat je kan doen is je goed voorbereiden als dat nodig is, je huidige klachten op papier zetten en meenemen. 'Wat als' is a bitch en heel lastig stil te zetten in je hoofd maar ga lekker op reis en laat je hoofd uitwaaien. Hier en nu is wat telt.
Wat de piekerpunten betreft speelt er nu niets groots meer en dat was ook mijn grootste wens/hoop voordat behandeling gaat starten. Ik wil me daar helemaal op kunnen focussen zonder stress van relatie/afspraken bij artsen en instanties/financien enzenz. Financieel gezien wacht ik nog op een telefoontje over iets waar ik recht op zou hebben en dan zou ik helemaal blij zijn.
Het gaat me bij de piekerpunten niet eens echt om een goede of slechte uitkomst, als er maar duidelijkheid is want dan is er ook rust. Ik ben zo aan letterlijke en figuurlijke rust toe op alle vlakken.
De tijd en het proces van Tea_bee 2.0 worden zal leren of mijn relatie het gaat redden maar voor nu is het goed.
@Stokstaartje Goed om te horen dat je al een heel eind op weg bent dat is een mooie houvast voor mensen die nog onderweg zijn of zelfs nog moeten beginnen. Hopelijk kan je wat je hobbies betreft een tussenweg vinden, zijn andere tijdstippen wel mogelijk? Bij mijn hobby eigenlijk niet echt namelijk dus daardoor denk ik niet dat ik het ooit weer heel intensief kan gaan doen.
Ik lag op mijn praatbank zie ik.... nu relaxen! Fijne avond allemaal!
Door de BO gaan er ook goede dingen komen, er is een reden(en) waardoor we allemaal vastgelopen zijn en was het nu niet gebeurd dan later in je leven wel een keer. Het goede is dat we straks met nieuwe inzichten en de versie 2.0 van onszelf het leven weer oppakken. In de retrospect is de weg naar de BO lang geweest en verdomd wat is de weg terug lang en zwaar en wat ben je op jezelf teruggeworpen.
Fijn dat je je gesterkt voelt door mijn herkenning, ik voel me ook weer gesterkt door jouw woorden.
Ook de rest van je post is ook zo herkenbaar. Als iets stress oplevert is het dit soort afspraken, er hangt nogal wat vanaf. Je vriendin heeft gelijk want piekeren heeft geen zin. Het enige wat je kan doen is je goed voorbereiden als dat nodig is, je huidige klachten op papier zetten en meenemen. 'Wat als' is a bitch en heel lastig stil te zetten in je hoofd maar ga lekker op reis en laat je hoofd uitwaaien. Hier en nu is wat telt.
Wat de piekerpunten betreft speelt er nu niets groots meer en dat was ook mijn grootste wens/hoop voordat behandeling gaat starten. Ik wil me daar helemaal op kunnen focussen zonder stress van relatie/afspraken bij artsen en instanties/financien enzenz. Financieel gezien wacht ik nog op een telefoontje over iets waar ik recht op zou hebben en dan zou ik helemaal blij zijn.
Het gaat me bij de piekerpunten niet eens echt om een goede of slechte uitkomst, als er maar duidelijkheid is want dan is er ook rust. Ik ben zo aan letterlijke en figuurlijke rust toe op alle vlakken.
De tijd en het proces van Tea_bee 2.0 worden zal leren of mijn relatie het gaat redden maar voor nu is het goed.
@Stokstaartje Goed om te horen dat je al een heel eind op weg bent dat is een mooie houvast voor mensen die nog onderweg zijn of zelfs nog moeten beginnen. Hopelijk kan je wat je hobbies betreft een tussenweg vinden, zijn andere tijdstippen wel mogelijk? Bij mijn hobby eigenlijk niet echt namelijk dus daardoor denk ik niet dat ik het ooit weer heel intensief kan gaan doen.
Ik lag op mijn praatbank zie ik.... nu relaxen! Fijne avond allemaal!
Keep on, keep keepin' on....
woensdag 2 september 2015 om 22:06
Hallo allemaal!
Ik ben een beetje stil vanaf mijn geheime onderkomen want geen internet- of, het wachtwoord doet het niet en ik vind het eigenlijk wel prima dus laat het maar zo. Ff op iphone van vriend. Dat heb ik ook al niet en kan dat echt iedereen aanraden. De Samsung 2005 is een prima toestel met best een leuk spelletje.
Het is fijn! Ik heb al helemaal mijn ritme van opstaan, koffie en ontbijtje; sigaret of twee in mijn hangmat, kijkend naar de vogels en de koetjes en de bomen; boekje lezen op de bank; lunch; koken etappe 1; een lekker lang bad; meer lezen in de tuin; koken etappe 2; lief komt thuis & eten; filmpje; bed. Nou ja niet helemaal want soms komt iemand langs en gisteren op en neer naar de stad voor psycholoog en dat soort dingen. Maar het is fijn. Ergens had ik wel stiekem gehoopt dat ik meteen meer energie zou krijgen, of op zijn minst helemaal zen zou zijn met het feit dat ik dat niet heb... Dat is helaas toch niet zo, maar anderzijds heb ik nog geen huilbui gehad en maar 1 angstaanvalletje/moment, dus nah, beter gaat het opzich wel.
Naoko, grappig wat je schreef over die paniek voor de arbeidsgeneesheer- ik bedacht me dat vorige week ook: vaak als ik overdag knock out op bank of bed lig bij gebrek aan energie voel ik me wat unheimlich, angstig vanwege die weerloosheid, het bekruipt me dan als een koude rilling op mijn rug. Maar ik denk nu vaak maar: ja eh, je kan hier nu bang liggen wezen of niet bang liggen wezen, de uitkomst is hetzelfde, liggen doe je hier toch. Soms helpt dat goed
Uit een ander topic las ik net trouwens ook een mooie, voor die mindere dagen/weken/maanden: Het is niet makkelijk en retezwaar maar iedere dag is er 1 dichter bij de dag dat je hierop terug kan kijken en het kan zien als een heftige maar leerzame periode.
Ik vond hem erg fijn, zo hoef ik niet teleurgesteld te zijn als het morgen niet beter gaat, want morgen is toch alweer een dagje dichterbij de dag dat ik weer beter ben!
Dag dag lieverds, ik schrijf weer snel!
Ik ben een beetje stil vanaf mijn geheime onderkomen want geen internet- of, het wachtwoord doet het niet en ik vind het eigenlijk wel prima dus laat het maar zo. Ff op iphone van vriend. Dat heb ik ook al niet en kan dat echt iedereen aanraden. De Samsung 2005 is een prima toestel met best een leuk spelletje.
Het is fijn! Ik heb al helemaal mijn ritme van opstaan, koffie en ontbijtje; sigaret of twee in mijn hangmat, kijkend naar de vogels en de koetjes en de bomen; boekje lezen op de bank; lunch; koken etappe 1; een lekker lang bad; meer lezen in de tuin; koken etappe 2; lief komt thuis & eten; filmpje; bed. Nou ja niet helemaal want soms komt iemand langs en gisteren op en neer naar de stad voor psycholoog en dat soort dingen. Maar het is fijn. Ergens had ik wel stiekem gehoopt dat ik meteen meer energie zou krijgen, of op zijn minst helemaal zen zou zijn met het feit dat ik dat niet heb... Dat is helaas toch niet zo, maar anderzijds heb ik nog geen huilbui gehad en maar 1 angstaanvalletje/moment, dus nah, beter gaat het opzich wel.
Naoko, grappig wat je schreef over die paniek voor de arbeidsgeneesheer- ik bedacht me dat vorige week ook: vaak als ik overdag knock out op bank of bed lig bij gebrek aan energie voel ik me wat unheimlich, angstig vanwege die weerloosheid, het bekruipt me dan als een koude rilling op mijn rug. Maar ik denk nu vaak maar: ja eh, je kan hier nu bang liggen wezen of niet bang liggen wezen, de uitkomst is hetzelfde, liggen doe je hier toch. Soms helpt dat goed
Uit een ander topic las ik net trouwens ook een mooie, voor die mindere dagen/weken/maanden: Het is niet makkelijk en retezwaar maar iedere dag is er 1 dichter bij de dag dat je hierop terug kan kijken en het kan zien als een heftige maar leerzame periode.
Ik vond hem erg fijn, zo hoef ik niet teleurgesteld te zijn als het morgen niet beter gaat, want morgen is toch alweer een dagje dichterbij de dag dat ik weer beter ben!
Dag dag lieverds, ik schrijf weer snel!
donderdag 3 september 2015 om 15:39
Bedankt voor jullie advies en wijze raad. Ik wil idd een afspraak bij de huisarts maken.
Het gaat weer wat beter, de gespannenheid weg, ik slaap weer beter. Piekeren blijft maar ik ben altijd al een enorme piekeraar geweest. Als er toch eens een anti piekerpil bestond. Maar was ik afgelopen zondag nog zo overtuigd van een huisartsbezoek op m'n eerstvolgende vrije dag ( vandaag) . De afspraak is nog niet gemaakt....
Verder hou ik een tijd bij hoe ik me voel, het lijkt nl bijna PMS gerelateerd te zijn. Er viel letterlijk heel wat spanning weg toen ik ongesteld werd. Maar ik had dit nog niet eerder zo duidelijk meegemaakt.
Verder lees ik af en toe stukjes van jullie, veel tips lees ik en ik ga nu bewust meer in de rust.
Het gaat weer wat beter, de gespannenheid weg, ik slaap weer beter. Piekeren blijft maar ik ben altijd al een enorme piekeraar geweest. Als er toch eens een anti piekerpil bestond. Maar was ik afgelopen zondag nog zo overtuigd van een huisartsbezoek op m'n eerstvolgende vrije dag ( vandaag) . De afspraak is nog niet gemaakt....
Verder hou ik een tijd bij hoe ik me voel, het lijkt nl bijna PMS gerelateerd te zijn. Er viel letterlijk heel wat spanning weg toen ik ongesteld werd. Maar ik had dit nog niet eerder zo duidelijk meegemaakt.
Verder lees ik af en toe stukjes van jullie, veel tips lees ik en ik ga nu bewust meer in de rust.
vrijdag 4 september 2015 om 21:10
Welkom LiveHappy! Fijn dat je mee komt schrijven.
Ik gebruik Trazolan, een halfje voor het slapen gaan. Maakt vooral slaperig, weet niet goed of het ook voor doorslapen werkt.
He Naoko: al vertrokken met je camperbusje? Goeie tip van je vriendin, piekeren over de arts helpt echt niet. Het zal vast meevallen. Fijne vakantie
Dag TeaBee: wat super dat je oude wijven-schema zo goed gaat. Verdient een
Tja wat is psy-K. Eigenlijk is het zweverig en toch weer niet, gebaseerd op kinesiologie. Wat ze doen is inprinten in je onderbewuste. Geloof mij, ik was ook sceptisch. Vooral omdat ze nadien ook nog een test doen of het voldoende ingeprent is.
Gaat als volgt, eerst maak je samen met je therapeut enkele gedachten op dit je sterker maken (bij mij gaat dit over mogen genieten). Daarna moet je enkele vragen beantwoorden terwijl er druk op je arm gezet wordt (je staat recht en je strekt je arm horizontaal), als je ontvankelijk bent dan reageer je op bijvoorbeeld het herhalen van jajaja door voldoende tegendruk te kunnen geven en je arm dus horizontaal te kunnen houden, bij nee nee nee lukt dat niet (this echt bizar!). Daarna ga je in een bepaalde houding zitten en print je de positieve gedachte in en wordt daarna met weer die gecheckt. In het echt zien en vooral meemaken is wel anders dan dit proberen te schrijven en moet zeggen heb een hele goede band met mijn therapeut en vertrouw haar ook. Zou deze oefening echt niet bij iedereen durven.
Dag Nieuw Stokstaartje. Geweldig om te lezen dat het zo goed met je gaat. x
Klinkt heerlijk jouw huisje in de natuur Bloem! Lekker van genieten. xxx
Ik heb een weekje vakantie Ga weer heerlijk van ons tuintje genieten en hoop ook dat mijn weerstand wat beter wordt, ben echt toe aan een week thuis zijn.
Ik gebruik Trazolan, een halfje voor het slapen gaan. Maakt vooral slaperig, weet niet goed of het ook voor doorslapen werkt.
He Naoko: al vertrokken met je camperbusje? Goeie tip van je vriendin, piekeren over de arts helpt echt niet. Het zal vast meevallen. Fijne vakantie
Dag TeaBee: wat super dat je oude wijven-schema zo goed gaat. Verdient een
Tja wat is psy-K. Eigenlijk is het zweverig en toch weer niet, gebaseerd op kinesiologie. Wat ze doen is inprinten in je onderbewuste. Geloof mij, ik was ook sceptisch. Vooral omdat ze nadien ook nog een test doen of het voldoende ingeprent is.
Gaat als volgt, eerst maak je samen met je therapeut enkele gedachten op dit je sterker maken (bij mij gaat dit over mogen genieten). Daarna moet je enkele vragen beantwoorden terwijl er druk op je arm gezet wordt (je staat recht en je strekt je arm horizontaal), als je ontvankelijk bent dan reageer je op bijvoorbeeld het herhalen van jajaja door voldoende tegendruk te kunnen geven en je arm dus horizontaal te kunnen houden, bij nee nee nee lukt dat niet (this echt bizar!). Daarna ga je in een bepaalde houding zitten en print je de positieve gedachte in en wordt daarna met weer die gecheckt. In het echt zien en vooral meemaken is wel anders dan dit proberen te schrijven en moet zeggen heb een hele goede band met mijn therapeut en vertrouw haar ook. Zou deze oefening echt niet bij iedereen durven.
Dag Nieuw Stokstaartje. Geweldig om te lezen dat het zo goed met je gaat. x
Klinkt heerlijk jouw huisje in de natuur Bloem! Lekker van genieten. xxx
Ik heb een weekje vakantie Ga weer heerlijk van ons tuintje genieten en hoop ook dat mijn weerstand wat beter wordt, ben echt toe aan een week thuis zijn.
Always believe that something wonderful is about to happen.
maandag 7 september 2015 om 15:58
Hallooo Live happy
Stemming en PMS gerelateerd herken ik geheel, 3a 4 dagen voor menstruatie ben ik extreeeeem moe, moet ik om het half uur gaan liggen sneller bang jankerig e.d.e.d... Vanaf het moment dat het begonnen is zijn de klachten stukken minder.
@Bloem lekker er even tussenuit ga er van genieten!
@Thea bea, ik ga binnenkort ook starten bij de fysio sporten gezien ik de conditie van een bejaarde na een hartoperatie heb, Ik vind het SUUUUUPER lastig om te sporten, ik ben gewend 4/5 dagen in de week 2,5 uur volop te vechtsporten, dus durf eigenlijk niet zo goed naar mijn eigen sportschool, mede omdat iedereen mij daar kent als"buffel, Taaie meid, sterk blabla " en vraagt waar ik ben en wanneer ik wedstrijd ga vechten e.d en ik mijzelf daar steeds teveel push met de nodige gevolgen.. Dus dat word bij de fysio tussen de oma'tjes 5 min fietsen, 15 min rust met rooie kop en hartkloppingen e.d hahaha
Verder heb ik de laatste tijd erg veel last van fysieke klachten, spieren zijn extreem stijf, schouders en mijn rug en het schiet er steeds in, borstkas en rib spieren, en erg last van steken in mijn maag en opgeblazen buik dat soort dingen. Verder is het weer elke dag vechten tegen de vermoeidheid en niet meer dan 1 ding per dag doen. Oja, dat gaat nog wel eens fout hahah, maar als het dan wel een keer lukt om 1,5 uur door de stad de lopen en te winkelen ben ik zo blij als een duif met een patatje.
@Stokstaartje wat super dat het nu beter met je gaat, hoop dat je een vacature vind die bij je past komt vast goed, wat heeft nou uiteindelijk jou "eroverheen" geholpen?
@Vienna Geniet van je vakantie, je Pscy-K ding klinkt vaag ik ga er eens wat meer over lezen, als het maar helpt haha!!
Stemming en PMS gerelateerd herken ik geheel, 3a 4 dagen voor menstruatie ben ik extreeeeem moe, moet ik om het half uur gaan liggen sneller bang jankerig e.d.e.d... Vanaf het moment dat het begonnen is zijn de klachten stukken minder.
@Bloem lekker er even tussenuit ga er van genieten!
@Thea bea, ik ga binnenkort ook starten bij de fysio sporten gezien ik de conditie van een bejaarde na een hartoperatie heb, Ik vind het SUUUUUPER lastig om te sporten, ik ben gewend 4/5 dagen in de week 2,5 uur volop te vechtsporten, dus durf eigenlijk niet zo goed naar mijn eigen sportschool, mede omdat iedereen mij daar kent als"buffel, Taaie meid, sterk blabla " en vraagt waar ik ben en wanneer ik wedstrijd ga vechten e.d en ik mijzelf daar steeds teveel push met de nodige gevolgen.. Dus dat word bij de fysio tussen de oma'tjes 5 min fietsen, 15 min rust met rooie kop en hartkloppingen e.d hahaha
Verder heb ik de laatste tijd erg veel last van fysieke klachten, spieren zijn extreem stijf, schouders en mijn rug en het schiet er steeds in, borstkas en rib spieren, en erg last van steken in mijn maag en opgeblazen buik dat soort dingen. Verder is het weer elke dag vechten tegen de vermoeidheid en niet meer dan 1 ding per dag doen. Oja, dat gaat nog wel eens fout hahah, maar als het dan wel een keer lukt om 1,5 uur door de stad de lopen en te winkelen ben ik zo blij als een duif met een patatje.
@Stokstaartje wat super dat het nu beter met je gaat, hoop dat je een vacature vind die bij je past komt vast goed, wat heeft nou uiteindelijk jou "eroverheen" geholpen?
@Vienna Geniet van je vakantie, je Pscy-K ding klinkt vaag ik ga er eens wat meer over lezen, als het maar helpt haha!!
dont be afraid to build youre own path
dinsdag 8 september 2015 om 22:14
Bonjour!! Weer terug van weggeweest, ruim 2wkn heerlijk op vakantie, deels via airbnb en deels in ons tentje:-) en t ging heel goed!! Soms iets teveel op een dag, en dan weer mooi compenseren de dag erna:-) maar eigenlijk elke dag wel wat gedaan:-)! Erg fijn! En ik keek al even de foto's terug, en sta er echt oprecht stralend op, dus soort leuk om te zien van jezelf haha
Hier niet al te druk geweest zie ik;-), was snel teruggelezen!! Klinkt over t algemeen bij de meeste best stabiel! Fijn! Dikke knuffel voor iedereen!
Hier niet al te druk geweest zie ik;-), was snel teruggelezen!! Klinkt over t algemeen bij de meeste best stabiel! Fijn! Dikke knuffel voor iedereen!
woensdag 9 september 2015 om 13:23
klinkt heerlijk Inge! Best als een normale vakantie eigenlijk he 
Welkom terug!
@Vienna ook fijn dat je lekker in je tuin vakantie kan vieren, je hebt het echt verdiend.
@Naoko, denk dat jij nu weg bent he, superbenieuwd hoe het is!!
@Tea Bea, wat is dat oude wijven schema van jou?
@ Jade, vervelend he die mankementen, heel herkenbaar ook! Voor de opgeblazen buik vond ik drastisch minderen met suikers en minder koolhydraten eten wel wat doen (en meer groenten en eiwitten). Voor stramme spieren rustig bewegen binnen je grenzen. Half uurtje wandelen of heeel zachtjes zwemmen hielp mij goed. Nu ff niet voor mij van toepassing... ben al blij als ik 10 minuten heb afgelegd :/ Jaja, fysiek nog steeds een totaal wrak hier dus, echt niet leuk. Maarja. Whatcanyoudoaboutit. Heel veel geduld hebben maar weer.
groeten uit mijn hangmat (tikt heel onhandig dus ff bondig)!
xxx
Welkom terug! @Vienna ook fijn dat je lekker in je tuin vakantie kan vieren, je hebt het echt verdiend.
@Naoko, denk dat jij nu weg bent he, superbenieuwd hoe het is!!
@Tea Bea, wat is dat oude wijven schema van jou?
@ Jade, vervelend he die mankementen, heel herkenbaar ook! Voor de opgeblazen buik vond ik drastisch minderen met suikers en minder koolhydraten eten wel wat doen (en meer groenten en eiwitten). Voor stramme spieren rustig bewegen binnen je grenzen. Half uurtje wandelen of heeel zachtjes zwemmen hielp mij goed. Nu ff niet voor mij van toepassing... ben al blij als ik 10 minuten heb afgelegd :/ Jaja, fysiek nog steeds een totaal wrak hier dus, echt niet leuk. Maarja. Whatcanyoudoaboutit. Heel veel geduld hebben maar weer.
groeten uit mijn hangmat (tikt heel onhandig dus ff bondig)!
xxx
vrijdag 11 september 2015 om 13:48
ik moet even uithuilen hoor
het gaat gewoon zo slecht met mij en ik weet echt niet hoe ik op moet krabbelen! Sinds ik terug ben van Bali, waar het qua energie al niet goed ging natuurlijk, en ik bij thuiskomst griep kreeg en daarna echt alle fut eruit was, heb ik werkelijk zo ontzettend weinig energie en ik kan me er gewoon niet bij ontspannen! Echt, het is op een dag ontbijt & douche, dan paar uur liggen op bed (want mijn bank ligt niet lekker). Dan iets heeel kleins in het huishouden, een wasje ofzo. Weer op bed. Lunch. Bed. Vriend komt thuis, soms heb ik energie om te koken, maar dan ga ik tussen alle bereidingen door steeds even op de grond liggen. Soms wat doen: een terrasje ofzo. Maar dan kan ik die dag eigenlijk al bijna niet douchen.
Ik kan gewoon maar een minuutje of 10/15 rechtopzitten of staan en HOE DE FUCK ONTSPAN JE JE DAARBIJ! Ik ben gewoon niet iemand die ontspant van liggen op bed, ontspanningsoefeningen zijn niet aan mij besteed, nog maar eens geprobeerd van de week en ik wordt daar gewoon niet fijn van.
En de stress in mijn lichaam neemt gewoon niet af, mijn hart slaat erop los en het is zo zo veel beter voor me om een stukje te wandelen of iets te doen om te ontspannen, maar dat gaat dus niet.
Ik probeer echt heel geduldig te zijn met mezelf en optimistische en lieve dingen te denken en het universum te vragen om hulp, maar ik weet het gewoon niet. Vorig jaar kon ik vrij rap toch wat opkrabbelen omdat ik me kon focussen op wat ik wel kon, het was niet veel maar elke dag toch iets wat voldoening gaf. En nu kan ik gewoon niks en mijn lichaam is in paniek en blijft zichzelf uitputten. Het houdt zichzelf in stand. En de AD hebben me volgens mij alleen nog moeier gemaakt.
volgens mij hebben sommigen van jullie dat ook wel gehad in het begin, dat je gewoon niks kon. Hoe konden jullie je daarbij ontspannen? Wat hielp?
het gaat gewoon zo slecht met mij en ik weet echt niet hoe ik op moet krabbelen! Sinds ik terug ben van Bali, waar het qua energie al niet goed ging natuurlijk, en ik bij thuiskomst griep kreeg en daarna echt alle fut eruit was, heb ik werkelijk zo ontzettend weinig energie en ik kan me er gewoon niet bij ontspannen! Echt, het is op een dag ontbijt & douche, dan paar uur liggen op bed (want mijn bank ligt niet lekker). Dan iets heeel kleins in het huishouden, een wasje ofzo. Weer op bed. Lunch. Bed. Vriend komt thuis, soms heb ik energie om te koken, maar dan ga ik tussen alle bereidingen door steeds even op de grond liggen. Soms wat doen: een terrasje ofzo. Maar dan kan ik die dag eigenlijk al bijna niet douchen.
Ik kan gewoon maar een minuutje of 10/15 rechtopzitten of staan en HOE DE FUCK ONTSPAN JE JE DAARBIJ! Ik ben gewoon niet iemand die ontspant van liggen op bed, ontspanningsoefeningen zijn niet aan mij besteed, nog maar eens geprobeerd van de week en ik wordt daar gewoon niet fijn van.
En de stress in mijn lichaam neemt gewoon niet af, mijn hart slaat erop los en het is zo zo veel beter voor me om een stukje te wandelen of iets te doen om te ontspannen, maar dat gaat dus niet.
Ik probeer echt heel geduldig te zijn met mezelf en optimistische en lieve dingen te denken en het universum te vragen om hulp, maar ik weet het gewoon niet. Vorig jaar kon ik vrij rap toch wat opkrabbelen omdat ik me kon focussen op wat ik wel kon, het was niet veel maar elke dag toch iets wat voldoening gaf. En nu kan ik gewoon niks en mijn lichaam is in paniek en blijft zichzelf uitputten. Het houdt zichzelf in stand. En de AD hebben me volgens mij alleen nog moeier gemaakt.
volgens mij hebben sommigen van jullie dat ook wel gehad in het begin, dat je gewoon niks kon. Hoe konden jullie je daarbij ontspannen? Wat hielp?
vrijdag 11 september 2015 om 16:24
Wat ontzettend rot Bloem!!! Je ging een paar maanden terug best redelijk in een mooie lijn, en klinkt nu nog minder goed dat in t begin... Is er nog iets uit je bloedtesten enz gekomen? Vitaminen tekorten , geen ziekte van Lyme of bloedarmoede oid..?
Ik kon soms ook echt dagen nauwelijks iets doen, maar zo heftig als jij t nu hebt had ik t niet volgens mij... Niet zo'n lange tijd, dat je écht niets kon en zo kort maar kon staan enz. Je eet voldoende en drinkt goed enz? (Sorry volgens mij let jij daar juist heel goed op). Lastig he... Waardoor dat dan komt... Ik weet ook niet goed wat ik je kan adviseren, behalve heel veel knuffels geven en wat energie toesturen!
zet m op! En bij twijfel toch evt naar huisarts en t roer om... Naar specialist voor ander onderzoek, of hele andere medicatie als je hier duffer en moeier van wordt... Succes!
Ik kon soms ook echt dagen nauwelijks iets doen, maar zo heftig als jij t nu hebt had ik t niet volgens mij... Niet zo'n lange tijd, dat je écht niets kon en zo kort maar kon staan enz. Je eet voldoende en drinkt goed enz? (Sorry volgens mij let jij daar juist heel goed op). Lastig he... Waardoor dat dan komt... Ik weet ook niet goed wat ik je kan adviseren, behalve heel veel knuffels geven en wat energie toesturen!
zet m op! En bij twijfel toch evt naar huisarts en t roer om... Naar specialist voor ander onderzoek, of hele andere medicatie als je hier duffer en moeier van wordt... Succes!
vrijdag 11 september 2015 om 17:02
dank je inge... nee kwam niks uit bloedtesten naar voren verder...
maar jij had toch ook in het begin dat je maar 100 meter kon lopen ofzo? Hoe kwam jij uit die level? Of was dat maar sommige dagen en op andere veel beter?
ik weet wel hoe het komt... mezelf overvragen en terugval en daarna paniek, die me uit blijft putten...
maar jij had toch ook in het begin dat je maar 100 meter kon lopen ofzo? Hoe kwam jij uit die level? Of was dat maar sommige dagen en op andere veel beter?
ik weet wel hoe het komt... mezelf overvragen en terugval en daarna paniek, die me uit blijft putten...
vrijdag 11 september 2015 om 17:18
He Bloempje, ik kruip ook even uit de meeleesstand om je een dikke knuffel te brengen
Wat Inge ook al zegt, zo erg als je het nu meemaakt herken ik ook niet. Wel dat er hele dagen niets uit mijn handen kwam, en nu soms nog wel, maar dat ik echt moest liggen omdat rechtop zitten teveel werd, dat herken ik niet en klinkt ook ontzettend heftig. Het lijkt me vooral zo nekkend dat je het idee hebt dat je jezelf eruit zou moeten kunnen 'positieven'. Kan me voorstellen dat je daardoor in een kloterige cirkel terecht komt en wanhopig kan worden. Kan het een bijwerking zijn van je nieuwe AD? Het klinkt zo lichamelijk.
Ik neem aan dat je je af en toe suf 'aanvaard' en 'loslaat'? Ik kan nu wel zeggen wees lief voor jezelf, laat het zijn zoals het is en vertrouw dat het weer beter gaat worden maar ik denk dat ik je dan ernstig tekort doe. Het klinkt niet goed, en ik zou me er ook niet in kunnen laten gaan denk ik.
Ik weet ook niet in hoeverre je dat af en toe nog op kan brengen?
Misschien een soort termijn met jezelf af spreken waarop je het nog één keer echt, echt, echt neemt zoals het komt in het vertrouwen dat dit is wat je nu nodig hebt, wat er nu is, en dan na die termijn eens even kijken of het geholpen heeft of niet? Een dag of drie alles loslaten, punt in de agenda, en als ook dat niks oplevert toch weer ergens aan een bel trekken?
Wat Inge ook al zegt, zo erg als je het nu meemaakt herken ik ook niet. Wel dat er hele dagen niets uit mijn handen kwam, en nu soms nog wel, maar dat ik echt moest liggen omdat rechtop zitten teveel werd, dat herken ik niet en klinkt ook ontzettend heftig. Het lijkt me vooral zo nekkend dat je het idee hebt dat je jezelf eruit zou moeten kunnen 'positieven'. Kan me voorstellen dat je daardoor in een kloterige cirkel terecht komt en wanhopig kan worden. Kan het een bijwerking zijn van je nieuwe AD? Het klinkt zo lichamelijk.
Ik neem aan dat je je af en toe suf 'aanvaard' en 'loslaat'? Ik kan nu wel zeggen wees lief voor jezelf, laat het zijn zoals het is en vertrouw dat het weer beter gaat worden maar ik denk dat ik je dan ernstig tekort doe. Het klinkt niet goed, en ik zou me er ook niet in kunnen laten gaan denk ik.
Ik weet ook niet in hoeverre je dat af en toe nog op kan brengen?
Misschien een soort termijn met jezelf af spreken waarop je het nog één keer echt, echt, echt neemt zoals het komt in het vertrouwen dat dit is wat je nu nodig hebt, wat er nu is, en dan na die termijn eens even kijken of het geholpen heeft of niet? Een dag of drie alles loslaten, punt in de agenda, en als ook dat niks oplevert toch weer ergens aan een bel trekken?
vrijdag 11 september 2015 om 19:11
Hi Bloem
Ik herken je klachten zeker, ik heb ook dagen gehad dat ik nog te moe was om te staan of te lopen maar te onrustig was om te zitten of te liggen erg vervelend af en toe heb ik ze nog maar niet zo heftig in het begin. Het kan zeker van de AD komen, en als je er echt echt niet meer uit kan komen er zijn ook speciale Burn-out klinieken Misschien wel wat rigoureus en heftig bedenk ik me nu...
,http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/a ... sser.dhtml
Bij mij hielp op deze dagen eigenlijk niets (sorry) ja hoewel. Ik ging breien want dan zit je lichamelijk stil, maar ben je geestelijk bezig het is makkelijk het lijd af, en geeft voldoening, dat was het enigste wat ik kon op mijn echt slechte dagen. Maar je kunt natuurlijk ook tekenen of kleien of god mag weten wat, maar soms kun je daar zelfs te moe voor zijn. Probeer er maar aan toe te geven en te accepteren(oja lekker makkelijk) Ik zeg op slechte dagen altijd tegen mezelf, of nouja ik visualiseer dat ik al mijn klachten in een jeugdherberg stop, alles is welkom, en ik weet dat ze vanzelf weer weggaan.
Ik werd in die tijd wel gepusht door mijn ouders, als ik maar 10 meter kon lopen, moest ik toch mee de hond uitlaten of een stukje wandelen, we stopte gewoon om de 10 meter om even uit te puffen. Dat leverde nog wel eens vreselijke ruzies op, maar ik moet eerlijk bekennen dat het mij wel heeft geholpen vooral over bepaalde angsten. nou gingen we geen kmters wandelen, gewoon 100 meter ofzo of minder hahaha, maar ik had vrij veel hulp, mn ouders draaide wisselende diensten net een kliniek hahaha, anders had ik het niet gered
HEEL veel sterkte! en laat evt die AD nog eens even nakijken als dit aanhoud..
Ik herken je klachten zeker, ik heb ook dagen gehad dat ik nog te moe was om te staan of te lopen maar te onrustig was om te zitten of te liggen erg vervelend af en toe heb ik ze nog maar niet zo heftig in het begin. Het kan zeker van de AD komen, en als je er echt echt niet meer uit kan komen er zijn ook speciale Burn-out klinieken Misschien wel wat rigoureus en heftig bedenk ik me nu...
,http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/a ... sser.dhtml
Bij mij hielp op deze dagen eigenlijk niets (sorry) ja hoewel. Ik ging breien want dan zit je lichamelijk stil, maar ben je geestelijk bezig het is makkelijk het lijd af, en geeft voldoening, dat was het enigste wat ik kon op mijn echt slechte dagen. Maar je kunt natuurlijk ook tekenen of kleien of god mag weten wat, maar soms kun je daar zelfs te moe voor zijn. Probeer er maar aan toe te geven en te accepteren(oja lekker makkelijk) Ik zeg op slechte dagen altijd tegen mezelf, of nouja ik visualiseer dat ik al mijn klachten in een jeugdherberg stop, alles is welkom, en ik weet dat ze vanzelf weer weggaan.
Ik werd in die tijd wel gepusht door mijn ouders, als ik maar 10 meter kon lopen, moest ik toch mee de hond uitlaten of een stukje wandelen, we stopte gewoon om de 10 meter om even uit te puffen. Dat leverde nog wel eens vreselijke ruzies op, maar ik moet eerlijk bekennen dat het mij wel heeft geholpen vooral over bepaalde angsten. nou gingen we geen kmters wandelen, gewoon 100 meter ofzo of minder hahaha, maar ik had vrij veel hulp, mn ouders draaide wisselende diensten net een kliniek hahaha, anders had ik het niet gered
HEEL veel sterkte! en laat evt die AD nog eens even nakijken als dit aanhoud..
dont be afraid to build youre own path
vrijdag 11 september 2015 om 21:11
Ja ik heb zeker slechte dagen achter elkaar gehad... Maar probeerde op een goed momentje op zo'n dagje een mini ommetje te maken, of m'n vriend nam me mee op pad in de auto, soms was dat helpend soms minder, maar uiteindelijk doorbrak t volgens mij wel m'n nare patroon.. Wat ik bedoel dat ik t niet herken, dat jij t nu al paar weken hebt met continu deze dagen... Maar ik vind t lastig, heel apart, t voelt alweer een tijd geleden (is ook alweer ruim een jaar dat ik nog echte slechte momenten had) en zelfs beetje lastig terughalen hoelang ik me ongeveer achter elkaar slecht voelde enz... Kon dagen soms huilen, kwam wel echt uit bed, maar kon wel wat rondlopen of langer zitten... Hooguit 1-2dgn achter elkaar totaal uitgeput en dat herhaalde zich steeds wel weer... Maar hoe jij het omschrijft klinkt t erg vervelend! Idd misschien ook veel bijwerkingen van medicatie..? Dus toch nog eens bespreken ofzo als t aanhoudt?
Als je merkt dat je toch een bepaald patroon komt.. Kijken hoe je dat evt met hulp kunt doorbreken? Vertrouwen behalen ergens mee..? Mijn AD hielp heel goed voor m'n paniek/angst momenten... Niet/ nauwelijks meer gehad sinds ik m'n venlafaxine gebruik, dat helpt enorm voor je energie. Daardoor viel ik wel steeds echt weer terug idd... Dus die cirkel doorbreken is wel belangrijk, want dat vreet energie en sloopt je! Veel succes!!
Als je merkt dat je toch een bepaald patroon komt.. Kijken hoe je dat evt met hulp kunt doorbreken? Vertrouwen behalen ergens mee..? Mijn AD hielp heel goed voor m'n paniek/angst momenten... Niet/ nauwelijks meer gehad sinds ik m'n venlafaxine gebruik, dat helpt enorm voor je energie. Daardoor viel ik wel steeds echt weer terug idd... Dus die cirkel doorbreken is wel belangrijk, want dat vreet energie en sloopt je! Veel succes!!
vrijdag 11 september 2015 om 23:54
@Tea_bee: Mooi dat je zegt dat we met nieuwe inzichten en een nieuwe versie van onszelf het leven weer oppakken. Zo is het maar net, ik ervaar dat zelf al heel goed.
@Livehappy: Dat van de pms herken ik. Zodra ik ongesteld word, worden de klachten veel minder. In tijden van spanning, zoals bijvoorbeeld tijdens intensieve periodes van mijn therapie, leken mijn pms-klachten veel heftiger. Misschien dat bij jou onder spanning de pms ook intenser wordt?
@Vienna: Hopelijk ben je lekker aan het genieten van je weekje vrij Dat Psy-K klinkt bijzonder zeg. Lijkt me heel apart om dat mee te maken. Het komt uiteindelijk denk ik neer op waar ik met mijn psych ook aan heb gewerkt, maar dan alleen door te praten: het veranderen van je overtuigingen. Lees ik dat goed?
@Inge: welkom terug! Fijn dat je zo hebt kunnen genieten!
@Bloem: Jeetje wat heftig, zo vermoeid als jij bent Ik herken het niet, ik heb dat, ook in het begin, niet in die mate gehad. Om te ontspannen ging ik veel naar buiten, de natuur in (wandelen en fietsen), en ik puzzelde en ik kleurde. Allemaal manieren om zo min mogelijk geprikkeld te worden. Maar ja, dat zijn allemaal dingen waarbij je langere tijd rechtop moet zitten of zelfs staan. Dus ik vrees dat je daar niks aan hebt, sorry. Ontspanningsoefeningen hielpen bij mij niet, ik moest wel iets omhanden hebben. Zoals bijvoorbeeld dat puzzelen. Kun je wel lezen of een luisterboek luisteren?
Word je nog verder onderzocht door de HA of in het ziekenhuis? Ik deel de mening van Beel dat het wel erg lichamelijk klinkt, niet (alleen) geestelijk. Maar ook dan is het lastig om de precieze reden te ontdekken, zeker als je bloeduitslagen in orde waren. Balen zeg!
@Jade: Zo blij als een duif met een patatje? Haha, grappige metafoor! Humor laat zich niet tegenhouden door vermoeidheid en fysieke klachten, zo blijkt. En gelukkig maar.
Je vraagt wat mij er uiteindelijk overheen geholpen heeft. Over die slechte periode van laatst? Ik weet niet precies waardoor ik het tij heb kunnen keren, misschien een combinatie van factoren? Dat ik een lange vakantie had, hielp in ieder geval om echt even los te zijn van alles. Ik heb denk ik ook voldoende kunnen verwerken en kunnen opladen om met genoeg energie weer van start te gaan. Niet 100%, bij lange na niet, maar een goede basis en allang meer dan daarvoor. Daarna heb ik heel streng gelet op de balans en op wat belangrijk was en wat nog wel even kon wachten. Zelfs weekschema's gemaakt. Dat voelde zo goed om te doen, ik kon op die momenten heel goed naar mezelf luisteren. Veel beter dan ik ooit kon. Wat een ander zei maakte me niet uit. Ik wist wat het beste voor me was, dat voelde ik heel sterk. Het gaf me ook heel veel kracht. Ik ben super trots op mezelf dat ik dat heb geflikt.
Daar kan ik soms gewoon om janken, dan ben ik zo blij met hoe ik nu ben. Zo dankbaar om wat die kloteperiode me uiteindelijk heeft gebracht. Helaas komt er af en toe ook nog een bak verdriet mee. Want bijna iedere keer als ik dankbaarheid voel, denk ik natuurlijk weer aan mijn psych, aan wie ik het allemaal te danken heb. Dan is het ook janken hoor, ik mis hem soms nog ontzettend. Een van de rouwfasen is ontkenning toch? Nou, daar heb ik echt nog wel last van. Het voelt nog steeds alsof ik hem binnenkort weer zie en we de draad weer oppakken. Iemand die zo'n lange tijd zo intens met je samenwerkt en meeleeft, is ineens uit je leven verdwenen. Dat is maar raar hoor. Dat doet zeer
@Livehappy: Dat van de pms herken ik. Zodra ik ongesteld word, worden de klachten veel minder. In tijden van spanning, zoals bijvoorbeeld tijdens intensieve periodes van mijn therapie, leken mijn pms-klachten veel heftiger. Misschien dat bij jou onder spanning de pms ook intenser wordt?
@Vienna: Hopelijk ben je lekker aan het genieten van je weekje vrij Dat Psy-K klinkt bijzonder zeg. Lijkt me heel apart om dat mee te maken. Het komt uiteindelijk denk ik neer op waar ik met mijn psych ook aan heb gewerkt, maar dan alleen door te praten: het veranderen van je overtuigingen. Lees ik dat goed?
@Inge: welkom terug! Fijn dat je zo hebt kunnen genieten!
@Bloem: Jeetje wat heftig, zo vermoeid als jij bent Ik herken het niet, ik heb dat, ook in het begin, niet in die mate gehad. Om te ontspannen ging ik veel naar buiten, de natuur in (wandelen en fietsen), en ik puzzelde en ik kleurde. Allemaal manieren om zo min mogelijk geprikkeld te worden. Maar ja, dat zijn allemaal dingen waarbij je langere tijd rechtop moet zitten of zelfs staan. Dus ik vrees dat je daar niks aan hebt, sorry. Ontspanningsoefeningen hielpen bij mij niet, ik moest wel iets omhanden hebben. Zoals bijvoorbeeld dat puzzelen. Kun je wel lezen of een luisterboek luisteren?
Word je nog verder onderzocht door de HA of in het ziekenhuis? Ik deel de mening van Beel dat het wel erg lichamelijk klinkt, niet (alleen) geestelijk. Maar ook dan is het lastig om de precieze reden te ontdekken, zeker als je bloeduitslagen in orde waren. Balen zeg!
@Jade: Zo blij als een duif met een patatje? Haha, grappige metafoor! Humor laat zich niet tegenhouden door vermoeidheid en fysieke klachten, zo blijkt. En gelukkig maar.
Je vraagt wat mij er uiteindelijk overheen geholpen heeft. Over die slechte periode van laatst? Ik weet niet precies waardoor ik het tij heb kunnen keren, misschien een combinatie van factoren? Dat ik een lange vakantie had, hielp in ieder geval om echt even los te zijn van alles. Ik heb denk ik ook voldoende kunnen verwerken en kunnen opladen om met genoeg energie weer van start te gaan. Niet 100%, bij lange na niet, maar een goede basis en allang meer dan daarvoor. Daarna heb ik heel streng gelet op de balans en op wat belangrijk was en wat nog wel even kon wachten. Zelfs weekschema's gemaakt. Dat voelde zo goed om te doen, ik kon op die momenten heel goed naar mezelf luisteren. Veel beter dan ik ooit kon. Wat een ander zei maakte me niet uit. Ik wist wat het beste voor me was, dat voelde ik heel sterk. Het gaf me ook heel veel kracht. Ik ben super trots op mezelf dat ik dat heb geflikt.
Daar kan ik soms gewoon om janken, dan ben ik zo blij met hoe ik nu ben. Zo dankbaar om wat die kloteperiode me uiteindelijk heeft gebracht. Helaas komt er af en toe ook nog een bak verdriet mee. Want bijna iedere keer als ik dankbaarheid voel, denk ik natuurlijk weer aan mijn psych, aan wie ik het allemaal te danken heb. Dan is het ook janken hoor, ik mis hem soms nog ontzettend. Een van de rouwfasen is ontkenning toch? Nou, daar heb ik echt nog wel last van. Het voelt nog steeds alsof ik hem binnenkort weer zie en we de draad weer oppakken. Iemand die zo'n lange tijd zo intens met je samenwerkt en meeleeft, is ineens uit je leven verdwenen. Dat is maar raar hoor. Dat doet zeer
zaterdag 12 september 2015 om 07:37
Wat vervelend zeg!
Heel erg herkenbaar ook. Je moet jezelf de tijd gunnen en accepteren dat het is zoals het is. Ik ben er inmiddels uit. Mediteren heeft geholpen maar ik ben ook heel veel gaan wandelen met een coach! Samen met haar de bossen in. Soms pratend , soms stil. De buitenlucht, de beweging, het weer in mijn lijf komen ( niet meer in mijn hoofd) heeft zo geholpen. Ik raad iedereen deze vorm aan!! Vooral met stress/burn-out en overspannenheid!
Ik weet natuurlijk niet waar je vandaan komt maar kijk eens op haar site:
www.wandelcounselor.nl
Heel erg herkenbaar ook. Je moet jezelf de tijd gunnen en accepteren dat het is zoals het is. Ik ben er inmiddels uit. Mediteren heeft geholpen maar ik ben ook heel veel gaan wandelen met een coach! Samen met haar de bossen in. Soms pratend , soms stil. De buitenlucht, de beweging, het weer in mijn lijf komen ( niet meer in mijn hoofd) heeft zo geholpen. Ik raad iedereen deze vorm aan!! Vooral met stress/burn-out en overspannenheid!
Ik weet natuurlijk niet waar je vandaan komt maar kijk eens op haar site:
www.wandelcounselor.nl
"Het zijn de kleine dingen die het doen!"
zaterdag 12 september 2015 om 10:39
Aaah dankjulliewel voor de lieve reacties!
De crux is dat ik grote moeite heb dit los te laten en te accepteren zoals het is... Eraan toegeven voelt als overgeven aan de dood, ofzo. Elke ochtend schrik ik weer opnieuw en ben ik zo bang dat ik tril als een rietje. En dan is het elke dag weer een opgave om die angst los te laten. Soms lukt dat tegen de middag, soms avond, soms helemaal niet. Ik heb echt het gevoel dat als ik dit overwin, ik naast de boeddha op een wolkje mag gaan zitten.
Vorig jaar was ik ook in slechte doen hoor, niet zoo slecht fysiek maar ik moest ook mijn hoofd ondersteunen aan tafel en toen ik mijn AD ophoogde kon ik ook mijn armen nog niet optillen, die bijwerking heeft het dus bij mij.. Maar toen de ad begon te werken kon ik me daar wat meer bij ontspannen... en ging het rap beter en 1,5 maand later liep ik 5 km rond de plas. Dus ik weet ook, als het eenmaal in de up gaat kan het echt snel gaan. Maar ik kom maar niet in de up omdat de relatieve zielerust van de ad net niet opweegt tegen de stress van die invaliditeit.
Het enige, echt het enige wat ik moet doen, is me er bij ontspannen. maar ja. keep on trying!
zouden jullie nog 1 ding voor me willen doen? een boodschap aan het universum willen sturen om me een beetje extra te helpen?
Jade, echt respect voor je nuchtere kijk, daar kan ik van leren! Ik ben trouwens ook een kickboksbikkel geweest, en stoer in velerlei andere vormen... of nu ja, dat ambieerde ik alleszins dan toch... naar volkomen hulpeloos. Ik keek laatst eens door mijn fotoarchief. En besefte me dat er weinig is, wat ik niet heb gedaan. ik heb geleefd voor 10. Niet gek, dat ik moe ben
De crux is dat ik grote moeite heb dit los te laten en te accepteren zoals het is... Eraan toegeven voelt als overgeven aan de dood, ofzo. Elke ochtend schrik ik weer opnieuw en ben ik zo bang dat ik tril als een rietje. En dan is het elke dag weer een opgave om die angst los te laten. Soms lukt dat tegen de middag, soms avond, soms helemaal niet. Ik heb echt het gevoel dat als ik dit overwin, ik naast de boeddha op een wolkje mag gaan zitten.
Vorig jaar was ik ook in slechte doen hoor, niet zoo slecht fysiek maar ik moest ook mijn hoofd ondersteunen aan tafel en toen ik mijn AD ophoogde kon ik ook mijn armen nog niet optillen, die bijwerking heeft het dus bij mij.. Maar toen de ad begon te werken kon ik me daar wat meer bij ontspannen... en ging het rap beter en 1,5 maand later liep ik 5 km rond de plas. Dus ik weet ook, als het eenmaal in de up gaat kan het echt snel gaan. Maar ik kom maar niet in de up omdat de relatieve zielerust van de ad net niet opweegt tegen de stress van die invaliditeit.
Het enige, echt het enige wat ik moet doen, is me er bij ontspannen. maar ja. keep on trying!
zouden jullie nog 1 ding voor me willen doen? een boodschap aan het universum willen sturen om me een beetje extra te helpen?
Jade, echt respect voor je nuchtere kijk, daar kan ik van leren! Ik ben trouwens ook een kickboksbikkel geweest, en stoer in velerlei andere vormen... of nu ja, dat ambieerde ik alleszins dan toch... naar volkomen hulpeloos. Ik keek laatst eens door mijn fotoarchief. En besefte me dat er weinig is, wat ik niet heb gedaan. ik heb geleefd voor 10. Niet gek, dat ik moe ben
zaterdag 12 september 2015 om 10:59
Hey Bloem, ik kom ook heel even uit meelees modus, speciaal om je een hart onder de riem te steken. Omdat het allemaal zo herkenbaar is ook. Je bent dus zeker niet alleen.
Ik denk dat je "verplicht" ontspannen moeilijk is. Misschien moet je het meer zoeken in afleiding en overgave. OK, je bent fysiek helemaal uitgeput en tot niets in staat. Wel, dan kruip je gewoon lekker in je bed/op de bank en je kijkt naar een komische film of zo. Iets waarvan je weet dat je spontaan in een lachkramp schiet ...
Grappige filmpjes bekijken op YouTube. Gewoon het negatieve / trieste patroon even breken. Zie het niet als "moeten rusten", maar eerder als "lekker luieren".
Dikke knuffel aan iedereen !!
xxxx
Ik denk dat je "verplicht" ontspannen moeilijk is. Misschien moet je het meer zoeken in afleiding en overgave. OK, je bent fysiek helemaal uitgeput en tot niets in staat. Wel, dan kruip je gewoon lekker in je bed/op de bank en je kijkt naar een komische film of zo. Iets waarvan je weet dat je spontaan in een lachkramp schiet ...
Grappige filmpjes bekijken op YouTube. Gewoon het negatieve / trieste patroon even breken. Zie het niet als "moeten rusten", maar eerder als "lekker luieren".
Dikke knuffel aan iedereen !!
xxxx
zaterdag 12 september 2015 om 14:37
@Bloem, ja eraan toegeven voelt als toegeven aan de dood heeeel eng, maar er valt heel veel van je schouders af, ik kan het ook pas een paar maanden en sommige dagen nog niet hoor. Mijn ouders stonden er zo lekker nuchter in en dat heb ik uiteindelijk kunnen overnemen. Ik stond dan middenin het bos een paniek aanval te krijgen, waarop zij dan zijden, ach je weet dat het weer over gaat dan ben je nu maar even naar de klote, we maakte er ook vreselijke grapjes over. Als ik al een dag geen paniek aanval had gehad zaten we te ouwehoeren goh zou je niet eens weer een keer ergens bang voor worden ofzo?
Probeer er maar aan toe te geven paar keer tegen jezelf het zeggen of op te schrijven, ik maakte wel eens een G schema om te kijken op wat ik voelde klopte met wat ik dacht en of die gedachtes realiteit waren. Ik had de neiging om in paniek te raken van mijn lichamelijke klachten en er dan vreselijke labels aan te hangen, dus schreef ze dan via die methode op en moest ze dan van mezelf ook wegstoppen. Ik zal er eens even eentje uitgooien die ik toen die tijd heb gemaakt
Gebeurtenis:
Ik word wakker met een paniekaanval
Gevoel:
Bang, verdrietig, in de war
Gedachte:
Ik blijf voor altijd in een Burn-out zitten, ik kom er nooit meer uit, wanneer houd het nou eens op
Draai dit om naar positiviteit en realiteit:
Ik word ooit weer beter van een Burn-out, ik werd net wakker met paniek, maar ik weet dat het weer ophoud dat doet het altijd, vandaag ben ik gewoon een beetje een Burn-out kneus, morgen weer een dag. Ik mag een paniekaanval hebben, ik mag moe zijn.
Gedrag:
Ik blijf liggen en ga denken over hoe erg deze burn out is, hoe erg ik paniek vind, ik ga vreselijk zitten piekeren
Draai gedrag om:
Ik mag van mezelf 3 minuten aan de ergste scenario's denken of schrijven, daarna stop ik hiermee, ik stap uit bed, ga douchen en een plan voor de ochtend maken.
Gevolg:
Mijn paniek word heftiger en houd langer aan waardoor ik kapot moe ben
Pos gevolg: Ik heb een dag indeling en een doel voor vandaag, ik voel me wat rustiger in mn hoofd, ik geef burn out een plekje en ik mag van mijzelf deze klachten hebben
Maar, je kunt het ook op een andere methode doen, staat in deze link die heb ik meer gebruikt toen ik uit de paniek kwam, dat heeft er voor gezorgd dat ik het ging accepteren
http://www.in-balans-met- ... et-moeilijke-emoties.html
@Stokstaartje, top gedaan! Mag je trots op zijn!
Probeer er maar aan toe te geven paar keer tegen jezelf het zeggen of op te schrijven, ik maakte wel eens een G schema om te kijken op wat ik voelde klopte met wat ik dacht en of die gedachtes realiteit waren. Ik had de neiging om in paniek te raken van mijn lichamelijke klachten en er dan vreselijke labels aan te hangen, dus schreef ze dan via die methode op en moest ze dan van mezelf ook wegstoppen. Ik zal er eens even eentje uitgooien die ik toen die tijd heb gemaakt
Gebeurtenis:
Ik word wakker met een paniekaanval
Gevoel:
Bang, verdrietig, in de war
Gedachte:
Ik blijf voor altijd in een Burn-out zitten, ik kom er nooit meer uit, wanneer houd het nou eens op
Draai dit om naar positiviteit en realiteit:
Ik word ooit weer beter van een Burn-out, ik werd net wakker met paniek, maar ik weet dat het weer ophoud dat doet het altijd, vandaag ben ik gewoon een beetje een Burn-out kneus, morgen weer een dag. Ik mag een paniekaanval hebben, ik mag moe zijn.
Gedrag:
Ik blijf liggen en ga denken over hoe erg deze burn out is, hoe erg ik paniek vind, ik ga vreselijk zitten piekeren
Draai gedrag om:
Ik mag van mezelf 3 minuten aan de ergste scenario's denken of schrijven, daarna stop ik hiermee, ik stap uit bed, ga douchen en een plan voor de ochtend maken.
Gevolg:
Mijn paniek word heftiger en houd langer aan waardoor ik kapot moe ben
Pos gevolg: Ik heb een dag indeling en een doel voor vandaag, ik voel me wat rustiger in mn hoofd, ik geef burn out een plekje en ik mag van mijzelf deze klachten hebben
Maar, je kunt het ook op een andere methode doen, staat in deze link die heb ik meer gebruikt toen ik uit de paniek kwam, dat heeft er voor gezorgd dat ik het ging accepteren
http://www.in-balans-met- ... et-moeilijke-emoties.html
@Stokstaartje, top gedaan! Mag je trots op zijn!
dont be afraid to build youre own path
