Psyche
alle pijlers
Postpartum/postnatale depressie
zaterdag 12 september 2015 om 08:22
Hallo allemaal,
Ik ben bang dst ik last hebbvan een postnatale depressie. Ik kan wel goed voor m'n kind zorgen maar het gevoel is er niet.
Het voelt alsof ze elk moment weer weg gaat en ik m'n oude leven weer terug krijgt.
Herkent iemand dit?
Voel me zo alleen en schaam me diep dat ik dat voel. Had graag dat hoteldebotel verliefd zijn op mn kind ervaren maar voel nu eigenlijk helemaal niks. M'n gevoel staat uit zo lijkt het.
Ik ben bang dst ik last hebbvan een postnatale depressie. Ik kan wel goed voor m'n kind zorgen maar het gevoel is er niet.
Het voelt alsof ze elk moment weer weg gaat en ik m'n oude leven weer terug krijgt.
Herkent iemand dit?
Voel me zo alleen en schaam me diep dat ik dat voel. Had graag dat hoteldebotel verliefd zijn op mn kind ervaren maar voel nu eigenlijk helemaal niks. M'n gevoel staat uit zo lijkt het.
zaterdag 12 september 2015 om 08:26
Daar hoef je je niet voor te schamen. Niet iedereen is meteen helemaal verliefd op zijn/ haar kind.
Als je inderdaad denkt dat je een postnatale depressie hebt is het zeer raadzaam contact op te nemen met je huisarts.
Schaam je niet en voel je niet schuldig. Je kan hier niks aan doen.
Sterkte en succes!
Als je inderdaad denkt dat je een postnatale depressie hebt is het zeer raadzaam contact op te nemen met je huisarts.
Schaam je niet en voel je niet schuldig. Je kan hier niks aan doen.
Sterkte en succes!
zaterdag 12 september 2015 om 08:29
Soms duurt het even voor het gevoel komt. Hoe oud is je baby? De eerste weken sta je sowieso op zijn kop van hormonen en slaaptekort.
Geen roze wolk ervaren wil absoluut niet zeggen dat er iets mis met jou is. Niet iedereen heeft dat (direct). Als je je echt neerslachtig voelt of echt helemaal niks voor je baby voelt, geef dit dan aan bij je verloskundige of huisarts. Je kunt daar hulp voor krijgen. Je hoeft je nergens voor te schamen of schuldig over te voelen. Dit soort dingen komen vaker voor dan je denkt.
Sterkte!
Geen roze wolk ervaren wil absoluut niet zeggen dat er iets mis met jou is. Niet iedereen heeft dat (direct). Als je je echt neerslachtig voelt of echt helemaal niks voor je baby voelt, geef dit dan aan bij je verloskundige of huisarts. Je kunt daar hulp voor krijgen. Je hoeft je nergens voor te schamen of schuldig over te voelen. Dit soort dingen komen vaker voor dan je denkt.
Sterkte!
zaterdag 12 september 2015 om 08:37
Ik heb ook in je andere topic gereageerd. Ik herken de gedachte dat het voelt alsof ze elk moment weer weggaat en je je oude vertrouwde leven weer terugkrijgt. Bij mij is dat weer overgegaan. Maar ik vond het heel naar dat ik überhaupt die gevoelens had.
Toch adviseer ik ook om maandag een afspraak bij de huisarts te maken. Gewoon overleggen en laten adviseren! En schaam je niet om bij de huisarts openlijk je gedachten en gevoelens te bespreken! Eventueel kun je ook contact opnemen met het consultatiebureau. Als de verpleegkundige vermoedt dat er sprake is van een postnatale depressie, verwijzen zij overigens ook door naar de huisarts, maar kunnen daarnaast wel ondersteuning geven.
Toch adviseer ik ook om maandag een afspraak bij de huisarts te maken. Gewoon overleggen en laten adviseren! En schaam je niet om bij de huisarts openlijk je gedachten en gevoelens te bespreken! Eventueel kun je ook contact opnemen met het consultatiebureau. Als de verpleegkundige vermoedt dat er sprake is van een postnatale depressie, verwijzen zij overigens ook door naar de huisarts, maar kunnen daarnaast wel ondersteuning geven.
zaterdag 12 september 2015 om 08:50
Ben al bij de huisarts geweest. Meerdere malen zelfs. M'n kind is nu bijna 3 wkn oud.
Heb as dinsdag een gesprek bij een psycholoog om te kijken of het wel echt een postnatale depressie is. Ze wilde niet zomaar starten met anti depressiva. Dus dinsdag een gesprek met hun.
Ben er echt zooo bang voor dat ik ditheb en dat ik afhankelijk ga worden van pillen. En dat ik helemaal af ga glijden. Vind het allemaal zo vervelend met name naar m'n partner en kind. Waarom heb ik dit nou weer? Ben altijd zo zeker van m'n zaken. En nu ik twijfel aan alles. De dingen die ik voel voel ik ze wel echt of zeg en doe ik dingen omdat ik denk dat ze horen?
En zo gaan m'n gedachten de hele dag door!
Heb nu wel van de dokter oxazepam gehad en temazepam om een keer goed door te slapen. Maar ook daar voel ik me dan weer een slechte moeder over. Want vind ik slapen dan belangrijker dan m'n kind?
Twijfel twijfel twijfle en ik wordt er gek van
De lieve dingen die mensen zeggen die hoor ik wel maar kan ze niet plaatsen. Relativeren lukt me niet opt moment en voel me echt een slechte moeder partner dochter en vriendin.
Heb as dinsdag een gesprek bij een psycholoog om te kijken of het wel echt een postnatale depressie is. Ze wilde niet zomaar starten met anti depressiva. Dus dinsdag een gesprek met hun.
Ben er echt zooo bang voor dat ik ditheb en dat ik afhankelijk ga worden van pillen. En dat ik helemaal af ga glijden. Vind het allemaal zo vervelend met name naar m'n partner en kind. Waarom heb ik dit nou weer? Ben altijd zo zeker van m'n zaken. En nu ik twijfel aan alles. De dingen die ik voel voel ik ze wel echt of zeg en doe ik dingen omdat ik denk dat ze horen?
En zo gaan m'n gedachten de hele dag door!
Heb nu wel van de dokter oxazepam gehad en temazepam om een keer goed door te slapen. Maar ook daar voel ik me dan weer een slechte moeder over. Want vind ik slapen dan belangrijker dan m'n kind?
Twijfel twijfel twijfle en ik wordt er gek van
De lieve dingen die mensen zeggen die hoor ik wel maar kan ze niet plaatsen. Relativeren lukt me niet opt moment en voel me echt een slechte moeder partner dochter en vriendin.
zaterdag 12 september 2015 om 08:54
Ik herken het wel een beetje hoor. In het begin is het allemaal zo'n roes, je herkent jezelf nauwelijks nog.
Er is geen reden om aan te nemen dat je gaat afglijden of dergelijke. Het voelt misschien zo omdat je gevoelsmatig waarschijnlijk even geen controle hebt. Dit gaat voorbij, echt waar.
Doe wat verstandig is en probeer niet te streng voor jezelf te zijn.
Er is geen reden om aan te nemen dat je gaat afglijden of dergelijke. Het voelt misschien zo omdat je gevoelsmatig waarschijnlijk even geen controle hebt. Dit gaat voorbij, echt waar.
Doe wat verstandig is en probeer niet te streng voor jezelf te zijn.
zaterdag 12 september 2015 om 09:26
Een aantal opmerkingen valt me op:
Je wilt niet afhankelijk zijn van pillen. Waarom wil je dit niet?
'Waarom heb ik dit weer? Ben altijd zo zeker van mijn zaken'. Is het erg om een keer niet zeker te zijn? Waarom is het erg om niet zeker te zijn?
Ik voel me een slechte moeder, partner en vriendin. Wat is een goede moeder, partner en vriendin? En kun je dit altijd, onder alle omstandigheden zijn? Is het reëel om altijd, onder alle omstandigheden, een goede moeder, partner en vriendin te zijn?
Op een bepaalde manier raken je berichten me enorm, en hoop ik dat je over een poosje alles weer op de rit hebt. Ik kan natuurlijk weinig voor je doen, maar wil je wel laten weten dat ik meeleef!
Je wilt niet afhankelijk zijn van pillen. Waarom wil je dit niet?
'Waarom heb ik dit weer? Ben altijd zo zeker van mijn zaken'. Is het erg om een keer niet zeker te zijn? Waarom is het erg om niet zeker te zijn?
Ik voel me een slechte moeder, partner en vriendin. Wat is een goede moeder, partner en vriendin? En kun je dit altijd, onder alle omstandigheden zijn? Is het reëel om altijd, onder alle omstandigheden, een goede moeder, partner en vriendin te zijn?
Op een bepaalde manier raken je berichten me enorm, en hoop ik dat je over een poosje alles weer op de rit hebt. Ik kan natuurlijk weinig voor je doen, maar wil je wel laten weten dat ik meeleef!
zaterdag 12 september 2015 om 09:48
Gebruik die pillen om te slapen. Slaap is essentieel, wil je niet verder afglijden en voorkomen dat je niet meer voor je kindje kan zorgen dan is dat jij slaapt 's nachts nu jullie eerste prioriteit. Dat betekent dat je partner nu nachtdienst heeft, ondanks dat jij verlof hebt.
Verder hielp het mij enorm goed om elke avond een planning te maken voor de volgende dag en daar moest ik me aan houden, anders zat ik alleen apathisch voor me uit te staren op de bank.
En antidepressiva hebben mijn leven gered, dat durf ik zo wel te zeggen. Drie keer na mijn bevallingen moeten gebruiken en drie keer gewoon na een aantal maanden kunnen afbouwen.
Verder hielp het mij enorm goed om elke avond een planning te maken voor de volgende dag en daar moest ik me aan houden, anders zat ik alleen apathisch voor me uit te staren op de bank.
En antidepressiva hebben mijn leven gered, dat durf ik zo wel te zeggen. Drie keer na mijn bevallingen moeten gebruiken en drie keer gewoon na een aantal maanden kunnen afbouwen.
zaterdag 12 september 2015 om 10:55
zaterdag 12 september 2015 om 10:58
Oh lieverd toch... Er is niets om je voor te schamen. Ga eens op Google kijken en je vind de statistieken, het komt vaker voor dan je denkt. Slapen is nu heel erg belangrijk, net als goed en gezond eten en bewegen. Dat helpt goed om je enigszins goed te voelen en voorkom je daarmee dat je, waar je nu bang voor bent, verder afglijd. Het geeft stabiliteit die je nu nodig hebt.
Verstandig dat je hulp hebt gezocht. Je hoeft niet perse aan de AD. Ik heb het ook zonder gered, wilde het eerst ook graag met therapie alleen proberen en al snel ging het beter. Maar sta er wel voor open, het is er niet voor niets en voorkomt ook dat je verder wegzinkt in je gedachten en gevoelens. Het houdt je meer op de oppervlakte.
En echt, echt waar: het wordt beter. Dat geloofde ik ook niet toen het mij overkwam, het voelde als een lange tunnel waar ik maar bleef ronddwalen. Nu is mijn dochter 15 maanden en ik geniet volop van haar. Toen ze 9 maanden was begon het gevoel te komen waar ik zo op wachtte. Nu ben ik echt zwaar verliefd op haar. Dat ga jij ook voelen.
Meid, een voor jou en weet dat je niet alleen bent.
Verstandig dat je hulp hebt gezocht. Je hoeft niet perse aan de AD. Ik heb het ook zonder gered, wilde het eerst ook graag met therapie alleen proberen en al snel ging het beter. Maar sta er wel voor open, het is er niet voor niets en voorkomt ook dat je verder wegzinkt in je gedachten en gevoelens. Het houdt je meer op de oppervlakte.
En echt, echt waar: het wordt beter. Dat geloofde ik ook niet toen het mij overkwam, het voelde als een lange tunnel waar ik maar bleef ronddwalen. Nu is mijn dochter 15 maanden en ik geniet volop van haar. Toen ze 9 maanden was begon het gevoel te komen waar ik zo op wachtte. Nu ben ik echt zwaar verliefd op haar. Dat ga jij ook voelen.
Meid, een voor jou en weet dat je niet alleen bent.
zaterdag 12 september 2015 om 13:02
Lieve meid,
Heb geen ervaringen hiermee, maar ik wou je toch een hele dikke knuffel geven. Wees niet te streng voor jezelf, blijf goed voor jezelf zorgen. Ook dán ben je juist een goede moeder, én partner. Als een stemmetje in je zegt dat je hier niet alleen uitkomt, dan volg je dat. Je hart weet de weg, het moet alleen de weg vinden
Heb geen ervaringen hiermee, maar ik wou je toch een hele dikke knuffel geven. Wees niet te streng voor jezelf, blijf goed voor jezelf zorgen. Ook dán ben je juist een goede moeder, én partner. Als een stemmetje in je zegt dat je hier niet alleen uitkomt, dan volg je dat. Je hart weet de weg, het moet alleen de weg vinden
zaterdag 12 september 2015 om 16:15
Dames bedankt voor jullie lieve reacties. Ik kan er nu (nog) niet veel mee maar tch bedankt. Ik geloof dat het nu een heel klein inieminie beetje begint te dalen dat ik idd niet alleen hierin ben.
Ik stel nu erg hoge eisen aan mezelf en ik kan daar niet aan voldoen en dat vind ik irritant wn baal ik van! En ik kan die eisen nu ff niet bijstellen.
Ik ben altijd overal zeker van en hoe ik nu ben dat ben ik niet. Herken mezelf niet. Relativeren waar ik altijd goed inwas dat lukt me nu niet meer. En ik haat dat!
Ik stel nu erg hoge eisen aan mezelf en ik kan daar niet aan voldoen en dat vind ik irritant wn baal ik van! En ik kan die eisen nu ff niet bijstellen.
Ik ben altijd overal zeker van en hoe ik nu ben dat ben ik niet. Herken mezelf niet. Relativeren waar ik altijd goed inwas dat lukt me nu niet meer. En ik haat dat!
zaterdag 12 september 2015 om 16:27
Ik las onlangs in de krant een stuk over 2 Vlaamse moeder die een Facebook groep hadden opgericht voor moeders, met het oog op eerlijk uitkomen voor problemen en moeilijkheden bij postnatale depressie. Ze hebben er ook een boek over geschreven, over hun ervaringen, waar moeders mekaar een hart onder de riem kunnen steken.
Misschien iets voor jou? Praten met mensen die doorheen hetzelfde gaan, om te zien dat niet alleen bent?
Het stuk van de krant vind ik niet meer, maar hier staat ongeveer hetzelfde in:
http://www.steps.be/the-gentlemom-mamas-met-een-missie/
Misschien iets voor jou? Praten met mensen die doorheen hetzelfde gaan, om te zien dat niet alleen bent?
Het stuk van de krant vind ik niet meer, maar hier staat ongeveer hetzelfde in:
http://www.steps.be/the-gentlemom-mamas-met-een-missie/
zaterdag 12 september 2015 om 18:59
quote:nephthys schreef op 12 september 2015 @ 16:27:
Ik las onlangs in de krant een stuk over 2 Vlaamse moeder die een Facebook groep hadden opgericht voor moeders, met het oog op eerlijk uitkomen voor problemen en moeilijkheden bij postnatale depressie. Ze hebben er ook een boek over geschreven, over hun ervaringen, waar moeders mekaar een hart onder de riem kunnen steken.
Misschien iets voor jou? Praten met mensen die doorheen hetzelfde gaan, om te zien dat niet alleen bent?
Het stuk van de krant vind ik niet meer, maar hier staat ongeveer hetzelfde in:
http://www.steps.be/the-gentlemom-mamas-met-een-missie/
Ik volg ze ook of FB! Vond het een fijn idee dat ik niet de enige was. Je leest er veel herkenbare verhalen en je vindt er veel troost in. Ze hebben overigens nu een boek uitgebracht.
TO, je eisen komen met de tijd wel naar beneden. Ik heb een mega schuldgevoel gehad omdat bij mij de borstvoeding niet lukte. Heb een fase gehad waarin ik heel obsessief bezig was met het eten van dochter. Biologische flesvoeding, tot in de details bezig zijn met de hoeveelheden van de fles en later biologische groentenhapjes maken.
Het heeft even geduurd voordat ik daar vanaf was, pas een paar maanden nu. Ben op vakantie geweest en toen kon ik het op de een of andere manier loslaten. Eten is nog steeds belangrijk, maar geen obsessie meer. Daar ga je vast mee aan de slag met de psycholoog en die gaat je er mee helpen dat een beetje los te laten. En straks kom je op een punt waarop je terugkijkt en denkt: wat dacht ik toen?
Maar goed, dat is nog een stap te ver denk ik. Je mag altijd blijven schrijven en een PB sturen mag natuurlijk ook als je je hart wilt luchten.
Ik las onlangs in de krant een stuk over 2 Vlaamse moeder die een Facebook groep hadden opgericht voor moeders, met het oog op eerlijk uitkomen voor problemen en moeilijkheden bij postnatale depressie. Ze hebben er ook een boek over geschreven, over hun ervaringen, waar moeders mekaar een hart onder de riem kunnen steken.
Misschien iets voor jou? Praten met mensen die doorheen hetzelfde gaan, om te zien dat niet alleen bent?
Het stuk van de krant vind ik niet meer, maar hier staat ongeveer hetzelfde in:
http://www.steps.be/the-gentlemom-mamas-met-een-missie/
Ik volg ze ook of FB! Vond het een fijn idee dat ik niet de enige was. Je leest er veel herkenbare verhalen en je vindt er veel troost in. Ze hebben overigens nu een boek uitgebracht.
TO, je eisen komen met de tijd wel naar beneden. Ik heb een mega schuldgevoel gehad omdat bij mij de borstvoeding niet lukte. Heb een fase gehad waarin ik heel obsessief bezig was met het eten van dochter. Biologische flesvoeding, tot in de details bezig zijn met de hoeveelheden van de fles en later biologische groentenhapjes maken.
Het heeft even geduurd voordat ik daar vanaf was, pas een paar maanden nu. Ben op vakantie geweest en toen kon ik het op de een of andere manier loslaten. Eten is nog steeds belangrijk, maar geen obsessie meer. Daar ga je vast mee aan de slag met de psycholoog en die gaat je er mee helpen dat een beetje los te laten. En straks kom je op een punt waarop je terugkijkt en denkt: wat dacht ik toen?
Maar goed, dat is nog een stap te ver denk ik. Je mag altijd blijven schrijven en een PB sturen mag natuurlijk ook als je je hart wilt luchten.
zaterdag 12 september 2015 om 19:27
Allereerst een knuffel. Klinkt een beetje herkenbaar. Na een maand een huilbaby te hebben gehad had ik er geen zin meer in. Ik had geen tijd om te slapen, eten en ontspannen.
Uiteindelijk goed gekomen, maar kijk er niet met weemoed naar terug.
Slapen lijkt onbelangrijk, maar vergeet niet dat een kind eten, slaap en liefde nodig heeft. Een gelukkige ouder is een gelukkig kind!
En mocht het lukken, probeer iets te plannen dat je even wat voor jezelf buiten de deur gaat doen. Kind kan best een uurtje zonder je, bij bv partner, of familie, dat jij iets anders kan doen (zoals zwemmen, massage, shoppen, kopje koffie in de stad....)
Trouwens, na jaren lijkt het soms nog steeds of mijn "oude" leven elk moment terug kan komen. Maar als de kleine er dan even niet is, klopt het ook niet. Prima om een leven naast je gezin te hebben, en die start vanzelf weer als je verlof voorbij is.
Uiteindelijk goed gekomen, maar kijk er niet met weemoed naar terug.
Slapen lijkt onbelangrijk, maar vergeet niet dat een kind eten, slaap en liefde nodig heeft. Een gelukkige ouder is een gelukkig kind!
En mocht het lukken, probeer iets te plannen dat je even wat voor jezelf buiten de deur gaat doen. Kind kan best een uurtje zonder je, bij bv partner, of familie, dat jij iets anders kan doen (zoals zwemmen, massage, shoppen, kopje koffie in de stad....)
Trouwens, na jaren lijkt het soms nog steeds of mijn "oude" leven elk moment terug kan komen. Maar als de kleine er dan even niet is, klopt het ook niet. Prima om een leven naast je gezin te hebben, en die start vanzelf weer als je verlof voorbij is.
zaterdag 12 september 2015 om 21:05
Ja. Tips heb ik.
Het is een ziekte die je overkomt. Het is dus niet zo dat jij veranderd bent in iemand waarin je jezelf niet herkent, het is een tijdelijke status van ziek zijn, die ook weer voorbij gaat.
Zorg dat je hier sterker uitkomt. Ik had zelf een combi van een ppd met een burn-out en ik heb me voorgenomen: dit doe ik 1 keer. Ik ga de komende tijd enorm mijn best doen om beter te worden en te zorgen dat dit niet nog eens gebeurt. Want mijn karakter (zo'n stoer wijf dat haar zaakjes altijd op orde had, ik werd nooit geholpen, ik hielp) was niet echt een bevorderende factor...
Slik pillen. Ook die zijn tijdelijk. Ik weet nog het moment, waar ik was, wat er gebeurde, toen ik dacht: o ja, zo was ik vroeger. Ik slikte toen drie weken medicijnen en dat was het moment waarop ik heel bewust merkte dat ze werkten. Na 1,5 jaar heel rustig aan afgebouwd. Geen probleem.
Praat met je man. Probeer hem uit te leggen dat jij ook niet weet wat je overkomt, wat er gebeurt. Maak er een gezamenlijk probleem van, ipv jij tegen hem oid.
Het komt goed! Succes!
Het is een ziekte die je overkomt. Het is dus niet zo dat jij veranderd bent in iemand waarin je jezelf niet herkent, het is een tijdelijke status van ziek zijn, die ook weer voorbij gaat.
Zorg dat je hier sterker uitkomt. Ik had zelf een combi van een ppd met een burn-out en ik heb me voorgenomen: dit doe ik 1 keer. Ik ga de komende tijd enorm mijn best doen om beter te worden en te zorgen dat dit niet nog eens gebeurt. Want mijn karakter (zo'n stoer wijf dat haar zaakjes altijd op orde had, ik werd nooit geholpen, ik hielp) was niet echt een bevorderende factor...
Slik pillen. Ook die zijn tijdelijk. Ik weet nog het moment, waar ik was, wat er gebeurde, toen ik dacht: o ja, zo was ik vroeger. Ik slikte toen drie weken medicijnen en dat was het moment waarop ik heel bewust merkte dat ze werkten. Na 1,5 jaar heel rustig aan afgebouwd. Geen probleem.
Praat met je man. Probeer hem uit te leggen dat jij ook niet weet wat je overkomt, wat er gebeurt. Maak er een gezamenlijk probleem van, ipv jij tegen hem oid.
Het komt goed! Succes!
zaterdag 12 september 2015 om 21:38
Een paar tips die mij hielpen had ik al gegeven, de belangrijkste is echt dat je zorgt dat jij kan slapen, zolang mogelijk. Niet slapen is een hele grote trigger. Verder hielp het mij dus enorm om een planning voor de dag te maken en me daar aan houden. Dat kostte enorm veel discipline, maar het zorgde dat ik een normaal ritme bleef en dat de dag voorbij ging. Verder mocht ik van mezelf niet meer overdag op bed gaan liggen, ik sliep toch niet, had alleen maar paniekaanvallen en lag verlamd onder de dekens. Alleen maar 's nachts slapen, zodra ik wakker werd mijn bed uit.
Verder is buitenlucht en beweging ook echt wel goed. In mijn geval kwam het echt door de hormonen, toen die ergste schommelingen weg waren kon ik afbouwen met de antidepressiva.
Verder is buitenlucht en beweging ook echt wel goed. In mijn geval kwam het echt door de hormonen, toen die ergste schommelingen weg waren kon ik afbouwen met de antidepressiva.
zondag 13 september 2015 om 10:07
zondag 13 september 2015 om 10:57
De dingen die mij hielpen: als eerste toch echt slapen. Zodra de baby slaapt, proberen zelf ook te slapen. In het weekend wisselde mijn partner en ik uitslapen om: zaterdag kon hij uitslapen, zondag ik.
Op de dag zelf: proberen om een soort van ritme of regelmaat te creeeren. Vaste tijden rondom ontbijt, lunch en avondeten, of in ieder geval zoveel mogelijk. In de ochtend douchen, of in ieder geval wassen en aankleden. Als je gewend bent make-up te gebruiken, ook dat doen! Elke dag een wandeling maken.
Ik werd op een gegeven moment gek van deze sleur, maar het helpt wel
Verder, op sommige dagen kwam er niks van bovenstaande terecht omdat mijn dochter bleef huilen, andere tijden ging slapen, of helemaal niet ging slapen..dan besloot ik een pyjamadag in te lassen: soms bleven we de hele dag op het bed of de bank hangen. En bedenk, elke dag is er weer eentje dichter bij de dag dat het makkelijker wordt. Kon ik me ook niet altijd bedenken hoor, ik zat ook weleens te janken van vermoeidheid als mijn partner thuiskwam. Ik drukte dan onze dochter in zijn armen, bestelde een pizza en ging vroeg naar bed! (Ook met een schuldgevoel...)
Maarrrr, het wordt echt beter!!
Op de dag zelf: proberen om een soort van ritme of regelmaat te creeeren. Vaste tijden rondom ontbijt, lunch en avondeten, of in ieder geval zoveel mogelijk. In de ochtend douchen, of in ieder geval wassen en aankleden. Als je gewend bent make-up te gebruiken, ook dat doen! Elke dag een wandeling maken.
Ik werd op een gegeven moment gek van deze sleur, maar het helpt wel
Verder, op sommige dagen kwam er niks van bovenstaande terecht omdat mijn dochter bleef huilen, andere tijden ging slapen, of helemaal niet ging slapen..dan besloot ik een pyjamadag in te lassen: soms bleven we de hele dag op het bed of de bank hangen. En bedenk, elke dag is er weer eentje dichter bij de dag dat het makkelijker wordt. Kon ik me ook niet altijd bedenken hoor, ik zat ook weleens te janken van vermoeidheid als mijn partner thuiskwam. Ik drukte dan onze dochter in zijn armen, bestelde een pizza en ging vroeg naar bed! (Ook met een schuldgevoel...)
Maarrrr, het wordt echt beter!!
zondag 13 september 2015 om 15:40