Overig
alle pijlers
Dochter gestopt met school..en nu?
woensdag 16 september 2015 om 21:23
Onze dochter van net 18 is gestopt met haar opleiding waaraan ze net begonnen is.
Ze is veel moe en de lange dagen trekt ze niet.
Het reizen, de dagen op school plus de info van de lessen.
Ze kan zich slecht focussen tijdens de les.
Dit heeft ze sinds zij 2 jr gelden met pfeiffer te maken heeft gehad.
Ze is erg ziek geweest waarbij zij haar examen jaar heeft moeten missen, en afgelopen jaar is zij krap 3 uurtjes per dag naar school geweest, maar heeft haar diploma wel gehaald.
Ze wil nu een time out.
Voor haar is het duidelijk dat fulltime naar school gaan niet kan.
Deze opleiding kan niet in parttime.
Wat ze nu wil is van school af, parttime gaan werken, en nadenken wat ze dan wel wil,gaan doen.
Want voor nu weet ze het niet.
Ze wil,er een jaar uit, het liefst naar het buitenland.
Ze heeft alles van school al opgezegd.
Heeft gesprekken met mentor,mcoach en decaan gehad.
Ik wist niet dat het zo makkelijk ging.
Haar vader is boos, dat ze dit heeft gedaan en ziet een bankhangende dochter voor zich.
Maar dat heeft ze nog nooit gedaan, en ik denk ook niet dat ze dat zal gaan doen..
Ze is nooit lui of laks geweest.
Ze weet nu alleen niet wat ze wil.
Ik sta daar iets anders in.
Ik snap haar wel, maar ze heeft het niet handig aangepakt.
Ik weet niet goed wat ik hiermee wil.
misschien wat tips of advies.
Ze is 18 en ik kan haar niet dwingen om school af te maken, maar ik kan haar misschien wel ergens in bijstaan.
Ze is veel moe en de lange dagen trekt ze niet.
Het reizen, de dagen op school plus de info van de lessen.
Ze kan zich slecht focussen tijdens de les.
Dit heeft ze sinds zij 2 jr gelden met pfeiffer te maken heeft gehad.
Ze is erg ziek geweest waarbij zij haar examen jaar heeft moeten missen, en afgelopen jaar is zij krap 3 uurtjes per dag naar school geweest, maar heeft haar diploma wel gehaald.
Ze wil nu een time out.
Voor haar is het duidelijk dat fulltime naar school gaan niet kan.
Deze opleiding kan niet in parttime.
Wat ze nu wil is van school af, parttime gaan werken, en nadenken wat ze dan wel wil,gaan doen.
Want voor nu weet ze het niet.
Ze wil,er een jaar uit, het liefst naar het buitenland.
Ze heeft alles van school al opgezegd.
Heeft gesprekken met mentor,mcoach en decaan gehad.
Ik wist niet dat het zo makkelijk ging.
Haar vader is boos, dat ze dit heeft gedaan en ziet een bankhangende dochter voor zich.
Maar dat heeft ze nog nooit gedaan, en ik denk ook niet dat ze dat zal gaan doen..
Ze is nooit lui of laks geweest.
Ze weet nu alleen niet wat ze wil.
Ik sta daar iets anders in.
Ik snap haar wel, maar ze heeft het niet handig aangepakt.
Ik weet niet goed wat ik hiermee wil.
misschien wat tips of advies.
Ze is 18 en ik kan haar niet dwingen om school af te maken, maar ik kan haar misschien wel ergens in bijstaan.
woensdag 16 september 2015 om 22:28
Tussenjaar kan verder heel nuttig zijn trouwens. Als ze niet laks is, zou ik haar gewoon laten gaan met wat ze wel wil. Alleen rustig thuis zitten en niets doen zou ik niet accepteren, wel een maandje of misschien twee om bij te komen, maar dan moet ze iets gaan doen. Baantje, reizen+werken, andere studie. De mensen die ik ken die naar het buitenland zijn geweest voor een lange periode zijn allemaal een stuk wijzer en met meer zelfkennis teruggekomen. Ze wisten bijvoorbeeld daarna wel welke studie bij ze paste. En voor heel veel banen is zo'n ervaring ook relevant: je leert op je eigen benen staan, je leert vloeiend Engels of Spaans of wat dan ook, je doet mensenkennis op. Dat staat helemaal niets slecht op je cv naast je diploma.
woensdag 16 september 2015 om 22:42
Ik herken mezelf in het verhaal.
Op 17e gestopt met school, grotendeels door gezondheidsproblemen.
Voorwaarde van ouders was dat ik binnen 3 maanden aan het werk moest zijn.
Na 1 maand had ik een vaste baan.
Heb in de volgende jaren verschillende banen gehad, ik wou ervaring opdoen omdat ik geen diploma had.
Gezondheidsproblemen werden erger, periode in wao gezeten, volledig afgekeurd.
Maar ben geen thuiszitter, wou carriere maken.
Wist alleen dat dit voor een baas niet ging lukken, dat trok ik niet qua gezondheid.
Uiteindelijk eigen zaak begonnen, eerst paar uurtjes van thuis uit, jaren erna verder uitgebouwd naar fulltime op eigen kantoor.
Na 6 jaar had ik mijn zaak genoeg opgebouwd dat mijn man kon stoppen bij werkgever en bij de zaak kon komen.
Was nodig, want trok het niet meer fulltime... toen parttime gaan werken en nu sinds 3 maanden gestopt omdat het slecht gaat met mijn gezondheid.
Maar het was het allemaal waard: ook al kan ik momenteel niet werken, heb een goeddraaiende zaak uit de grond gestampt waardoor ik nu (hopelijk tijdelijk) kan thuis blijven. Mijn man runt de zaak nu, en we gaan er financieel niet op achteruit.
Ik heb altijd de ambitie gehad om iets te bereiken in mijn leven, ook al raadden de artsen het af... en heb het gered waardoor ik me nu geen zorgen moet maken over uitkeringen, werkgevers, ...enz.
Kortom, het hoeft geen drama te zijn, als je dochter het karakter heeft iets van haar leven te maken dan zal dat heus wel lukken, al is het met een omweg.
Nog 1 tip: blijf verder zoeken bij artsen tot ze geholpen wordt.
Ze hebben mij jaren van het kastje naar de muur gestuurt, heel frustrerend.
S6!
Op 17e gestopt met school, grotendeels door gezondheidsproblemen.
Voorwaarde van ouders was dat ik binnen 3 maanden aan het werk moest zijn.
Na 1 maand had ik een vaste baan.
Heb in de volgende jaren verschillende banen gehad, ik wou ervaring opdoen omdat ik geen diploma had.
Gezondheidsproblemen werden erger, periode in wao gezeten, volledig afgekeurd.
Maar ben geen thuiszitter, wou carriere maken.
Wist alleen dat dit voor een baas niet ging lukken, dat trok ik niet qua gezondheid.
Uiteindelijk eigen zaak begonnen, eerst paar uurtjes van thuis uit, jaren erna verder uitgebouwd naar fulltime op eigen kantoor.
Na 6 jaar had ik mijn zaak genoeg opgebouwd dat mijn man kon stoppen bij werkgever en bij de zaak kon komen.
Was nodig, want trok het niet meer fulltime... toen parttime gaan werken en nu sinds 3 maanden gestopt omdat het slecht gaat met mijn gezondheid.
Maar het was het allemaal waard: ook al kan ik momenteel niet werken, heb een goeddraaiende zaak uit de grond gestampt waardoor ik nu (hopelijk tijdelijk) kan thuis blijven. Mijn man runt de zaak nu, en we gaan er financieel niet op achteruit.
Ik heb altijd de ambitie gehad om iets te bereiken in mijn leven, ook al raadden de artsen het af... en heb het gered waardoor ik me nu geen zorgen moet maken over uitkeringen, werkgevers, ...enz.
Kortom, het hoeft geen drama te zijn, als je dochter het karakter heeft iets van haar leven te maken dan zal dat heus wel lukken, al is het met een omweg.
Nog 1 tip: blijf verder zoeken bij artsen tot ze geholpen wordt.
Ze hebben mij jaren van het kastje naar de muur gestuurt, heel frustrerend.
S6!
My way or the highway!
woensdag 16 september 2015 om 22:54
Ik heb circa. 8 jaar geleden eigenlijk hetzelfde gedaan als je dochter met het enige verschil dat mijn vader het wel kon accepteren.
Had door lichamelijke klachten en met veel moeite toch mijn middelbare schooldiploma gehaald.
Ik was lichamelijk alleen nog te zwak om direct succesvol te beginnen aan een vervolgopleiding en wist überhaupt niet zo gauw wat ik wilde doen. (Daar was ik totaal niet mee bezig tijdens mijn laatste twee schooljaren, het enige wat telde was op dat moment zorgen dat ik in ieder geval niet zonder papiertje van de middelbare school kwam.)
Ik heb het vervolgens allemaal zelf moeten uitzoeken.
Wat ik eerst deed, is voor mijzelf een deadline maken wanneer ik op zijn minst moet beginnen met het zoeken naar werk. (Desnoods maak je duidelijke afspraken met je dochter.)
Ik had mijzelf een kleine twee maanden gegeven om de teleurstelling te verwerken dat studeren er nog even niet inzat en moest toch weer mijn moed bij elkaar rapen.
Vervolgens ben ik gewoon winkels ingelopen met de vraag of ze tijdens de feestmaanden nog personeel zochten. En meerdere winkels zaten te springen om (tijdelijke) goedkope krachten. Ik werkte toen hooguit 3/4 dagen per week.
Ik mocht na de decemberdrukte nog blijven werken bij het bedrijf en ben in januari ook druk begonnen met het uitzoeken wat ik echt wilde. Ik bezocht veel open dagen, ging naar veel meeloopdagen van studies en vroeg aan mensen in de beroepspraktijk het hemd van het lijf.
Ik liep ook nog wel bij een dokter omdat bleek dat verschillende waarde in mijn lichaam te laag waren. Dit zorgde er mede voor dat ik lichamelijk niet alles even goed aankon.
En nu vele jaren later heb ik toch een vervolgopleiding voltooid, zelfs een niveau hoger dan ik had verwacht.
Haar vader doet er verstandig zijn om een luisterend oor te zijn en niet zijn dochter op zijn donder geven of doodleuk zeggen dat hij in haar teleurgesteld is. Daar bereik je als ouders niks mee.
Had door lichamelijke klachten en met veel moeite toch mijn middelbare schooldiploma gehaald.
Ik was lichamelijk alleen nog te zwak om direct succesvol te beginnen aan een vervolgopleiding en wist überhaupt niet zo gauw wat ik wilde doen. (Daar was ik totaal niet mee bezig tijdens mijn laatste twee schooljaren, het enige wat telde was op dat moment zorgen dat ik in ieder geval niet zonder papiertje van de middelbare school kwam.)
Ik heb het vervolgens allemaal zelf moeten uitzoeken.
Wat ik eerst deed, is voor mijzelf een deadline maken wanneer ik op zijn minst moet beginnen met het zoeken naar werk. (Desnoods maak je duidelijke afspraken met je dochter.)
Ik had mijzelf een kleine twee maanden gegeven om de teleurstelling te verwerken dat studeren er nog even niet inzat en moest toch weer mijn moed bij elkaar rapen.
Vervolgens ben ik gewoon winkels ingelopen met de vraag of ze tijdens de feestmaanden nog personeel zochten. En meerdere winkels zaten te springen om (tijdelijke) goedkope krachten. Ik werkte toen hooguit 3/4 dagen per week.
Ik mocht na de decemberdrukte nog blijven werken bij het bedrijf en ben in januari ook druk begonnen met het uitzoeken wat ik echt wilde. Ik bezocht veel open dagen, ging naar veel meeloopdagen van studies en vroeg aan mensen in de beroepspraktijk het hemd van het lijf.
Ik liep ook nog wel bij een dokter omdat bleek dat verschillende waarde in mijn lichaam te laag waren. Dit zorgde er mede voor dat ik lichamelijk niet alles even goed aankon.
En nu vele jaren later heb ik toch een vervolgopleiding voltooid, zelfs een niveau hoger dan ik had verwacht.
Haar vader doet er verstandig zijn om een luisterend oor te zijn en niet zijn dochter op zijn donder geven of doodleuk zeggen dat hij in haar teleurgesteld is. Daar bereik je als ouders niks mee.
You can breathe, you can blink, you can cry. Hell, you’re all gonna be doing that.
woensdag 16 september 2015 om 22:57
quote:didigirl schreef op 16 september 2015 @ 22:42:
Ik herken mezelf in het verhaal.
Op 17e gestopt met school, grotendeels door gezondheidsproblemen.
Voorwaarde van ouders was dat ik binnen 3 maanden aan het werk moest zijn.
Na 1 maand had ik een vaste baan.
Heb in de volgende jaren verschillende banen gehad, ik wou ervaring opdoen omdat ik geen diploma had.
Gezondheidsproblemen werden erger, periode in wao gezeten, volledig afgekeurd.
Maar ben geen thuiszitter, wou carriere maken.
Wist alleen dat dit voor een baas niet ging lukken, dat trok ik niet qua gezondheid.
Uiteindelijk eigen zaak begonnen, eerst paar uurtjes van thuis uit, jaren erna verder uitgebouwd naar fulltime op eigen kantoor.
Na 6 jaar had ik mijn zaak genoeg opgebouwd dat mijn man kon stoppen bij werkgever en bij de zaak kon komen.
Was nodig, want trok het niet meer fulltime... toen parttime gaan werken en nu sinds 3 maanden gestopt omdat het slecht gaat met mijn gezondheid.
Maar het was het allemaal waard: ook al kan ik momenteel niet werken, heb een goeddraaiende zaak uit de grond gestampt waardoor ik nu (hopelijk tijdelijk) kan thuis blijven. Mijn man runt de zaak nu, en we gaan er financieel niet op achteruit.
Ik heb altijd de ambitie gehad om iets te bereiken in mijn leven, ook al raadden de artsen het af... en heb het gered waardoor ik me nu geen zorgen moet maken over uitkeringen, werkgevers, ...enz.
Kortom, het hoeft geen drama te zijn, als je dochter het karakter heeft iets van haar leven te maken dan zal dat heus wel lukken, al is het met een omweg.
Nog 1 tip: blijf verder zoeken bij artsen tot ze geholpen wordt.
Ze hebben mij jaren van het kastje naar de muur gestuurt, heel frustrerend.
S6!
Mooi verhaal
Wel vervelend dat het niet goed gaat met je gezondheid, sterkte daarmee
Ik herken mezelf in het verhaal.
Op 17e gestopt met school, grotendeels door gezondheidsproblemen.
Voorwaarde van ouders was dat ik binnen 3 maanden aan het werk moest zijn.
Na 1 maand had ik een vaste baan.
Heb in de volgende jaren verschillende banen gehad, ik wou ervaring opdoen omdat ik geen diploma had.
Gezondheidsproblemen werden erger, periode in wao gezeten, volledig afgekeurd.
Maar ben geen thuiszitter, wou carriere maken.
Wist alleen dat dit voor een baas niet ging lukken, dat trok ik niet qua gezondheid.
Uiteindelijk eigen zaak begonnen, eerst paar uurtjes van thuis uit, jaren erna verder uitgebouwd naar fulltime op eigen kantoor.
Na 6 jaar had ik mijn zaak genoeg opgebouwd dat mijn man kon stoppen bij werkgever en bij de zaak kon komen.
Was nodig, want trok het niet meer fulltime... toen parttime gaan werken en nu sinds 3 maanden gestopt omdat het slecht gaat met mijn gezondheid.
Maar het was het allemaal waard: ook al kan ik momenteel niet werken, heb een goeddraaiende zaak uit de grond gestampt waardoor ik nu (hopelijk tijdelijk) kan thuis blijven. Mijn man runt de zaak nu, en we gaan er financieel niet op achteruit.
Ik heb altijd de ambitie gehad om iets te bereiken in mijn leven, ook al raadden de artsen het af... en heb het gered waardoor ik me nu geen zorgen moet maken over uitkeringen, werkgevers, ...enz.
Kortom, het hoeft geen drama te zijn, als je dochter het karakter heeft iets van haar leven te maken dan zal dat heus wel lukken, al is het met een omweg.
Nog 1 tip: blijf verder zoeken bij artsen tot ze geholpen wordt.
Ze hebben mij jaren van het kastje naar de muur gestuurt, heel frustrerend.
S6!
Mooi verhaal
Wel vervelend dat het niet goed gaat met je gezondheid, sterkte daarmee
woensdag 16 september 2015 om 23:00
Eens met didigirl, als je dochter geen bankhanger is en wel iets wil doen dan komt dat wel goed. Ze is pas 18, even een tijd parttime werken en nadenken wat ze wil is ook goed toch? Ik snap je man wel, mijn vader had er al een hekel aan als ik een vrije dag van school had en dus uitsliep op een doordeweekse dag
En wat betreft dat reizen, tja.. ze is er jong genoeg voor om dat nog te kunnen doen zonder een baan etc op te hoeven geven. Maar hoe wil ze dit waarmaken zonder geld? Met parttime werken heb je binnen een jaar niet genoeg voor meerdere verre reizen denk ik.. bij mijn vriend was het studeren of werken, hij heeft het laatste gekozen. Maar hij had geen gezondheidsproblemen, alleen heel veel gebrek aan motivatie .
Laat je dochter het zelf even uitzoeken. Druk van je ouders is hierbij echt funest, levert bij haar ook veel stress op want ze wéét het gewoon nog niet. Pijl af en toe even hoe het verder gaat, hou in de gaten dat ze niet afglijdt naar bankhangen en niks doen, en laat haar verder haar gang gaan. Adviseer haar eventueel, maar kijk dus uit met opdringen.
Dat moet je ook even tegen je man zeggen, want jij lijkt er nog wat relaxter onder dan hij. En oja, uitzoeken wat je wil kan soms best een jaar duren.. maar zolang ze in die tussentijd zich wel nuttig maakt is dat helemaal niet erg.
En wat betreft dat reizen, tja.. ze is er jong genoeg voor om dat nog te kunnen doen zonder een baan etc op te hoeven geven. Maar hoe wil ze dit waarmaken zonder geld? Met parttime werken heb je binnen een jaar niet genoeg voor meerdere verre reizen denk ik.. bij mijn vriend was het studeren of werken, hij heeft het laatste gekozen. Maar hij had geen gezondheidsproblemen, alleen heel veel gebrek aan motivatie .
Laat je dochter het zelf even uitzoeken. Druk van je ouders is hierbij echt funest, levert bij haar ook veel stress op want ze wéét het gewoon nog niet. Pijl af en toe even hoe het verder gaat, hou in de gaten dat ze niet afglijdt naar bankhangen en niks doen, en laat haar verder haar gang gaan. Adviseer haar eventueel, maar kijk dus uit met opdringen.
Dat moet je ook even tegen je man zeggen, want jij lijkt er nog wat relaxter onder dan hij. En oja, uitzoeken wat je wil kan soms best een jaar duren.. maar zolang ze in die tussentijd zich wel nuttig maakt is dat helemaal niet erg.
donderdag 17 september 2015 om 01:34
Wat een mooi verhaal didigirl, idd ook al gaat je gezondheid niet best op dit moment.
Heel veel sterkte.
Violetskies,
Ik herken veel in jou eerste stuk betreft het met veel moeite haar middelbareschooldiploma te halen om vervolgens succesvol aan een nieuwe opleiding te beginnen.
Dat redt ze gewoon nog niet.
Ik ga er zeker geen toestanden van maken, ze is nog jong,ik zie het zeker ook als een soort van experience.
Laat haar maar zelf uit gaan zoeken wat goed voor haar is en dat is niet altijd wat een ander voor haar in gedachten heeft.
Ze is altijd een persoontje geweest die haar eigen weg ging op haar tijd en haar manier.
En dat zal nu dan ook zo gaan blijkbaar.
Haar vader trekt wel bij, hij is niet teleurgesteld, hij vindt het wel jammer, en dat mag ook, en ergens is dat ook zo.
Idd sta ik hier wel relaxter in.
Komt mede omdat ik zelf vanaf mijn 13e chronisch ziek ben, en weet hoe het voelt om iets niet te kunnen.
Reizen zit er sowieso nog niet in, geen geld en geen energie.
Het leek haar wel,fijn om in het zomerseizoen op een warme plek te werken.
So far so good,,eerst hier maar eens aan de slag.
Ze heeft een baantje, en gaat vragen of ze meerdere uren kan werken,manders zoekt ze er een baan bij.
Zeker gaan we ervoor zorgen dat er iets gedaan wordt betreft haar gezondheid.
Ze zegt zelf ook dat dat voor haar nu belangrijk is.
Bedankt voor jullie reacties, ik heb daar wel wat aan.
Heel veel sterkte.
Violetskies,
Ik herken veel in jou eerste stuk betreft het met veel moeite haar middelbareschooldiploma te halen om vervolgens succesvol aan een nieuwe opleiding te beginnen.
Dat redt ze gewoon nog niet.
Ik ga er zeker geen toestanden van maken, ze is nog jong,ik zie het zeker ook als een soort van experience.
Laat haar maar zelf uit gaan zoeken wat goed voor haar is en dat is niet altijd wat een ander voor haar in gedachten heeft.
Ze is altijd een persoontje geweest die haar eigen weg ging op haar tijd en haar manier.
En dat zal nu dan ook zo gaan blijkbaar.
Haar vader trekt wel bij, hij is niet teleurgesteld, hij vindt het wel jammer, en dat mag ook, en ergens is dat ook zo.
Idd sta ik hier wel relaxter in.
Komt mede omdat ik zelf vanaf mijn 13e chronisch ziek ben, en weet hoe het voelt om iets niet te kunnen.
Reizen zit er sowieso nog niet in, geen geld en geen energie.
Het leek haar wel,fijn om in het zomerseizoen op een warme plek te werken.
So far so good,,eerst hier maar eens aan de slag.
Ze heeft een baantje, en gaat vragen of ze meerdere uren kan werken,manders zoekt ze er een baan bij.
Zeker gaan we ervoor zorgen dat er iets gedaan wordt betreft haar gezondheid.
Ze zegt zelf ook dat dat voor haar nu belangrijk is.
Bedankt voor jullie reacties, ik heb daar wel wat aan.
donderdag 17 september 2015 om 01:42