Gezondheid
alle pijlers
Frustratie en acceptatie
donderdag 22 oktober 2015 om 13:02
Hallo,
Bijna 1 jaar geleden ben ik bevallen van mijn zoontje. Voorheen had ik al last van mijn been- en bilspieren en door de bevalling heb ik er bekkenklachten bij gekregen. Hiervoor loop ik bij de mensendieck en hoewel het al een stuk beter gaat ben ik nog niet volledig hersteld. Ik kan een uur per dag lopen, niet langer dan een uur zitten, dan moet ik weer bewegen en de zorg voor mijn kind niet de hele dag alleen doen, dus een werkweek al helemaal niet. Kortom ik moet alles heel bewust plannen.
Mijn man en ik zijn allebei zzp'ers dus we hebben allebei veel vrijheid en financieel gezien hebben we geen zorgen. Door mijn gezondheid kan ik dus niet veel uren achter elkaar werken. Ik wissel werk, bewegen en ontspanning met elkaar af. Alleen frustreert het me enorm. Het liefste zorg ik alleen voor mijn zoon en zou ik geen hulp inschakelen als mijn man werken is. Het liefste werk ik een aantal uren achter elkaar zonder pijn te hebben. Het liefste wil ik het accepteren, wat ik gedeeltelijk al wel gedaan heb.
Waarom nu dit bericht op dit forum? Doordat mijn lichaam niet werkt zoals ik wil, merk ik dat de frustratie toeneemt. In mijn hoofd werkt dit niet altijd positief. Ik mis een uitlaatklep, ik word sneller boos en ik ben het zat. Daarom zou ik graag mensen willen leren kennen die een soortgelijk probleem hebben (gehad) en horen hoe zij ermee omgaan. Dus herken jij jezelf of heb je een tip voor me? Dan hoor ik graag van je.
Bijna 1 jaar geleden ben ik bevallen van mijn zoontje. Voorheen had ik al last van mijn been- en bilspieren en door de bevalling heb ik er bekkenklachten bij gekregen. Hiervoor loop ik bij de mensendieck en hoewel het al een stuk beter gaat ben ik nog niet volledig hersteld. Ik kan een uur per dag lopen, niet langer dan een uur zitten, dan moet ik weer bewegen en de zorg voor mijn kind niet de hele dag alleen doen, dus een werkweek al helemaal niet. Kortom ik moet alles heel bewust plannen.
Mijn man en ik zijn allebei zzp'ers dus we hebben allebei veel vrijheid en financieel gezien hebben we geen zorgen. Door mijn gezondheid kan ik dus niet veel uren achter elkaar werken. Ik wissel werk, bewegen en ontspanning met elkaar af. Alleen frustreert het me enorm. Het liefste zorg ik alleen voor mijn zoon en zou ik geen hulp inschakelen als mijn man werken is. Het liefste werk ik een aantal uren achter elkaar zonder pijn te hebben. Het liefste wil ik het accepteren, wat ik gedeeltelijk al wel gedaan heb.
Waarom nu dit bericht op dit forum? Doordat mijn lichaam niet werkt zoals ik wil, merk ik dat de frustratie toeneemt. In mijn hoofd werkt dit niet altijd positief. Ik mis een uitlaatklep, ik word sneller boos en ik ben het zat. Daarom zou ik graag mensen willen leren kennen die een soortgelijk probleem hebben (gehad) en horen hoe zij ermee omgaan. Dus herken jij jezelf of heb je een tip voor me? Dan hoor ik graag van je.
donderdag 22 oktober 2015 om 13:16
Zoals al geschreven, je zal het moeten accepteren, doe je dat niet dan blijft het je frustreren en word je leven er niet leuker op.
Ik heb gewerkt als verpleegkundige, deed mijn werk ontzettend graag en ineens kreeg ik pijn in mijn rug en kon ik bijna niks meer.
Uiteindelijk bleek dat ik 3 hernia's heb en versleten wervels in mijn onderrug en nek, ik had veel pijn en helaas morfine nodig.
Op mijn 26ste ben ik 100% afgekeurd, heel erg moeilijk maar niks aan te doen.
Ik was boos en gefrustreerd en snapte niet waarom me dit overkwam en zeker zo jong! Het heeft tijd nodig gehad maar ik heb het wel leren accepteren, mijn levensstijl heb ik aangepast. Ik ben gaan kijken naar wat ik wel kan in plaats van naar wat ik niet meer kan.
Nu zijn we ondertussen 7 jaar verder, ik heb er nog fibromyalgie, CVS en syndroom van Tietze bijgekregen, ook dat heb ik leren accepteren.
Ik had al een lange tijd een kinderwens maar ik durfde niet ivm mijn lichaam, maar ja, jonger word ik er niet op.
Toch de stap gezet en ondertussen ruim 7 maanden geleden zijn mijn man en ik ouders geworden van een heerlijk zoontje, mijn lichaam heeft een flinke klap gekregen maar het is het waard geweest en langzaam ben ik nog aan het herstellen.
In plaats van gefrustreerd en boos te blijven kun je beter proberen je leven anders in te richten, luister naar je lichaam, dat is erg belangrijk. Gemakkelijk is het zeker niet maar als je je levensstijl aanpast dan wordt het wel wat prettiger en misschien herstel je nog volledig en kan je strakjes alles weer.
Ik heb gewerkt als verpleegkundige, deed mijn werk ontzettend graag en ineens kreeg ik pijn in mijn rug en kon ik bijna niks meer.
Uiteindelijk bleek dat ik 3 hernia's heb en versleten wervels in mijn onderrug en nek, ik had veel pijn en helaas morfine nodig.
Op mijn 26ste ben ik 100% afgekeurd, heel erg moeilijk maar niks aan te doen.
Ik was boos en gefrustreerd en snapte niet waarom me dit overkwam en zeker zo jong! Het heeft tijd nodig gehad maar ik heb het wel leren accepteren, mijn levensstijl heb ik aangepast. Ik ben gaan kijken naar wat ik wel kan in plaats van naar wat ik niet meer kan.
Nu zijn we ondertussen 7 jaar verder, ik heb er nog fibromyalgie, CVS en syndroom van Tietze bijgekregen, ook dat heb ik leren accepteren.
Ik had al een lange tijd een kinderwens maar ik durfde niet ivm mijn lichaam, maar ja, jonger word ik er niet op.
Toch de stap gezet en ondertussen ruim 7 maanden geleden zijn mijn man en ik ouders geworden van een heerlijk zoontje, mijn lichaam heeft een flinke klap gekregen maar het is het waard geweest en langzaam ben ik nog aan het herstellen.
In plaats van gefrustreerd en boos te blijven kun je beter proberen je leven anders in te richten, luister naar je lichaam, dat is erg belangrijk. Gemakkelijk is het zeker niet maar als je je levensstijl aanpast dan wordt het wel wat prettiger en misschien herstel je nog volledig en kan je strakjes alles weer.
donderdag 22 oktober 2015 om 13:58
donderdag 22 oktober 2015 om 16:19
Geen echte tips helaas. Zit beetje in hetzelfde schuitje. Ook lichamelijkeklachten waardoor ik enorm wordt beperkt. Ik herken je frustraties, ben zelf ook boos en verdrietig geweest. Helpt niet, maar de emoties direct bagataliseren helpt ook niet. Ze zijn er nu ee maal. Accepteren schijnt te helpen, daarben ik ook meebezig, maar je kunt niet in 1x die knop omzetten. De frustratie is ook onderdeel van net proces van accepteren en verwerking.
Mijn klachten kunnen herstellen, daar steek ik dus veel tijd en energie in.
Maar makkelijk is het echt niet. Ik ben ook prikkelbaarder, sneller boos, ben hiervan bewust. Nieg leuk voor omgeving. Probeer daar rekening mee te houden.
Verder focussen op dingen die wel lukken. Succesjes vieren en opschrijven, genieten van leuke en fijne dingen.
Sterkte en ik lees mee voor tips.
Mijn klachten kunnen herstellen, daar steek ik dus veel tijd en energie in.
Maar makkelijk is het echt niet. Ik ben ook prikkelbaarder, sneller boos, ben hiervan bewust. Nieg leuk voor omgeving. Probeer daar rekening mee te houden.
Verder focussen op dingen die wel lukken. Succesjes vieren en opschrijven, genieten van leuke en fijne dingen.
Sterkte en ik lees mee voor tips.
