Zwanger
alle pijlers
keizersnee na traumatische bevalling
dinsdag 27 oktober 2015 om 15:32
Ik zoek ervaringen van vrouwen die ook een traumatische bevalling hebben gehad en die bij de volgende een keizersnee hebben gehad of duidelijke afspraken hebben gemaakt wat er wel niet bij de bevalling mag gebeuren.
Ik zelf wil graag een keizersnee als het weer heel erg lang gaat duren en er zijn bepaalde dingen die ik echt niet meer wil zoals:
Vingers in je doos en dan eraan gaan hangen " zodat je weet waar je naartoe perst"
Geen loze beloftes meer over een keizersnee ( na 24 uur zou ik die krijgen, na 48 uur had ik die nog niet gehad, toen ik eenmaal echt een spoed keizersnee nodig had waren er geen vrije OK's meer en was er echt geen tijd meer"
Niet meer tegen mij schreeuwen
Ik zelf wil graag een keizersnee als het weer heel erg lang gaat duren en er zijn bepaalde dingen die ik echt niet meer wil zoals:
Vingers in je doos en dan eraan gaan hangen " zodat je weet waar je naartoe perst"
Geen loze beloftes meer over een keizersnee ( na 24 uur zou ik die krijgen, na 48 uur had ik die nog niet gehad, toen ik eenmaal echt een spoed keizersnee nodig had waren er geen vrije OK's meer en was er echt geen tijd meer"
Niet meer tegen mij schreeuwen
dinsdag 27 oktober 2015 om 15:36
Zelf geen ervaring, maar meisje naast me op de kamer kwam voor een geplande keizersnee, omdat ze zo bang was voor een "gewone" bevalling (was haar eerste kind) - dus als je een gynaecoloog kan vinden die er in mee gaat, dan kan dat wel volgens mij.
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
dinsdag 27 oktober 2015 om 15:37
Ik zou inderdaad eerst eens goed gaan praten met een verloskundige en een gyneacoloog.
Ik heb een traumatische spoedkeizersnede gehad. Paar maanden geleden een gesprek gehad met een verloskundige over hoe het anders kan (ben verhuisd, dus sowieso voor mij niet dezelfde praktijk en ziekenhuis). Zij wilde me ook doorverwijzen naar een gyneacoloog om in gesprek te gaan, zonder dat ik al zwanger ben. Vooralsnog niet gedaan, maar als ik weer zwanger wil worden ga ik dat zeker doen.
Edit: je hebt al een gesprek gehad met je VK lees ik.
Ik heb een traumatische spoedkeizersnede gehad. Paar maanden geleden een gesprek gehad met een verloskundige over hoe het anders kan (ben verhuisd, dus sowieso voor mij niet dezelfde praktijk en ziekenhuis). Zij wilde me ook doorverwijzen naar een gyneacoloog om in gesprek te gaan, zonder dat ik al zwanger ben. Vooralsnog niet gedaan, maar als ik weer zwanger wil worden ga ik dat zeker doen.
Edit: je hebt al een gesprek gehad met je VK lees ik.
dinsdag 27 oktober 2015 om 15:44
Die angst gaat je tegenwerken in je bevalling.
Kun je je vinden in het voorstel van je vk? Het wordt dus sowieso een ziekenhuisbevalling. Moet er dan ook niet vast met een gynaecoloog gesproken worden? Of is dat al standaard als de eerste keer een keizersnede was?
Wat was de reden dat de "gewone" bevalling niet lukte? Blokkeerde je zelf? Afhankelijk hiervan kunnen ze wellicht al vooraf besluiten dat in jouw geval een keizersnee beter is.
Kun je je vinden in het voorstel van je vk? Het wordt dus sowieso een ziekenhuisbevalling. Moet er dan ook niet vast met een gynaecoloog gesproken worden? Of is dat al standaard als de eerste keer een keizersnede was?
Wat was de reden dat de "gewone" bevalling niet lukte? Blokkeerde je zelf? Afhankelijk hiervan kunnen ze wellicht al vooraf besluiten dat in jouw geval een keizersnee beter is.
dinsdag 27 oktober 2015 om 15:48
Het voorstel van de VK vond ik idd een goede ja. Maar wie zegt dat ze zich aan de afspraken houden? Ik denk dat het sowieso een ziekenhuisbevalling wordt omdat de vorige keer mijn placenta is blijven zitten en als dat eenmaal is gebeurt schijnt er een grote kans op te zijn dat dat weer gebeurd.
Ik heb mijzelf sowieso geblokkeerd, ik kwam met goede moed en 4CM in het ziekenhuis. In mijn hoofd zat 1 CM per uur bij een eerste kind. 48 uur later zat ik nog steeds op 4CM.
Ik ben niet eens bang voor de persween of het persen of het daadwerkelijk eruit komen van het kind maar ben als de dood voor de ween en dat ik weer zolang blijf hangen qua ontsluiting.
Ik heb mijzelf sowieso geblokkeerd, ik kwam met goede moed en 4CM in het ziekenhuis. In mijn hoofd zat 1 CM per uur bij een eerste kind. 48 uur later zat ik nog steeds op 4CM.
Ik ben niet eens bang voor de persween of het persen of het daadwerkelijk eruit komen van het kind maar ben als de dood voor de ween en dat ik weer zolang blijf hangen qua ontsluiting.
dinsdag 27 oktober 2015 om 15:49
quote:mali30 schreef op 27 oktober 2015 @ 15:46:
Ik heb 3 keizersnede's gehad en dat is ook niet bepaald een picknick ofzo.
En ook die kunnen traumatisch zijn en niet zonder risico's.Dat weet ik maar in mijn ogen is het beter dan een normale bevalling....Dat is ook iets wat mijn hoofd gewoon uit moet.
Ik heb 3 keizersnede's gehad en dat is ook niet bepaald een picknick ofzo.
En ook die kunnen traumatisch zijn en niet zonder risico's.Dat weet ik maar in mijn ogen is het beter dan een normale bevalling....Dat is ook iets wat mijn hoofd gewoon uit moet.
dinsdag 27 oktober 2015 om 15:55
Mijn ruggenprik werkte maar een uurtje. Daar geloof ik zelf dus niet echt meer in helaas. Wat ik in elk geval echt niet wil is dat er een aan mijn doos gaat hangen, dat ik zelf bepaal of ik de beugels van het bed gebruik of niet, wil geen geschreeuw meer tegen mij en wil echt niet meer zo'n lange hel doorstaan...
dinsdag 27 oktober 2015 om 15:59
quote:Lovely1987 schreef op 27 oktober 2015 @ 15:48:
Het voorstel van de VK vond ik idd een goede ja. Maar wie zegt dat ze zich aan de afspraken houden? Ik denk dat het sowieso een ziekenhuisbevalling wordt omdat de vorige keer mijn placenta is blijven zitten en als dat eenmaal is gebeurt schijnt er een grote kans op te zijn dat dat weer gebeurd.
Ik heb mijzelf sowieso geblokkeerd, ik kwam met goede moed en 4CM in het ziekenhuis. In mijn hoofd zat 1 CM per uur bij een eerste kind. 48 uur later zat ik nog steeds op 4CM.
Ik ben niet eens bang voor de persween of het persen of het daadwerkelijk eruit komen van het kind maar ben als de dood voor de ween en dat ik weer zolang blijf hangen qua ontsluiting.Zouden heldere afspraken over pijnstilling je helpen en vertrouwen geven? Direct een ruggeprik als je erom vraagt? Preventief als het ware? Of had je dat en werkte dat niet goed voor je? Ik denk dat een als traumatisch ervaren eerste bevalling zeker reden kan zijn voor een keizersnee, maar wellicht heb je nog meer aan de ervaring vervangen voor een positieve? Als je bevalling echt traumatisch voor je was ben je wellicht met een paar sessies EMDR bij een therapeut al heel veel verder. Dan kun je alsnog voor een keizersnee gaan (als het lukt), maar dan heb je ook minder last van die nare ervaring. Ook winst, toch?
Het voorstel van de VK vond ik idd een goede ja. Maar wie zegt dat ze zich aan de afspraken houden? Ik denk dat het sowieso een ziekenhuisbevalling wordt omdat de vorige keer mijn placenta is blijven zitten en als dat eenmaal is gebeurt schijnt er een grote kans op te zijn dat dat weer gebeurd.
Ik heb mijzelf sowieso geblokkeerd, ik kwam met goede moed en 4CM in het ziekenhuis. In mijn hoofd zat 1 CM per uur bij een eerste kind. 48 uur later zat ik nog steeds op 4CM.
Ik ben niet eens bang voor de persween of het persen of het daadwerkelijk eruit komen van het kind maar ben als de dood voor de ween en dat ik weer zolang blijf hangen qua ontsluiting.Zouden heldere afspraken over pijnstilling je helpen en vertrouwen geven? Direct een ruggeprik als je erom vraagt? Preventief als het ware? Of had je dat en werkte dat niet goed voor je? Ik denk dat een als traumatisch ervaren eerste bevalling zeker reden kan zijn voor een keizersnee, maar wellicht heb je nog meer aan de ervaring vervangen voor een positieve? Als je bevalling echt traumatisch voor je was ben je wellicht met een paar sessies EMDR bij een therapeut al heel veel verder. Dan kun je alsnog voor een keizersnee gaan (als het lukt), maar dan heb je ook minder last van die nare ervaring. Ook winst, toch?
dinsdag 27 oktober 2015 om 16:03
@lovely: ik denk dat het heel belangrijk is om goed na te denken over wát precies maakte dat het zo'n trauma voor je werd?
In mijn optiek heeft het gevoel dat het heel traumatisch/vreselijk was veel meer te maken met of je de stappen van het medisch personeel kon begrijpen en of je je gehoord en veilig gevoeld hebt tijdens je bevalling dan met andere specifieke dingen.
Ik zie dat je ook schrijft over schreeuwen bijvoorbeeld, dat wekt niet de indruk van vertrouwen en respect?
Ik denk dat je meer vindt wat je zoekt als je in je geboorteplan/gesprekken zaken opneemt als: ik wil uitgelegd krijgen waarom jullie dingen doen en ik wil graag zoveel mogelijk 1 vaste verpleegkundige en verloskundige dan met praktische opmerkingen als: 'je mag niet aan mijn doos hangen'?
In mijn optiek heeft het gevoel dat het heel traumatisch/vreselijk was veel meer te maken met of je de stappen van het medisch personeel kon begrijpen en of je je gehoord en veilig gevoeld hebt tijdens je bevalling dan met andere specifieke dingen.
Ik zie dat je ook schrijft over schreeuwen bijvoorbeeld, dat wekt niet de indruk van vertrouwen en respect?
Ik denk dat je meer vindt wat je zoekt als je in je geboorteplan/gesprekken zaken opneemt als: ik wil uitgelegd krijgen waarom jullie dingen doen en ik wil graag zoveel mogelijk 1 vaste verpleegkundige en verloskundige dan met praktische opmerkingen als: 'je mag niet aan mijn doos hangen'?
Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.
dinsdag 27 oktober 2015 om 16:07
Na mijn eerste traumatische bevalling mocht ik van de gyn kiezen wat ik wilde. Mocht ook een ks kiezen. Heb uiteindelijk gekozen voor een inleiding met ruggenprik.
Dat is echt supergoed gegaan. Had in eerste instantie ook zoiets van snij me maar open maar achteraf blij dat ik het niet heb gedaan.
Bij de derde is het uiteindelijk tijdens de bevalling een spoedkeizersnee geworden. Zo spoed dat ik onder narcose ben gebracht. Ik heb daarna echt veel tijd nodig gehad om op te knappen. Vond de keizersnee echt wel tegenvallen!
Dat is echt supergoed gegaan. Had in eerste instantie ook zoiets van snij me maar open maar achteraf blij dat ik het niet heb gedaan.
Bij de derde is het uiteindelijk tijdens de bevalling een spoedkeizersnee geworden. Zo spoed dat ik onder narcose ben gebracht. Ik heb daarna echt veel tijd nodig gehad om op te knappen. Vond de keizersnee echt wel tegenvallen!
dinsdag 27 oktober 2015 om 16:07
Misschien kan het je helpen om vooraf al eens naar een info bijeenkomst in het ziekenhuis te gaan. Dat doen ze hier in de buurt in het ziekenhuis, als je al weet dat je in het ziekenhuis wil komen bevallen. Heeft mij best wel gerust gesteld.
Ook denk ik dat een geboorteplan je kan helpen om alles duidelijk op te schrijven en ook aan het ziekenhuis (op het moment supreme) te geven.
Was je man/partner er de vorige bevalling bij? Kan je er met hem over praten dat je er nog zo mee zit, en dat het je angst geeft voor de aankomende bevalling?
Hij is er ook om voor jouw belangen op te komen, dus misschien kan dat zijn taak worden voor de bevalling?
Veel sterkte, lijkt me erg naar om zo bang te zijn. Geen idee of je daarom een keizersnede zou kunnen krijgen.
Als je langdurig gebroken vliezen hebt krijg je wel een keizersnede als je kind er na zoveel uur niet uit is. Dat riepen ze tegen mij "nog 2 keer persen en als ze er dan niet is dan wordt het een spoedkeizersnede, team staat klaar, OK is klaar" en ik riep "HELL NO! Ga maar klaar staan want ze komt er NU aan!" en toen heb ik nog geperst met de vacuumpomp en toen was ze er
Het was vreselijk, heb nog dagelijks restklachten, en kan er nog om janken als ik eraan terugdenk hoe horror het was, maar zou het zo weer doen.
Wat bedoel je met dat er iemand aan je doos hing om je te laten voelen waar je heen moet persen? Klinkt namelijk erg vreemd...
En heb je na je vorige bevalling een na-gesprek gehad in het ziekenhuis?
Ook denk ik dat een geboorteplan je kan helpen om alles duidelijk op te schrijven en ook aan het ziekenhuis (op het moment supreme) te geven.
Was je man/partner er de vorige bevalling bij? Kan je er met hem over praten dat je er nog zo mee zit, en dat het je angst geeft voor de aankomende bevalling?
Hij is er ook om voor jouw belangen op te komen, dus misschien kan dat zijn taak worden voor de bevalling?
Veel sterkte, lijkt me erg naar om zo bang te zijn. Geen idee of je daarom een keizersnede zou kunnen krijgen.
Als je langdurig gebroken vliezen hebt krijg je wel een keizersnede als je kind er na zoveel uur niet uit is. Dat riepen ze tegen mij "nog 2 keer persen en als ze er dan niet is dan wordt het een spoedkeizersnede, team staat klaar, OK is klaar" en ik riep "HELL NO! Ga maar klaar staan want ze komt er NU aan!" en toen heb ik nog geperst met de vacuumpomp en toen was ze er
Het was vreselijk, heb nog dagelijks restklachten, en kan er nog om janken als ik eraan terugdenk hoe horror het was, maar zou het zo weer doen. Wat bedoel je met dat er iemand aan je doos hing om je te laten voelen waar je heen moet persen? Klinkt namelijk erg vreemd...
En heb je na je vorige bevalling een na-gesprek gehad in het ziekenhuis?
dinsdag 27 oktober 2015 om 16:14
Ik zou de VK sowieso je voor een gesprek naar de gyn laten verwijzen, gezien je traumatische ervaring. Als jij denkt dat je vanwege de placenta in het ziekenhuis moet bevallen dan zou ik ook naar het ziekenhuis willen voor de controles, zodat jij de artsen daar al een beetje kent en ook zij jou geval kennen. Vraag je dossier op in het oude ziekenhuis (dat mag gewoon), zodat zij dat kunnen lezen. Je kunt sowieso een bevalplan opstellen, zodat jou wensen duidelijk zijn. Je weet waar het voor jou verkeerd is gegaan en wat je anders wilt. Dit kun je online hier vinden http://www.knovzwanger.nl/geboorteplan/ ... -checklist
dinsdag 27 oktober 2015 om 16:19
To,
Ten eerste, ik was na de eerste ook erg bang voor de bevalling van de tweede.
Maar met 'ik wil een keizersnee' ben je er niet. Zon operatie heeft ook risico's.
Je zult iets moeten doen met je angst. Praat met de betrokkenen. Kijk welke voorwaarden je wel kunt creëeren voor deze keer en inderdaad misschien is EMDR wel een hele goede investering.
Ik heb door de tweede bevalling de eerste kunnen verwerken. Kijk er positief op terug, dat gun ik jou ook heel erg!
Ten eerste, ik was na de eerste ook erg bang voor de bevalling van de tweede.
Maar met 'ik wil een keizersnee' ben je er niet. Zon operatie heeft ook risico's.
Je zult iets moeten doen met je angst. Praat met de betrokkenen. Kijk welke voorwaarden je wel kunt creëeren voor deze keer en inderdaad misschien is EMDR wel een hele goede investering.
Ik heb door de tweede bevalling de eerste kunnen verwerken. Kijk er positief op terug, dat gun ik jou ook heel erg!
dinsdag 27 oktober 2015 om 16:21
Ik heb een traumatische bevalling gehad en heb daarna met een gyn contact gezocht dat ik bij de tweede bevalling een keizersnede wou. Dat was prima volgens hem. Wat een verademing was dat zeg! Tjonge jonge. Echt een appeltje eitje zon keizersnede. Ik heb het gedaan in t spaarneziekenhuis in Hoofddorp bij dokter knipscheer (ja rare naam maar zon fijne gyn!!) niks afspraken maken met een verloskundige. Gewoon naar een gyn stappen en je verhaal vertellen!!! Succes
dinsdag 27 oktober 2015 om 16:30
Aan je doos hangen? Nou heb ik toch echt meerdere keren gebaard maar er heeft niemand aan mijn doos gehangen.
En schreeuwen is relatief. In het ziekenhuis staat er al gauw een man/vrouw of 5 aan je bed, hoe voorspoedig de boel ook loopt. Als die met zijn allen gaan aanmoedigen produceren ze al snel een hoop herrie.
Ik heb mijn thuisbevalling met maar 1 deskundige aan mijn bed dan ook als bijzonder (heerlijk) rustig ervaren.
Je mag gerust vertellen wat je niet wilt maar het is maar zeer de vraag of de deskundige van dat moment daar rekening mee kan houden. Als het lastig wordt en het kind er gewoon uit moet heb je best kans dat ze haar stem verheft.
En dan nog, ziekenhuizen hebben protocollen. Ik wilde geen oxytocine omdat ik vond dat de placenta in alle rust geboren mocht worden, de gynaecoloog had daar geen boodschap aan en gooide met een lief glimlachje de prik erin met de woorden "dit was dat prikje waar we het over hadden, weet je nog"?
Ik denk dat het tegen de tijd dat je gaat bevallen een heel goed idee is om je wensen en angsten te bespreken en op papier te laten zetten zodat hopelijk iedereen daar rekening mee houdt.
En schreeuwen is relatief. In het ziekenhuis staat er al gauw een man/vrouw of 5 aan je bed, hoe voorspoedig de boel ook loopt. Als die met zijn allen gaan aanmoedigen produceren ze al snel een hoop herrie.
Ik heb mijn thuisbevalling met maar 1 deskundige aan mijn bed dan ook als bijzonder (heerlijk) rustig ervaren.
Je mag gerust vertellen wat je niet wilt maar het is maar zeer de vraag of de deskundige van dat moment daar rekening mee kan houden. Als het lastig wordt en het kind er gewoon uit moet heb je best kans dat ze haar stem verheft.
En dan nog, ziekenhuizen hebben protocollen. Ik wilde geen oxytocine omdat ik vond dat de placenta in alle rust geboren mocht worden, de gynaecoloog had daar geen boodschap aan en gooide met een lief glimlachje de prik erin met de woorden "dit was dat prikje waar we het over hadden, weet je nog"?
Ik denk dat het tegen de tijd dat je gaat bevallen een heel goed idee is om je wensen en angsten te bespreken en op papier te laten zetten zodat hopelijk iedereen daar rekening mee houdt.
dinsdag 27 oktober 2015 om 16:36
Wat het voor mij traumatisch maakte was vooral dat ik niks meer zelf mocht bepalen, nergens van op de hoogte werd gehouden. Er stonden misschien wel 10 mensen in de kamer over mij te fluisteren maar ik mocht niet weten waarover ( bleek later dat er en discussie over een keizersnede was). Ze geloofden mij niet toen ik zei dat de katheter pijnlijk was en pas na uren werd die eruit gehaald en was die pijn in elk geval weg, ze geloofden mij niet toen ik zei dat de ruggenprik niet werkte dat geloofden ze pas toen ze mijn placenta eruit wilden halen, ze geloofden in de eerste instantie niet dat ik ween had ( in mijn rug), ik mocht mijn benen na 3 dagen tijdens het persen niet in de beugels doen want dat moest ik zelf doen, mijn vriend mocht mijn hoofd niet voorover duwen, de VK die 2/3 vingers in mij stopte en naar beneden ging hangen zodat ik wist waar ik naartoe mocht persen wilde daar niet mee ophouden en ga zo maar door. Ik mocht in die 3 dagen niet eten ( wilde ik ook niet) maar mocht ook niets drinken.
Pas toen de gyn erbij werd gehaald en de VK weg was werd het pas een " mooie" ervaring. Van de gyn hoefden die vingers niet in mij, van de gyn mocht de katheter eruit, van de gyn mochten mijn benen in de beugels, van de gyn mocht mijn vriend mijn hoofd voorover duwen, van de gyn mocht ik kreunen, van de gyn mocht ik wat water drinken en zij was ook volkomen kalm! Toen zij binnenkwam was er echt rust in de kamer en als ze aan het praten was en ik aan het kreunen van de pijn dan mocht ik ook gewoon kreunen! Dankzij haar heb ik een paar flinke knippen gehad en heeft ze mijn zoon met de pomp gehaald. Eigenlijk vond ze alles wel prima wat ik deed.
En ik ben ook totaal overvallen door de pijn, heb geen opbouwende fase gehad. Ineens van de ene op de andere seconde had ik ween en die bleven zo heftig .
Pas toen de gyn erbij werd gehaald en de VK weg was werd het pas een " mooie" ervaring. Van de gyn hoefden die vingers niet in mij, van de gyn mocht de katheter eruit, van de gyn mochten mijn benen in de beugels, van de gyn mocht mijn vriend mijn hoofd voorover duwen, van de gyn mocht ik kreunen, van de gyn mocht ik wat water drinken en zij was ook volkomen kalm! Toen zij binnenkwam was er echt rust in de kamer en als ze aan het praten was en ik aan het kreunen van de pijn dan mocht ik ook gewoon kreunen! Dankzij haar heb ik een paar flinke knippen gehad en heeft ze mijn zoon met de pomp gehaald. Eigenlijk vond ze alles wel prima wat ik deed.
En ik ben ook totaal overvallen door de pijn, heb geen opbouwende fase gehad. Ineens van de ene op de andere seconde had ik ween en die bleven zo heftig .
dinsdag 27 oktober 2015 om 16:42
Hai TO, ik zou inderdaad duidelijk afspraken maken. Je kunt nooit 100% weten of men zich hieraan houdt. Zorg daarom dat je partner, of een andere bevallingspartner, voor jou belangen opkomt. Hij/zij kan dan aan de rem trekken als er iets gebeurt wat jij niet wilt en aandringen om toch voor een keizersnede te gaan als het weer zo lang duurt. Kies dus iemand die jou daarin goed kan steunen en zich niet het kaas van het brood laat eten.
Verder zou ik kijken of je ergens een cursus kunt volgen die je leert omgaan met je angst. Door die angst kan juist ontstaan waar je bang voor bent (een bevalling die niet vordert), dus probeer daar iets aan te doen! Het zou natuurlijk het mooist zijn als je een vlotte natuurlijke bevalling krijgt, ook voor je herstel. Dat is ook mogelijk! Ik hoop dat je kunt gaan geloven dat het kan en dat jij het aankunt!
Je hebt nu al een kind, dus zes weken niet mogen tillen is nu extra lastig. Nog los van de mogelijke complicaties. Vooral in de nasleep kan een keizersnede heel naar zijn, denk dus niet alleen in korte termijn (baby eruit), maar ook daaraan.
Ps. Ik snap je hoor, zelf heb ik bij nr. 1 een keizersnede gehad. Dit brengt risico's met zich mee bij een natuurlijke bevalling bij de tweede. Ik ga dus ook heel duidelijk vastleggen dat ik niet te lang wil blijven hangen en bij een groot kind (nr 1 was 9 pond) en flink over tijd lopen voor nog een keizersnede wil gaan. Toch is mijn ideaalbeeld om dit keer natuurlijk te bevallen, om dat mee te maken en te weten dat mijn lichaam dat ook kan.
Verder zou ik kijken of je ergens een cursus kunt volgen die je leert omgaan met je angst. Door die angst kan juist ontstaan waar je bang voor bent (een bevalling die niet vordert), dus probeer daar iets aan te doen! Het zou natuurlijk het mooist zijn als je een vlotte natuurlijke bevalling krijgt, ook voor je herstel. Dat is ook mogelijk! Ik hoop dat je kunt gaan geloven dat het kan en dat jij het aankunt!
Je hebt nu al een kind, dus zes weken niet mogen tillen is nu extra lastig. Nog los van de mogelijke complicaties. Vooral in de nasleep kan een keizersnede heel naar zijn, denk dus niet alleen in korte termijn (baby eruit), maar ook daaraan.
Ps. Ik snap je hoor, zelf heb ik bij nr. 1 een keizersnede gehad. Dit brengt risico's met zich mee bij een natuurlijke bevalling bij de tweede. Ik ga dus ook heel duidelijk vastleggen dat ik niet te lang wil blijven hangen en bij een groot kind (nr 1 was 9 pond) en flink over tijd lopen voor nog een keizersnede wil gaan. Toch is mijn ideaalbeeld om dit keer natuurlijk te bevallen, om dat mee te maken en te weten dat mijn lichaam dat ook kan.
