keizersnee na traumatische bevalling

Och Lovely, wat was die VK een stomme doos!!

Jij en je man blijven ALTIJD de baas. De kans dat je nog een keer zo'n figuur treft is gelukkig klein, maar is dit wel het geval dat mag je man haar gewoon wegsturen en om iemand anders vragen! Wees in dat geval maar een zeikerd.

Groot kans dat je bevalling onder andere niet vorderde vanwege die VK, goede begeleiding maak een wereld van verschil.

Overigens ook onprofessioneel om in jou bijzijn te gaan fluisteren. Bij mijn bevalling kwamen ze kijken en trokken zich daarna netjes terug voor overleg. Ook waren man en ik alleen zolang wij dit wilden. Ik heb dat als heel fijn ervaren.

Het kan dus zeker, je hebt echt pech gehad.

Tvp, ik ben ook(?) een controlefreak

quote:ponny schreef op 27 oktober 2015 @ 16:07:Wat bedoel je met dat er iemand aan je doos hing om je te laten voelen waar je heen moet persen? Klinkt namelijk erg vreemd...Ik herken dit. Rotgevoel was het. Waarschijnlijk hebben ze alleen met een vinger over het randje van je vagina gestreken dat enorm op spanning stond. Bij bevalling 2 heb ik dan ook heel duidelijk verzocht om met hun tengels van me af te blijven.

Ik zou als ik jou was eerder bang zijn voor je vorige VK dan voor bevallingen, zeker ook omdat je beschrijft dat het wel goed ging toen de Gyn gearriveerd was in de kamer.

Maar goed; het blijft gewoon heel vervelend dat je ervaring zo negatief en pijnlijk (traumatisch) is geweest.



Kan je tot nu toe wel genieten van je bevalling?

Echt heel vervelend dat je zo'n er aring hebt gehad. Mijn eerste bevalling was ook traumatisch, maar dan om andere redenen. Daarom zag ik ook vanaf het moment dat ik zwanger was van de tweede enorm op tegen de bevalling. Hoorde ik op de zwangerschapsgym iemand vertellen dat ze een verplichte keizersnede kreeg ivm een stuitligging, was ik haast jaloers want het leek me best relaxed. En puntje bij paaltje viel die tweede bevalling zo ontzettend mee (zo erg dat de wens voor een derde groot is maar het me helaas steeds niet lukt zwanger te blijven).



Maar wat heb ik gedaan in de voorbereiding op de bevalling? Ik heb een bevallingsplan geschreven en dit uitgebreid besproken met mijn verloskundige. Ik had het idee dat er veel dingen in stonden die voor hen misschien een open deur waren, maar voor mij belangrijk om toch op te schrijven. Verder heb ik het bevallingsplan ook in het ziekenhuis besproken met een gynaecoloog omdat ik uit voorzorg op intake moest.

Daarnaast had ik een heel plan met "als dit, dan dat" voor mijn vriend geschreven. Precies hoe ik het wilde hebben en wat hij moest regelen of vragen als ik er niet aan zou denken of er zelf niet toe in staat zou zijn. Niet langer dan x tijd persen, dan gynaecoloog erbij roepen. Etc.

Verder nog het bevallingsplan in veelvoud in mijn ziekenhuistas met een rol plakband erbij. Kon mn vriend het uitdelen aan nieuw ziekenhuispersoneel als er weer telkens aan anderen aan mijn bed zouden staan, en bij veel wisselingen zelf boven mijn bed en op de deur ophangen zodat iedereen er kennis van kon nemen.



Maar in de praktijk ging ik met mijn verloskundige naar het ziekenhuis, ging het heel voorspoedig en heb ik naast haar alleen de verpleegkundige gezien en een co die na mijn goedkeuring heel stilletjes vanuit een hoekje van de kamer heeft meegekeken.



Mijn advies is op een rustige manier aan je verloskundige te vertellen wat je vervelend vond gaan bij je vorige bevalling en hoe erg je daarom op ziet tegen deze bevalling. Zo erg zelfs dat je het liefste een keizersnede zou krijgen. Noet erg als je hierbij je emoties laat zien. Vraag haar naar tips voor een bevallingsplan en google zelf ook wat rond. Genoeg voorbeelden te vinden. En maak heldere afspraken die zij ook zelf in je dossier noteert over wanneer het genoeg is tijdens je bevalling en ingrijpen noodzakelijk is.

Onthoud dat het nu heel anders kan gaan.



Veel succes!

Mijn 1e bevalling was traumatisch en ik was verschrikkelijk bang voor de 2e bevalling. Dit is goed besproken en ook met wat ik wel/niet wil. De 2e bevalling ging top! Met 4 uurtjes was ze er, en alles is gegaan zoals ik wilde.

Ik snap je uitgangspunt, laat ik dat voorop stellen.



Jaren geleden heb ik ivm een stuitligging een keizersnede gehad. Dit was op zijn zacht gezegd geen leuke manier van bevallen. Details zal ik je onthouden. Ik heb hier ook een trauma aan overgehouden. En weet je wat daar tegen helpt? Therapie. Als je ervaring je echt zo dwars zit, wat heel logisch is, dan moet je dat gewoon oplossen in plaats van een medische ingreep die ook risico's met zich mee brengt verheerlijken.



Daarbij, als je nog met veel onverwerkte gevoelens zit met betrekking tot je bevalling dan neem je die óók mee naar de volgende. Dus. Werk aan jezelf. Dat lucht op! En als je trauma is verwerkt kun je het met de juiste begeleiding nogmaals doen. Kun je daarna hartstikke trots zijn op jezelf!

Ik ben een aantal weken geleden bevallen van mijn tweede kindje. Tussen de eerste en tweede zit een aantal jaren, mede door de traumatische bevalling bij de eerste (die ook na uren eindigde in spoedkeizersnede). In het eerste gesprek bij de verloskundigenpraktijk werd voorgesteld dat ik al in een eerder stadium een gesprek zou hebben met de gyn. Dan hoefde ik niet te wachten tot week 36 voor ik het eerste gesprek daar zou hebben. Dit kan ik je ook aanraden! Probeer zo vroeg mogelijk in je zwangerschap een gesprek aan te gaan met de gyn. Overigens heb je volgens mijn gyn, nadat je al eerder een keizersnede hebt gehad, áltijd een keuze of je natuurlijk wilt bevallen of niet. Het feit dat ik die keuze had, gaf mij al wat rust. Het werd dus niet voor mij bepaald, maar ik mocht zelf kiezen!

Een geboorteplan maken kan ook helpen, maar dit geeft uiteraard niet de garantie dat je bevalling loopt zoals je hebt opgeschreven..

Aanvulling: het herstel van de kz valt mij dit keer toch ook tegen, ondanks dat ik wel wist wat ik kon verwachten. Zo'n operatie moet je dus zeker niet verheerlijken zoals iemand anders eerder ook al aangaf.