Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 2 november 2015 om 09:21
quote:MonicaGeller schreef op 02 november 2015 @ 09:11:
Het schuldgevoel tov man en kinderen weegt eigenlijk constant door, schuldig dat ik niet de moeder en echtgenote ben die ik vind dat zij verdienen Ik heb bewust geen kinderen. Dat zou ik echt niet trekken. Ik vraag me ook af hoe jij dat overleeft. Vooral die periode dat ze om de vijf minuten je aandacht vragen. Mam dit, mam dat. Ik zou doordraaien ben ik bang.
Het schuldgevoel tov man en kinderen weegt eigenlijk constant door, schuldig dat ik niet de moeder en echtgenote ben die ik vind dat zij verdienen Ik heb bewust geen kinderen. Dat zou ik echt niet trekken. Ik vraag me ook af hoe jij dat overleeft. Vooral die periode dat ze om de vijf minuten je aandacht vragen. Mam dit, mam dat. Ik zou doordraaien ben ik bang.
.
maandag 2 november 2015 om 09:23
maandag 2 november 2015 om 09:25
quote:impala schreef op 02 november 2015 @ 09:21:
[...]
Ik heb bewust geen kinderen. Dat zou ik echt niet trekken. Ik vraag me ook af hoe jij dat overleeft. Vooral die periode dat ze om de vijf minuten je aandacht vragen. Mam dit, mam dat. Ik zou doordraaien ben ik bang.
Dat is iets wat regelmatig gebeurt bij vrouwen met autisme: als er eenmaal kinderen zijn wordt het allemaal te ingewikkeld.
Ik herken dat bij mezelf en denk dat het wrsch verstandiger was geweest als ik geen kinderen had gekregen. Maar ik ben zó blij dat ik ze heb.
[...]
Ik heb bewust geen kinderen. Dat zou ik echt niet trekken. Ik vraag me ook af hoe jij dat overleeft. Vooral die periode dat ze om de vijf minuten je aandacht vragen. Mam dit, mam dat. Ik zou doordraaien ben ik bang.
Dat is iets wat regelmatig gebeurt bij vrouwen met autisme: als er eenmaal kinderen zijn wordt het allemaal te ingewikkeld.
Ik herken dat bij mezelf en denk dat het wrsch verstandiger was geweest als ik geen kinderen had gekregen. Maar ik ben zó blij dat ik ze heb.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 2 november 2015 om 09:34
quote:waranaka schreef op 02 november 2015 @ 08:44:
Van die uitleg snap ik echt niets. Zo'n streepjescode als uitleg zou mij alleen maar heel erg in de war maken.
(Theoretisch snap ik het wel, maar ik zou het niet kunnen 'vertalen' naar mijzelf.)
Vind ik ook moeilijk!
Wat ik wel handig vind aan de afbeelding, is dat duidelijk te zien is hoe het spectrum verloopt. Met kern-autisme als ene en de neurotypische mens als andere uiterste.
Ik ben al blij dat ik dát een beetje op een rijtje heb
Van die uitleg snap ik echt niets. Zo'n streepjescode als uitleg zou mij alleen maar heel erg in de war maken.
(Theoretisch snap ik het wel, maar ik zou het niet kunnen 'vertalen' naar mijzelf.)
Vind ik ook moeilijk!
Wat ik wel handig vind aan de afbeelding, is dat duidelijk te zien is hoe het spectrum verloopt. Met kern-autisme als ene en de neurotypische mens als andere uiterste.
Ik ben al blij dat ik dát een beetje op een rijtje heb
maandag 2 november 2015 om 09:36
quote:impala schreef op 02 november 2015 @ 09:21:
[...]
Ik heb bewust geen kinderen. Dat zou ik echt niet trekken. Ik vraag me ook af hoe jij dat overleeft. Vooral die periode dat ze om de vijf minuten je aandacht vragen. Mam dit, mam dat. Ik zou doordraaien ben ik bang.
Ik heb mijn kinderen gekregen lang voor ik doorhad dat er iets met me aan de hand was - mijn moeder is ook een autist, dus als ik naar haar keek was ik normaal, ik heb echt heel lang geloofd dat het heel normaal was dat het leven zo zwaar was en dat ik maar wat harder mijn best moest doen; in die zin was de diagnose wel een bevrijding, ik mocht voor mezelf ineens wat milder zijn, ik mocht moe zijn...
Maar heel eerlijk? Had ik het toen geweten, dan had ik heel waarschijnlijk geen kinderen gekregen.
Ik hou zielsveel van ze, maar ze zijn inderdaad een belasting en ik heb de foute genen aan hen doorgegeven, daar voel ik me ook wel schuldig over.
Komt daarbij dat ik zo nodig verliefd moest worden op een man met kinderen (ook voor de diagnose), zijn en mijn kinderen hebben een verschillende omgangsregeling, kwestie van het helemaal interessant te houden
De jongste is nu 9, de oudste is 18, dus het ge-maham begint er wel wat uit te gaan, maar daar komen dan weer andere zorgen voor in de plaats.
Soms is het inderdaad echt overleven.
Ik hou met heel mijn hart van ze, maar als geld geen bezwaar zou zijn dan huurde ik waarschijnlijk een studiootje voor mij alleen, waar ik me zou kunnen terugtrekken als het me teveel wordt
Aanvulling, voor het helemaal op een klaagzang lijkt: de kinderen zijn fantastisch, ze zijn grappig, slim, verbaal erg sterk, en ik vind het heel mooi al die verschillende karakters zich te zien ontwikkelen, de oudste die ineens een echte vent begint te worden en langzaam maar zeker zijn vleugels begint uit te slaan, ...
En mijn man, daar heb ik geen woorden voor, voor ik hem kende kon ik me niet voorstellen dat ik zoveel van iemand zou kunnen houden, en de grap is dat hij ook van mij houdt
[...]
Ik heb bewust geen kinderen. Dat zou ik echt niet trekken. Ik vraag me ook af hoe jij dat overleeft. Vooral die periode dat ze om de vijf minuten je aandacht vragen. Mam dit, mam dat. Ik zou doordraaien ben ik bang.
Ik heb mijn kinderen gekregen lang voor ik doorhad dat er iets met me aan de hand was - mijn moeder is ook een autist, dus als ik naar haar keek was ik normaal, ik heb echt heel lang geloofd dat het heel normaal was dat het leven zo zwaar was en dat ik maar wat harder mijn best moest doen; in die zin was de diagnose wel een bevrijding, ik mocht voor mezelf ineens wat milder zijn, ik mocht moe zijn...
Maar heel eerlijk? Had ik het toen geweten, dan had ik heel waarschijnlijk geen kinderen gekregen.
Ik hou zielsveel van ze, maar ze zijn inderdaad een belasting en ik heb de foute genen aan hen doorgegeven, daar voel ik me ook wel schuldig over.
Komt daarbij dat ik zo nodig verliefd moest worden op een man met kinderen (ook voor de diagnose), zijn en mijn kinderen hebben een verschillende omgangsregeling, kwestie van het helemaal interessant te houden
De jongste is nu 9, de oudste is 18, dus het ge-maham begint er wel wat uit te gaan, maar daar komen dan weer andere zorgen voor in de plaats.
Soms is het inderdaad echt overleven.
Ik hou met heel mijn hart van ze, maar als geld geen bezwaar zou zijn dan huurde ik waarschijnlijk een studiootje voor mij alleen, waar ik me zou kunnen terugtrekken als het me teveel wordt
Aanvulling, voor het helemaal op een klaagzang lijkt: de kinderen zijn fantastisch, ze zijn grappig, slim, verbaal erg sterk, en ik vind het heel mooi al die verschillende karakters zich te zien ontwikkelen, de oudste die ineens een echte vent begint te worden en langzaam maar zeker zijn vleugels begint uit te slaan, ...
En mijn man, daar heb ik geen woorden voor, voor ik hem kende kon ik me niet voorstellen dat ik zoveel van iemand zou kunnen houden, en de grap is dat hij ook van mij houdt
maandag 2 november 2015 om 09:40
Mijn (onze) kinderen zijn in veel opzichten een zegen. Het lusteloze en gedeprimeerde gevoel dat ik regelmatig kon hebben, hebben ze compleet doen wegnemen. Ten eerste omdat ze er zijn en omdat ze zo mooi en lief en geweldig zijn en ten tweede omdat ze er zijn en ze altijd rommel maken en troep hebben en zemelen en dat ik dan dingen moet regelen.
Daarnaast zijn kinderen een heel goed excuus voor de structuur die ik (en mijn man ook) graag in ons leven zien. Behalve de genderdingetjes is het hier in huis net 1954. Elke dag heeft ongeveer dezelfde structuur. Dat werkt bij de kinderen heel goed en voor ons werkt het nog beter. Ik plan alles. Het enige wat ik lastig vind, is socializen met moeders op het schoolplein. En ik benader niet actief ouders om kinderen hier te laten spelen. Gelukkig zijn mijn kinderen heel wat makkelijker met het meenemen van vriendjes, dus ik heb regelmatig het huis vol. Ook dat gaat wonderwel, maar dat ligt ook aan mijn werk: ik ga natuurlijk sowieso veel met kinderen om.
Daarnaast zijn kinderen een heel goed excuus voor de structuur die ik (en mijn man ook) graag in ons leven zien. Behalve de genderdingetjes is het hier in huis net 1954. Elke dag heeft ongeveer dezelfde structuur. Dat werkt bij de kinderen heel goed en voor ons werkt het nog beter. Ik plan alles. Het enige wat ik lastig vind, is socializen met moeders op het schoolplein. En ik benader niet actief ouders om kinderen hier te laten spelen. Gelukkig zijn mijn kinderen heel wat makkelijker met het meenemen van vriendjes, dus ik heb regelmatig het huis vol. Ook dat gaat wonderwel, maar dat ligt ook aan mijn werk: ik ga natuurlijk sowieso veel met kinderen om.
maandag 2 november 2015 om 09:42
quote:MonicaGeller schreef op 02 november 2015 @ 09:36:
ik heb echt heel lang geloofd dat het heel normaal was dat het leven zo zwaar was en dat ik maar wat harder mijn best moest doen; in die zin was de diagnose wel een bevrijding, ik mocht voor mezelf ineens wat milder zijn, ik mocht moe zijn...
Oh, wat is dit stukje herkenbaar.
Ik ben blij dat ik dit topic heb gevonden.
Wat betreft kinderen: ik zou totaal ongeschikt zijn als moeder.
Kinderen zijn wel vaak gek op mij, maar dat komt omdat ik in heel veel dingen stiekem zelf nog een kind ben. Ik voel me niet echt boven ze staan of zo. Zou een geinige opvoeding worden...
ik heb echt heel lang geloofd dat het heel normaal was dat het leven zo zwaar was en dat ik maar wat harder mijn best moest doen; in die zin was de diagnose wel een bevrijding, ik mocht voor mezelf ineens wat milder zijn, ik mocht moe zijn...
Oh, wat is dit stukje herkenbaar.
Ik ben blij dat ik dit topic heb gevonden.
Wat betreft kinderen: ik zou totaal ongeschikt zijn als moeder.
Kinderen zijn wel vaak gek op mij, maar dat komt omdat ik in heel veel dingen stiekem zelf nog een kind ben. Ik voel me niet echt boven ze staan of zo. Zou een geinige opvoeding worden...
maandag 2 november 2015 om 10:54
quote:waranaka schreef op 02 november 2015 @ 10:47:
[...]
Ik heb de diagnose nooit op die manier als een bevrijding beleefd. Wel vond ik het fijn dat ik eindelijk snapte waarom dingen voor mij anders werkten en dat het klopte dat ik zag dat ik anders ben, maar nu wist waardoor dat kwam. Maar ik moet nog steeds dezelfde dingen.Voor mij was het een bevrijding dat ik geloofd werd. Bijvoorbeeld dat ik daadwerkelijk boven mijn kunnen werkte op mijn stage, dat ik daadwerkelijk dingen niet uit mezelf zie en niet omdat ik er geen zin in heb, enz.
[...]
Ik heb de diagnose nooit op die manier als een bevrijding beleefd. Wel vond ik het fijn dat ik eindelijk snapte waarom dingen voor mij anders werkten en dat het klopte dat ik zag dat ik anders ben, maar nu wist waardoor dat kwam. Maar ik moet nog steeds dezelfde dingen.Voor mij was het een bevrijding dat ik geloofd werd. Bijvoorbeeld dat ik daadwerkelijk boven mijn kunnen werkte op mijn stage, dat ik daadwerkelijk dingen niet uit mezelf zie en niet omdat ik er geen zin in heb, enz.
maandag 2 november 2015 om 10:58
Wat fijn dat je kinderen hun jeugd toch als prettig hebben ervaren
Ik blijf voor mezelf de lat (bijna) even hoog leggen, maar ik accepteer van mezelf sinds de diagnose wel dat ik ook moet opladen.
Ik snap nu beter waarom ik het soms zo moeilijk heb met de wereld en mezelf, en dat ik toch echt wat beter en gerichter voor mezelf moet zorgen.
Ik kan man nu ook beter uitleggen dat als ik vb. compleet dichtklap dat niks met hem te maken heeft (hij werd verdrietig omdat hij dacht dat ik hem uitsloot of boos was op hem) en dat als hij kon hij gerust mijn gedachten mocht lezen, maar dat ik op zo'n moment niks actief kàn communiceren.
Dat was echt iets dat zonder die verduidelijking op den duur tussen ons zou komen staan, denk ik.
Ik blijf voor mezelf de lat (bijna) even hoog leggen, maar ik accepteer van mezelf sinds de diagnose wel dat ik ook moet opladen.
Ik snap nu beter waarom ik het soms zo moeilijk heb met de wereld en mezelf, en dat ik toch echt wat beter en gerichter voor mezelf moet zorgen.
Ik kan man nu ook beter uitleggen dat als ik vb. compleet dichtklap dat niks met hem te maken heeft (hij werd verdrietig omdat hij dacht dat ik hem uitsloot of boos was op hem) en dat als hij kon hij gerust mijn gedachten mocht lezen, maar dat ik op zo'n moment niks actief kàn communiceren.
Dat was echt iets dat zonder die verduidelijking op den duur tussen ons zou komen staan, denk ik.
maandag 2 november 2015 om 11:14
Waranka, voor de diagnose was ik mijn eigen grootste vijand en slavendrijver, en dat heeft de diagnose voor mij veranderd: dat ik wat milder en liever voor mezelf ben geworden.
Zoals ik al zei leg ik de lat nog steeds erg hoog voor mezelf, maar begrijp ik nu dat bepaalde dingen mij veel meer energie kosten dan dat voor andere mensen het geval is en accepteer ik dat ik daarna rust moet inbouwen.
Sommige kennissen/vriendinnen weten het, die heb ik het vooral verteld omdat ik doodziek werd van de druk om oogcontact te maken en omdat ik hen nu gemakkelijker kan uitleggen waarom ik een eerder gemaakte afspraak afzeg.
Voor mijn relatie met mijn man was de diagnose al helemaal een zegen: hij snapt nu dat sommige dingen bij mij een kwestie zijn van niet kunnen ipv. niet willen - zie mijn eerder bericht over dichtklappen.
Ik heb door te weten wat ik mankeer ook geleerd waar ik beter in ben dan niet-autisten: ik vond vb. mijn scherpe visuele geheugen en mijn oog voor detail maar normaal, nu weet ik dat dat niet zo is.
Ik zag vooral de dingen waarin ik minder was dan anderen, nu weet ik dat ik bepaalde dingen ook beter kan, dat heeft mij wel geholpen om mezelf (iets) beter te accepteren.
Zoals ik al zei leg ik de lat nog steeds erg hoog voor mezelf, maar begrijp ik nu dat bepaalde dingen mij veel meer energie kosten dan dat voor andere mensen het geval is en accepteer ik dat ik daarna rust moet inbouwen.
Sommige kennissen/vriendinnen weten het, die heb ik het vooral verteld omdat ik doodziek werd van de druk om oogcontact te maken en omdat ik hen nu gemakkelijker kan uitleggen waarom ik een eerder gemaakte afspraak afzeg.
Voor mijn relatie met mijn man was de diagnose al helemaal een zegen: hij snapt nu dat sommige dingen bij mij een kwestie zijn van niet kunnen ipv. niet willen - zie mijn eerder bericht over dichtklappen.
Ik heb door te weten wat ik mankeer ook geleerd waar ik beter in ben dan niet-autisten: ik vond vb. mijn scherpe visuele geheugen en mijn oog voor detail maar normaal, nu weet ik dat dat niet zo is.
Ik zag vooral de dingen waarin ik minder was dan anderen, nu weet ik dat ik bepaalde dingen ook beter kan, dat heeft mij wel geholpen om mezelf (iets) beter te accepteren.
maandag 2 november 2015 om 11:16
Wat de diagnose voor mij veranderd heeft, is dat ik minder gefrustreerd ben over mezelf.
Ik heb mezelf mijn leven lang gedwongen iemand te zijn die ik niet kón zijn.
Mee naar concerten, terwijl ik helemaal niet wilde, maar omdat anderen wilden dat ik meeging.
En dan kwaad zijn op mezelf, omdat ik er helemaal geen zin in had. En gefrustreerd de menigte gadeslaan, niet begrijpende waarom zij wél konden genieten, en ik alleen maar naar huis wilde.
Hoe meer ik mezelf dwong 'mee te doen met de massa', hoe ongelukkiger ik werd (en in mijn geval: hoe minder ik ging eten).
Dat dwingen doe ik niet meer. Ik weet nu hoe het komt dat ik over heel veel dingen anders denk, en heel veel dingen anders voel. Dat is wat de diagnose mij gebracht heeft. Ik ben daar blij mee.
Ik heb mezelf mijn leven lang gedwongen iemand te zijn die ik niet kón zijn.
Mee naar concerten, terwijl ik helemaal niet wilde, maar omdat anderen wilden dat ik meeging.
En dan kwaad zijn op mezelf, omdat ik er helemaal geen zin in had. En gefrustreerd de menigte gadeslaan, niet begrijpende waarom zij wél konden genieten, en ik alleen maar naar huis wilde.
Hoe meer ik mezelf dwong 'mee te doen met de massa', hoe ongelukkiger ik werd (en in mijn geval: hoe minder ik ging eten).
Dat dwingen doe ik niet meer. Ik weet nu hoe het komt dat ik over heel veel dingen anders denk, en heel veel dingen anders voel. Dat is wat de diagnose mij gebracht heeft. Ik ben daar blij mee.
maandag 2 november 2015 om 11:18
Ik had moeite met het lopen van stage. Ik deed niet veel uit mezelf, vergat dingen die me gevraagd werden (wanneer de zin te lang was), ik kon moeilijk activiteiten zelf bedenken. Mijn ouders dachten dat ik daar gewoon geen zin in had, ik wist wel beter. Na de diagnose werd dus duidelijk dat ik het niet kon, dus werd het overvragen minder.
Mensen snappen nu mij soms beter. Of ze snappen dat ik er niks aan kan doen. Het leven is er iets makkelijker op geworden. Ik vind het heel lastig om uit te leggen, maar ik hoop dat dit een beetje duidelijk is.
Mensen snappen nu mij soms beter. Of ze snappen dat ik er niks aan kan doen. Het leven is er iets makkelijker op geworden. Ik vind het heel lastig om uit te leggen, maar ik hoop dat dit een beetje duidelijk is.
maandag 2 november 2015 om 11:20
Wat ik uit jullie uitleg haal, is dat jullie enerzijds vriendelijker zijn geworden naar jezelf toe en jullie verwachtingen naar jezelf hebben bijgesteld.
Anderzijds kunnen jullie beter uitleggen aan anderen waardoor jullie anders zijn en houden die anderen daar rekening mee en hebben zij ook hun verwachtingen bijgesteld.
Anderzijds kunnen jullie beter uitleggen aan anderen waardoor jullie anders zijn en houden die anderen daar rekening mee en hebben zij ook hun verwachtingen bijgesteld.
maandag 2 november 2015 om 11:22
quote:elfje12 schreef op 02 november 2015 @ 11:18:
Ik had moeite met het lopen van stage. Ik deed niet veel uit mezelf, vergat dingen die me gevraagd werden (wanneer de zin te lang was), ik kon moeilijk activiteiten zelf bedenken. Mijn ouders dachten dat ik daar gewoon geen zin in had, ik wist wel beter. Na de diagnose werd dus duidelijk dat ik het niet kon, dus werd het overvragen minder.
Mensen snappen nu mij soms beter. Of ze snappen dat ik er niks aan kan doen. Het leven is er iets makkelijker op geworden. Ik vind het heel lastig om uit te leggen, maar ik hoop dat dit een beetje duidelijk is.
Voor mij is je verhaal volkomen duidelijk.
Ik merk op mijn werk ook verbetering, sinds ze het weten.
Terwijl ik precies dezelfde werkzaamheden verricht als voor de diagnose.
Maar het feit dat ze nu weten waarom ik moeite heb met bepaalde dingen, geeft toch een soort rust.
Voor mezelf bedoel ik.
Ik had moeite met het lopen van stage. Ik deed niet veel uit mezelf, vergat dingen die me gevraagd werden (wanneer de zin te lang was), ik kon moeilijk activiteiten zelf bedenken. Mijn ouders dachten dat ik daar gewoon geen zin in had, ik wist wel beter. Na de diagnose werd dus duidelijk dat ik het niet kon, dus werd het overvragen minder.
Mensen snappen nu mij soms beter. Of ze snappen dat ik er niks aan kan doen. Het leven is er iets makkelijker op geworden. Ik vind het heel lastig om uit te leggen, maar ik hoop dat dit een beetje duidelijk is.
Voor mij is je verhaal volkomen duidelijk.
Ik merk op mijn werk ook verbetering, sinds ze het weten.
Terwijl ik precies dezelfde werkzaamheden verricht als voor de diagnose.
Maar het feit dat ze nu weten waarom ik moeite heb met bepaalde dingen, geeft toch een soort rust.
Voor mezelf bedoel ik.
maandag 2 november 2015 om 11:23
quote:waranaka schreef op 02 november 2015 @ 11:20:
Anderzijds kunnen jullie beter uitleggen aan anderen waardoor jullie anders zijn en houden die anderen daar rekening mee en hebben zij ook hun verwachtingen bijgesteld.
Lang niet iedereen, maar dat hoeft ook niet.
Ik kan niet van anderen verwachten dat ze alles maar begrijpen.
Ik begrijp zelf driekwart van de mensheid voor geen meter, dus tja
Anderzijds kunnen jullie beter uitleggen aan anderen waardoor jullie anders zijn en houden die anderen daar rekening mee en hebben zij ook hun verwachtingen bijgesteld.
Lang niet iedereen, maar dat hoeft ook niet.
Ik kan niet van anderen verwachten dat ze alles maar begrijpen.
Ik begrijp zelf driekwart van de mensheid voor geen meter, dus tja
maandag 2 november 2015 om 11:23
quote:waranaka schreef op 02 november 2015 @ 11:20:
Wat ik uit jullie uitleg haal, is dat jullie enerzijds vriendelijker zijn geworden naar jezelf toe en jullie verwachtingen naar jezelf hebben bijgesteld.
Anderzijds kunnen jullie beter uitleggen aan anderen waardoor jullie anders zijn en houden die anderen daar rekening mee en hebben zij ook hun verwachtingen bijgesteld.Ja, in veel gevallen wel. Al stuit ik nog steeds wel eens op onbegrip, maar daar leer ik steeds beter mee om te gaan. De diagnose weten was in ieder geval voor mij een winst.
Wat ik uit jullie uitleg haal, is dat jullie enerzijds vriendelijker zijn geworden naar jezelf toe en jullie verwachtingen naar jezelf hebben bijgesteld.
Anderzijds kunnen jullie beter uitleggen aan anderen waardoor jullie anders zijn en houden die anderen daar rekening mee en hebben zij ook hun verwachtingen bijgesteld.Ja, in veel gevallen wel. Al stuit ik nog steeds wel eens op onbegrip, maar daar leer ik steeds beter mee om te gaan. De diagnose weten was in ieder geval voor mij een winst.
maandag 2 november 2015 om 11:28
Ik ben afgekeurd en werk nu als vrijwilligster in de zorg voor een paar uur in de week. Ik doe nu het werk wat ik leuk vind op mijn tempo. Ik word niet meer zoveel overvraagd en collega's (op 1 na) snappen mijn problemen. Met haar ga ik nog een gesprek aan. Ik weet nu dat ik me niet aanstel en daar werd voor de diagnose nog wel eens aan getwijfeld. Het geeft meer rust.
maandag 2 november 2015 om 11:31
quote:waranaka schreef op 02 november 2015 @ 11:20:
Wat ik uit jullie uitleg haal, is dat jullie enerzijds vriendelijker zijn geworden naar jezelf toe en jullie verwachtingen naar jezelf hebben bijgesteld.
Anderzijds kunnen jullie beter uitleggen aan anderen waardoor jullie anders zijn en houden die anderen daar rekening mee en hebben zij ook hun verwachtingen bijgesteld.
Ja, daar komt het wel op neer.
Ik verwacht net als Lotte niet dat de hele wereld me begrijpt, maar mijn leven is wel een stuk gemakkelijker geworden sinds ik mezelf wat beter begrijp en voor mijn relatie was dat begrijpen een echte boost.
We hadden al een grote verbondenheid, maar soms wel het gevoel dat we een verschillende taal spraken, de diagnose fungeert daarin als een soort tolk
Wat ik uit jullie uitleg haal, is dat jullie enerzijds vriendelijker zijn geworden naar jezelf toe en jullie verwachtingen naar jezelf hebben bijgesteld.
Anderzijds kunnen jullie beter uitleggen aan anderen waardoor jullie anders zijn en houden die anderen daar rekening mee en hebben zij ook hun verwachtingen bijgesteld.
Ja, daar komt het wel op neer.
Ik verwacht net als Lotte niet dat de hele wereld me begrijpt, maar mijn leven is wel een stuk gemakkelijker geworden sinds ik mezelf wat beter begrijp en voor mijn relatie was dat begrijpen een echte boost.
We hadden al een grote verbondenheid, maar soms wel het gevoel dat we een verschillende taal spraken, de diagnose fungeert daarin als een soort tolk
maandag 2 november 2015 om 11:32
quote:MonicaGeller schreef op 02 november 2015 @ 11:31:
[...]
Ja, daar komt het wel op neer.
Ik verwacht net als Lotte niet dat de hele wereld me begrijpt, maar mijn leven is wel een stuk gemakkelijker geworden sinds ik mezelf wat beter begrijp en voor mijn relatie was dat begrijpen een echte boost.
We hadden al een grote verbondenheid, maar soms wel het gevoel dat we een verschillende taal spraken, de diagnose fungeert daarin als een soort tolk Mooi verwoord!
[...]
Ja, daar komt het wel op neer.
Ik verwacht net als Lotte niet dat de hele wereld me begrijpt, maar mijn leven is wel een stuk gemakkelijker geworden sinds ik mezelf wat beter begrijp en voor mijn relatie was dat begrijpen een echte boost.
We hadden al een grote verbondenheid, maar soms wel het gevoel dat we een verschillende taal spraken, de diagnose fungeert daarin als een soort tolk Mooi verwoord!
maandag 2 november 2015 om 11:33
quote:Lotte35 schreef op 02 november 2015 @ 09:42:
[...]
Oh, wat is dit stukje herkenbaar.
Ik ben blij dat ik dit topic heb gevonden.
Wat betreft kinderen: ik zou totaal ongeschikt zijn als moeder.
Kinderen zijn wel vaak gek op mij, maar dat komt omdat ik in heel veel dingen stiekem zelf nog een kind ben. Ik voel me niet echt boven ze staan of zo. Zou een geinige opvoeding worden... Inderdaad het een en ander herkenbaar.
[...]
Oh, wat is dit stukje herkenbaar.
Ik ben blij dat ik dit topic heb gevonden.
Wat betreft kinderen: ik zou totaal ongeschikt zijn als moeder.
Kinderen zijn wel vaak gek op mij, maar dat komt omdat ik in heel veel dingen stiekem zelf nog een kind ben. Ik voel me niet echt boven ze staan of zo. Zou een geinige opvoeding worden... Inderdaad het een en ander herkenbaar.
LOEP ME MAAR aub.
