Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 2 november 2015 om 12:02
Ik vond op de basisschool opstellen schrijven leuk, maar had wel liever de keuze uit een paar titels. Op het middelbaar vond ik het lastig, want moest het minstens 400 woorden zijn. En de onderwerpen die ik kreeg vond ik ook niet altijd interessant. Net als voor talen brieven schrijven. Dan kreeg je de hoofdlijnen wel, maar moest je het verhaal eromheen verzinnen. Dat verzinnen ging me maar moeilijk af.
Toen ik nog geen diagnose zeiden mijn ouders ook vaak dat ik maar harder mijn best moest doen. Vooral met wiskunde, dat kon ik echt niet. Dat nekte me, daar ging zoveel tijd inzitten. Mijn moeder heeft heel wat uren naast me gezeten om het uit te leggen. Maar ik zag het gewoon niet. Mijn ruimtelijk inzicht is zeer zwak, dat staat ook op de uitslag van de aanvullende test in groep 8.
Ze zei dat ik mijn talen ook kon, dus ik moest mijn wiskunde ook maar kunnen. Was blij dat ik het in de 3e klas kon laten vallen.
Ik kan me voorstellen dat de combinatie ASS en kinderen erg zwaar is. Het is voor mij een grote reden dat ik ze niet heb. Daar komt ook bij dat ik gezelschap niet lang verdraag. Laat staan een kind wat helemaal afhankelijk van jou is. En ik ben bang dat ik er niet mee kan omgaan als het niet gaat zoals gehoopt. Kan me niet goed inleven in anderen. En ik heb veel "me-time" nodig.
Op dat sociale gebied ben ik altijd al afwijkend geweest. Zo wilde ik nooit meedoen aan spelletjes als de "kusjesdans" of de "suikerpot". Nog steeds heb ik een hekel aan kussen. Ik heb wel een paar vriendjes gehad met wie ik kuste en 1 FWB. Toen vond ik er ook weinig aan. Maar bij die FWB ik had ontspanningsklachten, waardoor dat niet goed lukte. Toch hebben we het beide vrijwillig gedaan. Meer om niet afwijkend te zijn. Maar dat verliefde gevoel was er niet en dat heb ik ook nog nooit gehad.
Dan ben ik me er toch van bewust dat ik anders ben. Aangezien veel leeftijdsgenoten al meer dan 10 jaar dezelfde relatie hebben. Ik vraag me oprecht af hoe ze dat volhouden. Terwijl mij een weekend al moeilijk afging.
Toen ik nog geen diagnose zeiden mijn ouders ook vaak dat ik maar harder mijn best moest doen. Vooral met wiskunde, dat kon ik echt niet. Dat nekte me, daar ging zoveel tijd inzitten. Mijn moeder heeft heel wat uren naast me gezeten om het uit te leggen. Maar ik zag het gewoon niet. Mijn ruimtelijk inzicht is zeer zwak, dat staat ook op de uitslag van de aanvullende test in groep 8.
Ze zei dat ik mijn talen ook kon, dus ik moest mijn wiskunde ook maar kunnen. Was blij dat ik het in de 3e klas kon laten vallen.
Ik kan me voorstellen dat de combinatie ASS en kinderen erg zwaar is. Het is voor mij een grote reden dat ik ze niet heb. Daar komt ook bij dat ik gezelschap niet lang verdraag. Laat staan een kind wat helemaal afhankelijk van jou is. En ik ben bang dat ik er niet mee kan omgaan als het niet gaat zoals gehoopt. Kan me niet goed inleven in anderen. En ik heb veel "me-time" nodig.
Op dat sociale gebied ben ik altijd al afwijkend geweest. Zo wilde ik nooit meedoen aan spelletjes als de "kusjesdans" of de "suikerpot". Nog steeds heb ik een hekel aan kussen. Ik heb wel een paar vriendjes gehad met wie ik kuste en 1 FWB. Toen vond ik er ook weinig aan. Maar bij die FWB ik had ontspanningsklachten, waardoor dat niet goed lukte. Toch hebben we het beide vrijwillig gedaan. Meer om niet afwijkend te zijn. Maar dat verliefde gevoel was er niet en dat heb ik ook nog nooit gehad.
Dan ben ik me er toch van bewust dat ik anders ben. Aangezien veel leeftijdsgenoten al meer dan 10 jaar dezelfde relatie hebben. Ik vraag me oprecht af hoe ze dat volhouden. Terwijl mij een weekend al moeilijk afging.
maandag 2 november 2015 om 12:14
quote:elfje12 schreef op 02 november 2015 @ 11:18:
Ik had moeite met het lopen van stage. Ik deed niet veel uit mezelf, vergat dingen die me gevraagd werden (wanneer de zin te lang was), ik kon moeilijk activiteiten zelf bedenken. Mijn ouders dachten dat ik daar gewoon geen zin in had, ik wist wel beter. Na de diagnose werd dus duidelijk dat ik het niet kon, dus werd het overvragen minder.
Mensen snappen nu mij soms beter. Of ze snappen dat ik er niks aan kan doen. Het leven is er iets makkelijker op geworden. Ik vind het heel lastig om uit te leggen, maar ik hoop dat dit een beetje duidelijk is.
Dit herken ik ook heel sterk. Hierdoor zijn mijn stages in de tandartspraktijken mislukt. Ik zag gewoon niet uit mezelf wat er moest gebeuren. Te lange zinnen onthield ik ook niet en dan werd me verweten dat ik niet luisterde.
Een keer was er een hele lange behandeling waarbij ik niks kon doen. Ik moest alleen maar staan kijken en dat vond ik heel vermoeiend. Doordat mijn ontwikkeling zo traag ging, mocht ik ook een heleboel dingen niet. Dus het was vaak staan kijken voor me. Toen was ik maar even naar boven gegaan om iets te eten en een beetje rond te kijken. Ik moest even energie op doen. Want ik dacht dat ze me wel zouden roepen als ze me weer nodig hadden. Dat hadden ze mijn stagebegeleidster verteld. Nou, ik kreeg de wind van voren op school. Ze verweet me dat ik niet open stond om te leren en hoe stom mijn actie wel was. Ik had erbij moeten blijven. Let wel, ik was toen 19.
Ik had moeite met het lopen van stage. Ik deed niet veel uit mezelf, vergat dingen die me gevraagd werden (wanneer de zin te lang was), ik kon moeilijk activiteiten zelf bedenken. Mijn ouders dachten dat ik daar gewoon geen zin in had, ik wist wel beter. Na de diagnose werd dus duidelijk dat ik het niet kon, dus werd het overvragen minder.
Mensen snappen nu mij soms beter. Of ze snappen dat ik er niks aan kan doen. Het leven is er iets makkelijker op geworden. Ik vind het heel lastig om uit te leggen, maar ik hoop dat dit een beetje duidelijk is.
Dit herken ik ook heel sterk. Hierdoor zijn mijn stages in de tandartspraktijken mislukt. Ik zag gewoon niet uit mezelf wat er moest gebeuren. Te lange zinnen onthield ik ook niet en dan werd me verweten dat ik niet luisterde.
Een keer was er een hele lange behandeling waarbij ik niks kon doen. Ik moest alleen maar staan kijken en dat vond ik heel vermoeiend. Doordat mijn ontwikkeling zo traag ging, mocht ik ook een heleboel dingen niet. Dus het was vaak staan kijken voor me. Toen was ik maar even naar boven gegaan om iets te eten en een beetje rond te kijken. Ik moest even energie op doen. Want ik dacht dat ze me wel zouden roepen als ze me weer nodig hadden. Dat hadden ze mijn stagebegeleidster verteld. Nou, ik kreeg de wind van voren op school. Ze verweet me dat ik niet open stond om te leren en hoe stom mijn actie wel was. Ik had erbij moeten blijven. Let wel, ik was toen 19.
maandag 2 november 2015 om 12:41
Problemen met aanrakingen heb ik dan weer helemaal niet. Ik hou erg van knuffelen en massages en ook van kussen (met mijn geliefde dan, niet op 1 januari enzo).
En op het werk zag ik juist heel goed wat er gedaan moest worden en wat prioriteit had.
Tav diegenen die zeggen dat ze de lat nog steeds erg hoog leggen: Maak je het jezelf niet onnodig moeilijk dan?
En op het werk zag ik juist heel goed wat er gedaan moest worden en wat prioriteit had.
Tav diegenen die zeggen dat ze de lat nog steeds erg hoog leggen: Maak je het jezelf niet onnodig moeilijk dan?
.
maandag 2 november 2015 om 12:56
quote:impala schreef op 02 november 2015 @ 12:41:
Problemen met aanrakingen heb ik dan weer helemaal niet. Ik hou erg van knuffelen en massages en ook van kussen (met mijn geliefde dan, niet op 1 januari enzo).
En op het werk zag ik juist heel goed wat er gedaan moest worden en wat prioriteit had.
Tav diegenen die zeggen dat ze de lat nog steeds erg hoog leggen: Maak je het jezelf niet onnodig moeilijk dan?
Aanrakingen is bij mij alles of niets: als ik je door en door vertrouw mag je me bij wijze van spreken overal aanraken, maar als dat niet het geval is dan verdraag ik amper dat je me een hand heeft.
Over je laatste vraag: natuurlijk maak ik het mezelf daar onnodig moeilijk mee, maar ik vrees dat dat echt mijn aard is. Ik snap oprecht niet hoe mensen tevreden kunnen zijn met 'goed genoeg', vind het ook aan mijn kinderen en man verplicht het uiterste uit mezelf te halen, waardoor ik dan wel vaker dan nodig weer crash, dat blijft echt een aandachtspunt voor mezelf.
Langs de andere kant is die hoge lat wel mijn beste kans geweest om te overleven en sta ik dankzij die lat waar ik nu sta; volgens mijn peut heb ik op dat vlak voor een autist buitengewone prestaties geleverd, en dan heb ik wel weer zoiets van 'zie je wel dat het toch juist is om zo veeleisend tov mezelf te zijn'
Problemen met aanrakingen heb ik dan weer helemaal niet. Ik hou erg van knuffelen en massages en ook van kussen (met mijn geliefde dan, niet op 1 januari enzo).
En op het werk zag ik juist heel goed wat er gedaan moest worden en wat prioriteit had.
Tav diegenen die zeggen dat ze de lat nog steeds erg hoog leggen: Maak je het jezelf niet onnodig moeilijk dan?
Aanrakingen is bij mij alles of niets: als ik je door en door vertrouw mag je me bij wijze van spreken overal aanraken, maar als dat niet het geval is dan verdraag ik amper dat je me een hand heeft.
Over je laatste vraag: natuurlijk maak ik het mezelf daar onnodig moeilijk mee, maar ik vrees dat dat echt mijn aard is. Ik snap oprecht niet hoe mensen tevreden kunnen zijn met 'goed genoeg', vind het ook aan mijn kinderen en man verplicht het uiterste uit mezelf te halen, waardoor ik dan wel vaker dan nodig weer crash, dat blijft echt een aandachtspunt voor mezelf.
Langs de andere kant is die hoge lat wel mijn beste kans geweest om te overleven en sta ik dankzij die lat waar ik nu sta; volgens mijn peut heb ik op dat vlak voor een autist buitengewone prestaties geleverd, en dan heb ik wel weer zoiets van 'zie je wel dat het toch juist is om zo veeleisend tov mezelf te zijn'
maandag 2 november 2015 om 13:18
quote:impala schreef op 02 november 2015 @ 12:41:
Tav diegenen die zeggen dat ze de lat nog steeds erg hoog leggen: Maak je het jezelf niet onnodig moeilijk dan?
Daar kan ik kort in zijn: JA!
Maar het is precies wat Monica zegt: 'goed genoeg' lijkt geen optie.
Zwart-wit denken hoort daar ook heel sterk bij, voor mij. Ik wil iets perfect doen, of het hoeft van mij niet. Nou ja, dat is natuurlijk onhaalbaar en ook totaal niet nodig. Leven op die manier is ook erg slopend. In afvallen en het beheersen van mijn gewicht ben ik wel héél erg goed, vandaar dat ik het ook zo moeilijk vind om dat nu los te laten. De perfecte controle, de ultieme zelfbeheersing.
Ik ben heel erg zoekende naar een tussenweg. Een weg waarop 'goed' goed genoeg is.
Tav diegenen die zeggen dat ze de lat nog steeds erg hoog leggen: Maak je het jezelf niet onnodig moeilijk dan?
Daar kan ik kort in zijn: JA!
Maar het is precies wat Monica zegt: 'goed genoeg' lijkt geen optie.
Zwart-wit denken hoort daar ook heel sterk bij, voor mij. Ik wil iets perfect doen, of het hoeft van mij niet. Nou ja, dat is natuurlijk onhaalbaar en ook totaal niet nodig. Leven op die manier is ook erg slopend. In afvallen en het beheersen van mijn gewicht ben ik wel héél erg goed, vandaar dat ik het ook zo moeilijk vind om dat nu los te laten. De perfecte controle, de ultieme zelfbeheersing.
Ik ben heel erg zoekende naar een tussenweg. Een weg waarop 'goed' goed genoeg is.
maandag 2 november 2015 om 14:13
Het stoort me heel erg als mensen de kantjes ervan aflopen. Of nou ja, ik vind dat ze dat doen. Wellicht vinden ze zelf dat ze het gewoon goed genoeg doen. Maar dat begrijp ik niet zo. Als ik met collega X een afspraak maak dat hij/zij iets doet, en dat gebeurt niet, dan ben ik tegenwoordig niet eens meer zo heel boos. Of eigenlijk wel, maar ik weet al dat ik beter niets kan verwachten.
Als ik iets niet kan/wil doen, dan zeg ik dat gewoon gelijk. Die directheid heeft voor- en nadelen.
Als ik iets niet kan/wil doen, dan zeg ik dat gewoon gelijk. Die directheid heeft voor- en nadelen.
maandag 2 november 2015 om 17:08
quote:MonicaGeller schreef op 02 november 2015 @ 13:27:
Als je die weg gevonden hebt, laat je 't dan even weten, dan dragen we je ineens voor voor een Nobelprijs of zoiets
Oeh, dit is een héél gewaagde uitspraak.
Want nu WIL ik die prijs.
En als ik iets in m'n kop heb....
Beetje obsessiegevoelig hè.
Ook nog
Als je die weg gevonden hebt, laat je 't dan even weten, dan dragen we je ineens voor voor een Nobelprijs of zoiets
Oeh, dit is een héél gewaagde uitspraak.
Want nu WIL ik die prijs.
En als ik iets in m'n kop heb....
Beetje obsessiegevoelig hè.
Ook nog
maandag 2 november 2015 om 17:18
Grrr, hier raak ik compleet van in de stress. Dietiste zegt dat ik alles mag blijven eten en vervolgens krijg ik een lijst met alles wat ik niet meer mag eten de komende 6 weken. Snap daar dus echt niets van en kan het niet los laten. Heb geprobeerd te bellen, maar ze is al weg. Morgenmiddag is ze er pas weer.
Hier kan ik zo NIET tegen!
Hier kan ik zo NIET tegen!
maandag 2 november 2015 om 17:35
maandag 2 november 2015 om 17:41
Ik weet wel zeker dat je man gelijk heeft elfje. Maar ik kan ook niet tegen dat soort dingen.
In diezelfde categorie: mensen die afspraken niet bevestigen. Iemand geeft je een aantal data met de vraag: wanneer kan jij? Ik mail: 'Ik kan op datum x'. En dan niks meer horen, geen bevestiging dat de afspraak staat.
Of mensen die niet duidelijk zeggen wat ze bedoelen. Ik kan zo snel geen voorbeeld bedenken. Maar van die mensen die iets zeggen, en dat je daar dan vanuit gaat, en dat uit hun acties of wat ze daarná zeggen blijkt dat ze iets anders bedoelen. Dan reageer ik ook altijd: "Maar je zei net iets anders (en dan zeg wat zij zeiden)". En dan de reactie: "Ja, maar ik bedoelde ...". Ja, zég dat dan, en niet wat je wel zei.
Dat minutieus vakanties voorbereiden herken ik ook. Ik ga ook bij voorkeur niet ver weg of naar iets nieuws. Ga toevallig binnenkort naar iets nieuws en heb alles al helemaal uitgeplozen. Hioe lang de reis duurt, welke route we nemen en waar we onderweg langs komen etc. Ben blij met Google Maps en Streetview
In diezelfde categorie: mensen die afspraken niet bevestigen. Iemand geeft je een aantal data met de vraag: wanneer kan jij? Ik mail: 'Ik kan op datum x'. En dan niks meer horen, geen bevestiging dat de afspraak staat.
Of mensen die niet duidelijk zeggen wat ze bedoelen. Ik kan zo snel geen voorbeeld bedenken. Maar van die mensen die iets zeggen, en dat je daar dan vanuit gaat, en dat uit hun acties of wat ze daarná zeggen blijkt dat ze iets anders bedoelen. Dan reageer ik ook altijd: "Maar je zei net iets anders (en dan zeg wat zij zeiden)". En dan de reactie: "Ja, maar ik bedoelde ...". Ja, zég dat dan, en niet wat je wel zei.
Dat minutieus vakanties voorbereiden herken ik ook. Ik ga ook bij voorkeur niet ver weg of naar iets nieuws. Ga toevallig binnenkort naar iets nieuws en heb alles al helemaal uitgeplozen. Hioe lang de reis duurt, welke route we nemen en waar we onderweg langs komen etc. Ben blij met Google Maps en Streetview
maandag 2 november 2015 om 18:07
quote:Lotte35 schreef op 01 november 2015 @ 19:58:
[afbeelding]Ik vind dat overigens wel een mooie weergave. Als ik kijk naar die barcodes denk ik dus dat ik zit tussen het Syndroom van Asperger en NT. Dat vermoeden heb ik al eerder. Aspergers hebben volgens dat plaatje lichte problemen, en dat zie ik bij mijzelf ook.
[afbeelding]Ik vind dat overigens wel een mooie weergave. Als ik kijk naar die barcodes denk ik dus dat ik zit tussen het Syndroom van Asperger en NT. Dat vermoeden heb ik al eerder. Aspergers hebben volgens dat plaatje lichte problemen, en dat zie ik bij mijzelf ook.
World of Warcraft: Legion
maandag 2 november 2015 om 18:10
quote:impala schreef op 02 november 2015 @ 08:36:
Op het werk had ik er ook geen.last van. En beslissingen nemen voor een ander is ook geen probleem. Het wordt lastig als ik voor mijzelf moet beslissen. Ik zie alle voors en tegens, maar het lijkt of ik die geen gewicht kan geven, ze zijn allemaal even belangrijk. Ik ben bv al jaren bezig met het uitzoeken van een nieuw keuken Ik zou geen ervaring hebben met leidinggeven. Maar dat betekent dat ik dat niet geleerd heb of daar geen ervaring mee heb. Het betekent niet dat ik dat niet zou kunnen leren.
Op het werk had ik er ook geen.last van. En beslissingen nemen voor een ander is ook geen probleem. Het wordt lastig als ik voor mijzelf moet beslissen. Ik zie alle voors en tegens, maar het lijkt of ik die geen gewicht kan geven, ze zijn allemaal even belangrijk. Ik ben bv al jaren bezig met het uitzoeken van een nieuw keuken Ik zou geen ervaring hebben met leidinggeven. Maar dat betekent dat ik dat niet geleerd heb of daar geen ervaring mee heb. Het betekent niet dat ik dat niet zou kunnen leren.
World of Warcraft: Legion
maandag 2 november 2015 om 18:13
quote:elfje12 schreef op 02 november 2015 @ 08:59:
Veranderingen haat ik. Op vakantie gaan vind ik heerlijk, maar ik ga het liefst steeds naar dezelfde plekken terug. Dat gaat niet altijd, want mijn man wil ook wel eens ergens anders heen. Uiteindelijk is zo'n vakantie ook heel fijn geweest, maar er gaat wel onrust en een hele hoop gezoek aan vooraf. Ik zoek dan precies de locatie waar we heen gaan, de omgeving, enz. Net zolang tot het in mijn hoofd een plekje heeft gekregen en ik zelfs begin uit te kijken naar de vakantie.Ik wil dan graag weer ergens anders naar toe. Tot nog toe is de enige uitzondering: Berlijn. Daar ben ik al 4 keer geweest. Ik vind dat overigens heel leuk: vliegtickets boeken, hotels uitzoeken en regelen. Hoe werkt het openbaar vervoer daar in die vreemde stad? Welke route moet ik nemen? Hoe laat moet ik daar zijn?, etc. Dat vind ik nou juist het leukste om alleen op vakantie gaan. Het heeft echter ook nadelen. Het is duur, je bent alleen, je hebt zelden een gids die je iets over de stad vertelt.
Veranderingen haat ik. Op vakantie gaan vind ik heerlijk, maar ik ga het liefst steeds naar dezelfde plekken terug. Dat gaat niet altijd, want mijn man wil ook wel eens ergens anders heen. Uiteindelijk is zo'n vakantie ook heel fijn geweest, maar er gaat wel onrust en een hele hoop gezoek aan vooraf. Ik zoek dan precies de locatie waar we heen gaan, de omgeving, enz. Net zolang tot het in mijn hoofd een plekje heeft gekregen en ik zelfs begin uit te kijken naar de vakantie.Ik wil dan graag weer ergens anders naar toe. Tot nog toe is de enige uitzondering: Berlijn. Daar ben ik al 4 keer geweest. Ik vind dat overigens heel leuk: vliegtickets boeken, hotels uitzoeken en regelen. Hoe werkt het openbaar vervoer daar in die vreemde stad? Welke route moet ik nemen? Hoe laat moet ik daar zijn?, etc. Dat vind ik nou juist het leukste om alleen op vakantie gaan. Het heeft echter ook nadelen. Het is duur, je bent alleen, je hebt zelden een gids die je iets over de stad vertelt.
World of Warcraft: Legion
maandag 2 november 2015 om 18:25
maandag 2 november 2015 om 19:38
Ik vind het juist heerlijk om mijn rugzak te pakken en te gaan ik zoek altijd wel rust op.
Even want anders heb jullie advies nodig , ik sta op de wachtlijst voor testen en onderzoeken om nu eens te kijken wat er met mij aan de hand is op zijn vroegst beginnen die testen pas begin volgend jaar. Op mijn werk echter zij ze zo tevreden dat ze mij terug de opleiding in willen hebben. Ik heb nu een ondersteunende functie en voel mij echt als een vis in het water omdat mijn soms "rare kronkels" niet opvallen omdat ik met dementerende werk en ik ben blijkbaar erg goed in staat deze mensen te begrijpen en goed in te schatten welke zorg en aandacht ze nodig hebben.
Nu heb ik vandaag een gesprek gehad en ze willen mij graag de opleiding in hebben omdat ze mij graag willen omscholen als verzorgende IG. Ik vind het super dat ze het in mij zien maar ik heb nu maar een mbo2 opleiding en dan ineens de 3 jarige opleiding te gaan doen veroorzaakt al de hele dag paniek aanvallen. Ik kan dus echt niet plannen en leren vind ik van mijzelf. Maar heb op mijn werk een aantal testen gedaan die je moet doen voor ze besluiten of je de opleiding aan kan en die heb ik glansrijk gehaald volgens de teamleider. Ga ik de opleiding niet in dan moet ik vertrekken geld ook als ik de opleiding niet haal dan moet ik ook weg.
Ik weet gewoon niet wat ik moet doen ik zie mijzelf echt niet in een klas van 30 mensen zitten 1 dag per week hele dag les, meestal is de concentratie na 2 uur wel op afhankelijk van hoeveel info ik te verstouwen krijg.
Ze weten op mijn werk ook niet dat ik getest ga worden.
Even want anders heb jullie advies nodig , ik sta op de wachtlijst voor testen en onderzoeken om nu eens te kijken wat er met mij aan de hand is op zijn vroegst beginnen die testen pas begin volgend jaar. Op mijn werk echter zij ze zo tevreden dat ze mij terug de opleiding in willen hebben. Ik heb nu een ondersteunende functie en voel mij echt als een vis in het water omdat mijn soms "rare kronkels" niet opvallen omdat ik met dementerende werk en ik ben blijkbaar erg goed in staat deze mensen te begrijpen en goed in te schatten welke zorg en aandacht ze nodig hebben.
Nu heb ik vandaag een gesprek gehad en ze willen mij graag de opleiding in hebben omdat ze mij graag willen omscholen als verzorgende IG. Ik vind het super dat ze het in mij zien maar ik heb nu maar een mbo2 opleiding en dan ineens de 3 jarige opleiding te gaan doen veroorzaakt al de hele dag paniek aanvallen. Ik kan dus echt niet plannen en leren vind ik van mijzelf. Maar heb op mijn werk een aantal testen gedaan die je moet doen voor ze besluiten of je de opleiding aan kan en die heb ik glansrijk gehaald volgens de teamleider. Ga ik de opleiding niet in dan moet ik vertrekken geld ook als ik de opleiding niet haal dan moet ik ook weg.
Ik weet gewoon niet wat ik moet doen ik zie mijzelf echt niet in een klas van 30 mensen zitten 1 dag per week hele dag les, meestal is de concentratie na 2 uur wel op afhankelijk van hoeveel info ik te verstouwen krijg.
Ze weten op mijn werk ook niet dat ik getest ga worden.
maandag 2 november 2015 om 19:49
quote:Lotte35 schreef op 02 november 2015 @ 09:42:
[...]
Oh, wat is dit stukje herkenbaar.
Ik ben blij dat ik dit topic heb gevonden.
Wat betreft kinderen: ik zou totaal ongeschikt zijn als moeder.
Ik had vroeger wel een kinderwens, maar ik zou mij nu geen kinderen zien opvoeden. Het lijkt mij knap lastig. Het is op dit moment een vraag (misschien helaas niet te realiseren) of ik sowieso een partner zal vinden, maar zo ja, dan moet ik rekening houden met de reële dat zij kinderen heeft van een relatie of huwelijk dat later gestrand is, waarbij de kinderen bij haar zijn gebleven. Zij komt dan met haar kinderen bij mij. Hoe los ik dat dan op? Maar dit is iets wat t.z.t. belangrijk is. Zolang ik geen partner vind met kinderen, is dat nu niet belangrijk.
Ik vind het vrij lastig om met leerlingen op school om te gaan. Gelukkig heb ik meestal niet met hen te maken, maar als ik een relatie krijg met een vrouw met kinderen in de puberleeftijd kan dat lastig zijn, vooral als het jongens zijn.
Bij mijn vorm van autisme is het zo dat ik dat expliciet moet leren. Wat anderen allang weten, weet ik niet, moet ik dat expliciet leren, en dan moet het later een automatisme worden. Ik word hierdoor effectief (zoals ik overkom) steeds en steeds minder autistisch.
[...]
Oh, wat is dit stukje herkenbaar.
Ik ben blij dat ik dit topic heb gevonden.
Wat betreft kinderen: ik zou totaal ongeschikt zijn als moeder.
Ik had vroeger wel een kinderwens, maar ik zou mij nu geen kinderen zien opvoeden. Het lijkt mij knap lastig. Het is op dit moment een vraag (misschien helaas niet te realiseren) of ik sowieso een partner zal vinden, maar zo ja, dan moet ik rekening houden met de reële dat zij kinderen heeft van een relatie of huwelijk dat later gestrand is, waarbij de kinderen bij haar zijn gebleven. Zij komt dan met haar kinderen bij mij. Hoe los ik dat dan op? Maar dit is iets wat t.z.t. belangrijk is. Zolang ik geen partner vind met kinderen, is dat nu niet belangrijk.
Ik vind het vrij lastig om met leerlingen op school om te gaan. Gelukkig heb ik meestal niet met hen te maken, maar als ik een relatie krijg met een vrouw met kinderen in de puberleeftijd kan dat lastig zijn, vooral als het jongens zijn.
Bij mijn vorm van autisme is het zo dat ik dat expliciet moet leren. Wat anderen allang weten, weet ik niet, moet ik dat expliciet leren, en dan moet het later een automatisme worden. Ik word hierdoor effectief (zoals ik overkom) steeds en steeds minder autistisch.
World of Warcraft: Legion
maandag 2 november 2015 om 19:52
Wat lastig, single1985.
Ik denk dat jij zelf het best in kan schatten of je die opleiding, en ook het werk wat daarop zal volgen, aankan. Qua intelligentie zal het misschien geen probleem zijn, maar daarmee ben je er natuurlijk niet.
Ik bedoel; ik heb hbo gedaan (pabo), ben daar met vlag en wimpel afgestudeerd, maar al meteen toen ik ging werken liep ik totaal vast.
Ik doe nu werk beneden mijn niveau (ik werk als tandartsassistente), en zelfs dáár heb ik mijn handen al meer dan vol aan. Als ik in m'n hart kijk, zou ik liever werk doen wat nog minder belastend voor me is.
Maar terug naar jou.
Wil je het graag, die opleiding?
Ik denk dat jij zelf het best in kan schatten of je die opleiding, en ook het werk wat daarop zal volgen, aankan. Qua intelligentie zal het misschien geen probleem zijn, maar daarmee ben je er natuurlijk niet.
Ik bedoel; ik heb hbo gedaan (pabo), ben daar met vlag en wimpel afgestudeerd, maar al meteen toen ik ging werken liep ik totaal vast.
Ik doe nu werk beneden mijn niveau (ik werk als tandartsassistente), en zelfs dáár heb ik mijn handen al meer dan vol aan. Als ik in m'n hart kijk, zou ik liever werk doen wat nog minder belastend voor me is.
Maar terug naar jou.
Wil je het graag, die opleiding?
maandag 2 november 2015 om 19:56
quote:waranaka schreef op 02 november 2015 @ 11:07:
Ik zet mijn diagnose nergens in; ik bedoel daarmee dat ik nog steeds alles doe wat ik 'moet' doen: werken, zorgen voor huishouden, dag in dag uit alles doen wat moet. Het hebben van een diagnose zorgt er toch niet voor dat dat allemaal niet meer hoeft? En begrijpen dat het daardoor wellicht zwaarder is voor mij dan voor een ander, wat heb ik daaraan?
Voor mij geldt dat ook in principe. Ik had al op 8-jarige leeftijd al door dat ik anders was. Ik had andere interesses. Een keer viel de naam "asperge" (bedoeld werd Asperger, maar dat werd dus verkeerd uitgesproken), maar later vertelden mijn ouders dat ik autistisch was. Toen had ik een woord voor anders zijn, maar dat veranderde in de praktijk niets. En ook niet de diagnoses die daarna kwamen.
Ik moet kunnen rekenen op bescherming, maar die bescherming moet op maat zijn. Men kan niet zomaar bescherming bieden die ik niet nodig heb, want dat levert extra stress en spanning op. Dan word ik door die bescherming beperkt, en niet door mijn autisme.
Ik zet mijn diagnose nergens in; ik bedoel daarmee dat ik nog steeds alles doe wat ik 'moet' doen: werken, zorgen voor huishouden, dag in dag uit alles doen wat moet. Het hebben van een diagnose zorgt er toch niet voor dat dat allemaal niet meer hoeft? En begrijpen dat het daardoor wellicht zwaarder is voor mij dan voor een ander, wat heb ik daaraan?
Voor mij geldt dat ook in principe. Ik had al op 8-jarige leeftijd al door dat ik anders was. Ik had andere interesses. Een keer viel de naam "asperge" (bedoeld werd Asperger, maar dat werd dus verkeerd uitgesproken), maar later vertelden mijn ouders dat ik autistisch was. Toen had ik een woord voor anders zijn, maar dat veranderde in de praktijk niets. En ook niet de diagnoses die daarna kwamen.
Ik moet kunnen rekenen op bescherming, maar die bescherming moet op maat zijn. Men kan niet zomaar bescherming bieden die ik niet nodig heb, want dat levert extra stress en spanning op. Dan word ik door die bescherming beperkt, en niet door mijn autisme.
World of Warcraft: Legion
maandag 2 november 2015 om 19:59
Lotte
Ik voel mij eigenlijk erg happy in de functie die ik nu heb omdat dit een ondersteunende functie is en er altijd dus iemand boven mij staat en dat vind ik erg prettig. Maar ik weet ook dat mbo2 word weg bezuinigd en er mogen alleen nog maar mbo3 of hoger worden aangenomen hier. Dus kans dat ik dan ooit weer z`n baan ga krijgen is erg klein. Terwijl ik niks liever wil dan met dementerende werken.
Maar het idee om er zoveel verantwoording bij te krijgen vind ik eng. En dan ook nog eens elke 6 maanden veranderen van afdeling voor de opleiding voor ik terug ga keren naar de dementerenden lijkt mij erg zwaar.
Ik ben eigenlijk nog al overvallen met deze vraag want ik dacht dat ik voor instap toetsen al zou zakken. Ik weet gewoon echt niet of ik het aan kan.
Ik voel mij eigenlijk erg happy in de functie die ik nu heb omdat dit een ondersteunende functie is en er altijd dus iemand boven mij staat en dat vind ik erg prettig. Maar ik weet ook dat mbo2 word weg bezuinigd en er mogen alleen nog maar mbo3 of hoger worden aangenomen hier. Dus kans dat ik dan ooit weer z`n baan ga krijgen is erg klein. Terwijl ik niks liever wil dan met dementerende werken.
Maar het idee om er zoveel verantwoording bij te krijgen vind ik eng. En dan ook nog eens elke 6 maanden veranderen van afdeling voor de opleiding voor ik terug ga keren naar de dementerenden lijkt mij erg zwaar.
Ik ben eigenlijk nog al overvallen met deze vraag want ik dacht dat ik voor instap toetsen al zou zakken. Ik weet gewoon echt niet of ik het aan kan.
