Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 6 november 2015 om 19:25
Soms worden mensen onderworpen aan een situatie die ze niet aankunnen, en deze wordt veroorzaakt door anderen. en dan kun je zo ernstig beschadigd worden, dat je het leven niet meer aan kunt. Ik kan me dat goed voorstellen. Maar moet men dat jou dan aanrekenen, of degene die dit veroorzaakt heeft? Lijkt mij toch wel dat laatste.
vrijdag 6 november 2015 om 19:30
quote:iones schreef op 06 november 2015 @ 17:37:
Je hoeft geen complimenten uit te delen, of te steunen. Begrip opbrengen is al heel wat.
Er zijn mensen die echt zelfmoord plegen. Ik oordeel daar niet zomaar over. Ik stond immers niet in hun schoenen. Ik kan me echter voorstellen dat er een moment komt dat je meer hebt moeten incasseren dan dat je aan kon, en dat je het moe bent.
Aangezien zelfmoord bestaat, en ook euthanasie, is het beter om het in de openheid te brengen. Doodzwijgen werkt namelijk niet. Het bestaat. Dat is een feit.
Daarnaast hoeft het niet altijd een ziekte te zijn. Ik denk dat er hier geen sprake is van een ziekte, maar meer van een verruïneerd leven.
Maar mocht het een ziekte zijn, niet elke ziekte valt te behandelen.Mooie post.
Je hoeft geen complimenten uit te delen, of te steunen. Begrip opbrengen is al heel wat.
Er zijn mensen die echt zelfmoord plegen. Ik oordeel daar niet zomaar over. Ik stond immers niet in hun schoenen. Ik kan me echter voorstellen dat er een moment komt dat je meer hebt moeten incasseren dan dat je aan kon, en dat je het moe bent.
Aangezien zelfmoord bestaat, en ook euthanasie, is het beter om het in de openheid te brengen. Doodzwijgen werkt namelijk niet. Het bestaat. Dat is een feit.
Daarnaast hoeft het niet altijd een ziekte te zijn. Ik denk dat er hier geen sprake is van een ziekte, maar meer van een verruïneerd leven.
Maar mocht het een ziekte zijn, niet elke ziekte valt te behandelen.Mooie post.
vrijdag 6 november 2015 om 20:18
vrijdag 6 november 2015 om 20:19
vrijdag 6 november 2015 om 20:30
quote:impala schreef op 06 november 2015 @ 19:17:
[...]
Klopt. Ik denk dat we moeten oppassen om dit zelfmoord door autisme te noemen. Dat lijkt me niet juist. Bij allebei is veel meer aan de hand. Problemen die ook zonder autisme moeilijk te behapstukken zijn. Maar met autisme nog moeilijker. Dat wel.
Mss is dat ook wel wat me eraan stoort: in dit topic gaat het over hoe het is om te leven met autisme.
Zowel bij Deej als bij Waranaka blijkt veel meer te spelen dan 'alleen maar' autisme. Maar de link tussen het autisme en de doodswens werd hierdoor wel gelegd.
[...]
Klopt. Ik denk dat we moeten oppassen om dit zelfmoord door autisme te noemen. Dat lijkt me niet juist. Bij allebei is veel meer aan de hand. Problemen die ook zonder autisme moeilijk te behapstukken zijn. Maar met autisme nog moeilijker. Dat wel.
Mss is dat ook wel wat me eraan stoort: in dit topic gaat het over hoe het is om te leven met autisme.
Zowel bij Deej als bij Waranaka blijkt veel meer te spelen dan 'alleen maar' autisme. Maar de link tussen het autisme en de doodswens werd hierdoor wel gelegd.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 6 november 2015 om 20:31
Mijn moeder heeft het nochtans ook gedaan, en is er tot op vandaag heilig van overtuigd dat ze een fantastische moeder was, zij had 'goed moederschap'
Ik heb hier heel lang mee geworsteld, vond haar een 'dader', maar ben tot het besef gekomen dat ze evengoed slachtoffer is.
Ze wist en weet niet beter en is ook getekend door haar eigen opvoeding.
Mijn vader daarentegen neem ik het wel kwalijk, want hij keek toe maar deed er niks aan, en hij wist wél dat het goed fout was.
Ik wil hiermee geen dingen vergoelijken, maar soms zijn dingen minder zwart-wit dan we in eerste instantie denken.
Ik heb hier heel lang mee geworsteld, vond haar een 'dader', maar ben tot het besef gekomen dat ze evengoed slachtoffer is.
Ze wist en weet niet beter en is ook getekend door haar eigen opvoeding.
Mijn vader daarentegen neem ik het wel kwalijk, want hij keek toe maar deed er niks aan, en hij wist wél dat het goed fout was.
Ik wil hiermee geen dingen vergoelijken, maar soms zijn dingen minder zwart-wit dan we in eerste instantie denken.
vrijdag 6 november 2015 om 20:34
quote:Solomio schreef op 06 november 2015 @ 20:30:
[...]
Mss is dat ook wel wat me eraan stoort: in dit topic gaat het over hoe het is om te leven met autisme.
Zowel bij Deej als bij Waranaka blijkt veel meer te spelen dan 'alleen maar' autisme. Maar de link tussen het autisme en de doodswens werd hierdoor wel gelegd.
Ik geloof wel dat mensen met autisme het moeilijker hebben dingen los te laten/verwerken dan mensen zonder autisme, in die zin snap ik de relatie wel tussen zelfmoord/euthanasie en autisme.
Dit is ook voor mezelf een heel groot werkpunt/valkuil, en alles waardoor ik ooit aan zelfmoord heb gedacht kan ik rechtstreeks linken aan autisme.
Dat betekent niet dat elke autist een doodswens heeft of chronisch depressief is, maar ik geloof wel dat autisme een risicofactor is, in die zin vind ik de bijdrages daaromtrent wel relevant.
[...]
Mss is dat ook wel wat me eraan stoort: in dit topic gaat het over hoe het is om te leven met autisme.
Zowel bij Deej als bij Waranaka blijkt veel meer te spelen dan 'alleen maar' autisme. Maar de link tussen het autisme en de doodswens werd hierdoor wel gelegd.
Ik geloof wel dat mensen met autisme het moeilijker hebben dingen los te laten/verwerken dan mensen zonder autisme, in die zin snap ik de relatie wel tussen zelfmoord/euthanasie en autisme.
Dit is ook voor mezelf een heel groot werkpunt/valkuil, en alles waardoor ik ooit aan zelfmoord heb gedacht kan ik rechtstreeks linken aan autisme.
Dat betekent niet dat elke autist een doodswens heeft of chronisch depressief is, maar ik geloof wel dat autisme een risicofactor is, in die zin vind ik de bijdrages daaromtrent wel relevant.
vrijdag 6 november 2015 om 20:39
quote:MonicaGeller schreef op 06 november 2015 @ 20:34:
[...]
Ik geloof wel dat mensen met autisme het moeilijker hebben dingen los te laten/verwerken dan mensen zonder autisme, in die zin snap ik de relatie wel tussen zelfmoord/euthanasie en autisme.
Op het gevaar af dat het nu lijkt alsof ik ga mierenneuken op woordjes: ik denk dat het andersom is. Autisme is geen gegeven, het is geen objectief vast te stellen 'afwijking' in de hersenen, het is een pakket eigenschappen.
Eén van die eigenschappen is bijv moeite hebben met dingen loslaten/verwerken. Als je dat hebt, heb je dus alvast 1 eigenschap die kan leiden tot een autisme-diagnose.
Blijft staan dat de relatie met zelfmoord duidelijk is.
Ik begrijp echt heel goed dat iemand niet verder wil leven, maar ik blijf vinden dat we dat als afwijkend moeten beschouwen en daarom moeten blijven proberen mensen op andere gedachten te brengen.
En een kind is nooit beter af als een ouder doodgaat.
[...]
Ik geloof wel dat mensen met autisme het moeilijker hebben dingen los te laten/verwerken dan mensen zonder autisme, in die zin snap ik de relatie wel tussen zelfmoord/euthanasie en autisme.
Op het gevaar af dat het nu lijkt alsof ik ga mierenneuken op woordjes: ik denk dat het andersom is. Autisme is geen gegeven, het is geen objectief vast te stellen 'afwijking' in de hersenen, het is een pakket eigenschappen.
Eén van die eigenschappen is bijv moeite hebben met dingen loslaten/verwerken. Als je dat hebt, heb je dus alvast 1 eigenschap die kan leiden tot een autisme-diagnose.
Blijft staan dat de relatie met zelfmoord duidelijk is.
Ik begrijp echt heel goed dat iemand niet verder wil leven, maar ik blijf vinden dat we dat als afwijkend moeten beschouwen en daarom moeten blijven proberen mensen op andere gedachten te brengen.
En een kind is nooit beter af als een ouder doodgaat.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 6 november 2015 om 20:44
quote:Solomio schreef op 06 november 2015 @ 20:39:
[...]
Ik begrijp echt heel goed dat iemand niet verder wil leven, maar ik blijf vinden dat we dat als afwijkend moeten beschouwen en daarom moeten blijven proberen mensen op andere gedachten te brengen.
En een kind is nooit beter af als een ouder doodgaat.
Dat ben ik met je eens, er moet tot het uiterste gegaan worden om mensen een zinvol/draaglijk/fijn/... leven te bieden, maar ergens ligt de grens, is het 'op'. Een ziek dier wordt ook 'verlost uit zijn lijden', waarom zou dat voor mensen niet mogen?
En ik mag wel hopen dat 'iedereen' leven als de norm en vrijwillig sterven als de uitzondering beschouwt.
Op het eerste deel van wat je schreef ga ik liever niet in, omdat ik dat voor mezelf nog niet helemaal helder heb.
[...]
Ik begrijp echt heel goed dat iemand niet verder wil leven, maar ik blijf vinden dat we dat als afwijkend moeten beschouwen en daarom moeten blijven proberen mensen op andere gedachten te brengen.
En een kind is nooit beter af als een ouder doodgaat.
Dat ben ik met je eens, er moet tot het uiterste gegaan worden om mensen een zinvol/draaglijk/fijn/... leven te bieden, maar ergens ligt de grens, is het 'op'. Een ziek dier wordt ook 'verlost uit zijn lijden', waarom zou dat voor mensen niet mogen?
En ik mag wel hopen dat 'iedereen' leven als de norm en vrijwillig sterven als de uitzondering beschouwt.
Op het eerste deel van wat je schreef ga ik liever niet in, omdat ik dat voor mezelf nog niet helemaal helder heb.
vrijdag 6 november 2015 om 20:50
quote:MonicaGeller schreef op 06 november 2015 @ 20:44:
[...]
Dat ben ik met je eens, er moet tot het uiterste gegaan worden om mensen een zinvol/draaglijk/fijn/... leven te bieden, maar ergens ligt de grens, is het 'op'. Een ziek dier wordt ook 'verlost uit zijn lijden', waarom zou dat voor mensen niet mogen?
En ik mag wel hopen dat 'iedereen' leven als de norm en vrijwillig sterven als de uitzondering beschouwt.
Op het eerste deel van wat je schreef ga ik liever niet in, omdat ik dat voor mezelf nog niet helemaal helder heb.
De vergelijking met een ziek dier dat uit zin lijden verlost wordt gaat hier nou juist mank, want daar gaat het om fysiek lijden en daar mag bij mensen ook ingegrepen worden.
Een depressief dier dat euthanasie krijgt ben ik nog niet tegengekomen.
[...]
Dat ben ik met je eens, er moet tot het uiterste gegaan worden om mensen een zinvol/draaglijk/fijn/... leven te bieden, maar ergens ligt de grens, is het 'op'. Een ziek dier wordt ook 'verlost uit zijn lijden', waarom zou dat voor mensen niet mogen?
En ik mag wel hopen dat 'iedereen' leven als de norm en vrijwillig sterven als de uitzondering beschouwt.
Op het eerste deel van wat je schreef ga ik liever niet in, omdat ik dat voor mezelf nog niet helemaal helder heb.
De vergelijking met een ziek dier dat uit zin lijden verlost wordt gaat hier nou juist mank, want daar gaat het om fysiek lijden en daar mag bij mensen ook ingegrepen worden.
Een depressief dier dat euthanasie krijgt ben ik nog niet tegengekomen.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 6 november 2015 om 20:56
Ja het is 'afwijkend'. En nee we moeten het niet verzwijgen of tot taboe verklaren. En ik denk dat ze allebei heel goed beseffen wat hun daad met hun kinderen zal doen. Ik denk niet dat ze nog een schop na verdienen. Waranaka heeft zich super kwetsbaar opgesteld. Ze is een van de meest integere forummers hier en ze komt hier al zo lang. Nooit heeft ze hierover gesproken. Tot gisteren Deej haar verhaal deed. Om deej te laten weten dat zij niet alleen staat, moest waranaka iets op het forum zetten dat ze anders waarschijnlijk.niet gedaan zou hebben. Ik vind het echt heel erg dat zij zich nu zo bezwaard voelt dat ze haar plekje op dit forum heeft opgegeven. Ik hoop dat ze gewoon terugkomt. En Deej ook.
.
vrijdag 6 november 2015 om 21:04
quote:Solomio schreef op 06 november 2015 @ 20:50:
[...]
De vergelijking met een ziek dier dat uit zin lijden verlost wordt gaat hier nou juist mank, want daar gaat het om fysiek lijden en daar mag bij mensen ook ingegrepen worden.
Een depressief dier dat euthanasie krijgt ben ik nog niet tegengekomen.
Een dier kan moeilijker aangeven depressief te zijn, laat staan dat het kan duidelijk maken te willen sterven.
Ik denk dat er een verschil is tussen depressief en levensmoe zijn. Depressief zijn gaat volgens mij over 'ik wil niet meer op deze manier leven' terwijl levensmoe imo gaat over niet meer willen leven tout court.
Verder vind ik fysiek en psychisch lijden beiden - onder bepaalde voorwaardes - evenwaardig wat betreft 'legitieme' reden om ermee te stoppen, het is niet omdat het ene minder zichtbaar/meetbaar is dat het daarom minder waarde zou hebben om te 'mogen' stoppen.
Ik blijf wat dat betreft voorstander van absoluut zelfbeschikkingsrecht.
[...]
De vergelijking met een ziek dier dat uit zin lijden verlost wordt gaat hier nou juist mank, want daar gaat het om fysiek lijden en daar mag bij mensen ook ingegrepen worden.
Een depressief dier dat euthanasie krijgt ben ik nog niet tegengekomen.
Een dier kan moeilijker aangeven depressief te zijn, laat staan dat het kan duidelijk maken te willen sterven.
Ik denk dat er een verschil is tussen depressief en levensmoe zijn. Depressief zijn gaat volgens mij over 'ik wil niet meer op deze manier leven' terwijl levensmoe imo gaat over niet meer willen leven tout court.
Verder vind ik fysiek en psychisch lijden beiden - onder bepaalde voorwaardes - evenwaardig wat betreft 'legitieme' reden om ermee te stoppen, het is niet omdat het ene minder zichtbaar/meetbaar is dat het daarom minder waarde zou hebben om te 'mogen' stoppen.
Ik blijf wat dat betreft voorstander van absoluut zelfbeschikkingsrecht.
vrijdag 6 november 2015 om 21:12
Tot nu toe heb ik me afzijdig gehouden van de discussie die ik onbedoeld ben begonnen. Ik wist op het moment dat ik postte, dat er voor- en tegenstanders zouden zijn. Dat het zo heftig zou worden, had ik niet voorzien. Voor mij was het vooral van me afschrijven, in een topic over mensen met autisme, omdat dit iets is waar ik tegenaan loop. Op het moment dat verschillende posters aangaven het liever niet te lezen, ben ik erover opgehouden.
Ik vind het ontzettend jammer dat ze nu weg is. Haar berichtjes waren heel waardevol en ook op andere plekken op het forum was ze actief. Dit topic zou voor iedereen fijn moeten zijn, dat daarom sommige onderwerpen te gevoelig liggen, snap ik nu.
En dat er een aantal is dat het niet snapt of zelfs veroordeelt, is goed om te zien. Voor mij betekent het dat jullie een manier hebben gevonden om met alles om te gaan, dat de strijd op de een of andere manier dragelijk is en dat je genoeg gevoel in je donder hebt om te proberen een vreemde ervan te weerhouden.
Ik vind het ontzettend jammer dat ze nu weg is. Haar berichtjes waren heel waardevol en ook op andere plekken op het forum was ze actief. Dit topic zou voor iedereen fijn moeten zijn, dat daarom sommige onderwerpen te gevoelig liggen, snap ik nu.
En dat er een aantal is dat het niet snapt of zelfs veroordeelt, is goed om te zien. Voor mij betekent het dat jullie een manier hebben gevonden om met alles om te gaan, dat de strijd op de een of andere manier dragelijk is en dat je genoeg gevoel in je donder hebt om te proberen een vreemde ervan te weerhouden.
vrijdag 6 november 2015 om 21:13
quote:MonicaGeller schreef op 06 november 2015 @ 21:04:
[...]
Ik blijf wat dat betreft voorstander van absoluut zelfbeschikkingsrecht.
Ik ook.
Maar ik worstel wel met de vraag: Wat als er kinderen in het spel zijn? Hoe ver gaat je verantwoordelijkheid jegens je kinderen vs dat zelfbeschikkingsrecht. Moet jij blijven lijden om je kinderen leed te besparen? Het is een duivels dilemma. Ik kan en wil daar geen oordeel over geven.
Edit:
Fijn dat je er weer bent deej.
Nu waranaka 2.0 nog
[...]
Ik blijf wat dat betreft voorstander van absoluut zelfbeschikkingsrecht.
Ik ook.
Maar ik worstel wel met de vraag: Wat als er kinderen in het spel zijn? Hoe ver gaat je verantwoordelijkheid jegens je kinderen vs dat zelfbeschikkingsrecht. Moet jij blijven lijden om je kinderen leed te besparen? Het is een duivels dilemma. Ik kan en wil daar geen oordeel over geven.
Edit:
Fijn dat je er weer bent deej.
Nu waranaka 2.0 nog
.
vrijdag 6 november 2015 om 21:18
quote:impala schreef op 06 november 2015 @ 21:13:
[...]
Ik ook.
Maar ik worstel wel met de vraag: Wat als er kinderen in het spel zijn? Hoe ver gaat je verantwoordelijkheid jegens je kinderen vs dat zelfbeschikkingsrecht. Moet jij blijven lijden om je kinderen leed te besparen? Het is een duivels dilemma. Ik kan en wil daar geen oordeel over geven.
Dat vind ik ook een moeilijke.
Mijn moeder heeft heel dikwijls met zelfmoord gedreigd, en ik vraag me tot vandaag af of ik beter af was geweest als ze het had gedaan.
Als ze het had gedaan, dan was de psychische mishandeling gestopt (ze besefte zelf niet wat de impact van haar gedrag was) en had ik kunnen afsluiten, maar dan was er een ander trauma voor in de plaats gekomen.
Er was hier sprake van KOPP-kinderen, ik denk dat dat niet mag onderschat worden.
Vind het moeilijk om hierover te schrijven zonder het risico te lopen mensen te kwetsen.
[...]
Ik ook.
Maar ik worstel wel met de vraag: Wat als er kinderen in het spel zijn? Hoe ver gaat je verantwoordelijkheid jegens je kinderen vs dat zelfbeschikkingsrecht. Moet jij blijven lijden om je kinderen leed te besparen? Het is een duivels dilemma. Ik kan en wil daar geen oordeel over geven.
Dat vind ik ook een moeilijke.
Mijn moeder heeft heel dikwijls met zelfmoord gedreigd, en ik vraag me tot vandaag af of ik beter af was geweest als ze het had gedaan.
Als ze het had gedaan, dan was de psychische mishandeling gestopt (ze besefte zelf niet wat de impact van haar gedrag was) en had ik kunnen afsluiten, maar dan was er een ander trauma voor in de plaats gekomen.
Er was hier sprake van KOPP-kinderen, ik denk dat dat niet mag onderschat worden.
Vind het moeilijk om hierover te schrijven zonder het risico te lopen mensen te kwetsen.
vrijdag 6 november 2015 om 21:23
quote:Solomio schreef op 06 november 2015 @ 20:30:
[...]
Mss is dat ook wel wat me eraan stoort: in dit topic gaat het over hoe het is om te leven met autisme.
Zowel bij Deej als bij Waranaka blijkt veel meer te spelen dan 'alleen maar' autisme. Maar de link tussen het autisme en de doodswens werd hierdoor wel gelegd.Dat snap ik, dat het je stoort dat die indruk kon ontstaan. Die relatie is er overigens wel - maar niet bij elke individuele persoon met een autismestoornis en ook niet in dezelfde mate.
[...]
Mss is dat ook wel wat me eraan stoort: in dit topic gaat het over hoe het is om te leven met autisme.
Zowel bij Deej als bij Waranaka blijkt veel meer te spelen dan 'alleen maar' autisme. Maar de link tussen het autisme en de doodswens werd hierdoor wel gelegd.Dat snap ik, dat het je stoort dat die indruk kon ontstaan. Die relatie is er overigens wel - maar niet bij elke individuele persoon met een autismestoornis en ook niet in dezelfde mate.
.
vrijdag 6 november 2015 om 21:32
quote:MonicaGeller schreef op 06 november 2015 @ 21:18:
[...]
Dat vind ik ook een moeilijke.
Mijn moeder heeft heel dikwijls met zelfmoord gedreigd, en ik vraag me tot vandaag af of ik beter af was geweest als ze het had gedaan.
Als ze het had gedaan, dan was de psychische mishandeling gestopt (ze besefte zelf niet wat de impact van haar gedrag was) en had ik kunnen afsluiten, maar dan was er een ander trauma voor in de plaats gekomen.
Er was hier sprake van KOPP-kinderen, ik denk dat dat niet mag onderschat worden.
Vind het moeilijk om hierover te schrijven zonder het risico te lopen mensen te kwetsen.
Als je bang bent om mij te kwetsen, voel je vrij om te schrijven.
Wat jij nu beschrijft, is waar ik ook vaak over nadenk. Mijn moeder was zich niet bewust van wat ze deed, ze zorgde ervoor dat we eten en kleding hadden en dat was het volgens haar. Ik ben mij er wel heel erg bewust van dat mijn dochtertje lijdt onder mijn gedrag. Daar werken we overigens wel aan, ze weet sinds kort op haar niveau wat ik heb en waar dat voor kan zorgen. Ze weet ook dat ik daarom 's avonds ergens anders slaap, of soms even frisse lucht nodig heb en dat heeft heel veel rust gebracht. Mijn buien richten zich nooit tot haar en ik probeer te doen wat ik heb gemist. Haar vertellen dat ze mooi en bijzonder en helemaal gelukt is, dat ik van haar hou en ze komt wel gewoon naar mij toe als er iets te bespreken valt, goed of slecht. Maar dat neemt mijn angst niet weg om bij haar hetzelfde te doen dat mijn moeder mij heeft aangedaan.
[...]
Dat vind ik ook een moeilijke.
Mijn moeder heeft heel dikwijls met zelfmoord gedreigd, en ik vraag me tot vandaag af of ik beter af was geweest als ze het had gedaan.
Als ze het had gedaan, dan was de psychische mishandeling gestopt (ze besefte zelf niet wat de impact van haar gedrag was) en had ik kunnen afsluiten, maar dan was er een ander trauma voor in de plaats gekomen.
Er was hier sprake van KOPP-kinderen, ik denk dat dat niet mag onderschat worden.
Vind het moeilijk om hierover te schrijven zonder het risico te lopen mensen te kwetsen.
Als je bang bent om mij te kwetsen, voel je vrij om te schrijven.
Wat jij nu beschrijft, is waar ik ook vaak over nadenk. Mijn moeder was zich niet bewust van wat ze deed, ze zorgde ervoor dat we eten en kleding hadden en dat was het volgens haar. Ik ben mij er wel heel erg bewust van dat mijn dochtertje lijdt onder mijn gedrag. Daar werken we overigens wel aan, ze weet sinds kort op haar niveau wat ik heb en waar dat voor kan zorgen. Ze weet ook dat ik daarom 's avonds ergens anders slaap, of soms even frisse lucht nodig heb en dat heeft heel veel rust gebracht. Mijn buien richten zich nooit tot haar en ik probeer te doen wat ik heb gemist. Haar vertellen dat ze mooi en bijzonder en helemaal gelukt is, dat ik van haar hou en ze komt wel gewoon naar mij toe als er iets te bespreken valt, goed of slecht. Maar dat neemt mijn angst niet weg om bij haar hetzelfde te doen dat mijn moeder mij heeft aangedaan.
