Psyche
alle pijlers
Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis
dinsdag 10 november 2015 om 16:33
Help, ik ben nu gediagnosticeerd op een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis (OPS) en ik heb geen flauw idee wat ik hiermee aan moet. Bij GGZ waar ze dit hebben vastgesteld willen ze mij voor de behandeling aan medicijnen zetten en vind dit vreselijk spannend. Ik heb nu een relatie maar ook dit gaat vanwege mijn OPS niet zo goed. Ik weet niet zo goed wat ik hier nu aan kan gaan doen. Zijn er hier meer mensen met OPS en kunnen jullie mij misschien jullie ervaringen vertellen. Ik wil zo graag weten of ik hier vanaf kan komen of dat dit beter zal gaan.
Ik ben wel blij dat ik nu een diagnose heb want ik loop al jaren te klooien en tot nu toe kwamen we niet verder dan een angststoornis terwijl ik al heel lang het gevoel had dat er meer aan de hand is. Maar ik ben totaal niet blij met wie ik nu ben en ik voel me daar zo vaak zo rot over. Ik kan niet tegen kritiek en zie in alles heel snel een afwijzing en ben dan geneigd deze mensen weg te duwen. Ik wil dolgraag sociale contacten en heb er wel een paar maar het onderhouden vind ik moeilijk. Ook kost werken mij enorm veel energie en geeft het mij heel erg veel spanning waardoor ik steeds stukloop. Ik heb jaren doorgemodderd en kwam in een Burn out terecht. Nu ben ik al ruim anderhalf jaar ziek thuis en angstig dat werken mij sowieso niet gaat lukken. Dus als er mensen zijn met OPS wil ik dolgraag jullie reacties en misschien kunnen jullie mij ook wat meer vertellen over die medicijnen of dit werkt en wat dit dan doet?
Ik ben wel blij dat ik nu een diagnose heb want ik loop al jaren te klooien en tot nu toe kwamen we niet verder dan een angststoornis terwijl ik al heel lang het gevoel had dat er meer aan de hand is. Maar ik ben totaal niet blij met wie ik nu ben en ik voel me daar zo vaak zo rot over. Ik kan niet tegen kritiek en zie in alles heel snel een afwijzing en ben dan geneigd deze mensen weg te duwen. Ik wil dolgraag sociale contacten en heb er wel een paar maar het onderhouden vind ik moeilijk. Ook kost werken mij enorm veel energie en geeft het mij heel erg veel spanning waardoor ik steeds stukloop. Ik heb jaren doorgemodderd en kwam in een Burn out terecht. Nu ben ik al ruim anderhalf jaar ziek thuis en angstig dat werken mij sowieso niet gaat lukken. Dus als er mensen zijn met OPS wil ik dolgraag jullie reacties en misschien kunnen jullie mij ook wat meer vertellen over die medicijnen of dit werkt en wat dit dan doet?
dinsdag 10 november 2015 om 17:10
Ik heb volgende week een gesprek geplant staan en dan gaan we het hebben over medicijnen en therapie. Maar ik hoor zoveel enge verhalen over medicijnen tegen angstklachten (dat het vaak erger wordt) en dat wil ik absoluut niet. Dus ik ben er heel erg bang voor. want ik wil dat ik beter wordt en niet dat het erger wordt zeg maar.
dinsdag 10 november 2015 om 17:19
Ook als je in de therapie eraan gaat werken zal dat betekenen dat je de angst en onzekerheid moet leren verdragen. Nu is je copingsmechanisme waarschijnlijk om dingen uit de weg te gaan of uit te stellen, maar dat is het cirkeltje dat je zal moeten leren uit te stappen. Dus soms zullen dingen ook erger voelen voordat ze beter gaan voelen. Als het goed is zal je leren hoe je dat kan doen in de therapie. Misschien is het goed om je erop in te stellen dat je in dit proces je misschien een tijdje slechter gaat voelen (misschien met vlagen) voordat je je echt beter gaat voelen. Nu zul je de problemen aan gaan in plaats van ze uit de weg te gaan. Dat gaat je uit eindelijk krachtiger maken, maar je moet er wel eerst doorheen.
dinsdag 10 november 2015 om 17:44
Ik heb een vermijdende persoonlijkheidsstoornis (is naar mijn weten gewoon hetzelfde) in combinatie met een sociale angststoornis en een extreem laag zelfbeeld.
Ik slik inderdaad medicatie tegen de klachten maar daar ben ik nog in de opstartende fase. Wel heb ik al een hele tijd therapie. Ik heb bijna een jaar wekelijks 1 op 1 gesprekken gehad en nu sinds kort om de week.
Bij mij komt heel duidelijk naar voren dat ik dingen niet durf te doen uit angst om afgewezen te worden. Ik functioneer onder mijn kunnen en durf het vaak niet aan om mezelf uit te dagen. Eigenlijk moet ik zeggen durfde want ik durf steeds meer.
Ik ben begonnen met ander vrijwilligerswerk waarbij ik meer verantwoordelijkheden heb en ik ben een cursus Engels gaan doen om mijzelf intellectueel ook uit te dagen.
Ik probeer vaker aan te geven aan mensen wat ik wil (en uitzoeken wat ik nou eigenlijk wil is vaak iets wat ik bespreek ik ben gewend datgene te doen waarvan ik denk dat dat is wat andere willen wat ik doe) en ik probeer meer mijn gevoelens te ontdekken en uit te spreken.
Een heel simpel voorbeeldje van vandaag waar ik echt trots op ben.
Vandaag was ik op mijn nieuwe vrijwilligerswerk, ik was alleen. Ik begon al wat trek te krijgen en ik zag een pakje stroopwafels (open) liggen.
Mijn eerste gedachtes:
- dat zal wel niet voor jou bedoeld zijn
- mensen die harder werken mogen het krijgen
- ze zullen wel denken: die dikke IBI moest weer eten hoor
- jij verdiend dat niet
- enz enz
En mijn instinct was dus om geen stroopwafel te nemen maar toen dacht ik: Ja hallo, ik werk hier ook gewoon. De volgende keer leg ik wel wat lekkers neer voor nu pak ik gewoon een stroopwafel en ik hoor vanzelf wel als het niet de bedoeling was.
Dat lijkt misschien heel suf maar voor mij zijn zulke dingen een kleine overwinning.
Ik slik inderdaad medicatie tegen de klachten maar daar ben ik nog in de opstartende fase. Wel heb ik al een hele tijd therapie. Ik heb bijna een jaar wekelijks 1 op 1 gesprekken gehad en nu sinds kort om de week.
Bij mij komt heel duidelijk naar voren dat ik dingen niet durf te doen uit angst om afgewezen te worden. Ik functioneer onder mijn kunnen en durf het vaak niet aan om mezelf uit te dagen. Eigenlijk moet ik zeggen durfde want ik durf steeds meer.
Ik ben begonnen met ander vrijwilligerswerk waarbij ik meer verantwoordelijkheden heb en ik ben een cursus Engels gaan doen om mijzelf intellectueel ook uit te dagen.
Ik probeer vaker aan te geven aan mensen wat ik wil (en uitzoeken wat ik nou eigenlijk wil is vaak iets wat ik bespreek ik ben gewend datgene te doen waarvan ik denk dat dat is wat andere willen wat ik doe) en ik probeer meer mijn gevoelens te ontdekken en uit te spreken.
Een heel simpel voorbeeldje van vandaag waar ik echt trots op ben.
Vandaag was ik op mijn nieuwe vrijwilligerswerk, ik was alleen. Ik begon al wat trek te krijgen en ik zag een pakje stroopwafels (open) liggen.
Mijn eerste gedachtes:
- dat zal wel niet voor jou bedoeld zijn
- mensen die harder werken mogen het krijgen
- ze zullen wel denken: die dikke IBI moest weer eten hoor
- jij verdiend dat niet
- enz enz
En mijn instinct was dus om geen stroopwafel te nemen maar toen dacht ik: Ja hallo, ik werk hier ook gewoon. De volgende keer leg ik wel wat lekkers neer voor nu pak ik gewoon een stroopwafel en ik hoor vanzelf wel als het niet de bedoeling was.
Dat lijkt misschien heel suf maar voor mij zijn zulke dingen een kleine overwinning.
dinsdag 10 november 2015 om 17:53
dinsdag 10 november 2015 om 17:54
quote:viva-amber schreef op 10 november 2015 @ 17:47:
Vragen of je een stroopwafel kunt pakken komt niet in je op?Dit is dus ook juist het probleem Iemand zonder deze problematiek zou dat misschien als vanzelfsprekend bedenken, maar iemand die denkt nergens 'recht' op te hebben of niet goed genoeg voor te zijn zal daar niet zo snel aan denken. Dat is dan juist een heel bewust proces dat je jezelf moet aanleren en durven aangaan.
Vragen of je een stroopwafel kunt pakken komt niet in je op?Dit is dus ook juist het probleem Iemand zonder deze problematiek zou dat misschien als vanzelfsprekend bedenken, maar iemand die denkt nergens 'recht' op te hebben of niet goed genoeg voor te zijn zal daar niet zo snel aan denken. Dat is dan juist een heel bewust proces dat je jezelf moet aanleren en durven aangaan.
dinsdag 10 november 2015 om 18:16
Dag scrapmuts, dat is niet niks he, zo'n traject dat tot een diagnose leidt, en waarin je een hoop van jezelf te weten komt. Ik weet uit mijn eigen ervaring dat ik dat heel confronterend vond. Neem even te tijd om het rustig op je te laten inwerken, zou ik zeggen.
Ik heb ook zo'n ding (een OPS). Ik heb jarenlang geworsteld met het leven op allerlei vlakken: relatie, werk, vriendschappen, familie, hobbies/vrije tijd... Overal liep ik keihard tegen de door mijzelf gemetselde muur op. Ook ik ben jaren bezig geweest om goede hulp te krijgen, en om er uberhaupt achter te komen waar het probleem nou lag. Ik kreeg ook steeds verschillende etiketten als angststoornis, depressie die net niet de lading dekten.
Toen duidelijk werd dat ik in mijn ontwikkeling bepaalde overlevingsstrategieën (beschermingsstrategieën of copingsmechanismes zoals tinypotato het noemt) heb aangeleerd (want OPS is een ontwikkelingsstoornis), viel bij mij een vrachtlading kwartjes en kon ik eindelijk met mezelf aan de slag. Ik had mezelf al in mijn jeugd afgeleerd om te voelen, te ervaren. Ik had op basis van mijn introverte karakter, opvoeding en jarenlang gepest een vervormd beeld in mijn hoofd: 'Zo hoort het, dit is wat anderen acceptabel vinden en zo moet je het doen. Al het andere is verkeerd.' Diep in de kern inderdaad een kwestie van angst voor oordelen en afwijzing.
Mijn behoeftes en gevoelens deden er niet toe, die negeerde en onderdrukte ik. Ik moest voldoen aan dat malle beeld, dat ik zelf had gecreeerd. Ik liep dus continu rond met een masker en mocht niet mezelf zijn, wat slopend was en dodelijk vermoeiend. Ik was op mijn slechtst doorlopend gestrest en gespannen. Ik was de enige die dat mezelf oplegde, dat is het wrange van deze stoornis. Dit was een automatisme geworden, ik had het niet eens door. Ik raakte op deze manier zo ver verwijderd van mijn gevoel, van 'echt' contact en wezenlijke verbinding met anderen en van ontspanning dat ik niet eens meer wist hoe die dingen voelde. Ik was een lege huls en een strakgespannen veer.
Totdat ik goede hulp vond en ik een hele intensieve therapie ben gaan volgen. Daar ben ik soort van 'wakker' geworden. Ik heb allerlei verborgen, diep weggestopte gevoelens en wensen ontdekt waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had. Van onverwerkt kinderverdriet tot boosheid (waarvan ik dacht dat ik dat nooit voelde) tot simpelweg de behoefte aan een stroopwafel (ik snap je hoor, IkbenIk!). Ik ben die gevoelens en behoeftes gaan verkennen en ben gaan experimenteren met nieuw gedrag. Ik ben nog steeds van alles aan het ontdekken en loop nog regelmatig tegen oude pijn aan, dat zal een jarenlang proces zijn en blijft misschien wel levenslang.
Maar het levert me ontzettend veel op. Ik sta stil bij mijn gevoel en begrijp nu beter hoe ik op situaties reageer en waarom. Ik probeer niet meer alles 'intern' op te lossen maar ga contact aan met anderen. De eenzaamheid en isolatie heb ik van me afgeschud. Daardoor is mijn relatie verbeterd, kan ik vriendschappen verdiepen en ben ik aan het werk, na lange tijd uit de roulatie te zijn geweest. Nog niet in mijn droombaan, maar ik ben wel aan het dromen over wat ik zou willen doen en ook stapjes aan het zetten om daar te komen.
Ik heb trouwens alles op eigen kracht gedaan en zonder medicijnen. Nu vind ik dat ieder dat voor zich moet bekijken en verschilt dat ook afhankelijk van de klachten die je ervaart. Maar ik ben blij dat ik het zo heb kunnen doen. Kijk dus vooral goed of je dit ook zelf wilt: je hebt hier zelf de belangrijkste stem in! Niet alle instellingen geven zonder meer medicijnen.
Dus ja, lieve Scrapmuts: Het kan echt beter worden. Het is keihard werken en soms erg zwaar, maar zoals ik het zie is dit het begin van je weg naar herstel. Als je de juiste handvatten krijgt aangereikt om jezelf beter te leren kennen en begrijpen, en als jij durft te voelen wat er in je omgaat en dat uiteindelijk naar buiten durft te laten komen, dan kun je van jezelf leren houden, trots worden op wie je bent en jezelf laten zien aan de wereld. Je bent het waard. Heel veel succes. Ik ben benieuwd naar je proces. Laat je als je wilt weten wat de volgende stap gaat zijn?
Ik heb ook zo'n ding (een OPS). Ik heb jarenlang geworsteld met het leven op allerlei vlakken: relatie, werk, vriendschappen, familie, hobbies/vrije tijd... Overal liep ik keihard tegen de door mijzelf gemetselde muur op. Ook ik ben jaren bezig geweest om goede hulp te krijgen, en om er uberhaupt achter te komen waar het probleem nou lag. Ik kreeg ook steeds verschillende etiketten als angststoornis, depressie die net niet de lading dekten.
Toen duidelijk werd dat ik in mijn ontwikkeling bepaalde overlevingsstrategieën (beschermingsstrategieën of copingsmechanismes zoals tinypotato het noemt) heb aangeleerd (want OPS is een ontwikkelingsstoornis), viel bij mij een vrachtlading kwartjes en kon ik eindelijk met mezelf aan de slag. Ik had mezelf al in mijn jeugd afgeleerd om te voelen, te ervaren. Ik had op basis van mijn introverte karakter, opvoeding en jarenlang gepest een vervormd beeld in mijn hoofd: 'Zo hoort het, dit is wat anderen acceptabel vinden en zo moet je het doen. Al het andere is verkeerd.' Diep in de kern inderdaad een kwestie van angst voor oordelen en afwijzing.
Mijn behoeftes en gevoelens deden er niet toe, die negeerde en onderdrukte ik. Ik moest voldoen aan dat malle beeld, dat ik zelf had gecreeerd. Ik liep dus continu rond met een masker en mocht niet mezelf zijn, wat slopend was en dodelijk vermoeiend. Ik was op mijn slechtst doorlopend gestrest en gespannen. Ik was de enige die dat mezelf oplegde, dat is het wrange van deze stoornis. Dit was een automatisme geworden, ik had het niet eens door. Ik raakte op deze manier zo ver verwijderd van mijn gevoel, van 'echt' contact en wezenlijke verbinding met anderen en van ontspanning dat ik niet eens meer wist hoe die dingen voelde. Ik was een lege huls en een strakgespannen veer.
Totdat ik goede hulp vond en ik een hele intensieve therapie ben gaan volgen. Daar ben ik soort van 'wakker' geworden. Ik heb allerlei verborgen, diep weggestopte gevoelens en wensen ontdekt waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had. Van onverwerkt kinderverdriet tot boosheid (waarvan ik dacht dat ik dat nooit voelde) tot simpelweg de behoefte aan een stroopwafel (ik snap je hoor, IkbenIk!). Ik ben die gevoelens en behoeftes gaan verkennen en ben gaan experimenteren met nieuw gedrag. Ik ben nog steeds van alles aan het ontdekken en loop nog regelmatig tegen oude pijn aan, dat zal een jarenlang proces zijn en blijft misschien wel levenslang.
Maar het levert me ontzettend veel op. Ik sta stil bij mijn gevoel en begrijp nu beter hoe ik op situaties reageer en waarom. Ik probeer niet meer alles 'intern' op te lossen maar ga contact aan met anderen. De eenzaamheid en isolatie heb ik van me afgeschud. Daardoor is mijn relatie verbeterd, kan ik vriendschappen verdiepen en ben ik aan het werk, na lange tijd uit de roulatie te zijn geweest. Nog niet in mijn droombaan, maar ik ben wel aan het dromen over wat ik zou willen doen en ook stapjes aan het zetten om daar te komen.
Ik heb trouwens alles op eigen kracht gedaan en zonder medicijnen. Nu vind ik dat ieder dat voor zich moet bekijken en verschilt dat ook afhankelijk van de klachten die je ervaart. Maar ik ben blij dat ik het zo heb kunnen doen. Kijk dus vooral goed of je dit ook zelf wilt: je hebt hier zelf de belangrijkste stem in! Niet alle instellingen geven zonder meer medicijnen.
Dus ja, lieve Scrapmuts: Het kan echt beter worden. Het is keihard werken en soms erg zwaar, maar zoals ik het zie is dit het begin van je weg naar herstel. Als je de juiste handvatten krijgt aangereikt om jezelf beter te leren kennen en begrijpen, en als jij durft te voelen wat er in je omgaat en dat uiteindelijk naar buiten durft te laten komen, dan kun je van jezelf leren houden, trots worden op wie je bent en jezelf laten zien aan de wereld. Je bent het waard. Heel veel succes. Ik ben benieuwd naar je proces. Laat je als je wilt weten wat de volgende stap gaat zijn?
dinsdag 10 november 2015 om 18:23
quote:viva-amber schreef op 10 november 2015 @ 17:47:
Vragen of je een stroopwafel kunt pakken komt niet in je op?
Overigens toen ik net begon met mijn behandeling zou dat inderdaad niet bij mij zijn opgekomen als er wel een collega bij was. Dat is nou juist iets wat moeilijk gemaakt wordt door deze stoornis.
Ik zou dan gewoon niets hebben gevraagd of gegeten, sterker nog ik zou niet eens een eigen meegenomen boterham durven op te eten waar iemand bij was.
Vragen of je een stroopwafel kunt pakken komt niet in je op?
Overigens toen ik net begon met mijn behandeling zou dat inderdaad niet bij mij zijn opgekomen als er wel een collega bij was. Dat is nou juist iets wat moeilijk gemaakt wordt door deze stoornis.
Ik zou dan gewoon niets hebben gevraagd of gegeten, sterker nog ik zou niet eens een eigen meegenomen boterham durven op te eten waar iemand bij was.
dinsdag 10 november 2015 om 18:27
quote:ClaudeFiolle schreef op 10 november 2015 @ 17:53:
[...]
Aan wie? Ze was alleen.
Een post goed lezen voor je reageert, komt niet in je op?Dat bedoel ik het altijd subassertief of overassertief maar nooit iets in het midden.
[...]
Aan wie? Ze was alleen.
Een post goed lezen voor je reageert, komt niet in je op?Dat bedoel ik het altijd subassertief of overassertief maar nooit iets in het midden.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 10 november 2015 om 20:46
Dank je wel tinypotato! Het verhaal is nog veel langer, heeft veel kanten maar dit is een (niet dé) beknopte versie 
Na vele omzwervingen heb ik een kortdurende klinische psychotherapie gedaan. Ben dus een tijdje opgenomen geweest, en dan is ontwijken/vermijden (van mezelf, anderen, emoties) geen optie meer. Het heeft echt mijn leven gered en mis de warmte en acceptatie die ik daar mocht ervaren af en toe nog. Voor het eerst voelde ik hoe het is om volledig mezelf te mogen zijn. Ik gun jou, Scrapmuts, en anderen die hiermee worstelen hetzelfde.
Na vele omzwervingen heb ik een kortdurende klinische psychotherapie gedaan. Ben dus een tijdje opgenomen geweest, en dan is ontwijken/vermijden (van mezelf, anderen, emoties) geen optie meer. Het heeft echt mijn leven gered en mis de warmte en acceptatie die ik daar mocht ervaren af en toe nog. Voor het eerst voelde ik hoe het is om volledig mezelf te mogen zijn. Ik gun jou, Scrapmuts, en anderen die hiermee worstelen hetzelfde.
dinsdag 10 november 2015 om 21:30
quote:viva-amber schreef op 10 november 2015 @ 18:27:
[...]
Dat bedoel ik het altijd subassertief of overassertief maar nooit iets in het midden.En het komt niet in jou op wat tactvoller te reageren? Ze geeft aan iets gedaan te hebben wat ze heel moeilijk vond, omdat ze bang is afgewezen te worden. Vervolgens ga jij alleen maar kritiek leveren, er kan nog geen positief woord vanaf. Dat kun je ook anders brengen. Ze neemt namelijk wel een grote stap en dat is hoe dan ook bewonderenswaardig! Maar je laat precies zien wat voor mensen met deze stoornis het probleem is: wat is assertief zijn? En wanneer doe je dat teveel of te weinig? Als je dat nooit gedaan hebt, kun je dat ook niet weten / automatisch aanvullen. Dat leer je door te doen. Ik vind het knap van IkBenIk en ik hoop dat TO dit ook mag gaan ervaren.
[...]
Dat bedoel ik het altijd subassertief of overassertief maar nooit iets in het midden.En het komt niet in jou op wat tactvoller te reageren? Ze geeft aan iets gedaan te hebben wat ze heel moeilijk vond, omdat ze bang is afgewezen te worden. Vervolgens ga jij alleen maar kritiek leveren, er kan nog geen positief woord vanaf. Dat kun je ook anders brengen. Ze neemt namelijk wel een grote stap en dat is hoe dan ook bewonderenswaardig! Maar je laat precies zien wat voor mensen met deze stoornis het probleem is: wat is assertief zijn? En wanneer doe je dat teveel of te weinig? Als je dat nooit gedaan hebt, kun je dat ook niet weten / automatisch aanvullen. Dat leer je door te doen. Ik vind het knap van IkBenIk en ik hoop dat TO dit ook mag gaan ervaren.
dinsdag 10 november 2015 om 22:29
Ik heb zelf de diagnose OPS maar kan wel sociaal met mensen omgaan. Ik heb dus geen angst meer als ik iemand op straat aan ga spreken bijvoorbeeld. Persoonlijk contact word wel moeilijk en heb dan ook geen vrienden e.d.. Ik begrijp daarom ook niet zo goed dat mensen die OPS hebben en daarbij ook veel angst ervaren het wel lukt om een relatie te hebben. Naja, vrouwen hoeven doorgaans niet veel zelf te doen om een vriend te krijgen. Mannen die geen initiatief kunnen nemen en afstand houden zijn verdoemd tot eenzaamheid. Volgens mij wordt OPS ook weleens verward met een sociale angststoornis, want die liggen in elkaars verlengde. Nadat ik van de angststoornis verlost was bleven de typische OPS kenmerken over.
Ik heb sertraline geslikt toen ik op de angstpoli zat. Dat wordt wel veel gebruikt bij angsten.
Ik heb sertraline geslikt toen ik op de angstpoli zat. Dat wordt wel veel gebruikt bij angsten.
dinsdag 10 november 2015 om 23:33
Wauw wat een lieve reacties van jullie! Ik ben blij dat ik er niet alleen voor sta. Ik had dat gevoel toen ik dit poste wel een beetje. Ik heb wel een aantal goed vrienden maar die lijken mij hierin niet te begrijpen. Zij kunnen zich niet voorstellen dat je inderdaad die stroopwafel niet durft te pakken. Ik herken dit echt enorm! (IkBenIk) Ik zit echt nog helemaal aan het begin van alles. Net een week de diagnose gehad en moet dit inderdaad echt even op me in laten werken. Ik ben door mijn vriend en goede vriendin erop gewezen dat ik me zo erg door mijn angsten laat leiden dat ik ook erg negatief ben geworden. Dit vind ik echt verschrikkelijk. Zo wil ik niet zijn!
Dubbeltje jouw verhaal herken ik heel veel van. Ik heb inderdaad ook altijd van alles gedaan wat er naar mijn idee werd verwacht van mij. En nu wil ik dolgraag op zoek naar mijn eigen ik. Wat fijn om te horen dat dit ook zonder medicijnen zou kunnen. Ik ga hier ook nog ever in gesprek met de GGZ en daarna met mijn huisarts want ik wil me hierin wel heel goed laten informeren. Ik reageer wat laat omdat ik even afleiding van alles ben gaan zoeken en even samen met mijn vriend naar de film ben geweest. Even wat positieve energie op doen. Gelukkig heb ik door de film goede afleiding gehad en heb ik mij deze avond een keertje niet laten leiden door de spanning en even een beetje kunnen genieten. Daarna las ik deze super lieve reacties dus mijn dag voor vandaag is weer goed. Ik ga jullie zeker op de hoogte houden van mijn proces.
Dubbeltje jouw verhaal herken ik heel veel van. Ik heb inderdaad ook altijd van alles gedaan wat er naar mijn idee werd verwacht van mij. En nu wil ik dolgraag op zoek naar mijn eigen ik. Wat fijn om te horen dat dit ook zonder medicijnen zou kunnen. Ik ga hier ook nog ever in gesprek met de GGZ en daarna met mijn huisarts want ik wil me hierin wel heel goed laten informeren. Ik reageer wat laat omdat ik even afleiding van alles ben gaan zoeken en even samen met mijn vriend naar de film ben geweest. Even wat positieve energie op doen. Gelukkig heb ik door de film goede afleiding gehad en heb ik mij deze avond een keertje niet laten leiden door de spanning en even een beetje kunnen genieten. Daarna las ik deze super lieve reacties dus mijn dag voor vandaag is weer goed. Ik ga jullie zeker op de hoogte houden van mijn proces.
zaterdag 14 november 2015 om 09:05
zondag 15 november 2015 om 21:26
Ik haak even aan op je stukje over je burnout en ziek thuis zitten.
Dit topic is voor mij ook herkenbaar. Ik heb ook OPS maar dacht tot nu toe dat ik de meeste klachten vanuit m'n andere diagnose in het autistisch spectrum heb. Bij mij werd het ook allemaal te veel toen ik in een baan zat waar ik mij vooral op sociaal gebied echt niet op mijn gemak voelde. Ik heb toen therapie gehad maar ik denk zelf dat wat mij toen er uiteindelijk weer bovenop heeft geholpen, een omscholing is geweest. Wel weer ontwijkend gedrag dat ik daarna een paar jaar onder niveau uitzendwerk heb gedaan voordat ik mijzelf genoeg had gepushed om voor een 'echte' baan te gaan waarvoor ik had geleerd. De nieuwe collega's vonden mij erg onzeker maar dat groeit wel, ook al duurt het een paar jaar werkervaring opbouwen. Belangrijk is dat je je (ondanks je onzekerheden) goed voelt in een type werkomgeving die voor jouw geschikt is.
Dit topic is voor mij ook herkenbaar. Ik heb ook OPS maar dacht tot nu toe dat ik de meeste klachten vanuit m'n andere diagnose in het autistisch spectrum heb. Bij mij werd het ook allemaal te veel toen ik in een baan zat waar ik mij vooral op sociaal gebied echt niet op mijn gemak voelde. Ik heb toen therapie gehad maar ik denk zelf dat wat mij toen er uiteindelijk weer bovenop heeft geholpen, een omscholing is geweest. Wel weer ontwijkend gedrag dat ik daarna een paar jaar onder niveau uitzendwerk heb gedaan voordat ik mijzelf genoeg had gepushed om voor een 'echte' baan te gaan waarvoor ik had geleerd. De nieuwe collega's vonden mij erg onzeker maar dat groeit wel, ook al duurt het een paar jaar werkervaring opbouwen. Belangrijk is dat je je (ondanks je onzekerheden) goed voelt in een type werkomgeving die voor jouw geschikt is.
woensdag 18 november 2015 om 00:26
Hallo allemaal,
Afgelopen week is een erg intensieve week geweest voor mij. Ik heb na lang tobben en veel praten toch de relatie met mijn vriend verbroken. Nou ja we hebben de relatie samen beëindigd. Mijn verstand zegt echt dat dit beter is. Ik erger me bij heel veel dingetjes en hij ook. We hebben geprobeerd hierin nader tot elkaar te komen maar houden dit beide niet vol. We wisten wel al van begin af aan dat we heel erg verschilde maar dit leek ons ook juist leuk. We hebben ondanks alles een hoop van elkaar geleerd maar we hebben samen ook veel ellende meegemaakt. Beide hadden we om de haverklap problemen met onszelf. Ik een auto ongeluk hij een behoorlijk heftig ongeval op werk waarbij hij opnieuw moest leren lopen en nog altijd bepaalde beperkingen heeft en ik toen met mijn burn out. Daaromheen ook nog wat kleine probleempjes. Onze basis is nooit stabiel geweest. Hij trekt mijn situatie ook niet zo goed meer. Dat kan klinken als een lul smoes maar zelf heeft hij ook nog een hoop te verwerken na zijn eigen ongeval. Ik denk dat het beter is om dit dan niet door te zetten. We lopen maar te snauwen naar elkaar en zien het goede allebei niet meer. Ook begrijpen we steeds vaker elkaars bedoelingen niet meer. De intimiteit is al lange tijd verdwenen en het lukt ons niet meer om dat vlammetje weer aan te wakkeren. Ik vind het doodeng om dadelijk weer alleen te wonen zeker met mijn angst en paniekklachten. Maar het is beter zo.
Hij woont nog wel hier omdat hij eerst op zoek moet naar een eigen woonruimte. We hebben ook geen ruzie dus ik ga hem ook niet op straat gooien. Nu kunnen we in goede harmony alles regelen.
Verder ben ik vandaag op gesprek geweest bij de psychiater. Hij wil het stukje medicatie nog even opschuiven. Hij wilt eerst kijken hoe de behandeling zonder medicatie gaat verlopen en mocht dit niet goed gaan kan ik er altijd nog mee starten.
Ik vind het wel een enorme stap om een relatie van 4,5 jaar te beëindigen. Ik denk dat ik daardoor wel mezelf harder ga tegenkomen maar ik denk ook dat dit goed is. Ik moet gewoon met mijzelf aan de slag.
Ook heb ik besloten voorlopig even 1 dag in de week te gaan werken. Ik hoef het niet van mijn werkgever maar alleen maat thuiszitten vind ik niet fijn. Het werk wat ik nu doe gaat hem niet meer worden. Dit is al besproken met een arbeidsdeskundige. Ik loop hier echt op stuk. Ik werk nu in de zorg. Niet zo handig als je zo onzeker bent en zoveel met en voor mensen moet doen. Ik klap dicht bij onverwachte situaties en dat zijn er nogal veel op mijn werk. Nu sta ik extra als een soort vrijwilliger op de groep. Ik heb alle vrijheid om aan te geven als er iets niet gaat.
Sagera ik begrijp wat je bedoeld. Bij mij werd er ook gedacht aan autisme en ik ben dit ook nog aan het laten onderzoeken. Maar ik denk dat dat bij mij toch minder aan de orde is als dat ik dacht. Maar ik had ook nog nooit van OPS gehoord en daar herken ik mijzelf meer in. Maar er werd ook gedacht aan ADD en dat lijkt natuurlijk enorm op autisme. Ik laat dit allemaal nog uitpluizen. Dat kan ik het uitsluiten of mee aan de gang. Ik ben inderdaad aan het uitzoeken met een Jobcoach wat voor werk bij mij past. Dit is geregeld door mijn huidige werkgever omdat ik nu al ruim een jaar ziek ben. Ik vind dat allemaal super spannend en weet ook eigenlijk niet zo goed wat ik moet kiezen. Ik ben nu door al die tegenslagen op werkgebied zo onzeker over mijzelf geworden dat ik nu echt even niet meer wat waar ik nog wel toe in staat ben.
Afgelopen week is een erg intensieve week geweest voor mij. Ik heb na lang tobben en veel praten toch de relatie met mijn vriend verbroken. Nou ja we hebben de relatie samen beëindigd. Mijn verstand zegt echt dat dit beter is. Ik erger me bij heel veel dingetjes en hij ook. We hebben geprobeerd hierin nader tot elkaar te komen maar houden dit beide niet vol. We wisten wel al van begin af aan dat we heel erg verschilde maar dit leek ons ook juist leuk. We hebben ondanks alles een hoop van elkaar geleerd maar we hebben samen ook veel ellende meegemaakt. Beide hadden we om de haverklap problemen met onszelf. Ik een auto ongeluk hij een behoorlijk heftig ongeval op werk waarbij hij opnieuw moest leren lopen en nog altijd bepaalde beperkingen heeft en ik toen met mijn burn out. Daaromheen ook nog wat kleine probleempjes. Onze basis is nooit stabiel geweest. Hij trekt mijn situatie ook niet zo goed meer. Dat kan klinken als een lul smoes maar zelf heeft hij ook nog een hoop te verwerken na zijn eigen ongeval. Ik denk dat het beter is om dit dan niet door te zetten. We lopen maar te snauwen naar elkaar en zien het goede allebei niet meer. Ook begrijpen we steeds vaker elkaars bedoelingen niet meer. De intimiteit is al lange tijd verdwenen en het lukt ons niet meer om dat vlammetje weer aan te wakkeren. Ik vind het doodeng om dadelijk weer alleen te wonen zeker met mijn angst en paniekklachten. Maar het is beter zo.
Hij woont nog wel hier omdat hij eerst op zoek moet naar een eigen woonruimte. We hebben ook geen ruzie dus ik ga hem ook niet op straat gooien. Nu kunnen we in goede harmony alles regelen.
Verder ben ik vandaag op gesprek geweest bij de psychiater. Hij wil het stukje medicatie nog even opschuiven. Hij wilt eerst kijken hoe de behandeling zonder medicatie gaat verlopen en mocht dit niet goed gaan kan ik er altijd nog mee starten.
Ik vind het wel een enorme stap om een relatie van 4,5 jaar te beëindigen. Ik denk dat ik daardoor wel mezelf harder ga tegenkomen maar ik denk ook dat dit goed is. Ik moet gewoon met mijzelf aan de slag.
Ook heb ik besloten voorlopig even 1 dag in de week te gaan werken. Ik hoef het niet van mijn werkgever maar alleen maat thuiszitten vind ik niet fijn. Het werk wat ik nu doe gaat hem niet meer worden. Dit is al besproken met een arbeidsdeskundige. Ik loop hier echt op stuk. Ik werk nu in de zorg. Niet zo handig als je zo onzeker bent en zoveel met en voor mensen moet doen. Ik klap dicht bij onverwachte situaties en dat zijn er nogal veel op mijn werk. Nu sta ik extra als een soort vrijwilliger op de groep. Ik heb alle vrijheid om aan te geven als er iets niet gaat.
Sagera ik begrijp wat je bedoeld. Bij mij werd er ook gedacht aan autisme en ik ben dit ook nog aan het laten onderzoeken. Maar ik denk dat dat bij mij toch minder aan de orde is als dat ik dacht. Maar ik had ook nog nooit van OPS gehoord en daar herken ik mijzelf meer in. Maar er werd ook gedacht aan ADD en dat lijkt natuurlijk enorm op autisme. Ik laat dit allemaal nog uitpluizen. Dat kan ik het uitsluiten of mee aan de gang. Ik ben inderdaad aan het uitzoeken met een Jobcoach wat voor werk bij mij past. Dit is geregeld door mijn huidige werkgever omdat ik nu al ruim een jaar ziek ben. Ik vind dat allemaal super spannend en weet ook eigenlijk niet zo goed wat ik moet kiezen. Ik ben nu door al die tegenslagen op werkgebied zo onzeker over mijzelf geworden dat ik nu echt even niet meer wat waar ik nog wel toe in staat ben.