Relaties
alle pijlers
Partner met ADHD
woensdag 1 oktober 2008 om 11:50
Lieve allemaal,
We weten het nog niet lang, maar een aantal maanden geleden is mijn vriend, na vele gesprekken met mij, naar een psycholoog gegaan en is er ADHD gediagnostiseerd.
Wat dat in onze relatie inhoud is het volgende; hij heeft erg veel moeite met zich te uiten, om te gaan met emoties van zichzelf en andere en vooral om te praten. (en dan bedoel ik niet het praten op zich, maar over problemen praten etc.)
Ik ben iemand die best 'emotioneel' is aangelegd en heb me altijd voorgesteld dat ik met mijn partner lief en leed zou kunnen delen. Helaas vind mijn partner dat erg moeilijk, mede dankzij de ADHD (waarnaast hij ook een sociale angststoornis heeft).
Eigenlijk ben ik op zoek naar andere partners van een persoon met ADHD, die me meer kunnen vertellen over hun omgang met de dingen die het met zich meebrengt!
Ik hoor het graag!
X
Emoticon
We weten het nog niet lang, maar een aantal maanden geleden is mijn vriend, na vele gesprekken met mij, naar een psycholoog gegaan en is er ADHD gediagnostiseerd.
Wat dat in onze relatie inhoud is het volgende; hij heeft erg veel moeite met zich te uiten, om te gaan met emoties van zichzelf en andere en vooral om te praten. (en dan bedoel ik niet het praten op zich, maar over problemen praten etc.)
Ik ben iemand die best 'emotioneel' is aangelegd en heb me altijd voorgesteld dat ik met mijn partner lief en leed zou kunnen delen. Helaas vind mijn partner dat erg moeilijk, mede dankzij de ADHD (waarnaast hij ook een sociale angststoornis heeft).
Eigenlijk ben ik op zoek naar andere partners van een persoon met ADHD, die me meer kunnen vertellen over hun omgang met de dingen die het met zich meebrengt!
Ik hoor het graag!
X
Emoticon
woensdag 8 oktober 2008 om 22:49
Hallo, ik wou eventjes een reactie geven op wat ik hier gelezen heb...
Ikzelf heb ADD (dus idd de 'rustige vorm). Bij ADD is het verschil dat de drukte meer in je hoofd zit, niet kunnen concentreren, snel afgeleid, vergeetachtig...
Dogma; die praktische tips die je opschreef, vind ik niet kinderachtig, hoor! Ik hou van de uitvinder van de 'Post-It'briefjes! Het helpt gewoon om dingen te onthouden door ze op te schrijven (en vervolgens op plekjes te hangen waar je vaak langskomt).
Teenievicky, misschien dat je ns wil kijken op het ADD/ADHD topic bij 'Psyche' (was al eerder in dit topic genoemd, maar vraag 't toch maar even), ik heb er erg veel aan gehad!
Groetjes
Ikzelf heb ADD (dus idd de 'rustige vorm). Bij ADD is het verschil dat de drukte meer in je hoofd zit, niet kunnen concentreren, snel afgeleid, vergeetachtig...
Dogma; die praktische tips die je opschreef, vind ik niet kinderachtig, hoor! Ik hou van de uitvinder van de 'Post-It'briefjes! Het helpt gewoon om dingen te onthouden door ze op te schrijven (en vervolgens op plekjes te hangen waar je vaak langskomt).
Teenievicky, misschien dat je ns wil kijken op het ADD/ADHD topic bij 'Psyche' (was al eerder in dit topic genoemd, maar vraag 't toch maar even), ik heb er erg veel aan gehad!
Groetjes
donderdag 9 oktober 2008 om 22:42
hoi dogma
wellbutrin is inderdaad een antidepressiva. Maar het wordt ook gebruikt om te stoppen met roken. Dan is het bekend als zyban. Alleen is zyban een pil met snelle afgifte(zoals rilatine) en wellbutrin met trage afgifte(zoals concerta). Als dit niet werkt dan weet ik niet of ik nog iets anders wil proberen. Mijn dokter heeft me ook strattera voorgesteld maar als je naar de lijst met neveneffecten ziet. Het is een hele lijst zoals bij concerta.
Net zoals in jouw relatie is mijn adhd een stoorzender. En inderdaad je bent met 2 als er woorden vallen. Bij ons lijkt het ook (als de stress teveel wordt) alsof we een slechte relatie hebben, maar als puntje bij paaltje komt willen we elkaar toch niet kwijt. En slechte momenten zijn dikwijls dominanter dan de goede doordat je er last van ondervindt.
volgende keer kom ik nog wat meer schrijven maar nu moet ik weg.
veel sterkte nog
daag
vicky
wellbutrin is inderdaad een antidepressiva. Maar het wordt ook gebruikt om te stoppen met roken. Dan is het bekend als zyban. Alleen is zyban een pil met snelle afgifte(zoals rilatine) en wellbutrin met trage afgifte(zoals concerta). Als dit niet werkt dan weet ik niet of ik nog iets anders wil proberen. Mijn dokter heeft me ook strattera voorgesteld maar als je naar de lijst met neveneffecten ziet. Het is een hele lijst zoals bij concerta.
Net zoals in jouw relatie is mijn adhd een stoorzender. En inderdaad je bent met 2 als er woorden vallen. Bij ons lijkt het ook (als de stress teveel wordt) alsof we een slechte relatie hebben, maar als puntje bij paaltje komt willen we elkaar toch niet kwijt. En slechte momenten zijn dikwijls dominanter dan de goede doordat je er last van ondervindt.
volgende keer kom ik nog wat meer schrijven maar nu moet ik weg.
veel sterkte nog
daag
vicky
vrijdag 10 oktober 2008 om 10:04
Hoi Dogma,
Nou, ik kan ook niets kort verwoorden...dus ehmm...Ha...ha...
Met een rustige vorm bedoel ik inderdaad ADD. Zal zodadelijk eens googlen op het internet.
Ja, het is ontzettend moeilijk, en ik bespreek dit ook met niemand. Ondanks dat zijn familie er vermoedens van heeft ga ik niet hun zoon/broer tegenover hun afkraken. Al speelt de gedachten om eens naar zijn ouders toe te gaan en de deur op slot te doen en hem niet weg te laten gaan voordat hij zichzelf laat testen en inziet dat het zo niet verder kan, steeds vaker een rol bij mij.
Heb het gevoel dat onze relatie aan het kapot gaan is, twijfel inderdaad constant of alles aan mij ligt, tuurlijk heb ik ook dingen en ben ik zeker niet de makkelijkste, maar ik vraag me steeds vaker af of ik zo wel verder wil gaan. Wij zijn al 10 jaar bij elkaar, waarvan 3 met een dochtertje.
Vind deze gedachten iig niet gezond voor mijn leeftijd (29), hoor juist nu gelukkig te zijn...
Hij zit al sinds oktober 2007 thuis. Het lukt hem niet om een baan te vinden, in wat dan ook. Het maakt hem niets uit wat hij wordt als hij maar werk heeft. Hij is een harde werker. Reintegratiebureau's doen weinig, alleen maar geld trekken en af een toe een belletje of een testje. Ik denk dat het met ADD te maken heeft, maar aan de andere kant hebben we ook veel mensen om ons heen in precies dezelfde banen-sitiuatie die ook al maanden op zoek zijn naar.
Mijn brede schouders zijn iig minder breed aan het worden en vraag me af hoe lang ik dit volhoud...
Thanx voor het lezen....
Nou, ik kan ook niets kort verwoorden...dus ehmm...Ha...ha...
Met een rustige vorm bedoel ik inderdaad ADD. Zal zodadelijk eens googlen op het internet.
Ja, het is ontzettend moeilijk, en ik bespreek dit ook met niemand. Ondanks dat zijn familie er vermoedens van heeft ga ik niet hun zoon/broer tegenover hun afkraken. Al speelt de gedachten om eens naar zijn ouders toe te gaan en de deur op slot te doen en hem niet weg te laten gaan voordat hij zichzelf laat testen en inziet dat het zo niet verder kan, steeds vaker een rol bij mij.
Heb het gevoel dat onze relatie aan het kapot gaan is, twijfel inderdaad constant of alles aan mij ligt, tuurlijk heb ik ook dingen en ben ik zeker niet de makkelijkste, maar ik vraag me steeds vaker af of ik zo wel verder wil gaan. Wij zijn al 10 jaar bij elkaar, waarvan 3 met een dochtertje.
Vind deze gedachten iig niet gezond voor mijn leeftijd (29), hoor juist nu gelukkig te zijn...
Hij zit al sinds oktober 2007 thuis. Het lukt hem niet om een baan te vinden, in wat dan ook. Het maakt hem niets uit wat hij wordt als hij maar werk heeft. Hij is een harde werker. Reintegratiebureau's doen weinig, alleen maar geld trekken en af een toe een belletje of een testje. Ik denk dat het met ADD te maken heeft, maar aan de andere kant hebben we ook veel mensen om ons heen in precies dezelfde banen-sitiuatie die ook al maanden op zoek zijn naar.
Mijn brede schouders zijn iig minder breed aan het worden en vraag me af hoe lang ik dit volhoud...
Thanx voor het lezen....
vrijdag 10 oktober 2008 om 20:44
Dogma; ik heb hier even gespiekt, vanaf het forum op psyche.
Linnos; ik denk dat op dit moment het allermoeilijkste bij jouw man niet is of hij adhd (of iets anders heeft), maar vooral dat hij zelf niks wil weten van eventuele hulp of onderzoeken. Want je kan hem natuurlijk niet dwingen. Mocht hij trouwens adhd hebben, lijkt je idee van hem bij zijn ouders neerzetten tot hij toegeeft geen goed plan... Volgens mij is het toch wel bij elke adhd'er zo dat iets 'moeten' totaal averechts werkt, helemaal in zo'n dwingende vorm. Wat trouwens niet wil zeggen dat ik niet snap dat je ten einde raad bent.
Als ik jou was zou ik wel eens overwegen om met zijn broer of ouders te gaan praten. Je hoeft hem namelijk niet af te kraken, je maakt je zorgen. Ik zou hier trouwens wel open over zijn, jij hebt namelijk ook grenzen, en één grens is dat je nu je zorgen gaat bespreken, of hij dit nu leuk vindt of niet.
Volgens mij schreef je trouwens dat je dat juist heel moeilijk vind, je grenzen trekken. Probeer dit toch echt te doen en daarbij te bedenken dat je dit niet doet om vervelend naar je man te zijn, maar om het voor jezelf haalbaar te houden. Probeer hier duidelijk in te zijn en niet aanvallend naar hem toe en probeer niet te discussieren. Zeg wat je doet/wil, omdat het voor jou belangrijk is en that's it.
Ik weet niet of je wat aan mijn adviezen hebt, het lijkt me allemaal ontzettend zwaar voor je. Veel sterkte!
Emoticon; kan je ook niet met je man bespreken wat hem zou helpen om beter zijn eigen emoties te verwoorden en de jouw beter te begrijpen? Voor sommige dingen lijkt het raar, maar is het echt heel fijn om hulpmiddeltjes te gebruiken (zoals de stickertjes en post-its, alleen in dit geval dan anders).
In sommige dingen zal jij er niet aan ontkomen rekening met hem te houden, bijvoorbeeld op welk moment je het gesprek aangaat. Luisteren (concentreren) is al moeilijk, en al helemaal na bvb een lange werkdag. Maar je man kan daar zelf ook dingen in doen. Dat hij bvb zelf de tv uitzet als jij praat. Of iets in zijn handen neemt (tja, ik kan zelf veel beter luisteren als ik bvb een pen in mijn handen heb).
Ik noem maar wat voorbeelden, maar soms kunnen kleine dingen al wel helpen.
Je man zou ook kunnen proberen om beter door te vragen als hij jou niet begrijpt (je had het over kunnen inleven). Misschien ben je voor hem (!) te onduidelijk, ik raak bvb aardig de weg kwijt als dingen niet concreet zijn. En gevoelens zijn dat natuurlijk absoluut niet. Je man zou dan vragen kunnen stellen als hij iets niet begrijpt, of zich niet kan voorstellen en jij kan proberen het zo duidelijk mogelijk uit te leggen.
Teenievickie; ik geloof dat Alfie het al noemde, maar ik denk dat je er wel wat aan kan hebben om aan te haken bij het topic op psyche. Allemaal meiden die ad(h)d hebben en altijd onderlinge herkenning en vaak ook bruikbare tips. Lekker van je afschrijven mag trouwens ook altijd!
Ik ben trouwens net zoals Dogma nogal lang van stof (maar ik heb daar dan ook een excuus voor )
Linnos; ik denk dat op dit moment het allermoeilijkste bij jouw man niet is of hij adhd (of iets anders heeft), maar vooral dat hij zelf niks wil weten van eventuele hulp of onderzoeken. Want je kan hem natuurlijk niet dwingen. Mocht hij trouwens adhd hebben, lijkt je idee van hem bij zijn ouders neerzetten tot hij toegeeft geen goed plan... Volgens mij is het toch wel bij elke adhd'er zo dat iets 'moeten' totaal averechts werkt, helemaal in zo'n dwingende vorm. Wat trouwens niet wil zeggen dat ik niet snap dat je ten einde raad bent.
Als ik jou was zou ik wel eens overwegen om met zijn broer of ouders te gaan praten. Je hoeft hem namelijk niet af te kraken, je maakt je zorgen. Ik zou hier trouwens wel open over zijn, jij hebt namelijk ook grenzen, en één grens is dat je nu je zorgen gaat bespreken, of hij dit nu leuk vindt of niet.
Volgens mij schreef je trouwens dat je dat juist heel moeilijk vind, je grenzen trekken. Probeer dit toch echt te doen en daarbij te bedenken dat je dit niet doet om vervelend naar je man te zijn, maar om het voor jezelf haalbaar te houden. Probeer hier duidelijk in te zijn en niet aanvallend naar hem toe en probeer niet te discussieren. Zeg wat je doet/wil, omdat het voor jou belangrijk is en that's it.
Ik weet niet of je wat aan mijn adviezen hebt, het lijkt me allemaal ontzettend zwaar voor je. Veel sterkte!
Emoticon; kan je ook niet met je man bespreken wat hem zou helpen om beter zijn eigen emoties te verwoorden en de jouw beter te begrijpen? Voor sommige dingen lijkt het raar, maar is het echt heel fijn om hulpmiddeltjes te gebruiken (zoals de stickertjes en post-its, alleen in dit geval dan anders).
In sommige dingen zal jij er niet aan ontkomen rekening met hem te houden, bijvoorbeeld op welk moment je het gesprek aangaat. Luisteren (concentreren) is al moeilijk, en al helemaal na bvb een lange werkdag. Maar je man kan daar zelf ook dingen in doen. Dat hij bvb zelf de tv uitzet als jij praat. Of iets in zijn handen neemt (tja, ik kan zelf veel beter luisteren als ik bvb een pen in mijn handen heb).
Ik noem maar wat voorbeelden, maar soms kunnen kleine dingen al wel helpen.
Je man zou ook kunnen proberen om beter door te vragen als hij jou niet begrijpt (je had het over kunnen inleven). Misschien ben je voor hem (!) te onduidelijk, ik raak bvb aardig de weg kwijt als dingen niet concreet zijn. En gevoelens zijn dat natuurlijk absoluut niet. Je man zou dan vragen kunnen stellen als hij iets niet begrijpt, of zich niet kan voorstellen en jij kan proberen het zo duidelijk mogelijk uit te leggen.
Teenievickie; ik geloof dat Alfie het al noemde, maar ik denk dat je er wel wat aan kan hebben om aan te haken bij het topic op psyche. Allemaal meiden die ad(h)d hebben en altijd onderlinge herkenning en vaak ook bruikbare tips. Lekker van je afschrijven mag trouwens ook altijd!
Ik ben trouwens net zoals Dogma nogal lang van stof (maar ik heb daar dan ook een excuus voor )
zaterdag 11 oktober 2008 om 12:38
Hey Woesel (met je lange posting 
),
Zo... wat een verhaal! Herkenbaar wat je schrijft hoor!
Erg dapper van je dat de stap hebt genomen om bij hem weg te gaan, dat is niet nix na 10 jaar en je gevoelens voor hem zijn er nog, maar je hebt dus heel bewust voor jezelf gekozen... heel krachtig! Je mag zeker trots zijn op jezelf (maar ben je ook wel geloof ik... )! Je hebt in je relatie geloof ik ook in een soort van rollercoaster met je gevoel gezeten (dingen niet meer helder krijgen, aan jezelf twijfelen, een soort van moeder zijn voor hem en alle gevoelens die daarbij komen, etc...). Ik heb echt veel respect voor je dat je deze stap hebt genomen!
Heb je al een idee hoe je nu verder gaat... een eigen huisje... heb je genoeg mensen om je heen waar je bij terecht kunt??
Hoe heeft je omgeving gereageerd... je hebt nooit iets verteld aan iemand? Begrijpen mensen je, ben je veel aan het vertellen?
Mijn beste vriendin is wel een beetje op de hoogte, maar... ik ben er van overtuigd dat mensen zich geen voorstelling kunnen maken van wat ADHD precies kan zijn als ze er zelf niet mee te maken hebben. Ze denken meestal dat mensen alleen maar heel druk zijn.
Ik heb een keer naar familie een goeie link doorgestuurd over ADHD, om een beetje uit te leggen wat het precies is. Daar kreeg ik toen goeie reacties op. Maar wat het echt in de praktijk inhoud is moeilijk te begrijpen voor mensen. Als ik er al over vertel krijg ik vaak reacties als 'heftig zeg', etc... Gelukkig legt hij het zelf ook uit als hij in een situatie zit bv. op verjaardag/stilzitten of een geiiriteerde bui om 'niks' (voor de buitenwereld is daar dan geen aanleiding voor in ieder geval) in gezelschap.
Jeetje, dat langs elkaar heen praten is dus voor iedereen erg herkenbaar... ik had dit eerder nooit zo bij ADHD gezocht eigenlijk, maar meer als een karaktertrek. Ik merk het ook als mijn man met anderen praat, dat ze hem niet altijd kunnen volgen. En als mensen dan verbaasd kijken of om duidelijkheid vragen irriteert hem het soms (dat laatste laat hij bij familie en zo dan wel merken, maar kan zich goed inhouden bij 'vreemdere mensen') omdat hij -naar zijn eigen realiteit en manier van praten- heel duidelijk is. Inmiddels ken ik hem zo goed dat ik vaak dan wel weet wat hij bedoelt, maar voor anderen is hij lang niet altijd duidelijk in zijn bewoordingen... hij heeft echt een speciale manier van praten...
Soms weet ik in ruzies ook niet meer waarom er nou ruzie is en soms wordt er zoveel bijgehaald dat ik de hele draad kwijt ben... dan weet ik echt niet meer waar het nou over gaat. In het begin dacht ik dat dat aan mij lag, totdat ik me realiseerde dat ik dit alleen met hem heb... herkenbaar?
Als mijn man geen hulp had gezocht had ik het uiteindelijk ook niet meer getrokken. Nu met de medicijnen en na de vele gesprekken in de hulpverlening gaat het gelukkig veel beter met hem en met ons. Maar van de impact van ADHD op je leven/relatie kom je nooit af, het is er iedere dag.
Sorry, tis weer een heel verhaal geworden. Maar ik ben zo blij dat ik hier herkenning vind... ik ken gewoon echt niemand die dit begrijpt zoals jullie dat doen. Bedankt meiden!!!
Liefs, Dogma
),Zo... wat een verhaal! Herkenbaar wat je schrijft hoor!
Erg dapper van je dat de stap hebt genomen om bij hem weg te gaan, dat is niet nix na 10 jaar en je gevoelens voor hem zijn er nog, maar je hebt dus heel bewust voor jezelf gekozen... heel krachtig! Je mag zeker trots zijn op jezelf (maar ben je ook wel geloof ik... )! Je hebt in je relatie geloof ik ook in een soort van rollercoaster met je gevoel gezeten (dingen niet meer helder krijgen, aan jezelf twijfelen, een soort van moeder zijn voor hem en alle gevoelens die daarbij komen, etc...). Ik heb echt veel respect voor je dat je deze stap hebt genomen!
Heb je al een idee hoe je nu verder gaat... een eigen huisje... heb je genoeg mensen om je heen waar je bij terecht kunt??
Hoe heeft je omgeving gereageerd... je hebt nooit iets verteld aan iemand? Begrijpen mensen je, ben je veel aan het vertellen?
Mijn beste vriendin is wel een beetje op de hoogte, maar... ik ben er van overtuigd dat mensen zich geen voorstelling kunnen maken van wat ADHD precies kan zijn als ze er zelf niet mee te maken hebben. Ze denken meestal dat mensen alleen maar heel druk zijn.
Ik heb een keer naar familie een goeie link doorgestuurd over ADHD, om een beetje uit te leggen wat het precies is. Daar kreeg ik toen goeie reacties op. Maar wat het echt in de praktijk inhoud is moeilijk te begrijpen voor mensen. Als ik er al over vertel krijg ik vaak reacties als 'heftig zeg', etc... Gelukkig legt hij het zelf ook uit als hij in een situatie zit bv. op verjaardag/stilzitten of een geiiriteerde bui om 'niks' (voor de buitenwereld is daar dan geen aanleiding voor in ieder geval) in gezelschap.
Jeetje, dat langs elkaar heen praten is dus voor iedereen erg herkenbaar... ik had dit eerder nooit zo bij ADHD gezocht eigenlijk, maar meer als een karaktertrek. Ik merk het ook als mijn man met anderen praat, dat ze hem niet altijd kunnen volgen. En als mensen dan verbaasd kijken of om duidelijkheid vragen irriteert hem het soms (dat laatste laat hij bij familie en zo dan wel merken, maar kan zich goed inhouden bij 'vreemdere mensen') omdat hij -naar zijn eigen realiteit en manier van praten- heel duidelijk is. Inmiddels ken ik hem zo goed dat ik vaak dan wel weet wat hij bedoelt, maar voor anderen is hij lang niet altijd duidelijk in zijn bewoordingen... hij heeft echt een speciale manier van praten...
Soms weet ik in ruzies ook niet meer waarom er nou ruzie is en soms wordt er zoveel bijgehaald dat ik de hele draad kwijt ben... dan weet ik echt niet meer waar het nou over gaat. In het begin dacht ik dat dat aan mij lag, totdat ik me realiseerde dat ik dit alleen met hem heb... herkenbaar?
Als mijn man geen hulp had gezocht had ik het uiteindelijk ook niet meer getrokken. Nu met de medicijnen en na de vele gesprekken in de hulpverlening gaat het gelukkig veel beter met hem en met ons. Maar van de impact van ADHD op je leven/relatie kom je nooit af, het is er iedere dag.
Sorry, tis weer een heel verhaal geworden. Maar ik ben zo blij dat ik hier herkenning vind... ik ken gewoon echt niemand die dit begrijpt zoals jullie dat doen. Bedankt meiden!!!
Liefs, Dogma
zaterdag 11 oktober 2008 om 12:51
Hey Linnos,
Ik sluit me aan bij wat iemand (sorry... naam effe kwijt) ook schreef: stap naar je schoonfamilie. Je verraadt hem er niet mee, je maakt je zorgen! Hoe moeilijk dat ook is, je houdt van hem en wilt dat het goed gaat met hem/jullie/jullie dochtertje dus je helpt hem er mee.
Juist omdat je van hem houdt kun je dit doen. Je hoeft hem niet zwart te maken... ook voor je eigen behoud zou het goed zijn om dit te doen.
Het is misschien zo makkelijk om dat hier vanaf een afstand te zeggen, dat begrijp ik wel... maar niemand heeft er toch iets aan als jij het straks niet meer trekt? Zeker je dochtertje niet...
Het thuiszitten zal ook niet bevoorderlijk werken. Werk jij wel, of ben je hele dagen samen thuis? (dan word je nog meer met zijn nukken geconfronteerd lijkt me).
Ik heb met je te doen hoor meis, het klinkt niet makkelijk allemaal. Alleen kun jij wel iets doorbreken door zelf stappen te zetten, anders trek je het straks niet meer he...
Misschien moet je hem wel even goed laten schrikken en komt ie dan in actie... het is allemaal nogal makkelijk gezegd hier van achter mijn PC ik weet het... maar als je weer gelukkig wilt zijn dan moet er toch iets gebeuren...
Liefs en hou je goed,
Dogma
Ik sluit me aan bij wat iemand (sorry... naam effe kwijt) ook schreef: stap naar je schoonfamilie. Je verraadt hem er niet mee, je maakt je zorgen! Hoe moeilijk dat ook is, je houdt van hem en wilt dat het goed gaat met hem/jullie/jullie dochtertje dus je helpt hem er mee.
Juist omdat je van hem houdt kun je dit doen. Je hoeft hem niet zwart te maken... ook voor je eigen behoud zou het goed zijn om dit te doen.
Het is misschien zo makkelijk om dat hier vanaf een afstand te zeggen, dat begrijp ik wel... maar niemand heeft er toch iets aan als jij het straks niet meer trekt? Zeker je dochtertje niet...
Het thuiszitten zal ook niet bevoorderlijk werken. Werk jij wel, of ben je hele dagen samen thuis? (dan word je nog meer met zijn nukken geconfronteerd lijkt me).
Ik heb met je te doen hoor meis, het klinkt niet makkelijk allemaal. Alleen kun jij wel iets doorbreken door zelf stappen te zetten, anders trek je het straks niet meer he...
Misschien moet je hem wel even goed laten schrikken en komt ie dan in actie... het is allemaal nogal makkelijk gezegd hier van achter mijn PC ik weet het... maar als je weer gelukkig wilt zijn dan moet er toch iets gebeuren...
Liefs en hou je goed,
Dogma
zaterdag 11 oktober 2008 om 13:03
Hey Vicky.
Ik begrijp niet zo goed waarom je huisarts Stratera voorstelt, want dat is ook een 'upper/amfetamine' is (is zo'n mooi woord voor maar weet t effe niet)... net als Ritalin en Concerta. Van Concerta werd je juist heel hyper toch... ik ben geen arts natuurlijk, maar dit weet ik wel . Misschien is het een idee om met een arts gespecialiseerd in ADHD te gaan praten als het middel wat je nu slikt niet werkt. Toevallig weet mijn huisarts veel over ADHD, maar er zijn er genoeg die zomaar iets voorschrijven...
Hoe is het verder? Hopelijk weer een beetje rustiger allemaal?
Mijn vent is nu 3 dagen weg (best wel lekker effe ) ivm een verbouwing. Hij werkt nu even samen met zijn vader en hij belde net dat hij gek wordt van zijn vader omdat ie steeds al het gereedschap kwijt is, zo chaotisch is en alles kwijtraakt en dan gefrustreerd wordt. Hahaha, we konden er samen erg om lachen want hij herkent veel van zichzelf in zijn vader... weet ie ook even hoe het soms voor mij is (of eigenlijk 'was', want sinds deze medicatie gaat dat veel beter met hem)...
Fijn weekend! (f)
Ik begrijp niet zo goed waarom je huisarts Stratera voorstelt, want dat is ook een 'upper/amfetamine' is (is zo'n mooi woord voor maar weet t effe niet)... net als Ritalin en Concerta. Van Concerta werd je juist heel hyper toch... ik ben geen arts natuurlijk, maar dit weet ik wel . Misschien is het een idee om met een arts gespecialiseerd in ADHD te gaan praten als het middel wat je nu slikt niet werkt. Toevallig weet mijn huisarts veel over ADHD, maar er zijn er genoeg die zomaar iets voorschrijven...
Hoe is het verder? Hopelijk weer een beetje rustiger allemaal?
Mijn vent is nu 3 dagen weg (best wel lekker effe ) ivm een verbouwing. Hij werkt nu even samen met zijn vader en hij belde net dat hij gek wordt van zijn vader omdat ie steeds al het gereedschap kwijt is, zo chaotisch is en alles kwijtraakt en dan gefrustreerd wordt. Hahaha, we konden er samen erg om lachen want hij herkent veel van zichzelf in zijn vader... weet ie ook even hoe het soms voor mij is (of eigenlijk 'was', want sinds deze medicatie gaat dat veel beter met hem)...
Fijn weekend! (f)
zaterdag 11 oktober 2008 om 13:26
Dogma; door wat jij oa schrijft over 'langs elkaar heen praten', ga ik ineens toch ook twijfelen of ik toch ook heel onduidelijk ben.
Vriendlief en ik hadden gisteravond en vanmorgen twee totaal verschillende onderwerpen, waarbij we bijna alles wat we zeggen verkeerd oppakken, wat natuurlijk ruzie als gevolg heeft. En hij boos de deur uit is gelopen, we nu allebei even rustig kunnen worden en kunnen nadenken en het vanavond gaan uitpraten.
Voor mijn gevoel ben ik echt wel duidelijk, maar als ik de verhalen hier lees kan ik daar dus heel goed naast zitten.
Vriendlief is in onze relaties diegene die zelf tussen de regels doorleest en dit ook van mij verwacht. Terwijl ik daar dus heel weinig mee kan, ik ben veel meer van gewoon duidelijk zijn. Maarja, daarmee kan ik dus soms wel ontactisch zijn en ben ik dus sowieso misschien helemaal niet zo duidelijk als ik denk te zijn...
Moeilijk allemaal. Ik ga er maar eens goed over nadenken.
Heb trouwens even getwijfeld of ik dit hier wel neer wilde zetten, omdat ik denk dat het belangrijk is dat dit topic vooral voor partners van is, maar voor mij is het dus soms wel verhelderend om de andere kant eens te lezen.
Vriendlief en ik hadden gisteravond en vanmorgen twee totaal verschillende onderwerpen, waarbij we bijna alles wat we zeggen verkeerd oppakken, wat natuurlijk ruzie als gevolg heeft. En hij boos de deur uit is gelopen, we nu allebei even rustig kunnen worden en kunnen nadenken en het vanavond gaan uitpraten.
Voor mijn gevoel ben ik echt wel duidelijk, maar als ik de verhalen hier lees kan ik daar dus heel goed naast zitten.
Vriendlief is in onze relaties diegene die zelf tussen de regels doorleest en dit ook van mij verwacht. Terwijl ik daar dus heel weinig mee kan, ik ben veel meer van gewoon duidelijk zijn. Maarja, daarmee kan ik dus soms wel ontactisch zijn en ben ik dus sowieso misschien helemaal niet zo duidelijk als ik denk te zijn...
Moeilijk allemaal. Ik ga er maar eens goed over nadenken.
Heb trouwens even getwijfeld of ik dit hier wel neer wilde zetten, omdat ik denk dat het belangrijk is dat dit topic vooral voor partners van is, maar voor mij is het dus soms wel verhelderend om de andere kant eens te lezen.
zaterdag 11 oktober 2008 om 16:57
Halvemaan,
Ik denk dat de partners weer wat kunnen leren van de 'ADHD'ers' (klinkt lekker zo'n stempeltje )... dus toch juist goed als je hier schrijft!
Misschien heeft het langs elkaar heen praten ook wel te maken met: mijn man heeft ooit uitgelegd dat op het moment dat hij iets zegt hij in zijn hoofd al veel verder is, maar de woorden zijn gedachten niet bijhouden. Dus dan praat ie soms voor anderen nogal vaag en slaat ie soms gedeeltes met zijn woorden over, omdat ie in zijn hoofd al veel verder is. Daar krijgen wij wel eens misverstanden door, want probeer iemand dan maar te begrijpen...
Ik ben ondertussen echt heeeel erg goed geworden in 'tussen de regels doorlezen' , maar hij begrijpt mij inderdaad helemaal niet als ik niet concreet ben. En daar komen dan ook weer misverstanden van.... pfoeee... (verder is ie wel heel erg leuk hoor )
Maar is toch goed dat je er in ieder geval over nadenkt?
Ik denk dat de partners weer wat kunnen leren van de 'ADHD'ers' (klinkt lekker zo'n stempeltje )... dus toch juist goed als je hier schrijft!
Misschien heeft het langs elkaar heen praten ook wel te maken met: mijn man heeft ooit uitgelegd dat op het moment dat hij iets zegt hij in zijn hoofd al veel verder is, maar de woorden zijn gedachten niet bijhouden. Dus dan praat ie soms voor anderen nogal vaag en slaat ie soms gedeeltes met zijn woorden over, omdat ie in zijn hoofd al veel verder is. Daar krijgen wij wel eens misverstanden door, want probeer iemand dan maar te begrijpen...
Ik ben ondertussen echt heeeel erg goed geworden in 'tussen de regels doorlezen' , maar hij begrijpt mij inderdaad helemaal niet als ik niet concreet ben. En daar komen dan ook weer misverstanden van.... pfoeee... (verder is ie wel heel erg leuk hoor )
Maar is toch goed dat je er in ieder geval over nadenkt?
zondag 12 oktober 2008 om 09:00
Ik ga hier toch even reageren,
Maar tjee wat ben ik gelukkig/blij/trots en ga zo maar door dat mijn partner er nog is.
Ik heb zelf ADHD en dat weten we nu 1 jaar
Ook hebben we twee kinderen met ADHD.
Dus hoe zal mijn partner zich voelen dan..??
Ik heb hem dit topic laten lezen.
Want ik was toch wel heel erg benieuwd of hij dit ook allemaal zo had/heb ervaren als de meeste van jullie.
Maar gelukkig vind hij geen herkenning in jullie schrijven.
Hij zegt ook "Wij zijn nu 13 jaar samen,waarvan we nu 1 jaar weten dat je ADHD hebt","ik ben verliefd geworden op je zoals je was,zal ik je dan nu ,moeten verlaten omdat we nu weten wat je hebt"
Nou wilde dit alleen maar even kwijt.
Verder hoop ik dat je veel aan elkaar zullen hebben op dit forum
Maar tjee wat ben ik gelukkig/blij/trots en ga zo maar door dat mijn partner er nog is.
Ik heb zelf ADHD en dat weten we nu 1 jaar
Ook hebben we twee kinderen met ADHD.
Dus hoe zal mijn partner zich voelen dan..??
Ik heb hem dit topic laten lezen.
Want ik was toch wel heel erg benieuwd of hij dit ook allemaal zo had/heb ervaren als de meeste van jullie.
Maar gelukkig vind hij geen herkenning in jullie schrijven.
Hij zegt ook "Wij zijn nu 13 jaar samen,waarvan we nu 1 jaar weten dat je ADHD hebt","ik ben verliefd geworden op je zoals je was,zal ik je dan nu ,moeten verlaten omdat we nu weten wat je hebt"
Nou wilde dit alleen maar even kwijt.
Verder hoop ik dat je veel aan elkaar zullen hebben op dit forum
zondag 12 oktober 2008 om 10:41
Hey Suske,
Heel fijn dat je man zich niet herkent in de verhalen die hier staan!
Je hebt ADHD in verschillende gradaties en vormen, bij niemand uit zich het hetzelfde, niemand heeft precies dezelfde klachten of bijkomende 'aandoeningen' (lastig woord weet t effe niet anders te omschrijven). Mijn man heeft een zeer grillige vorm (kan ik wel zeggen denk ik ) in die zin dat hij er ook stemmingswisselingen bij heeft (met periodes) en neigt naar neerslachtigheid. Kan me voorstellen dat je man dat niet herkent als hij daar geen last van heeft. Als je meer leest over ADHD dan komt er steeds naar voren dat het voor iedereen anders is en ook dat het vaak gepaard gaat met andere dingen (verslavingsgevoeligheid/depressies, etc.), maar dat dit niet altijd zo is.
Ik ken ook iemand met ADHD die zich totaal niet herkent in mijn verhaal, deze persoon is alleen maar heel erg energiek en kan er verder -ook zonder medicatie- prima mee leven omdat hij er voor zorgt dat hij zijn overtollige energie goed kwijt kan en dat is voor hem voldoende.
Ook is de mate van ADHD per persoon heel verschillend en daarnaast heb je natuurlijk ook nog je eigen persoonlijkheid (laten we die vooral niet vergeten!).
Vroeger dacht ik altijd dat ADHD een verzonnen hokje was waar mensen die een beetje druk waren ingeduwd werden omdat ze toch een stempeltje moesten krijgen. Tegenwoordig weet ik zoveel beter en maak ik bijna dagelijks meewat voor impact het heeft op degene waar ik van hou (zowel positieve als negatieve impact!).
Groetjes, Dogma
Heel fijn dat je man zich niet herkent in de verhalen die hier staan!
Je hebt ADHD in verschillende gradaties en vormen, bij niemand uit zich het hetzelfde, niemand heeft precies dezelfde klachten of bijkomende 'aandoeningen' (lastig woord weet t effe niet anders te omschrijven). Mijn man heeft een zeer grillige vorm (kan ik wel zeggen denk ik ) in die zin dat hij er ook stemmingswisselingen bij heeft (met periodes) en neigt naar neerslachtigheid. Kan me voorstellen dat je man dat niet herkent als hij daar geen last van heeft. Als je meer leest over ADHD dan komt er steeds naar voren dat het voor iedereen anders is en ook dat het vaak gepaard gaat met andere dingen (verslavingsgevoeligheid/depressies, etc.), maar dat dit niet altijd zo is.
Ik ken ook iemand met ADHD die zich totaal niet herkent in mijn verhaal, deze persoon is alleen maar heel erg energiek en kan er verder -ook zonder medicatie- prima mee leven omdat hij er voor zorgt dat hij zijn overtollige energie goed kwijt kan en dat is voor hem voldoende.
Ook is de mate van ADHD per persoon heel verschillend en daarnaast heb je natuurlijk ook nog je eigen persoonlijkheid (laten we die vooral niet vergeten!).
Vroeger dacht ik altijd dat ADHD een verzonnen hokje was waar mensen die een beetje druk waren ingeduwd werden omdat ze toch een stempeltje moesten krijgen. Tegenwoordig weet ik zoveel beter en maak ik bijna dagelijks meewat voor impact het heeft op degene waar ik van hou (zowel positieve als negatieve impact!).
Groetjes, Dogma
zondag 12 oktober 2008 om 11:09
P.S...Laat het natuurlijk duidelijk zijn dat het geen verwijt is naar de andere ,dat ik blij ben dat mijn partner zich er niet in herkend.
Ik mag me gewoon heel erg gelukkig prijzen met zo een "kanjer" van een vent
Want ik heb nu met medicijnen ook vaak genoeg geroepen "Dat je er nog bent" na wat je met me hebt mee gemaakt
Ik mag me gewoon heel erg gelukkig prijzen met zo een "kanjer" van een vent
Want ik heb nu met medicijnen ook vaak genoeg geroepen "Dat je er nog bent" na wat je met me hebt mee gemaakt
zondag 12 oktober 2008 om 11:11
Ik had even het idee dat je nog niet zo heel veel wist over ADHD, sorry mijn fout (beetje erg arrogant ook van mij, sorry hoor te snel een conclusie getrokken)... maar je hebt dus ook 2 kinderen met ADHD. Ben je toen erachter gekomen dat je het zelf misschien ook hebt? Slik je medicijnen?
In ieder geval lekker dat je man de verhalen hier niet herkent.
Hoe zie jij/ziet hij jouw ADHD dan wel en is er een verschil tussen jou en de kinderen?
In ieder geval lekker dat je man de verhalen hier niet herkent.
Hoe zie jij/ziet hij jouw ADHD dan wel en is er een verschil tussen jou en de kinderen?
zondag 12 oktober 2008 om 12:08
Ik ben er inderdaad achter gekomen door onze Dochter.
Dat we met haar door de molen gingen,kwam er bij mij heel veel emotie op me af doordat ik heel veel herkende in haar.
Toen me moeder vertelde dat de kleine meid een kopie van mij was,heb ik me toch ook laten onderzoeken.
Mijn moeder vertelde altijd "ik was een druk kind dat zich totaal niet kom concentreren enz enz"
Maar doordat ik,dochter en zoon zo erg met elkaar in de ADHD zaten,was het thuis een hel.
Mijn moeder is de rust haar zelf,dus je kunt je voorstellen met 3 ADHD ers in huis,wat voor explosiviteit we hadden.
Ik slik me Ritalinn voor een jaar,en dat gaat prima.
Onze dochter is daar nog te jong en te licht aan gewicht voor.
En onze zoon gaat binnenkort starten met medicatie.
Mijn man heeft altijd gezegd dat hij van me houd hoe ik ook ben.
Hij heeft me immers leren kennen zoals ik was voor dat we wisten dat ik ADHD had.
Hij heeft me nooit het gevoel gegeven me willen te verlaten om mijn buien.
Maar kan me NU heel goed voorstellen als hij dat wel ahd gedaan.
Het is ook een hel voor een partner als ze zo erg zijn.
Maar probeer te luisteren naar elkaar.
En praat met elkaar over je gevoel,wat je vind en wat je denkt.
Dat is zo belangrijk.
Ik moet nu weg,dus reageer straks wel even verder.
Dat we met haar door de molen gingen,kwam er bij mij heel veel emotie op me af doordat ik heel veel herkende in haar.
Toen me moeder vertelde dat de kleine meid een kopie van mij was,heb ik me toch ook laten onderzoeken.
Mijn moeder vertelde altijd "ik was een druk kind dat zich totaal niet kom concentreren enz enz"
Maar doordat ik,dochter en zoon zo erg met elkaar in de ADHD zaten,was het thuis een hel.
Mijn moeder is de rust haar zelf,dus je kunt je voorstellen met 3 ADHD ers in huis,wat voor explosiviteit we hadden.
Ik slik me Ritalinn voor een jaar,en dat gaat prima.
Onze dochter is daar nog te jong en te licht aan gewicht voor.
En onze zoon gaat binnenkort starten met medicatie.
Mijn man heeft altijd gezegd dat hij van me houd hoe ik ook ben.
Hij heeft me immers leren kennen zoals ik was voor dat we wisten dat ik ADHD had.
Hij heeft me nooit het gevoel gegeven me willen te verlaten om mijn buien.
Maar kan me NU heel goed voorstellen als hij dat wel ahd gedaan.
Het is ook een hel voor een partner als ze zo erg zijn.
Maar probeer te luisteren naar elkaar.
En praat met elkaar over je gevoel,wat je vind en wat je denkt.
Dat is zo belangrijk.
Ik moet nu weg,dus reageer straks wel even verder.
zondag 12 oktober 2008 om 18:38
Dogma; ik herken wel dat je zegt dat je man al zo veel verder is in zijn hoofd dan in zijn woorden. Ik leg ook regelmatig hele rare/snelle (andere?) linken en verbanden, wat dan niet gevolgd wordt door anderen Soms is het trouwens ook een kwaliteit, maar helaas soms ook een struikelblok.
Bij ons is het trouwens allemaal prima uitgepraat gister, dat gaat toch echt een stuk beter als we weer rustig zijn. Wat dan wel heel opvallend is, is dat ik begin met mijn zegje, vriendlief rustig luistert totdat ik klaar ben en dan even kort reageert. Vriendlief begint dan met zijn zegje, en ik onderbreek en reageer op alles... Gelukkig merkte ik het gister zelf en zeg daar dan ook sorry voor en probeer alleen maar te luisteren, maar das moeilijk zeg!
Suske; leuk dat je even een andere kant laat zien. Mijn vriend heeft er over het algemeen ook geen probleem mee dat ik adhd heb, hij vindt me wel lekker onvoorspelbaar Al botst het natuurlijk ook wel eens flink en kan hij wel moeite hebben met mijn stemmingswisselingen. En wij wonen nog niet samen, dat gaat binnenkort gebeuren en ik verwacht dat hij er dan wel meer tegenaan gaat lopen.
Ondanks dat ik werk met kinderen/ jongeren met adhd/autisme, ben ik toch huiverig voor het feit dat als ik een kind krijg deze ook adhd blijkt te hebben. Het lijkt me best confronterend en op sommige gebieden als je zelf adhd hebt ook extra moeilijk. Op andere gebieden snap je ze natuurlijk wel sneller, maar toch heb ik er wel angst voor. Ook dus omdat ik vaak in de praktijk zie dat het opvoeden van die kids (natuurlijk ook van andere, maar goed) echt heel moeilijk kan zijn.
Bij ons is het trouwens allemaal prima uitgepraat gister, dat gaat toch echt een stuk beter als we weer rustig zijn. Wat dan wel heel opvallend is, is dat ik begin met mijn zegje, vriendlief rustig luistert totdat ik klaar ben en dan even kort reageert. Vriendlief begint dan met zijn zegje, en ik onderbreek en reageer op alles... Gelukkig merkte ik het gister zelf en zeg daar dan ook sorry voor en probeer alleen maar te luisteren, maar das moeilijk zeg!
Suske; leuk dat je even een andere kant laat zien. Mijn vriend heeft er over het algemeen ook geen probleem mee dat ik adhd heb, hij vindt me wel lekker onvoorspelbaar Al botst het natuurlijk ook wel eens flink en kan hij wel moeite hebben met mijn stemmingswisselingen. En wij wonen nog niet samen, dat gaat binnenkort gebeuren en ik verwacht dat hij er dan wel meer tegenaan gaat lopen.
Ondanks dat ik werk met kinderen/ jongeren met adhd/autisme, ben ik toch huiverig voor het feit dat als ik een kind krijg deze ook adhd blijkt te hebben. Het lijkt me best confronterend en op sommige gebieden als je zelf adhd hebt ook extra moeilijk. Op andere gebieden snap je ze natuurlijk wel sneller, maar toch heb ik er wel angst voor. Ook dus omdat ik vaak in de praktijk zie dat het opvoeden van die kids (natuurlijk ook van andere, maar goed) echt heel moeilijk kan zijn.
zondag 12 oktober 2008 om 21:17
Ondanks dat ik werk met kinderen/ jongeren met adhd/autisme, ben ik toch huiverig voor het feit dat als ik een kind krijg deze ook adhd blijkt te hebben.
Het erfelijks factor is best hoog,althans dacht dat ergens gelezen te hebben.
Volgens mij was het iets van bij meisjes 75% is en bij jongens 50 %
Maar weet dit dus niet helemaal zeker.
Het erfelijks factor is best hoog,althans dacht dat ergens gelezen te hebben.
Volgens mij was het iets van bij meisjes 75% is en bij jongens 50 %
Maar weet dit dus niet helemaal zeker.
maandag 13 oktober 2008 om 00:04
[quote]Halvemaan schreef op 12 oktober 2008 @ 18:38:
Ondanks dat ik werk met kinderen/ jongeren met adhd/autisme, ben ik toch huiverig voor het feit dat als ik een kind krijg deze ook adhd blijkt te hebben.
Ik heb dat ook! Nou kan ik niet zomaar spontaan zwanger worden, alleen met hulp van het zkh (lang verhaal) en weten we nog niet zeker of we daar voor gaan, maar het is wel iets wat me bezighoud soms. Denk dat dat ook wel realistisch is, zelfde als dat ik wel eens denk hoe het zou zijn om een kindje met een verstandelijke beperking te hebben (werk met deze doelgroep)... omdat je er mee om gaat/werkt komen die vragen vanzelf...
Lekker dat het is uitgepraat!!
Ondanks dat ik werk met kinderen/ jongeren met adhd/autisme, ben ik toch huiverig voor het feit dat als ik een kind krijg deze ook adhd blijkt te hebben.
Ik heb dat ook! Nou kan ik niet zomaar spontaan zwanger worden, alleen met hulp van het zkh (lang verhaal) en weten we nog niet zeker of we daar voor gaan, maar het is wel iets wat me bezighoud soms. Denk dat dat ook wel realistisch is, zelfde als dat ik wel eens denk hoe het zou zijn om een kindje met een verstandelijke beperking te hebben (werk met deze doelgroep)... omdat je er mee om gaat/werkt komen die vragen vanzelf...
Lekker dat het is uitgepraat!!
zaterdag 1 november 2008 om 12:00
HALLO,
wat een herkenbare verhalen, echt!
mijn partner heeft ook adhd en dit kan echt moeilijk zijn, veel miscommunicatie, en onbegrip.
al krijg ik wel altijd op mijn bord dat dit allemaal aan mij ligt...
ik denk ook vaak aan hoe het zou zijn als hij dit niet zou hebben
dat zou zo veel meer rust geven.
ik zou over niet al te lange tijd ook graag aan kinderen beginnen, alleen ben ik bang dat alles op mijn schouders valt.
t ene moment gaat t zo goed en denk ik ja dit is echt de ware, en binnen no time zie ik t helemaal niet meer zitten.
hij kan zo lief en zorgzaam zijn, en vervolgens laat ie me vallen...
ik vind t moelijkste nog dat hij zo onberekenbaar is....
hij zegt ook vaak dat hij nooit genoeg tijd voor zichzelf heeft, dat ik hem claim. ik wil hem helemaal niet claimen, maar als ik niet met hem afspreek om soms samen wat te doen, dan zie ik hem niet meer... ook blowt hij erg veel, en wil geen medicatie proberen, hij heeft 1 keer ritalin gehad maar daar kreeg hij hartkloppingen van. nu ziet hij het nut niet om iets anders te proberen want blowen werkt volgens hem het beste..
hij zegt dat hij me niet kwijt wil en heel veel van me houdt, maar ik voel me soms heel eenzaam in deze relatie.
kan iemand mij tips geven om hiermee om te gaan??
of moet ik de knoop doorhakken??
ik weet t even niet meer.......
wat een herkenbare verhalen, echt!
mijn partner heeft ook adhd en dit kan echt moeilijk zijn, veel miscommunicatie, en onbegrip.
al krijg ik wel altijd op mijn bord dat dit allemaal aan mij ligt...
ik denk ook vaak aan hoe het zou zijn als hij dit niet zou hebben
dat zou zo veel meer rust geven.
ik zou over niet al te lange tijd ook graag aan kinderen beginnen, alleen ben ik bang dat alles op mijn schouders valt.
t ene moment gaat t zo goed en denk ik ja dit is echt de ware, en binnen no time zie ik t helemaal niet meer zitten.
hij kan zo lief en zorgzaam zijn, en vervolgens laat ie me vallen...
ik vind t moelijkste nog dat hij zo onberekenbaar is....
hij zegt ook vaak dat hij nooit genoeg tijd voor zichzelf heeft, dat ik hem claim. ik wil hem helemaal niet claimen, maar als ik niet met hem afspreek om soms samen wat te doen, dan zie ik hem niet meer... ook blowt hij erg veel, en wil geen medicatie proberen, hij heeft 1 keer ritalin gehad maar daar kreeg hij hartkloppingen van. nu ziet hij het nut niet om iets anders te proberen want blowen werkt volgens hem het beste..
hij zegt dat hij me niet kwijt wil en heel veel van me houdt, maar ik voel me soms heel eenzaam in deze relatie.
kan iemand mij tips geven om hiermee om te gaan??
of moet ik de knoop doorhakken??
ik weet t even niet meer.......
zaterdag 1 november 2008 om 22:12
quote:Mrieke82 schreef op 01 november 2008 @ 18:50:
Ik vermoed ook dat mijn ex ADHD heeft.
Bij hem was er ook heel veel agressie, om kleine dingetjes die hem niet aanstonden enorm boos worden...schreeuwen en schelden etc. dus ook op mij. om deze reden is het ook uit gegaan. herkend iemand hier wat in?
Hey Mrieke82,
Ik herken het wel, maar je moet altijd oppassen met het stellen van een diagnose, daar komt toch wel meer bij kijken (psychiater/testen/gesprekken, etc.). Agressie, etc kan ook een andere oorzaak hebben... dus je kunt daar weinig over zeggen (lijkt mij)...
Mijn man is -in mijn ogen- soms ook gefrustreerd om 'niks', maar dat komt meestal door een overload aan energie die er gewoon uit moet (negatief of positief) en hij is snel geprikkeld (impulsen) wat voor frustraties zorgt, etc...
Ik vermoed ook dat mijn ex ADHD heeft.
Bij hem was er ook heel veel agressie, om kleine dingetjes die hem niet aanstonden enorm boos worden...schreeuwen en schelden etc. dus ook op mij. om deze reden is het ook uit gegaan. herkend iemand hier wat in?
Hey Mrieke82,
Ik herken het wel, maar je moet altijd oppassen met het stellen van een diagnose, daar komt toch wel meer bij kijken (psychiater/testen/gesprekken, etc.). Agressie, etc kan ook een andere oorzaak hebben... dus je kunt daar weinig over zeggen (lijkt mij)...
Mijn man is -in mijn ogen- soms ook gefrustreerd om 'niks', maar dat komt meestal door een overload aan energie die er gewoon uit moet (negatief of positief) en hij is snel geprikkeld (impulsen) wat voor frustraties zorgt, etc...
zaterdag 1 november 2008 om 22:47
Hey ADHDliefje,
Is je vriend getest? (Wat je schrijft kan ook deels karakter oid zijn, etc ik zou er zelf niet echt ADHD uit halen, mar ik ben geen psycholog hoor !, vandaar de vraag). Maar dat is altijd lastig om te zeggen, want je hebt zoveel soorten van ADHD en de persoonlijkheid speelt ook mee.
Jammer van het blowen... mijn man blowt ook-iedere avond... niet veel, alleen voor het slapen gaan- om tot rust te komen. Vroeger blowde hij meer en vaker, totdat hij tot het inzicht kwam dat het een vorm van zelfmedicatie was (nog steeds gedeeltelijk is).
Gelukkig wordt hij er verder niet passief door -is goed aanspreekbaar, eigenlijk merk je weinig- en ik vind het juist wel prettig als hij het doet (rook zelf niet), omdat hij dan pas echt helemaal relaxed is.
Ik weet niet of het zou helpen om daar iets meer over te lezen op internet (over zelfmedicatie) en misschien kun je het er dan eens met je vriend over hebben.... maar dan is het maar de vraag of hij er voor openstaat... zoals ik het lees is dat niet echt het geval??
Ik vind het heel moeilijk om je tips te geven. Je voelt zelf wat je grenzen zijn en wat je wel/niet trekt. En alleen je vriend kan de eerste stap zetten om actie te ondernemen...
Heb je wel mensen in je omgeving die hier van af weten? Valt me vaak op dat partners maar alles voor zichzelf houden (ik ook ) en zelf in hun eigen relatie doorstrijden.... misschien heeft iemand anders hier nog tips voor je....?
Hoe is het met de andere meiden? Hoop met iedereen een beetje rustig??
Hier gaat het de laatste weken goed! We zijn samen begonnen met hardlopen en het werkt heel positief... vent kan al zijn energie kwijt em voor mij is het ook niet slecht We zitten weer in een goeie periode!
Liefs!
Is je vriend getest? (Wat je schrijft kan ook deels karakter oid zijn, etc ik zou er zelf niet echt ADHD uit halen, mar ik ben geen psycholog hoor !, vandaar de vraag). Maar dat is altijd lastig om te zeggen, want je hebt zoveel soorten van ADHD en de persoonlijkheid speelt ook mee.
Jammer van het blowen... mijn man blowt ook-iedere avond... niet veel, alleen voor het slapen gaan- om tot rust te komen. Vroeger blowde hij meer en vaker, totdat hij tot het inzicht kwam dat het een vorm van zelfmedicatie was (nog steeds gedeeltelijk is).
Gelukkig wordt hij er verder niet passief door -is goed aanspreekbaar, eigenlijk merk je weinig- en ik vind het juist wel prettig als hij het doet (rook zelf niet), omdat hij dan pas echt helemaal relaxed is.
Ik weet niet of het zou helpen om daar iets meer over te lezen op internet (over zelfmedicatie) en misschien kun je het er dan eens met je vriend over hebben.... maar dan is het maar de vraag of hij er voor openstaat... zoals ik het lees is dat niet echt het geval??
Ik vind het heel moeilijk om je tips te geven. Je voelt zelf wat je grenzen zijn en wat je wel/niet trekt. En alleen je vriend kan de eerste stap zetten om actie te ondernemen...
Heb je wel mensen in je omgeving die hier van af weten? Valt me vaak op dat partners maar alles voor zichzelf houden (ik ook ) en zelf in hun eigen relatie doorstrijden.... misschien heeft iemand anders hier nog tips voor je....?
Hoe is het met de andere meiden? Hoop met iedereen een beetje rustig??
Hier gaat het de laatste weken goed! We zijn samen begonnen met hardlopen en het werkt heel positief... vent kan al zijn energie kwijt em voor mij is het ook niet slecht We zitten weer in een goeie periode!
Liefs!
