Partner met ADHD

Emoticon,

Ik wil je sterkte wensen in deze.. het valt niet mee om deze diagnose te krijgen.

Wel zal e.a nu op zijn plaats vallen niet waar?

ADHD hoeft niet je relatie te kosten gelukkig, maar het kan moeizamer zijn dan wanneer je leeft met een "gewone"partner die geen stoornis heeft.

Met goede medicatie is de ADHD redelijk te reguleren.. verdwijnen zal het niet..

Wat ik weet uit persoonlijke ervaring is dat regelmaat structuur erg belanrijk zijn voor mensen met ADHD.

Probeer niet teveel er op te letten en er rekening mee gaan houden dat je vriend dit heeft.

Wat niet wil zeggen dat je het negeren moet want dat kan in deze helemaal niet.. maar wel dat je onthoudt dat je vriend het heeft en het niet is.

Ik vond het persoonlijk altijd erg moeilijk mijn ex los te zien van de ADHD en daarmee heb ik o.a grote fouten gemaakt.

Laat hem zoveel mogelijk zelf zoeken naar een weg hoe hij hier het beste mee kan leven.

Sterkte hoor

Vervelend dat hij ADHD heeft! Zoals chiclo al schreef: er zullen wel wat puzzelstukje op zijn plaats vallen nu? Mijn ex-vriend heeft ADHD. Toen wij dat (na 4 jaar relatie) ontdekten, maakte dat een heleboel duidelijk. Hij is een impulsief en hyperactief persoon, met weinig concentratie, wat enkele kenmerken zijn van ADHD. Ik dacht dat dat met de jaren (hij is jonger dan ik) wel minder zou worden. Maar ADHD gaat niet weg en die kanten van hem dus ook niet en dat besef viel mij wel zwaar.



Ik kon er uiteindelijk niet mee leven, omdat hij zich niet in mij kon verplaatsen, alleen in zichzelf. De medicijnen hebben daar niet echt bij geholpen. En dat was voor mij uiteindelijk niet voldoende.



Ik hoop dat jullie een manier kunnen vinden om samen de ADHD een plek in jullie relatie te geven. Op internet zijn wel verschillende patientenverenigingen te vinden, waar ook een apart forum voor partners is (kan even niet op de naam komen). Misschien heb je daar iets aan..



Succes!

Beste Emoticon,



na 5,5 jaar heb ik onlangs de kracht gevonden en het inzicht gekregen dat met mijn ex met ADHD niet te leven valt. In ieder geval niet binnen de wensen die ik heb binnen relatie en niet binnen wat ik wil met mijn leven....



Ik wil niet alle ADHD'ers over 1 kam scheren, maar over het algemeen gedragen ze zich niet alleen egoistisch, ze ZIJN ook egoistisch. Dit hoort bij het ziektepatroon, dat weet ik... maar dat is erg moeilijk om mee samen te leven, vooral als je, wat jij ook zei, zelf wel normaal emotioneel en sociaal ontwikkeld bent. Daar komt bij dat ADHD-ers erg verslavingsgevoelig zijn, met alle ellende dat daar bij komt kijken...



Ik heb en had veel aan http://www.adhd-plus.com/partnersvan/ waar je heel veel ervaringsdeskundige vind. Samenleven met een ADHD-er is een opgave.. zolang je in die relatie zit denk je dat het een uitdaging is, maar pas goed op jezelf, stel grenzen en blijf bij jezelf.



Ik heb nu niet super veel tijd, maar als je vragen hebt, lees ik ze hier nog wel.



Liefs!!

Helemaal eens Princess4ever! En dat was inderdaad de website die ik bedoelde

Op de pijler Psyche is een topic over ADHD, waarop ook iemand meeschrijft waarvan haar vriend adhd heeft. Misschien dat je er iets aan hebt om daar even te kijken?



Ondanks dat ik zelf adhd heb vind ik het moeilijk om je tips te geven, elke situatie is weer anders.

Wat voor mij heel belangrijk is, is dat vriendlief en ik heel goed kunnen lachen om mijn adhd'fratsen'. Je verdiepen in adhd kan ook heel zinnig zijn, omdat je sommige dingen beter gaat begrijpen.

Bij ons is de gouden regel dat ik de adhd niet als excuus kan gebruiken, maar dat dit wel de oorzaak kan zijn van sommige dingen die ik doe of zeg.

Ik heb er wel aan moeten wennen dat dingen die voor mij vanzelfsprekend zijn, voor andere mensen heel raar kunnen zijn. En daarmee dus dat ik soms moet uitleggen hoe dingen bij mij werken, voordat anderen daar begrip voor kunnen hebben.



Over het praten mbt emoties; ik kan dit wel, maar vaak niet per direct. Sommige dingen 'overvallen' me en ik heb dan tijd nodig om alles op een rijtje te zetten.

Als ik ergens mee zit dan loop ik daar eerst een tijd mee rond voordat ik het kan vertellen, het is dan één grote hoop aan emoties en gedachtes die ik eerst moet rangschikken, voordat ik het onder woorden kan brengen.

Hoi Emoticon,



Van mijn vriend vermoed ik al heel lang dat hij adhd heeft. Is jouw vriend via de huisarts naar een psycholoog verwezen? Hoe is dat in zijn werk gegaan? En wat is nu voor jullie en voor hem de meerwaarde om een diagnose te hebben?



groeten hanzie

Kan dit dan ook verklaren waarom hij niet met jouw emoties weet om te gaan?



"Omgaan met emoties" is als ik het goed begrijp een topic door jou geopend, toch?

ik kon er ook niet mee omgaan. mijn ex had adhd en was achteraf ook een verschrikkelijk persoon. dit geldt natuurlijk niet voor alle adhd-ers, maar mijn hemel die man was echt een ramp.

Hoi!

Leuk dat je hier een topic over begint! Ik herken wat je schrijft...

Ik zal eerst even over mijn situatie vertellen:

Mijn man (40) heeft ook ADHD en wij weten dat nu sinds 2 jaar.

Bij ons viel er heel veel op zijn plaats na de diagnose en allebei zijn we ons gaan verdiepen in ADHD (lezen, internet).

Dat heeft veel geholpen om alles overzichtelijker te krijgen. Toen begon het proces van aanvaarden dat hij niet goed zonder medicatie functioneert, medicaties uitproberen (het 3e middel werkte uiteindelijk), weer opnieuw met elkaar om leren gaan in het licht van ADHD, etc. Gebruikt jouw partner medicatie?



Vroeger hadden we vaak ruzie omdat ik zijn 'buien' (frustraties door te veel aan prikkels, depri-gevoelens, overgevoelige reacties, etc.) niet begreep en ik me stoorde aan het feit dat hij nooit stil kon zitten, slecht luisterde, etc. Dat is veranderd nu.

We hebben veel gepraat. ADHD vergelijkt hij met: aan een persoon met maar 1 been vragen om een marathon te lopen. Dit gaat niet, hoe graag je het ook wilt. Rustig aan doen? Gaat dus niet, hoe graag hij ook zou willen! Onmacht...

Dat is in het heel, heel kort mijn verhaal... (ik kan hier wel een hele pagina mee vullen, maar jij hebt een vraag dus )...



Ik herken jouw verhaal. Mijn man praat wel over gevoelens, maar soms heb ik het idee dat we compleet langs elkaar heen praten. Hij luistert ook slecht soms, wil te impulsief dingen zeggen en gaat veel in zijn gevoel mee (alles of niks).

Voor mijzelf houdt dit in dat ik me vaak bewust moet zijn van mijn eigen grenzen en waar ik wel/niet in mee ga. Ik weet niet of je dit herkent?



Hier een stukje van internet waar ik veel in herken:

www.impulsdigitaal.nl/use...20Partner%20en%20ADHD.pps -



Ik sluit me aan bij wat anderen al schreven hier: een partner met ADHD is niet altijd makkelijk om mee om te gaan. Voor mij (ons) blijft het na 2 jaar ook altijd nog afwegen waar ik wel en waar ik niet in mee ga, hoe ik mijn grenzen stel. Dan bedoel ik vooral de buien die mijn man kan hebben: opeens gefrusteerd zijn als hij dingen niet kan vinden/zich depri voelen (ADHD gaat vaak gepaard met andere 'aandoeningen', zoals je zelf ook al schreef).

Wel vind ik het belangrijk om te blijven zien wat ADHD is en wat karakter is (niet alles is ADHD). En als iets wel ADHD is, is het ook aan die persoon om er mee om te leren gaan op zo'n manier dat het voor zichzelf en de omgeving ook goed te doen is.

Ik hoop dat jouw partner dat ook wel doet?



Iemand zei ooit tegen me: herinner je waarom je ooit op je partner gevallen bent, w.s. zijn dat veel ADHD-eigenschappen.

Bij mij klopt het!



Lijkt me leuk om hier ervaringen uit te kunnen wisselen! Ik heb nu wel veel over mijn eigen situatie geschreven, maar ben benieuwd naar jouw verhalen (en die van anderen )

Groetjes,

Dogma

quote:hanZie schreef op 01 oktober 2008 @ 13:17:

Hoi Emoticon,



Van mijn vriend vermoed ik al heel lang dat hij adhd heeft. Is jouw vriend via de huisarts naar een psycholoog verwezen? Hoe is dat in zijn werk gegaan? En wat is nu voor jullie en voor hem de meerwaarde om een diagnose te hebben?



groeten hanzie





Hoi Hanzie,

Je hebt de vraag dan wel niet aan mij gesteld... maar ik regaeer toch effe...

voor ons is de meerwaarde van het weten van de diagnose heel groot: ik 'begrijp' hem nu beter. Ik weet nu dat hij sommige dingen gewoon echt niet kan (stil zitten, zich altijd emotioneel stabiel voelen, 's ochtends zoeken naar zijn sokken zonder boos/gefrustreerd te worden , administratie op orde houden zonder hulpmiddeltjes, in de rij wachten bij de kassa zonder stil te staan of ongeduldig te worden, etcetcetc...) hij begrijpt zijn eigen gedrag nu beter en doet zijn best om zich aan mijn (in zijn ogen) langzame tempo aan te passen, begrijpt zijn eigen buien nu beter en kan zijn gevoel beter sturen... Dit zijn maar een paar voorbeeldjes.

Het maakt onze relatie een stuk beter nu we meer begrip voor elkaar hebben.



Groetjes,

Dogma

Hey Emoticon,



Ik heb nu erg weinig tijd, maar las je berichtje. Je blijft hier toch nog wel schrijven he, als je daar behoefte aan hebt! (nix moet natuurlijk, maar misschien helpt het je wel).



Sterkte hoor en denk ook aan jezelf he!

Liefs,

Dogma

Hoi iedereen,



Ik heb een man met ADHD en de beschrijving van jou emoticon kon precies die van mijn man zijn.

Het is nu ongeveer 4 jaar geleden dat hij de diagnose kreeg we woonde toen net een half jaar samen.

Wat emoties betreft lijkt er bij mijn man ook niks door te kunnen dringen hij reageert gewoon nergens op,daarnaast is hij verschrikkelijk druk en vergeet door zn drukt alles.

Het grote verschil is alleen dat mijn man geen medicijnen wil slikken.

Net als jou heb ik een chronisch ziekte ( reuma) dus kan me heel goed indenken hoe moeilijk het ook voor jouzelf is.

Nu 4 jaar later weet ik redelijk met het gedrag van mn man om te gaan maar geloof me daar gaat echt tijd in zitten en het zal met ups en downs zijn

Hoi Dogma,



Bedankt voor je antwoord.



Hanzie

hoi iedereen



ikzelf ben een vrouw van 27 en heb adhd. ik wou even reageren op alles wat ik hier gelezen heb en zal ook iets over mijn situatie schrijven.



mijn partner zegt dat ik egoistisch ben en dat hij voor alles alleen instaat en dat altijd alles rond mij draait. dit weegt enorm op onze relatie maar ik begrijp niet wat hij bedoelt.

ik werk voltijds ga daarbij 5 avonden naar school en we zijn ook nog aan het verbouwen. ik zit er momenteel gewoon door omdat ik de druk niet aankan en omdat mijn relatie op de klippen aan het lopen is. ik begrijp wel dat hij er ook volledig door zit doordat de verbouwingen op zijn nek terechtkomen en daarbij heeft hij dan nog een adhd-partner die momenteel ook niet te genieten is. doordat ik jullie verhalen gelezen heb kan ik me toch beter in zijn plaats stellen. maar dat adhd-ers egoistisch zijn dat vind ik toch kwetsend. ik heb zoveel over voor mijn partner. ik zou mijn laatste kruimel aan hem geven zodat hij geen honger lijdt. maar het ontbreekt mij wel aan inlevingsvermogen. en misschien is het wel waar dat alles altijd rond mij draait(of zullen we zeggen rond mijn adhd). als we ruzie hebben en ik krijg verwijten naar mijn hoofd dan kan ik de dingen niet meer op een normale manier zeggen(of kan ik dat anders ook niet? daar zal ik eens goed moeten over nadenken).

ondertussen zijn we 8 jaar samen, en in die 8 jaar heb ik nog niet anders gedaan dan over mijn gedrag na te denken en dit te verbeteren. maar dit is gewoon niet mogelijk in stress situaties. en die heb ik veel de laatste tijd.

ik voel mij dikwijls onbegrepen terwijl ik met zoveel emoties zit en er geen blijf mee weet. wat mij het meest verdrietig maakt is dat mijn partner en ik elkaar niet lijken te begrijpen.

toch hou ik zielsveel van hem en een leven zonder hem kan ik me niet voorstellen.



groetjes

Hey Tienievicky,

Leuk dat je hier je geschreven hebt! Ik vind het belangrijk om ook van mensen met ADHD te leren, zodat we elkaar beter kunnen proberen te begrijpen... Ik begrijp dat je het als kwetsend ervaart als er wordt gezegd dat mensen met ADHD egocentrisch zijn! Ik ben het daar ook niet mee eens.

Misschien komt het soms zo over omdat er in een relatie meestal meer troubels zijn met de partner met ADHD dan de partner zonder ADHD en de niet ADHD'er het daardoor soms zwaar heeft.

En - zoals je schrijft- weinig inlevingsvermogen hebben... herken ik heel erg goed!! Bij ons gaan de ruzies daar vaak over.



Mijn man is emotioneel niet altijd even stabiel en heeft minder goeie dagen er tussen zitten waarop hij weinig prikkels aan kan. Voor mij als partner betekend dit: rekening houden (tot een bepaalde grens!!!!!!), niet echt ontspannen zomaar alles kunnen zeggen tegen hem omdat hij snel gefrustreerd is, etc. Misschien wordt dat ook verward met 'egoistisch zijn'?

Daarnaast kunnen sommige mensen met ADHD over het algemeen niet altijd even goed luisteren, omdat ze overal impulsief op willen reageren (het klinkt snel zo generaliserend, ik weet ook wel dat iedereen met ADHD weer anders is . Dat kan ook nogal egoistisch overkomen.



Ik vind het heel knap dat je alsmaar nadenkt over je gedrag en probeerd dit te verbeteren. Ik kan me wel voorstellen dat je daar misschien helemaal moe en gek en machteloos van wordt soms?

Dat je schrijft dat je verdrietig bent over het feit dat jullie elkaar niet lijken te begrijpen herken ik heel erg goed... soms is het echt alsof je allebei op een heel ander level zit te praten, terwijl je niks liever wilt dan elkaar begrijpen en elkaar steunen omdat je van elkaar houdt. Dat is in mijn relatie het grootste verdriet.

(Het klinkt nu trouwens misschien of ik een slechte relatie heb, maar dat is niet zo... er zijn genoeg dingen die leuk zijn en energie geven!)...



Ik hoop dat jullie er samen uitkomen en samen een manier vinden om wat meer rust in jullie leven te vinden en energie op te doen! En ik hoop dat jullie het nog even volhouden nu met de verbouwing enzo!

Succes meis!



Liefs,

Dogma

hoi dogma



Ik herken me volledig in het verhaal over jouw man. Dit forum heeft me echt wel geholpen om me ook eens in mijn vriend zijn plaats te stellen. Ik ben zo bezig geweest met mijn eigen gevoelens de laatste maanden waardoor mijn vriend zijn gevoelens gewoon niet aan bod konden komen. Dat lijkt wel egoistisch van mij maar dat was zeker niet de bedoeling. Nu voel ik mij enorm schuldig hierover. Het doet me pijn dat het weer tot een uitbarsting is moeten komen voor ik besefte dat hij het ook moeilijk had. Het doet me pijn dat hij er ook door zit. En ik wou dat ik de zware last van zijn schouders kon nemen. Ik ben zo bang geworden van mijn adhd. Ik wil niet dat alles altijd rond mij draait maar het gebeurt zonder dat ik het besef. Je kan het vergelijken met maanden in een dikke mist leven. Je kan niet verder zien dan je neus. En plots word die mist weggetrokken en zie je wat je hebt aangericht. Ik denk dat ik gedrag- of gesprekstherapie ga volgen. Ik ben nu eenmaal verplicht om met mijn adhd te leven dus dat ik hulp nodig heb dat weet ik wel zeker.



groetjes vicky

Hoi Vicky,

Ik hoop dat je er voor jezelf uitkomt en ook voor je relatie!

Ik weet niet of je medicijnen -ook niet altijd zaligmakend vind ik, maar kan wel je emoties/prikkels stabieler maken- slikt?

Ik weet ook niet of je vriend en jij al gelezen hebben over ADHD? Ons heeft de 'ADHD Hulpgids' geholpen om ADHD beter te begrijpen. Er staan ook echt wel grappige situaties in die herkenbaar zijn... dus niet alleen maar zwaar en moeilijk. Wij hebben ook gesprekken gehad met een ADHD-coach. Ik werd daar ook bij betrokken. Het heeft ons elkaar beter doen begrijpen. Ook heel fijn voor de partner om zijn/haar hart te luchten. Ik raad het je echt aan.



Bij ons is afgelopen week de bom trouwens echt goed gebarsten. Ik kon gewoon echt niet meer tegen de buien van de laatste paar weken en het altijd maar rekening houden met hem (mijn man zat door veel stress de laatste tijd niet lekker in zijn vel, niet bevoordelijk). Ik was helemaal moe en op. Hij voelt zich nu heel erg schuldig, heeft sommige dingen gewoon echt niet gezien (net als jij schrijft). We hebben het de laatste tijd zo druk gehad met verbouwen en zijn bedrijf. We waren elkaar even helemaal kwijt en ook het evenwicht in onze relatie. We gaan nu binnenkort op vakantie, effe bijtanken.



ADHD kan gewoon echt heel erg kl.te zijn. Je angst herken ik wel via mijn man. Hij heeft soms het idee dat ie gek wordt van alle energie die door zijn lichaam denderd. Nooit staat zijn kop helemaal op nul en stil.



Ik hoop echt dat je er uitkomt! Misschien kun je hier nog laten weten hoe het gaat?

Sterkte en succes, ook voor je vriend, meis!

Groetjes,

Dogma

hoi dogma



ik begrijp je volkomen. Je zit net zoals mijn vriend en ik in een drukke periode. Je vroeg of ik medicijnen slikte. Ik heb een tijdje concerta genomen maar ik voelde mij er uiteindelijk niet beter door. Hoge hartslag, ondervoed en een zeer slecht humeur. Nu neem ik wellbutrin. Het is nog maar de eerste week en het heeft twee weken nodig om het effect te voelen. Toch lijk ik me al iets beter te voelen. Dit kan natuurlijk ook zijn doordat ik enorm met mezelf geconfronteerd werd. Dus ik ga nog geen victory kraaien. Ik heb al veel over adhd gelezen, mijn vriend nog niet. Hij heeft wel alles wat ik leesde MOETEN aanhoren. Je kent dat wel waarschijnlijk. Ik heb me dit weekend de hulpgids besteld bij zitstil. Ik hoop dat ik het boek snel toegestuurd krijg en ik hoop dat mijn vriend er dan toch ook is gaat in neuzen. Kan je mij ook wat meer informatie geven over zo'n coach.



Ik hoop dat de vakantie jullie goed doet. Je mag fier zijn op jezelf want je hebt veel over voor je relatie en voor je man. Tussen mijn vriend en mij is het al een beetje beter. Hij heeft toch nog wat tijd nodig om alles van de laatste maanden te verwerken. Voor mij ligt dat anders. Ik ben tot een inzicht in mezelf gekomen en ik wil goedmaken wat ik heb gebroken. Ik wil bij hem zijn, hem vastpakken en noem maar op. Maar nu respecteer ik hoe hij ermee omgaat. Maar zoals bijna elke adhder heb ik weinig geduld. Dit wordt dus een uitdaging voor mij om niet weer in mijn oude patroon te vallen.



Ik hoop dat het voor jullie snel weer beter wordt.



groetjes vicky

Hallo,



Heel voorzichtig probeer ik hier een reactie te plaatsen.

Ik heb alles gelezen en herken veel dingen.



Mijn partner is 33, zijn familie (ouders en zus) hebben al heel zijn leven het vermoedde dat hij ADHD heeft in een rustige vorm, er is alleen nooit iets meegedaan in de vorm van testen.



Ik vermoed het, maar twijfel of het ook zo is. Partner wil zich met geen mogelijkheid laten testen, hoe ik ook op hem inpraat.



Ik lees hier wel veel dingen waar ik hem in herken. Egoistisch, binnenveter, niet over problemen praten, of pas na lange tijd als ik veel heb gevraagd wat er nou aan de hand is. Niet luisteren, langs elkaar heen praten.



Ben 29 en voel aan mijzelf dat alles me binnenkort een keer te veel gaat worden, we hebben samen ook een dochtertje van 3 jaar. Ik twijfel vaak of alles in onze relatie nou echt aan mij ligt, dat ik nooit luister, langs elkaar heen praat en egoistisch ben....ik weet het niet meer...we zijn al 10 jaar bij elkaar en dan zie je het denk ik ook niet meer...



Ik weet dat jullie waarschijnlijk niks met mijn bericht kunnen, maar het lucht in ieder geval even op.



Linnos

Hey Vicky,

Ik heb nog nooit van Wellbutrin gehoord, maar het is een soort antidepressivia las ik op internet? Ik hoop dat het werkt voor je!

Mijn man slikt Imipramine, zou misschien ook nog iets kunnen zijn om te onthouden als de medicatie die je nu hebt niet voldoende gaat helpen... is ook een anti-depressivia, maar hij krijt het in een veel lagere dosis voorgeschreven dan mensen die depressief zijn. Het werkt heel erg goed bij hem! Hiervoor heeft hij Ritalin en ook Concerta geprobeerd, nou... daar werd ie gek van! Helemaal hyper-de-pieper en hij stond om 12 uur 's nachts nog het gras in marstempo te maaien omdat hij geen rust had (we moesten daar erg om lachen gelukkig ). En ook afvallen en humeurig, zoals jij schrijft. Nu met Imipramine heeft hij last van oorsuizen en nadat hij het heeft ingenomen (20.00 uur 's avonds) zit ie een beetje wazig voor zich uit te staren, maar overdag werkt het prima. O ja, en het gevoel tijdens sex is soms wel minder heftig voor hem (vaak beetje taboe onderwerp, maar tis wel zo).



Over die coach... het heeft vooral geholpen bij structuur in de chaos aanbrengen. Hele handige praktische tips kregen wij, zoals:

een groot schoolbord ophangen en daar alles opschrijven wat je moet doen (overzicht maken!), rode stickertjes plakken op voorwerpen die prioriteit hebben en bij het werk horen (agenda van de zaak, etc.) en groene stickertjes op dingen die ontspaning geven (fiets/tv, etc.). Klinkt heeel erg kinderachtig, maar mijn man vindt het moeilijk om dingen prioriteiten te geven (eerst dit, dan dat) en ziet in drukke periodes geen overzicht en schiet in de stress/frustratie omdat ie alles tegelijk wil doen wat de sfeer niet ten goede komt. Nu is het visueel duidelijker. Zulke tips staan trouwens ook in boeken enzo.

Verder was er veel aandacht voor mij als partner en konden we samen met de coach praten over mijn gevoel en onze relatie. We hebben ook een keer erge ruzie gemaakt in zo'n gesprek en daar kon die coach ons weer bij helpen door patronen van reageren op elkaar te laten zien, etc.



Het klinkt nu trouwens alsof mijn relatie niet goed is. Het is alleen nu dat de ADHD hier wordt uitgelicht, maar we hebben 100000 dingen die wel hartstikke leuk zijn samen. Alleen loopt de ADHD wel als een rode draad door alles heen.

Ik ben zelf trouwens ook niet echt een heel erg makkelijk en meegaand persoon en als we ruzie hebben ligt het soms ook aan mij! Ik heb zelf nog vaak de neiging om de ADHD van alles de schuld te geven, maar dat is onzin he...

Ik hoop dat je niet gaat denken dat alles bij jou ligt? Als er 2 mensen zijn, hebben 2 mensen een aandeel in hoe dingen gaan toch...

Verder kunnen we heel vaak ook erg lachen om (ADHD)reacties van hem en kan hij er zelf ook heel grappig over doen en de draak met zichzelf steken.



Ik vind het onwijs knap dat je tot dit inzicht bent gekomen en ik hoop dat het straks beter gaat met jullie! Als je van elkaar houdt kun je samen zoveel aan, het klikt zo cliche maar het is toch waar he... Hopelijk gaat je medicatie straks goed werken!

Hou me op de hoogte als je dat wilt...



Liefs,

Dogma

Hey Linnos,

Hee... niet denken hoor dat we niks met je bericht kunnen!

Lekker je hart luchten hier en misschien kunnen we elkaar wel een beetje helpen en steunen toch!



Wat bedoel je met ADHD in rustige vorm? Dan zou je misschien eerder aan ADD denken (zonder hyper-activiteit), een van de kenmerken van ADHD is namelijk overduidelijk hyper-actief zijn. Volgens mij, maar ik weet het niet helemaal zeker, zijn er wel meer verschillen tussen ADD en ADHD behalve wel/niet hyperactief zijn (snap je het nog , weet niet hoe ik het anders moet opschrijven). De dingen die je schrijft zijn volgens mij niet speciaal kenmerken van ADHD (niet praten/binnenvetter enzo), maar ik ben ook geen psycholoog natuurlijk.. Het niet luisteren en langs elkaar heen praten (wat is dat erg he ) herken ik wel. Misschien kun je even googelen op ADD (is maar een idee hoor)..



Mijn man wilde ook nooit iets weten van testen enzo, alleen kon hij op een bepaald moment niet anders omdat de zaak slecht ging lopen door zijn gedrag... toen moest ie wel. En ik dacht/wist ook altijd al dat er 'iets' was met hem. Ondertussen ga je nog aan jezelf twijfelen ook en denken dat er misschien wel iets met jezelf aan de hand is, misschien herken je dat wel...



Lijkt me best wel zwaar voor je, zeker met een kindje erbij.

Mocht je nog iets meer willen vertellen, dan lees ik het hoor! Ik vind het zelf ook heel erg fijn om hier mijn verhaal kwijt te kunnen!



Liefs,

Dogma

... sorry hoor van die hele lange verhalen, ik kan nooit iets kort opschrijven...