Moeite met vrouw zijn

Genderfluïd? Is dit wat je bedoelt?

Er is zeker een hoop tussen je het geslacht voelen dat je lichamelijk bent en volledig transgender. Er tussen in willen zijn op allerlei manieren is veelvoorkomend binnen mensen met genderissues ( kan even geen betere om schrijving bedenken, sorry). Er zijn interessante boeken over geschreven zoals Genter Outlaw en ook op het web zijn er verhalen te vinden. Ik kan je aanraden er over te lezen om je minder alleen te voelen en je misschien minder raar te voelen?

Kenissen van mij gaan jaarlijks naar een grote Britse bijeenkomst voor biseksuelen, de bicon. Daar wordt ook aandacht aan zulke gevoelens besteed. Zoals gezegd, er zijn veel mogelijkheden van niet blij met je borsten naar androgyne wensen of gevoelens tot volledig het andere geslacht willen zijn of worden.

Kan me wel voorstellen dat dit heftig is.

Geen idee hoe oud je bent en of je de hobbelige hormonale jaren al voorbij bent maar het lijkt me ook gewoon naar dit geworstel met je identiteit.

Volgens mij zijn er wel praktijken waar ze vooral gericht zijn op gender problematiek. Ik denk dat google in deze zeker je vriend is. Misschien zou je dat es kunnen proberen, om er samen met iemand die er wel wat meer vanaf weet es doorheen te lopen om te kijken wat er nou precies speelt bij je.

Sterkte!

Ikzelf noem mezelf altijd geinend een jongen met tieten. Ik val op mannen, heb geen moeite met mijn vrouwelijke lichamelijke kenmerken, maar wordt door anderen vaak beschreven als stoer. Ik doe werk en heb een hobby die als mannelijk worden gezien. Gelukkig niet het gevoel dat ik gediscrimineerd word oid. Ik voel me mezelf.

Ik heb geen moeite met vrouw zijn maar wel met alle rollen die je op impliciete wijze worden opgedrongen. Ben je gespierd en heb je kort haar dan zal je wel pot zijn...dat soort vooroordelen. Je past niet in het hokje dat ze bedachten hebben dus verzinnen ze een ander hokje voor je waar je dan zogenaamd in zou moeten passen.

Ja, ik herken me heel erg in jouw post. Jarenlang heb ik zwaar ondergewicht gehad om een zo genderneutraal mogelijk lichaam te hebben. Toen dat niet vol te houden bleek, ben ik zwaar gaan trainen om spieren te kweken. Door gezondheisklachten is dat nu ook geen optie meer. Mijn nieuwe lichaam verafschuw ik weer als vanouds.

Ik denk nog steeds dat, voor mezelf, de oplossing in acceptatie zit, maar ben er nog niet achter hoe.



TO, mag ik jou vragen of je een partner hebt en of jij in staat bent mensen dicht bij te laten komen (fysiek en geestelijk)?

Ik heb alleen moeite met de baarmoeder, die had ik liever niet gehad, maar alleen wegens de lichamelijke ongemakken die zo'n -voor bewust kindvrije vrouwen- ongewenst orgaan oplevert. Borsten vind ik juist het sieraad van 't vrouwelijk lichaam en zolang ze niet te groot zijn heb ik er geen last van.

RedBull...zonder bepaalde hormonen wil je ook niet leven hoor...haal alles weg incl eileiders en je zit meteen in de overgang.

quote:viva-amber schreef op 05 december 2015 @ 07:23:

RedBull...zonder bepaalde hormonen wil je ook niet leven hoor...haal alles weg incl eileiders en je zit meteen in de overgang.De eileiders heb je idd nodig wegens hormonen en de ingang voor de seksuele beleving. Maar de baarmoeder zelf kun je natuurlijk missen als kiespijn. Die levert alleen maar pijn en bloederige viezigheid op.

Heb je wel eens gehoord van de genderbread person? Ik vond dit heel verhelderend, juist ook als persoon die hier verder geen 'last' van heeft.



genderbread person

Is wel herkenbaar...ik heb een analytisch beroep. Voor vrouwen is het idd lastig. Heb je kinderen dan is het: mag je van je man wel werken, ben je wel een goede moeder wanneer je altijd op het werk bent...zonder kinderen ben je zielig of raar. Ik zou vooral je identiteit niet ophangen aan de mening van anderen. Wat mij vooral heeft verbaasd is hoe beperkt sommige mensen denken en dat zij die domheid ook nog etaleren zonder schaamte.



Fijn dat je een goede relatie hebt. Je bent niet minder mens omdat je niet aan de stereotype voldoet.

quote:legolasse schreef op 05 december 2015 @ 07:37:

[...]





Dank je voor je reactie.

Ja, ik heb al bijna 10 jaar een mannelijke partner. We hebben wel een open relatie, dwz dat ik wel eens en vriendinnetje of een andere crush heb. Ik denk dat dat wel onderstreept dat ik me niet makkelijk bind. Fysiek wel, geestelijk niet. of andersom? Sex en relatie staan bij mij ver uit elkaar. Mijn vaste relatie is mijn rots in de branding en natuurlijk hou ik van hem. En heel erg nodig ook. Dat gaat nooit meer kapot (hoop ik). Maar dat hele lichaam van mij dat is niet bezig met mijn liefde voor hem. Het lijkt wel een hele andere planeet.Fijn dat je goede fysieke en geestelijke banden met mensen aan kan gaan! Zolang jij en jouw vaste partner gelukkig zijn met de situatie, maakt de vorm niet uit.

Nee, niet op die manier. Ik heb wel last van de dingen die elke vrouw wel vervelend vindt, denk ik: menstruatie vind ik niet bepaald tof ofzo, de overgang nou joepie, 'glazen plafonds', hormonale schommelingen, zere borsten, hangende borsten, borsten niet mooi genoeg, ben je sowieso wel mooi genoeg, gezeur over hoeveel je weegt, gezeur over rimpels, nagefloten worden door idioten, niet serieus genomen worden door je leidinggevende etc. Maar moeite met vrouw zijn an sich, qua lichaam en geest, nee, ik zou voor geen goud willen ruilen.



Toch was ik ook een tomboy in mijn jeugd. Ik heb een twee jaar oudere broer die ik continue tot zijn grote ergernis wilde imiteren Zoals met autootjes spelen en met zijn Star Wars verzameling, o en natuurlijk lego. Ik speelde veel buiten en klom graag in bomen. En als volwassene, over het algemeen ga ik makkelijker om met mannen dan met vrouwen, was iig zo toen ik nog werkte. Ik vind praten over bepaalde onderwerpen gewoon niet leuk, ik denk dat het daardoor komt. En met mannen kan ik vaak meer lachen dan met vrouwen, die zijn wat makkelijker ofzo. Qua humor ben ik net een kerel.



En ik kan leiding geven enzo en heb werk gedaan waarbij ik mensen lichamelijk aan moest kunnen dmv een agressie-training. Dus ik kan, dat heb ik tenminste geleerd, iemand die me aanvalt, afweren. En ik ben 1 jaar fulltime postbode geweest, echt waar, met 1 vrouwelijke collega en een stuk of 30 mannen. Maar lichamelijk gezien, ben ik nogal vrouwelijk, weinig spieren (ik heb reuma en kan dus ook niet echt veel spieren trainen) smalle bouw en verder vrij rond en dat vind ik prima. Ik maak me ook graag op en draag kleding die mijn vrouwelijkheid benadrukken. Het enige 'mannelijke' aan mijn uiterlijk, is dat ik lang ben, 1.82.



Ik heb gisteren een topic geopend, wat niet erg enthousiast bezocht werd op gezondheid, omdat wetenschappers laatst bekend hebben gemaakt dat er geen echt mannen of vrouwenbrein bestaat. Er zijn wel degelijk verschillen maar die verschillen van mens tot mens. Moet je anders maar even lezen want het is nogal ongewikkeld, maar eigenlijk was het al bekend.



Ik zie dan een schuifje voor me, aan de ene kant staat vrouw en de andere kant staat man, en bij iedereen staat dat schuifje op een ander punt. Dus mannen die heel mannelijk zijn, daar staat het schuifje bijna helemaal aan de 'man' kant. Als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ben best mannelijk in mijn gedrag op sommige punten, maar waar dat streepje bij mij zou staan, lastig lastig. Veel meer vrouw dan man, denk ik, maar niet vlakbij het punt vrouw, ietsje verder naar de mannelijke kant. Misschien staat dat schuifje bij jou wel in het midden.



Ik weet wel dat ze in Thailand vier sexes onderscheiden: man, vrouw, mannelijk vrouw en vrouwelijke man. Dat zag ik op tv een keer iig. Bijzonder! En eigenlijk best waar, al vind ik hokjes en indelen niet zo nodig verder.



Ik heb wel een nieuwe term geleerd hier: hetero-flexibel. Dat betekent dat je wel sex hebt met dezelfde sexe maar geen relatie ermee wilt. Dus ja, echt heel zeldzaam of bijzonder is het ook niet meer als je je wat androgyne voelt en er is veel meer openheid wbt sexualiteit, vind ik. Er is meer openheid nu, mensen blijven er niet meer hun hele leven mee rondlopen en dat is maar goed ook.



Dus goed om erover te praten, vind ik. Misschien kom je er dan achter hoe het nou zit bij jou, als je andere ervaringen leest. Ik was bv nieuwsgierig naar sex met een vrouw, dat heb ik gedaan in een trio met mijn vriend. En ik vond er niks an eigenlijk. Dus ik denk dat ik hartstikke hetero ben, maar goed, zeg nooit nooit. Ik ben wel blij dat ik een vrouw ben eigenlijk, ondanks de ongemakken ed. Sterkte iig.

Legolasse, er bestaan geen hokjes, die zitten in ons hoofd. Jij bent Legolasse en daar is er maar 1 van. Weg hokjes.

quote:viva-amber schreef op 05 december 2015 @ 07:41:

Is wel herkenbaar...ik heb een analytisch beroep. Voor vrouwen is het idd lastig. Heb je kinderen dan is het: mag je van je man wel werken, ben je wel een goede moeder wanneer je altijd op het werk bent...zonder kinderen ben je zielig of raar. Ik zou vooral je identiteit niet ophangen aan de mening van anderen. Wat mij vooral heeft verbaasd is hoe beperkt sommige mensen denken en dat zij die domheid ook nog etaleren zonder schaamte.



Fijn dat je een goede relatie hebt. Je bent niet minder mens omdat je niet aan de stereotype voldoet.



Hier moet ik even op reageren.

Wat zijn dat voor middeleeuwse, kortzichtige uitspraken op jouw werk. Ongelooflijk. (is dat iq/eq van die vrouwen zo laag of waar zit hun verstand??)



Op mijn werk zullen collega's toch echt niet dit soort zaken uitkramen en snappen dat er vrouwen zijn die werken en kinderen hebben en er vrouwen zijn die geen kinderen kunnen of willen en het daar ook nog eens evt moeilijk mee hebben of juist volledig achter hun keus staan.

Mijn broer, geboren als zus, voelt zich neutraal. (Gederneutraal) Geen man, geen vrouw, maar wordt wel graag als man aangesproken. Draagt ook mannenkleren en heeft een mannenkapsel. Verder wil hij graag zijn borsten kwijt, maar geen geslachtsverandering. Hij valt hij op mannen. Ik vind hem verder niet echt gedragen als man.



Zoek het goed uit voor jezelf en neem je tijd. Succes met alles!

Ik heb er ook veel mee geworsteld, vooral in de periode van mijn commingout als lesbienne. Ik voelde me namelijk niet heel vrouwelijk en viel ook nog eens op vrouwen. Kom uit een mannen gezin, ben tussen de mannen opgevoed, heb alleen mijn moeder als voorbeeld gehad en dat is een hardwerkende-ik-pak-alles-aan-en-niet-miepen-vrouw. Echt ruimte om te ontdekken hoe je meisje kon zijn zat er bij mij niet echt in. Mijn kleding kocht ik op de herenafdeling, want dat was stoer en degelijk. Ik zat vaak wijdbeens of stoer, want dan voelde ik me zekerder. Lekker bier drinken uit een flesje met je vrienden, handen in je broekzakken, domme grappen maken en dan hard lachen.



Mijn partner is ook een vrouw die niet super vrouwelijk is, dat trok me ook in haar aan. Ze is ook stoer en denkt vaak als een man (bijv willen oplossen ipv kunnen luisteren). Samen zijn we ook op zoek geweest naar wie je nu bent. Inmiddels heb ik gemerkt dat je ook daar in wat veranderd. Van ons als stel zullen de meeste mensen mij wel bestempelen als "het vrouwtje" (en echt dat is een vraag die we heel vaak horen, wie is bij jullie het mannetje/vrouwtje )



Ik heb mijn vrouwelijke kant en merk dat dat steeds meer wordt en ik heb mijn mannelijke kant. Ik heb nog steeds niks met make-up en gelakte nagels, maar wil binnenkort wel mijn 1e jurk aanschaffen (voor een bepaalde gelegenheid, super spannend want hoe ga ik me daar in voelen). Ik draag mijn haar nu in een staartje en kan wat zachter op anderen reageren. Aan mijn mensturatie heb ik wat laten doen want die kinderen komen er toch niet en dat geouwehoer elke maand heeft geen enkel nut. En doordat ik in een mannenwereld werk merk ik dat ik nu juist wél wil benadrukken dat ik vrouw ben.

Ik heb an sich niet echt moeite met vrouw zijn.

Wel heb ik een beetje een afkeer ontwikkeld tegen vrouwen die continue de nadruk op het 'ik ben vrouw' leggen.

Of ja... een afkeer... ik zou zelf niet zo willen zijn, laat ik het zo zeggen.

Ik word graag als persoon gezien en mijn identiteit hang ik niet op aan het vrouw zijn.

Als ik een man was zou ik nog steeds dezelfde persoon zijn voor mijn gevoel.

Of ik daar problemen door ondervind.. ik vind intimiteit wel moeilijk omdat de nadruk dan dus wel heel erg op het 'jij bent een vrouw' ligt.

Misschien klinkt het onlogisch. Maar zo ervaar ik het

quote:elfjetwaalfje schreef op 05 december 2015 @ 08:14:

Legolasse, er bestaan geen hokjes, die zitten in ons hoofd. Jij bent Legolasse en daar is er maar 1 van. Weg hokjes.



Goed zo! Als ik niet zo'n hekel had aan dat ge+1 zou ik je nu +1-en



Legolasse, wees gewoon jezelf, op wat voor manier dan ook. Voor sommige mensen is dat in deze maatschappij moeilijker dan anderen. Maar 'mannenwerk' en 'mannenhobby's' hebben kun je als man en vrouw. Juist door dat als vrouw te doen doe je iets goed in mijn ogen, want je maakt juist de drempel lager voor andere vrouwen die het ook willen doen, maar die zich wel laten tegenhouden door hokjes die we samen hebben verzonnen.



En tja, mijn ballen zitten ook wel eens in de weg. Als ik iets te enthousiast op de fiets spring bijvoorbeeld. Bekijk het dus ook eens van de zonnige kant: er zijn ook genoeg mannen bij wie hun borsten ook in de weg gaan zitten op een gegeven moment

Het grote nadeel van vrouw zijn is dat je menstrueert.



Maar dat je een opmerking als leuk dat er nu een vrouw bij is als discriminerend ervaart vind ik raar. Is waarschijnlijk gewoonnaardig bedoeld. Je bent heus niet aangenomen omdat je vrouw bent maar omdat ze verwachten dat je goed bent in je werk.



Met zo'n opmerking proberen ze je op je gemak te stellen. Je welkom te laten voelen. Is gewoon small talk. Als je daar niet goed in bent dan is het inderdaad moeilijk om aansluiting bij anderen te vinden. Maar dat heeft dan weer niets met je vrouw zijn te maken.



Het zou pas discriminerend zijn als ze zouden zeggen mooi dat er nu edn vrouw bij is dan kan jij in het vervolg de koffie halen en dat dan ook daadwerkelijk van je verwachten.