Psyche
alle pijlers
Nee leren zeggen...
donderdag 17 december 2015 om 13:50
Oww ik kan geen nee zeggen en haal daardoor steeds teveel hooi op mijn vork. Ik heb niet zo'n grote belastbaarheid omdat ik chronisch ziek ben. Helaas kan ik daar slecht mee omgaan en ga ik steeds over mijn grenzen heen. Ik moet ook wel zeggen dat mensen in mijn omgeving hier ook niet zo leuk mee omgaan. Ze vinden me maar een aansteller en vrienden heb ik ook nog nauwelijks. Ik ben ook altijd overal te moe voor dus als vriend heb je ook niet zoveel aan me (dit is gezegd door een ex vriendin toen ze het "uit" maakte). Dat doet erg zeer en het lijkt wel of ik me dan steeds wil bewijzen...
Nu zit ik even helemaal aan de grond. Zo moe en futloos.
Ik voel me zo schuldig hierover. Want ja ik zou van alles doen.
Nu zit ik even helemaal aan de grond. Zo moe en futloos.
Ik voel me zo schuldig hierover. Want ja ik zou van alles doen.
donderdag 17 december 2015 om 16:39
quote:Lizziewizzie schreef op 17 december 2015 @ 15:14:
Waarom wil je zoveel detail weten dan? Ik vind dat nogal raar. Alsof je me probeert te betrappen op liegen. Sorry hoor, maar zo voelt het gewoon.
Psychische problemen kunnen ook moeheid veroorzaken.
Denk zomaar dat het in de bovenkamer niet helemaal lekker zit. Ga daar eerst eens aan werken. Dan voel je je waarschijnlijk ook fitter.
Waarom wil je zoveel detail weten dan? Ik vind dat nogal raar. Alsof je me probeert te betrappen op liegen. Sorry hoor, maar zo voelt het gewoon.
Psychische problemen kunnen ook moeheid veroorzaken.
Denk zomaar dat het in de bovenkamer niet helemaal lekker zit. Ga daar eerst eens aan werken. Dan voel je je waarschijnlijk ook fitter.
donderdag 17 december 2015 om 16:40
quote:Lizziewizzie schreef op 17 december 2015 @ 16:23:
Sorry Bianca. Ik was even erg kattig. Heb even gelegen en geslapen en schrik met terugwerkende kracht van mijn eigen reactie.
Punt is dat mijn ziekte ook depressies en korte lontjes met zich meebrengt. Zeker nu ik mijn grenzen behoorlijk heb overschreden.
En ik vind het altijd lastig als mensen veel details willen weten. heeft met de pesters van vroeger te maken. Zij probeerden me steeds te betrappen op onjuistheden en daar werd ik heel onzeker van wat weer koren op de molen was voor ze.
Excuses aanvaard.
Ik probeerde - met jou - te achterhalen of je terecht denkt dat mensen bijv. niet op je feestje komen omdat je " niet leuk genoeg bent " oid. Ik dacht dat het weleens zou kunnen liggen aan het soort feest , of men alles op alles zet om te komen of dat men denkt " nou,.... deze keer laat ik schieten " .
Wat merken jouw vrienden en familie van jouw depressie en kort lontje? Zou het hem daar in zitten? ( wederom niet lullig bedoeld )
Als jij en je man zo moe zijn , is het dan niet beter om je sociale kring redelijk beperkt te houden? Je hebt er tenslotte ook niet zo veel aan als je geforceerd even naar een verjaardag gaat ( van iemand die zelf ook niet hard loopt ) en dat je thuis dan prut , of niet te genieten bent.
Kun je, als je kookt, niet voor uit koken? Of je nou een pan of twee pannen op het gas zet... Scheelt al weer, dat soort dingen.
Sorry Bianca. Ik was even erg kattig. Heb even gelegen en geslapen en schrik met terugwerkende kracht van mijn eigen reactie.
Punt is dat mijn ziekte ook depressies en korte lontjes met zich meebrengt. Zeker nu ik mijn grenzen behoorlijk heb overschreden.
En ik vind het altijd lastig als mensen veel details willen weten. heeft met de pesters van vroeger te maken. Zij probeerden me steeds te betrappen op onjuistheden en daar werd ik heel onzeker van wat weer koren op de molen was voor ze.
Excuses aanvaard.
Ik probeerde - met jou - te achterhalen of je terecht denkt dat mensen bijv. niet op je feestje komen omdat je " niet leuk genoeg bent " oid. Ik dacht dat het weleens zou kunnen liggen aan het soort feest , of men alles op alles zet om te komen of dat men denkt " nou,.... deze keer laat ik schieten " .
Wat merken jouw vrienden en familie van jouw depressie en kort lontje? Zou het hem daar in zitten? ( wederom niet lullig bedoeld )
Als jij en je man zo moe zijn , is het dan niet beter om je sociale kring redelijk beperkt te houden? Je hebt er tenslotte ook niet zo veel aan als je geforceerd even naar een verjaardag gaat ( van iemand die zelf ook niet hard loopt ) en dat je thuis dan prut , of niet te genieten bent.
Kun je, als je kookt, niet voor uit koken? Of je nou een pan of twee pannen op het gas zet... Scheelt al weer, dat soort dingen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 17 december 2015 om 16:41
quote:Lizziewizzie schreef op 17 december 2015 @ 16:23:
En ik vind het altijd lastig als mensen veel details willen weten. heeft met de pesters van vroeger te maken. Zij probeerden me steeds te betrappen op onjuistheden en daar werd ik heel onzeker van wat weer koren op de molen was voor ze.Eh tja, ga hier eerst eens aan werken.
Niets willen geven maar wel willen dat ze er om vragen werkt gewoonweg niet.
En ik vind het altijd lastig als mensen veel details willen weten. heeft met de pesters van vroeger te maken. Zij probeerden me steeds te betrappen op onjuistheden en daar werd ik heel onzeker van wat weer koren op de molen was voor ze.Eh tja, ga hier eerst eens aan werken.
Niets willen geven maar wel willen dat ze er om vragen werkt gewoonweg niet.
vrijdag 18 december 2015 om 10:32
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 december 2015 @ 16:40:
[...]
Als jij en je man zo moe zijn , is het dan niet beter om je sociale kring redelijk beperkt te houden? Je hebt er tenslotte ook niet zo veel aan als je geforceerd even naar een verjaardag gaat ( van iemand die zelf ook niet hard loopt ) en dat je thuis dan prut , of niet te genieten bent.
Kun je, als je kookt, niet voor uit koken? Of je nou een pan of twee pannen op het gas zet... Scheelt al weer, dat soort dingen.
Op zich heel zinnig commentaar. Maar zo'n feestje vind ik zelf ook gewoon leuk om heen te gaan. Een rijk sociaal leven zit er nu even niet zo in, dus tja.
En dat koken doe ik al een beetje zo. We eten sowieso 2x per week kliekjes/makkelijk ook omdat mijn kinderen onder etenstijd sporten en man weer vroeg weg moet om te sporten en laat thuis komt van het werk.
Ik moet gewoon nee zeggen tegen al die extra vragen. Momenteel moet er gewoon gezorgd worden voor mijn schoonouders. En wij wonen er vlakbij, dus is het erg makkelijk om bij ons aan te bellen. En ik werk thuis dus dan komt het vaak toch bij mij. En dan trap ik er weer in. Ik heb ook een vrij kattige schoonzus die wel even regelt dat ik het ga doen.
Na jaren psychologen ben ik trouwens ook wel een beetje klaar met aan mezelf werken. Toen twee jaar geleden bleek dat ik depressies had (mede?) door een fysieke aandoening en de psycholoog daar niks van wilde weten ben ik gestopt. Ben wel erg opgeknapt door de medicijnen die ik nu heb, als je het vergelijkt met toen, maar helemaal goed word ik waarschijnlijk niet meer (volgend mijn huisarts). Opmerkingen als dat het in mijn bovenkamer niet goed zit heb ik ook een beetje moeite mee. Dit soort dingen heeft mijn moeder de familie verteld, en ik ben nu een beetje de gek van de familie, niet leuk.
En over dingen over mezelf blootgeven; toen ik bij een psycholoog onder behandeling zat ben ik er best open over geweest tegen mensen in mijn omgeving. En daar heb ik enorm spijt van. Voor depressies is niet zo veel begrip heb ik ontdekt. Dus ik ben sowieso huiverig om veel los te laten over hoe ik me voel. Ik vermoed ook dat veel mensen niet door hebben hoe ziek ik ben. En ik denk dat mijn man het ook niet zo door heeft. En ik denk ook dat mensen waar ik veel om geef dat zelf niet zo doorhebben, dat ik ze aardig vind zeg maar.
Ik snap ook niet zo goed dat mijn man met de klachten die hij heeft meer is gaan werken en blijft sporten. Ik denk dat hij het huis probeert te ontvluchten, en dat maakt me ook verdrietig.
[...]
Als jij en je man zo moe zijn , is het dan niet beter om je sociale kring redelijk beperkt te houden? Je hebt er tenslotte ook niet zo veel aan als je geforceerd even naar een verjaardag gaat ( van iemand die zelf ook niet hard loopt ) en dat je thuis dan prut , of niet te genieten bent.
Kun je, als je kookt, niet voor uit koken? Of je nou een pan of twee pannen op het gas zet... Scheelt al weer, dat soort dingen.
Op zich heel zinnig commentaar. Maar zo'n feestje vind ik zelf ook gewoon leuk om heen te gaan. Een rijk sociaal leven zit er nu even niet zo in, dus tja.
En dat koken doe ik al een beetje zo. We eten sowieso 2x per week kliekjes/makkelijk ook omdat mijn kinderen onder etenstijd sporten en man weer vroeg weg moet om te sporten en laat thuis komt van het werk.
Ik moet gewoon nee zeggen tegen al die extra vragen. Momenteel moet er gewoon gezorgd worden voor mijn schoonouders. En wij wonen er vlakbij, dus is het erg makkelijk om bij ons aan te bellen. En ik werk thuis dus dan komt het vaak toch bij mij. En dan trap ik er weer in. Ik heb ook een vrij kattige schoonzus die wel even regelt dat ik het ga doen.
Na jaren psychologen ben ik trouwens ook wel een beetje klaar met aan mezelf werken. Toen twee jaar geleden bleek dat ik depressies had (mede?) door een fysieke aandoening en de psycholoog daar niks van wilde weten ben ik gestopt. Ben wel erg opgeknapt door de medicijnen die ik nu heb, als je het vergelijkt met toen, maar helemaal goed word ik waarschijnlijk niet meer (volgend mijn huisarts). Opmerkingen als dat het in mijn bovenkamer niet goed zit heb ik ook een beetje moeite mee. Dit soort dingen heeft mijn moeder de familie verteld, en ik ben nu een beetje de gek van de familie, niet leuk.
En over dingen over mezelf blootgeven; toen ik bij een psycholoog onder behandeling zat ben ik er best open over geweest tegen mensen in mijn omgeving. En daar heb ik enorm spijt van. Voor depressies is niet zo veel begrip heb ik ontdekt. Dus ik ben sowieso huiverig om veel los te laten over hoe ik me voel. Ik vermoed ook dat veel mensen niet door hebben hoe ziek ik ben. En ik denk dat mijn man het ook niet zo door heeft. En ik denk ook dat mensen waar ik veel om geef dat zelf niet zo doorhebben, dat ik ze aardig vind zeg maar.
Ik snap ook niet zo goed dat mijn man met de klachten die hij heeft meer is gaan werken en blijft sporten. Ik denk dat hij het huis probeert te ontvluchten, en dat maakt me ook verdrietig.
vrijdag 18 december 2015 om 11:06
Lizziewizzie, vervelend om te lezen dat het allemaal niet zo lekker loopt. Ik lees je hier graag.
Ik begrijp dat het allemaal wat veel is, maar - en dit bedoel ik geen een manier vijandig - wentel je jezelf nu niet in zelfmedelijden? Je lijkt je nu blind te staren op wat er allemaal niet goed gaat en als je dat ook zo uit naar je omgeving dan nemen mensen afstand. En dat is echt niet altijd omdat mensen je daardoor niet (meer) leuk vinden, maar ieder mens heeft zo zijn sores en kan niet ieders leed op de schouders nemen. Concentreer je op de mensen met wie je wel goed contact hebt. Heb je niet een lieve vriendin die bij je op de koffie komt waar je even tegenaan kunt praten, die je alles kunt zeggen? Dat je even je hart lucht, maar dan ook weer even verder gaat. Niet iedereen hoeft alles over je te weten, houdt het bij de mensen die dicht bij je staan en waarvan je weet waar je op aan kan.
En, iets wat mij goed helpt, deze tip wil ik je graag meegeven: koop een dagboek. Ik kan ook niet zo goed mijn emoties uiten en dat kan ik in mijn dagboek. Ik schrijf er ook dingen in die goed zijn gegaan. Het zijn geen bijzondere dingen, dan schrijf ik er in dat ik blij ben dat ik de woonkamer onder handen heb genomen. Dat geeft een goed gevoel over mijzelf, want ik geef me zo eigenlijk een complimentje en zit ik niet te azen op eentje van mijn man. Ik ben op deze manier een stuk milder en liever voor mijzelf geworden en leun niet meer op mijn omgeving om dat voor me te zijn. Dat werkt enorm verlichtend, kan ik je zeggen!
Ik begrijp dat het allemaal wat veel is, maar - en dit bedoel ik geen een manier vijandig - wentel je jezelf nu niet in zelfmedelijden? Je lijkt je nu blind te staren op wat er allemaal niet goed gaat en als je dat ook zo uit naar je omgeving dan nemen mensen afstand. En dat is echt niet altijd omdat mensen je daardoor niet (meer) leuk vinden, maar ieder mens heeft zo zijn sores en kan niet ieders leed op de schouders nemen. Concentreer je op de mensen met wie je wel goed contact hebt. Heb je niet een lieve vriendin die bij je op de koffie komt waar je even tegenaan kunt praten, die je alles kunt zeggen? Dat je even je hart lucht, maar dan ook weer even verder gaat. Niet iedereen hoeft alles over je te weten, houdt het bij de mensen die dicht bij je staan en waarvan je weet waar je op aan kan.
En, iets wat mij goed helpt, deze tip wil ik je graag meegeven: koop een dagboek. Ik kan ook niet zo goed mijn emoties uiten en dat kan ik in mijn dagboek. Ik schrijf er ook dingen in die goed zijn gegaan. Het zijn geen bijzondere dingen, dan schrijf ik er in dat ik blij ben dat ik de woonkamer onder handen heb genomen. Dat geeft een goed gevoel over mijzelf, want ik geef me zo eigenlijk een complimentje en zit ik niet te azen op eentje van mijn man. Ik ben op deze manier een stuk milder en liever voor mijzelf geworden en leun niet meer op mijn omgeving om dat voor me te zijn. Dat werkt enorm verlichtend, kan ik je zeggen!
vrijdag 18 december 2015 om 11:18
Oh, en nog over grenzen stellen, dat is gewoon moeilijk. Ik heb het ook moeten leren en het gaat me nog niet perfect af. Maar wat bij mij helpt, is te zeggen: ik kom er later op terug, of: je hoort nog van me, want het komt nu niet uit. Dan kun je rustig nadenken over of je het wil doen of wanneer. Op het werk wil ik graag helpen, maar soms kan het niet op dat moment. Dan zeg ik ook: ja, maar, wel pas morgenmiddag (bijvoorbeeld). Dan is het de keus van de collega om zelf er iets mee te doen, of op mij te wachten.
Dus als je thuis bent en je bent met iets bezig, zeg dat dan ook gerust. Ben je aan het werk, kijk dan wanneer het je beter uitkomt. Ook naar je schoonouders toe hoor, ik begrijp erg goed dat het een intense periode is, maar je eigen leven gaat ook door. Dat klinkt even hard en bot, maar soms kun je nu eenmaal niet alles laten vallen. Mijn moeder is ook ernstig ziek en ik heb altijd voor haar met liefde boodschappen gedaan, maar ik combineer het wanneer ik zelf boodschappen ga doen. Probeer dat tegen je schoonzus te zeggen als ze er om vraagt. Ja, dat kan ik, maar dan wel op ...dag en op ...dag.
En je man, bedenk dat zijn familie ook verdrietig is om de situatie, hijzelf er vast ook moeite mee heeft, zorgen om jou en de kinderen heeft en dan probeert hij ook nog mentaal zijn hoofd boven water te houden (want hij werkt en ontvlucht het huis). Probeer echt wat meer begrip voor hem op te brengen nu, ik weet dat jij het ook niet gemakkelijk hebt, maar uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het prettig is als je partner je even je gang laat gaan. In de avond zorgt hij dat dochter op bed ligt, zodat ik naar mijn moeder kan. Een zaterdag even alleen de stad in? Geen probleem, als ik er beter door voel, dan doet hij dat even. Daar heeft hij op de lange termijn ook meer aan, want ondanks dat mijn moeder nu zo ziek is, voel ik me daarnaast eigenlijk best oké. En dat komt echt omdat ik de kans krijg mijn batterij opgeladen te houden.
Dus als je thuis bent en je bent met iets bezig, zeg dat dan ook gerust. Ben je aan het werk, kijk dan wanneer het je beter uitkomt. Ook naar je schoonouders toe hoor, ik begrijp erg goed dat het een intense periode is, maar je eigen leven gaat ook door. Dat klinkt even hard en bot, maar soms kun je nu eenmaal niet alles laten vallen. Mijn moeder is ook ernstig ziek en ik heb altijd voor haar met liefde boodschappen gedaan, maar ik combineer het wanneer ik zelf boodschappen ga doen. Probeer dat tegen je schoonzus te zeggen als ze er om vraagt. Ja, dat kan ik, maar dan wel op ...dag en op ...dag.
En je man, bedenk dat zijn familie ook verdrietig is om de situatie, hijzelf er vast ook moeite mee heeft, zorgen om jou en de kinderen heeft en dan probeert hij ook nog mentaal zijn hoofd boven water te houden (want hij werkt en ontvlucht het huis). Probeer echt wat meer begrip voor hem op te brengen nu, ik weet dat jij het ook niet gemakkelijk hebt, maar uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het prettig is als je partner je even je gang laat gaan. In de avond zorgt hij dat dochter op bed ligt, zodat ik naar mijn moeder kan. Een zaterdag even alleen de stad in? Geen probleem, als ik er beter door voel, dan doet hij dat even. Daar heeft hij op de lange termijn ook meer aan, want ondanks dat mijn moeder nu zo ziek is, voel ik me daarnaast eigenlijk best oké. En dat komt echt omdat ik de kans krijg mijn batterij opgeladen te houden.
vrijdag 18 december 2015 om 11:22
quote:tv-icoon schreef op 17 december 2015 @ 15:59:
Vroeger ergerde ik me er vaak over als mensen vergaten wat mijn belastbaarheid was. Tien keer moest ik het vertellen en dan zaten ze je aan te gapen of je het voor de eerste keer vertelde. En ik maar braaf elke keer opnieuw vertellen.
Tegenwoordig denk ik: als men dit niet vanzelf kan onthouden, letten ze dan wel op mij? Hoeveel interesseert het ze dan? En men stelde dan wel open vragen ("hoe gaat het?") maar nooit gerichte vragen waaruit blijkt dan men zich enigszins inleeft.
Tegenwoordig heb ik het gehad met dit soort vrienden. Willen ze mijn vriendschap, dan wel graag wat meer belangstelling en anders hoeft het niet meer van mij.
Zo interessant is jouw belastbaarheid toch ook niet voor anderen? En open vragen stellen is toch prima? Hoe gaat het lijkt je een prima vraag als je wilt weten hoe het met iemand gaat.
Je maakt jezelf wel behoorlijk veel belangrijker dan je bent zo te lezen.
Vroeger ergerde ik me er vaak over als mensen vergaten wat mijn belastbaarheid was. Tien keer moest ik het vertellen en dan zaten ze je aan te gapen of je het voor de eerste keer vertelde. En ik maar braaf elke keer opnieuw vertellen.
Tegenwoordig denk ik: als men dit niet vanzelf kan onthouden, letten ze dan wel op mij? Hoeveel interesseert het ze dan? En men stelde dan wel open vragen ("hoe gaat het?") maar nooit gerichte vragen waaruit blijkt dan men zich enigszins inleeft.
Tegenwoordig heb ik het gehad met dit soort vrienden. Willen ze mijn vriendschap, dan wel graag wat meer belangstelling en anders hoeft het niet meer van mij.
Zo interessant is jouw belastbaarheid toch ook niet voor anderen? En open vragen stellen is toch prima? Hoe gaat het lijkt je een prima vraag als je wilt weten hoe het met iemand gaat.
Je maakt jezelf wel behoorlijk veel belangrijker dan je bent zo te lezen.
vrijdag 18 december 2015 om 11:36
ik ken ook iemand die overal ja op zegt. doet alles voor iedereen en zit in elk bestuur, is altijd aan het overwerken in de avond en het weekend. en moe en kwaad dat ze op iedereen is, zijn allemaal klootzakken die geen rekening met haar houden.
dat zegt ze niet tegen de betreffende personen, daar doet ze superleuk tegen.
als die mensen haar in godsnaam maar leuk vinden, daar gaat het om.
dat zegt ze niet tegen de betreffende personen, daar doet ze superleuk tegen.
als die mensen haar in godsnaam maar leuk vinden, daar gaat het om.
vrijdag 18 december 2015 om 11:38